Falco journaal dag 6

Na mijn gesprint met tante Kaytie heb ik heerlijk liggen tukken. Tante Costa had echter ook wat aandacht nodig en om haar niet jaloers te maken op mijn prille relatie met haar vriendin, ben ik zo aardig geweest om met tante Costa tien minuten te gaan stappen aan de voet van de Lemelerberg in het benedenbos. Ze vond het zeer aantrekkelijk om liggend naast het bospad met mij te spelen. Ik mocht op haar buik en ze heeft mij in mijn nek gevlooid. Ik denk, dat het een kleine APK was en ook wel een uiting van liefde. Ik ben van al die blijken van aanhankelijkheid natuurlijk wel wat moe geworden en heb maar weer een paar uur gedut. Kijk, als mijn vrouwtje de deur denkt uit te sluipen, dan hoor ik dat echt wel hoor en dan kan ik mijn scheur flink opentrekken.

Ik werd ruw gewekt door de bel bij de poort. Ik zag twee mensen staan en heb daar maar even kennis mee gemaakt. Ze dachten, dat als de bazin mij op de grond zou zetten, ik ervandoor zou gaan. Gekke mensen toch, ik heb ze uitgebreid tussen de poortspijlen door begroet. Het was zondagmiddag en dan ben ik wel gewend om betast en bekeken te worden.

Toen ze weg waren, heb ik op een uitzonderlijke manier geplast. Ik zat op mijn kont en er kwam een straalboogje, oeps, voor me op de stenen terecht. Moet het vrouwtje ook maar niet roepen: “Plassen”, als ik nog op mijn gemak onderweg ben naar het gras. Ik heb het daar nog even op een meer natuurlijke wijze voortgezet.

Weer mijn mand in, slapen en toen was er kraambezoek! Die kwamen aan met een verige eend in een papiertje. Ik werd helemaal wild. De grijze haren van die eend werkten alle instincten in me boven en ik werd even een TT (Tamaskaanse Terrorist). Ik moest schudden en grommen, of ik nou wilde of niet. De gevers waren totaal verbouwereerd. In no time had die eend geen vleugel meer. Vrouwtje mocht die natuurlijk uit mijn bek verwijderen, maar toen de mannelijke gever mijn eend af wilde pakken heb ik mijn 25% Duitse herder niet verloochend: ik hield vast (op naar IPO 1)  en heb eenzijdig nogal fel grommend staan rukken. Eerst helemaal vol in de bek. Voor de foto moest ik het van de bazin echter opnieuw doen, maar ik kreeg hem toen met de kop aangeboden.

De vrouwelijke visitehelft zat inmiddels verstard op de bank met tante Kaytie naast haar. Zoveel geweld van een 7 weken oude Tamaskan hadden ze niet verwacht.

Vanavond hebben ze hier een tunnel aangelegd. Mijn mishandelde eend werd er in gegooid. Ik heb eerst gekeken, of hij er zelf uitkwam en toen dat niet gebeurde heb ik hem gered. Moedig, al zeg ik het zelf. Die eend mag dan wel dood zijn en vleugellam, ik heb er toch een band mee.

Poot van Falco

Vannacht ben ik om 12.00 uur mijn bench in gestapt met riant uitzicht op bed. Volgens de gedragstherapeute ben ik de enige, die niet naast bed hoeft, maar gelukkig wist mijn bazin dat tot gisteravond niet. Ik kan je wel vertellen: roedelen is fijn. Dat gesnurk om je heen doet een hond goed.

Het vrouwtje schijnt er nog om 3.15 uit te zijn geweest, maar daar weet ik niets van. Met die bezigheidstherapie om mij sociaal te maken lig ik ’s nachts gewoon lam te wezen.

Mijn eerste piep kwam pas om kwart voor 7 en weet je wat zo leuk was?  Het vrouwtje dacht, dat het kwart voor 8 was. Het hele ochtendritueel kon dus al beginnen. Plassen, ik leek wel een ouwe vent met prostaatklachten. Ik moest wel drie keer. Netjes buiten in het gras gedaan en toen vlug terug gesjeesd, voor poepen had ik echt geen tijd, want ik wou mijn ontbijt. De hoeveelheid valt me elke keer weer tegen. Ik hoop, dat dàt toch echt in de toekomst beter wordt.

Uiteraard heb ik heerlijk gespeeld. Mijn nieuwe pieper heb ik getest op geluid, stevigheid, elasticiteit en schudvermogen. Kassa had me dat gevraagd. Over de uitslag moet ik nog even nadenken.

In de woonkamer stond een werkelijk achterlijk plantenbakje. Ik had me daar al enige dagen aan geërgerd. In een poep en een scheet had ik hem beet en begon ik hem leeg te schudden. En ja, toen moest ik de kamerkennel in. Men vond het nodig om te zuigen.

Ik heb uit protest geblèrd! Maakt hier helaas niks uit. Die twee hanen in het hok kraaien nog harder.

Nu lig ik opgevouwen in mijn mandje, kop op de rand, na te genieten van mijn sloopwerkzaamheden.

Falco lag heerlijk op mijn schoot, maar na drie kwartier in de auto kotste hij in één keer zijn maag leeg. Daarna lag-ie heerlijk, zowat in coma, te slapen, koppie stijf tegen mijn nek aan.

Thuisgekomen mocht hij op het grote grasveld een plas doen, hij vond het er erg leuk en ging vrolijk kennis maken met de oppas op hurken en met de werkster en de vrouw van de oppas.

Geen enkele schroom. Daarna hobbelde hij achter mij aan naar een heerlijk beschut bankje, waar hij op mijn schoot stuk voor stuk kennis kon maken met Kaytie en Costa.

Kaytie vond het allemaal maar niks. Ze stond ervan te zeveren, maar vertoonde geen enkele agressie. Zij moet gewoon een dag wennen is de ervaring. Costa heeft Falco van top tot teen besnuffeld, inclusief zijn edele delen en zij vindt het allemaal zeer interessant. We hebben met z’n allen wat gedronken, Falco heeft natuurlijk als eerste water gekregen na zo’n zware reis, hij mocht op mijn schoot de boel goed bekijken aan tafel. Toen is hij in slaap gesukkeld. Nu ligt hij al drie kwartier te slapen in zijn kamerkenneltje met de nestlap naast zich. Costa inspecteert regelmatig of hij nog beweegt.

Het eten van 4 uur staat op Falco te wachten, maar ik wacht wel tot hij wakker wordt en eerst nog even buiten is geweest. Stralende zon, lekker warm, wat kun je nou nog mooier bedenken voor een eerste aankomst en twee dates!

 

 

Tante Costa houdt inspectie.

 
 

Ik ben een Tamaskan Dog, een wolfhond.
Hier zie je mijn vader Sampo, een hele lieve hond. Hij woont in Duitsland.	Mijn moeder heet Ylva. Zij is een echte schoothond. Dat hoort ook bij ons ras.

                                                                     Zij is half wolfhond, half Duitse herder, maar ook een echte Tamaskan. Om het ras gezond te houden en inteelt te voorkomen wordt er namelijk gebruik gemaakt van outcross, dat wil zeggen, er wordt af en toe een ander soort doorheen gegooid. Ik ben 25% Duitse herder, 25% echte wolf en 50% poolhond.

Mijn ras is nog niet officieel erkend bij de Raad van Beheer, maar of dat zo erg is, weet ik niet. Er wordt nu met de grootst mogelijke zorgvuldigheid gefokt en dat moet zeker zo blijven.

We worden verplicht gekeurd, via onze DNA, op wel 300 ziektes en natuurlijk moeten ook onze heupen, rug en ellenbogen goed zijn.

We hebben een groot formaat, zijn heel energiek en willen het liefst de hele dag een roedeltje om ons heen. Bazen, die een hele dag van huis zijn, zijn niet geschikt voor ons. We zijn hartstikke vriendelijk en niet geschikt als waakhond. Daar ben ik een uitzondering op, want ik blaf lekker, als er iemand aan de poort staat. Dat is mij geleerd door mijn tantes Costa en Kaytie. Costa is een halve Duitse herder/halve Mechelse herder, daar speel ik heel lief en ook heel woest mee. Zij vindt alles goed van me, dus heb ik de opvoeding nodig van tante Kaytie, een echte boerenfokkie van drie turven hoog, waar ik, jammer genoeg, de kachel niet mee kan aanmaken.

Ik heb drie zusjes en nog twee broers. We zijn allemaal terecht gekomen in leuke roedels.