HET KEERPUNT

Vriendenpaar

Wij zijn zo moe, kunnen niet meer;
verdedigden ons, keer op keer.
Was onze liefde niet spontaan en
hebben wij verkeerd gedaan ?!

**********

Wat liefde is dat weten zij !
De onze draagt daar niet toe bij.
Wij gaven al wij hadden aan elkaar;
de wereld tolereert 't niet,
dat is maar al te waar.

**********

Was onze liefde goud gebleken,
van ´t gangbare mag niet worden afgeweken
Liefde voor elkaar, is dat dan raar !
Och nee, maar gaat het om een vriendenpaar.
Nou dan is het zonneklaar !

D r e a m 

I dreamed I was in heaven
and saw the days,all seven.
The seven days of every week,
the weeks of every year.
All years of my restless life,
I saw them clear, so clear.

********

I saw my faults, my ups and downs
and couldn't change one hour;
but the Lord, he smiled at me,
intensive, full of power.

********

His eyes were filled with love.
He gently called my name, and I,
I couldn't say a word
my heart was full of shame.

********

Liefde

Liefde is als helder water,

dat hart en geest overspoelt

en ons tot ongekende hoogten voert

en bij verlies volgt steeds de kater



Liefde is als hemel's brood,

dat hart en geest verzadigt

en ons tot ongekende daden begenadigt

en bij verlies volgt geestelijke dood.

Dwaze moeders

Oh, dwaze moeder, wat doet het pijn,
jou daar te zien lijden op dat grote plein,
Daar, waar het leven niet stil blijft staan,
steeds kom je weer, ik ben met jouw lotbegaan.

Je wanhoop, je stille verdriet,'t knaagt aan mij,
of ik wil of niet.
Mijn tanden knarsen, het lijf vol agressie, mijn God
komt er dan nooit een einde aan de pressie,
de tirannie, niemand ontziend, vernietigend
je kinderen,man, of vriend.

Hoe bewonder ik jou en je lotgenoten,
het waren niet jouw kinderen, die bloed vergoten.
Zij namen hun leven, van machtswellust dronken,
namen het leven dat jij, dwaze moeder, je kind had
geschonken.

Hou vol je stille strijd en protest,
verwijder het gezwel uit Argentinië 's nest.
Laat in jouw land de zon weer stralen en vernietig
de laarzen, die het lot bepalen.
Geef Argentinië 's kinderen weer nieuwe moed.
Mijn God, dwaze moeder hou vol het komt weer goed.



(Dit gedicht heb ik geschreven n.a.v. de toestand in dat land indertijd
Er is echter nog steeds geen recht geschied, vandaar !'

Mongooltje

Jouw stem
soms overslaand,
uit duizenden herken ik haar.
Uitbundige lach,
genietend van je spel,
waglende gang,
je grote lieve ogen !

Aanhankelijk, met je natte kus,
aaiend mijn gezicht: wat
geef je ons vreugde,
we zijn blij met jouw jool,
mijn eigen kind,
mijn lieve, kleine mongool.

Een vriend

Een vriend is de cipier van zijn hart, waarin hij

jouw heeft opgesloten

De grootste misdaad, die hij kan begaan is

sterven !

Het is zover

Het wordt donker.
Ik vrees de avond en
verafschuw de nacht.
Je ademt heel zwak nog,
ik ben bang voor het afscheid.

Mijn handen zoeken de jouwe,
ik vind ze en bemerk de kilheid,
alsof het einde al in zicht is

Ik wanhoop, stik bijna in verdriet,
Hoe moet het nu verder ?
Mijn hart schreeuwt: "Ik kan je niet missen,
blijf hier, dichtbij me."
De tranen vallen drupsgewijs.

Nog niet, mijn God, nog niet !

Je was zo onrustig en nu lig je stil.
Je ademhaling zegt me: "Nog even."
Dan is het onvermijdelijke daar.
Met jou vervliegt ook mijn leven.

A F S C H E I D

Wat zijn mij woorden nu nog waard,
nu je met mij hebt gebroken ?
Ze worden in mijn hart bewaard, zullen
ze ooit nog worden uitgesproken ?

Mijn tranen zul je niet meer zien,
ze zullen langzaam drogen; sporen
nalatend, die ik niet verdien, heb je
dat wel overwogen ?

Jouw gulle lach, het vibrato van ons leven,
mij zal ze niet vergund meer zijn, je zult ze
aan een ander geven, en mij, mij rest de pijn.

Maar kom je weer, bedenk ik zal er wezen
Telkens en telkens, keer op keer,
mij hoef je niet te vrezen.

 

 

GOEDE VRIJDAG

Oh hoofd vol bloed en wonden,
Uw lijden doet me pijn.
God zelf heeft U gezonden,
in een wereld vol venijn.

Oh hoofd vol bloed en wonden
vervuld van aardse pijn,
wis uit al onze zonden
laat er toch vrede zijn.

Oh hoofd vol bloed en wonden,
geef rust in ons bestaan,
God zelf heeft U gezonden,
laat de mensheid niet begaan.

Oh hoofd vol bloed en wonden,
vernietig door Uw lijden
het ons omringend leed
Wij hebben U gevonden,
bescherm ons met Uw kleed.

OUD


In je eigen vertrouwde hoekje staar je stil voor je uit.
Alsof je aan het dromen bent over
vervlogen, of nog resterende tijd.
We worden langzaam ouder,
veranderen dagelijks een ietsje meer
Ons glanzend haar wordt doffer en
ogen en oren willen ook niet zo best meer.

Maar onze harten kloppen nog even snel
als wij elkaar aanraken en een kusje geven
keer op keer.

Ik zit in mijn vertrouwde hoekje en
denk aan tijden van weleer.
Wat waren en zijn wij gelukkig samen,
dat denk  ik telkens weer.

Als ik haar vanuit mijn ooghoeken bekijk, dan
zie ik hoe langzaam haar hoofd knikkebolt.
Ik glimlach vertederd en denk: "Ach laat haar maar."
Een schoonheidsslaapje kan geen kwaad..

Aan haar rustige ademhalen merk ik dat ze slaapt.
Mijn God, dat lieve gezicht, die tedere handen.
Stilletjes vloeien mijn tranen, want het afscheid komt eraan.
Zal zij of zal ik, het eerste gaan ?

Metgezel

Veel heb ik geleerd van
jouw wijsheid en zorgzaamheid.
Je bereidheid om aan mijn zijde
te gaan en om mijn tocht
te delen.

Het heeft mijn leven meer zin gegeven,
meer dan je kon bevroeden.
Daarom hou ik meer van jou,
dan woorden kunnen zeggen.