Het chippie van een cent.

Wat hebben wij mannen het dan toch makkelijk. Ons multifunctionele “instrument” is in een wip uit èn in de broek om effe gauw af te gieten. Daarbij kunnen wij zelfs half zichtbaar achter een boom met de passerende wandelaars in contact blijven en snel ons wandelpad vervolgen. De uitgeplaste dames komen een stuk verder uit de struiken, waarbij het niet onwaarschijnlijk is, dat zij nog even naar het vervolg van de uitgezette route moeten zoeken.

De wandelaarsters zouden dit hulpmiddel standaard in hun rugzak moeten hebben. Geweldig toch, om als vrouw heel mannelijk tegen een boom aan te piesen, om vervolgens snel  je wandelweg te vervolgen?!

Of ben ìk nu een zeikerd?!

Alsof het om een wedstrijd gaat, hebben de deelnemers van de wandel4daagse een chip tussen de veter van een schoen gekregen, zodat zij bij start en finish kunnen worden geregistreerd.

Een paar maanden geleden, bij inschrijving, kreeg ik een mailtje, dat de organisatie je dagelijks een SMSje kan sturen waarin je start- en finishtijd staan vermeld. Aanvankelijk zag ik daar niets in, wat moet ik met die tijden?!, maar bij nader inzien leek het leuk dat mijn vrouw zo zou worden geïnformeerd. Dus via haar mobieltje hier dan toch op ingeschreven.

Natuurlijk heb ik later aan die boodschappenservice nooit meer gedacht. Totdat ik gisteren, nog maar net over de finish, door mijn vrouw werd gebeld. “Gefeliciteerd met je eerste etappe!” “Hoe weet jij nou dat ik al binnen ben?” Via een SMSje met je finishtijd van 12:15 uur.”

Verrek ja, de extra service van de organisatie. Chip 4RHX8W4 was weer binnen. Natuurlijk hadden we daar even gein over, maar is het eigenlijk wel zo leuk?! Met die chip ben ik toch min of meer aan een leiband gelegd. Weliswaar geen justitiële enkelband voor elektronische huisarrest, maar toch.

Hoewel ik van thuis geen enkele opdracht heb meegekregen en mij een gezellige nazit van harte wordt gegund, vind ik die “geneugtenregistratie” toch niet passen binnen een wandel4daagse waarbij je graag alle genoegens van het leven laat passeren.

Morgen stop ik mijn chip (4RHX8W4) stiekem in de rugzak van een moeizaam wandelende deelneemster. Ik heb al iemand op het oog.

Het zal toch niet dat ons land, door 4%
meer stemmen op de VVD, met Geert
Wilders wordt opgescheept?!

Met de kennis van vandaag, zouden die
80.752 te veel op de VVD gestemde kiezers,
 graag hun keuze willen herzien.

Dat was dus niet mijn zwakke moment. Dat had zich al eerder afgespeeld, met het strelen van mijn ego. Op een heel reguliere site kwam ik namelijk onderstaande IQ-test tegen, waarvan ik direct de valkuil doorzag.

Tja, toen kon ik niet nalaten deze test volledig in te vullen. Na de laatste vraag had ik, zoals bij een examen, het gevoel de test goed te hebben gemaakt. Dan wil je natuurlijk ook de uitkomst kennen, dus dan ook maar mijn mobiele nummer ingevuld. In een strelend SMSje werd mijn hoge IQ gemeld, wat een moment van zelfgenoegzaamheid gaf.

Achteraf gezien kon deze conclusie helemaal niet waar zijn. Ik bleek een stomme idioot te zijn geweest. Want, wat ik in mijn gretigheid niet las, was dat met deelname je tevens akkoord ging met een abonnement voor troep op de GSM.

Steeds als ik “iets” op m’n mobieltje moest downloaden, drukte ik dit weg in de veronderstelling met een soort SPAM te maken te hebben. Daarbij had ik niet door dat hiervoor telefoontikken in rekening werden gebracht.

Tegenwoordig valt daar trouwens ook niet snel achter te komen. De kosten van prepaid worden automatisch afgeschreven, waar je pas achter komt, op het moment dat de periodiek bankafschriften na een paar maanden worden toegezonden. Gelukkig heb ik de gewoonte om zo’n stapeltje dan toch nog even door te lopen, of er geen gekke dingen zijn afgeschreven. (dus toch een hoge IQ?!) Zo kwam ik er achter dat ik in vijf weken tijd zo’n € 60,= voor m’n IQ test heb ingeleverd.

Mijn materiële schade bleef daarmee redelijk beperkt, maar lange tijd bleef ik mij een “ontzettende Jan L”  voelen.

“Je spatbord rammelt.” “Wat zeg je?” Iets harder: “Je spatbord rammelt.” “Wat zeg je nou?” Schreeuwend: “Je spatbord rammelt!!!” “Ik kan je niet verstaan, want mijn spatbord rammelt zo!” Dit eeuwenoude mopje schoot mij bij de laatste minuten van de WK voetbalwedstrijd Servië-Ghana spontaan te binnen.

In een van de laatste minuten volgde er nog een goeduitziende counter van Ghana, waarbij de bal mooi voor kwam, maar net naast werd geschoten. Verrassend volgde op deze actie een gele kaart. De Ghanees stond inderdaad buitenspel, schoot op het doel, terwijl er al was gefloten.

Hoe bedoelt u, gefloten??? Denken de heren arbiters nou echt dat “hun fluitje” boven het auditieve geweld van de vuvuzela uit kan komen?! Had die gele kaart maar laten zitten, want “je spatbord heeft gerammeld”.

Fake natuurlijk, want de Tegenpartij was onderdeel van het satirische TV programma van Kees van Kooten en Wim de Bie (Koot & Bie). Veel van het scenario is nu, 30 jaar later, niet alleen overeind gebleven, maar zelfs geadopteerd door de politieke partij van Geert Wilders.

Hadden de visionairs Koot & Bie ooit kunnen bevroeden dat zij drie decennia later de virtuele campagneleiders van de Partij Voor de Vrijheid zouden zijn?

Jammer dat er nu minder zal worden gelachen.

Nadat mijn moeder in 1991 overleed, ben ik nu al weer 19 jaar wees. Hoewel ik niet direct de kenmerken had van “een moederskindje” te zijn, blijf ik haar bijna dagelijks missen. Nooit heb ik daarover mijn spreukje “Ik heb van mijn leven nog nooit zo’n fijne moeder gehad”, kunnen overtreffen. Door een gedachteflits realiseerde ik mij dat zij onze wereld van vandaag totaal niet meer zal begrijpen. Laat staan de brief die ik “via mijn vlieger” haar zond. Daarin schreef ik:

"Ha die mam,

Het is heel verleidelijk om via Derek Ogilvie of Char met jou in contact te kunnen komen, maar ik weet dat ik jou daarmee geen plezier zou doen. Jij bent veel te bescheiden om op TV zo in de schijnwerper te worden gezet. Vandaar dat ik op Hyves, Linkedln en Facebook naar jou op zoek ben geweest. Ik kon je daar niet vinden, daarom verder gezocht, of je misschien Twittert of een eigen Blog hebt. Ook dat blijkt niet zo te zijn. Kennelijk heb jij jouw hemelse gedachten niet aan de digitale snelweg vrijgegeven.

Jammer, want ik had jou graag bijgepraat, hoe ik als babyboomer, toch behoorlijk met mijn tijd mee ben gegaan. Toen jij ons verliet zaten we nog in het technisch tijdperk van de video,  spelletjescomputer, elektrische schrijfmachine en de gekleurde telefoon met drukknoppen.

Lang geleden heb ik daar wat euro’s (ja, zo heten de knaken tegenwoordig) voor weten te vangen via Marktplaats.nl. Later heb ik daar de zooi als ISDN-modem, mijn DOS-computer met floppydisk, diskettes, matrixprinter, mechanische muis en WordPerfect 5.1 ook op gezet.

Nu mijn PC en laptop onder Windows 7 draait, ik een Wi-Fi draadloze router heb, krijg ik veel sneller mijn HTML-pagina’s van www.kroondomein.com op m’n flatscreen. Kon ik je daarover maar e-mailen. (j.kroon-wanmaker@heaven.com) Zou ik tegelijk wat digitale foto’s mee kunnen sturen. Ik heb er genoeg van op m’n USB-stick en DVD’s staan. Misschien kunnen we zelfs via MSN webcammen?! Heb ik eenmaal jouw mobiele nummer stuur ik je een SMSje zodra ik on-line ben.

Maar laat ik niet te technisch worden. Laten we eerst maar virtueel contact met elkaar hebben. Na jouw reïncarnatie laat ik je dan wel zien hoe al onze communicatiemiddelen werken. Natuurlijk gaan we dan ook ouderwets in mijn MPV een autoritje maken. En omdat je altijd zo gek was op de toeristische routes, zal ik op mijn navigatie “mijd de snelwegen” aanvinken. Ik kan niet wachten."

Joran van der Sloot heeft een bekentenis afgelegd over de moord op de 21 jarige Stephany Flores. Achteraf heeft “de killer” telefonisch bij zijn moeder geklaagd over de Barbaarse verhoormethoden. Zijn advocaat sluit daardoor niet uit dat Joran’s bekentenis vals is. Ho, wacht even meneer de advocaat, uw misselijk makende cliënt is kampioen in het herroepen van “valse” verklaringen. In Aruba en Nederland kwam hij daarmee steeds goed weg.

Zo niet in Peru. Alles wijs er op dat Joran dit keer de juiste verklaring heeft afgelegd. En dat dit, tijdens de verhoren, onder druk is gebeurd lijkt mij dit keer van ondergeschikt belang. Of had meneer de advocaat verwacht dat een bekentenis tijdens een genoeglijke lunch opgetekend had kunnen worden.?!

Voor een periodiekje leek ze mij net iets te oud, maar vriendelijk was zij alles behalve. Haar goed recht natuurlijk, ware het niet dat zij als caissière bij een benzinestation zich heel voorkomend naar de klanten dient te gedragen. “Pasje andersom, naar beneden meneer”, sprak zij snibbig. “Nee, met strip naar onderen, meneer,” keurde zij ook mijn tweede poging af.

Ik begreep er niets van. Altijd heb ik ruzie met een pinpasapparaat. Strip naar links, strip naar rechts. Op z’n kop, nee juist andersom. Overal leken het mij andere commando’s, maar overigens altijd uiterst vriendelijk. Maar dit keer, bij die BP-Trien ging het er heel erg vervelend aan toe.

“Nee meneer, naar onderen.” “Juffrouw, ik begrijp echt niet wat u bedoelt.” Met een grote zucht werd mijn bankpas uit handen genomen en daar gestopt waar “normaal” alleen de sleuf voor creditcards zit. “Zo!, nu uw pincode alstublieft.” Het leek dat zij wel heel erg de ziekte op mij, of op haar baan natuurlijk, had gekregen.

Na de transactie schoof zij mijn pas naar mij terug. “Dit is het nieuwe pinpasapparaat, beveiligd tegen skimmen.” Nee juffrouw, die verklarende tekst heb ik nu ook niet meer nodig.

“Pffff?!”

Deze dialoog gaf weer eens de tegenstrijdigheid van mijn leeftijdsgevoel en werkelijkheid aan. Die jonge vrouw is in het mobiele tijdperk opgegroeid. Zal ik er bij haar nog een schepje bovenop doen, “dat er ook een tijd was dat de telefoon vast zat aan de muur en de hoorn je hooguit een halve meter de ruimte gaf.”

Ik zal de gespaarde telefoonkaarten toch maar eens op marktplaats zetten?!

Ik wil mij niet bezondigen aan vooroordelen. Maar ja, ze moeten er niet om vragen. En dat deed Sjef Janssen uit Sittard. Met hem had ik de afspraak dat hij, zodra werkzaam in Noord Holland, hij bij mij zou langskomen, om wat praktische adviezen te komen geven.

Ik heb het over het premobiele en navigatieloze tijdperk. Ook al omdat de nummering in onze wijk erg gecompliceerd in elkaar zit, zou hij mij bellen op het moment dat hij ons winkelcentrum had gevonden. Ik zou er dan heenlopen om hem naar mijn huis te loodsen.

Na z’n belletje liep ik de afgesproken richting uit. Zonder resultaat, kennelijk is Janssen bij het verkeerde winkelcentrum terechtgekomen. Dus terug naar huis, in afwachting van zijn volgende belletje. De herkansing volgde. Weer niet, terwijl hij dan zeker en vast bij ons winkelcentrum zou staan. Dan toch maar weer terug naar huis, in afwachting van de volgende call.

Dit keer won ik meer informatie van mijn (nog onbekende) bezoeker in. “Sta je bij de ingang van het winkelcentrum?” “Niet?!” “Waar dan?” “Nou, daar waar ik de hele tijd al sta. Ik heb een blauwgrijze auto en sta zo’n beetje in het midden van de parkeerplaatsen.”

 Vreemd, waarom niet direct herkenbaar, bij de ingang van het winkelcentrum, vroeg ik bij de derde gang naar de parkeerplaatsen mij af. Natuurlijk keek ik nu wel heel minutieus de parkeerplaatsen af en ja hoor, daar ergens in het midden….

Het bleek inderdaad Stef Janssen uit Sittard te zijn. Typisch dat zo’n man zich zo verstopt, terwijl hij door mij gevonden wilde worden.

In mijn blog van 7 mei gaf ik al duidelijk te kennen dat ik bepaald geen fan ben van onze buurtsuper, nog geen 100 meter van ons huis. Sterker nog, ik neig er toe om hen via de rechter aan te klagen, om voor de onnodige Honig onthouding er fiks wat smartengeld uit te slepen. Het zou heel terecht zijn.

Vele maanden ben ik namelijk verstoken gebleven van één van mijn lievelingsgerechten, kapucijners. Deze onthouding had ik te danken aan het feit dat de Honig Kapucijners Mix niet meer te koop bleek te zijn. Als je de supermarktmedewerkers mocht geloven, was deze mix zelfs uit het assortiment gehaald. Kennelijk bij gebrek aan gebruikers.

Achteraf bleek het personeel helemaal niet meelevend te zijn geweest. Eerder vol desinteresse. Want, bij toeval viel het oog van mijn vrouw namelijk op de Honig Kapucijnersmix, weliswaar op een geheel andere plaats in de schappen. Vanavond heb ik dus weer van mijn favoriete gerecht kunnen genieten.

Heerlijk, maar achteraf wel met een nare bijsmaak. C1000 kan bij mij echt geen goed meer doen.

n.b. Geniet van de vele recepten in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/recept.htm

Verstand heb ik er niet van, maar toch vraag ik mij af waarom de Tweede Kamerverkiezingen alleen maar over geld gaan. Is het echt alleen maar de economie die telt?!  Waarom moeten wij steeds meer verdienen en onze huizen steeds meer waard worden?!

Zeker vanaf Jan Modaal verdienen we toch genoeg?!  Wij kunnen alles doen (en laten) wat we willen. Dan zou het toch vanzelfsprekend moeten zijn dat we, zij die niet rond kunnen komen, een handje komen helpen. Zo moet het mogelijk zijn om ook de zwakkeren in onze samenleving tot prestaties te stimuleren. Prestaties dan wel op hun eigen niveau, waarmee zij zelfvoldoening ontwikkelen.

Collectiviteit, Teambuilding, Saamhorigheid, dat is wat wij in ons land nodig hebben. Wat zou het als we het economisch dan wat minder doen? Wat zou het dat we daarmee onze topmanagers het land uitjagen?! Het is nog maar de vraag of dit al oude dreigement ook wordt waargemaakt. En dan nog, dan groeit onze sub-top door naar de top. Het lijkt me niet dat wij daar minder van worden.

Rupsje “Nooit Genoeg” moet in dit land geen voedingsbodem meer vinden. Dus onze huizen moeten ook maar niet meer, meer, meer waard worden. Huizen zijn om in te wonen, niet om als oppot spaarpot te dienen. Trouwens, wat heb je aan een (te) hoge waarde, waardoor huizen onverkoopbaar zijn geworden?! Worden onze huizen minder waard, zijn er ook meer (zoals de jeugdige starters) die een huis kunnen kopen. Een goed argument om, op termijn, de hypotheekrente voor een groot deel af te schaffen. Het lijkt mij goed dat daarvoor dan een instapsubsidie in de plaats komt.

Natuurlijk is het tegenargument van de waardevermindering dat velen met een te hoge hypotheek schuld blijven zitten, ten opzichte van de waarde van het huis. Ja, da’s waar. Helaas is hen te veel schuld door de strot geduwd, door de banken waar de overheid (wij dus) miljarden in heeft gepompt. Het is dan heel gerechtvaardigd dat diezelfde overheid ook helpt bij het probleem van de overfinanciering van huizen, van de minder draagkrachtigen. Te financieren uit datgene wat er wordt bespaard met beperking van de hypotheekaftrek.

Oké, mijn verhandeling is er een “van de koude grond”. Toch ben ik er zeker van dat het “méér, méér, méér” zijn grenzen kent en dat wij nu de douane daarvan heel dicht zijn genaderd. Het wordt tijd dat wij geestelijk onze grenzen gaan verleggen.

Beter boos dan aan de grond. Het zou me echt een zorg zijn dat ijskonijn Mark Rutte zich in zijn kuif gepikt voelt, doordat EO’s Netwerk zijn partijprogramma enigszins onrecht heeft aangedaan. De als voorbeeld gestelde bijstandsmoeder gaat er niet € 1.200,= per jaar op achteruit, maar hooguit € 520,= (?!). Dat is ruim € 43,= per maand.

O, vrijgezellen Mark zal zich wel hebben vergist. Nee, goede vriend, het gaat niet over haar wekelijkse onkostendeclaratie. Het gaat gewoon over haar schamele inkomen waarvan ze moet leven! Waar zij, niet declarabel, van moet eten.

Kom op Rutte, geef toch ruiterlijk toe dat je meende dat het om een onkostendeclaratie ging. Je zal er even over worden uitgelachen, maar al snel zal bij het grote publiek de gedachte postvatten dat de VVD gelukkig toch niet zó asociaal zal zijn.