Doelpuntfraude.

Het is ontegenzeggelijk een fantastische aanbieding om, voor zo weinig geld naar Parijs te kunnen. Toch kan het bij mij niet de toets der kritiek doorstaan. Want, ik vind het eigenlijk van de zotte dat er zowel reservering- als boekingskosten in rekening worden gebracht. Naar mijn oordeel is dit dubbel op. Boeken en reserveren behoren toch zeker binnen één en dezelfde handeling?! Waarom moet zo’n pracht aanbod dan met maar liefst 89% worden opgerekt? Zal het daarmee het aanvaardbare bodemtarief van de aanbieder zijn?

Misschien kom ik hiermee binnen de “nou niet zeuren sector,” want het is en blijft goedkoop. Kan zijn, maar dat geeft geen reden om twee keer voor hetzelfde te moeten betalen. Met evenveel onlogica zou de prijs nog verder uitgebouwd kunnen worden met bijvoorbeeld: administratie,-, porto-, transactie-, en servicekosten. Zou zo maar 190% extra op kunnen leveren(!). Om alle schijn van misleiding te voorkomen, kan er beter simpel één prijs worden genoemd.

N.B.Lees ook eens over de “Schakelflorijn-aanbiedingen” in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/schakelflorijn.htm

Nu Wilders uit de Gemeenteraad van Den Haag is gestapt,
bespaart de hofstad € 10.000,= per raadsvergadering,
door het wegvallen van de extra beveiliging.
En het hondje krijgt ook weer rust.

Het kan bijna geen toeval zijn, tenminste als je “er in” gelooft. Ik heb net m’n PC opgestart om m’n blog te schrijven. Om daarvoor geïnspireerd te worden heb ik zojuist ook iTunes geaktiveerd. Het allereerste nummer wat mijn speakers prijsgeven is “I Believe” van The Righteous Brothers. Voor mij, na Unchained Melodie, één van de aller mooiste nummers aller tijden. Nummers die ongetwijfeld, let wel: na nog heel wat lollige jaren, aan mijn “vagevuur”  (crematie dus) vooraf gaan. Dit alles ter zijde. Maar dat “I Believe” speelde was wel heel bijzonder, want “het geloof” zal dit keer in mijn blog ter sprake komen.

Met familie fietsend op stap wil je toch altijd de bijzondere dingen van de omgeving tonen. Naast al het natuurschoon, kaasmarkt en idyllisch plekjes, hoort daar natuurlijk ook het  Diocesaan (= bij het bisdom behorende)  Heiligdom Onze Lieve Vrouw ter Nood in Heiloo bij. Een gekend bedevaartsoord, waar één keer per jaar buiten het NS station om, de pelgrims per trein “voor de deur” worden afgezet.

Het was al weer een tijd geleden dat ik deze gewijde plaats had aangedaan. En, ondanks ik met geen enkele kerk of geloof echt een verbintenis heb, doet zo’n bezoekje mij toch wat. Het geeft toch een moment van bezinning. In de Genadekapel was, met letterlijk een open deur, voor een enkeling een dienst gaande. Wij gingen ons laven met koel water uit de waterput. Een 15 eeuwse bron, waaruit nu al heel veel duizenden gelovigen hun heilig water vers uit de natuur dronken. BN’ ers als Gerard Reeve en Godfried Bomans dronken daar menigmaal hun gratis “Spaatje.”  Ik verkeer dus in goed gezelschap.

Op Kreta stond ik ooit met mijn kop tegen een heilige muur, in de hoop dat daarmee mijn “kopzorgen” zouden verdwijnen. Dat deed ik maar één keertje. Rationeel gesproken is het eigenlijk onzin om van één bezoek aan die muur te verwachten dat je daarmee weer volledig “het ventje” bent. Nauwelijks 15 kilometer van huis kan ik uit een heilige bron niet één, niet twee of drie keer, maar talloze keren drinken. De bron staat àltijd voor mij open. Dan moet ik daar toch zeker gebruik van maken?!  Alleen al die momenten van bezinning doen je goed.

-o-o-o-

n.b.: Om openhartig te zijn, moet ik dan ook maar mijn verlang naar “een wonder” prijsgeven, zonder daarmee medelijden op te willen wekken. Want dat zou misplaats zijn. Mijn gezondheidsperikelen staan luchtig in mijn kroondomein beschreven:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/zorgtournee.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/kannietbeter.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/vinkje.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/Auf%20machen.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/magleien.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/botjebijbotje.htm

Zo ook mijn kritiek: www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/garantietermijnverlopen.htm

Heterotechnisch gesproken zijn die rokjes een uitermate genoeglijke waarneming, waarbij de term vrouwelijk schoon alle eer wordt aangedaan.

Alleen jammer dat, als een soort horizonvervuiling, er steeds meer fietstassen het straatbeeld vullen. Want, wat is er mooier dan “een rokje” op de fiets?! Haar aanspannende kuiten zijn toch zeker een lust voor het mannelijk oog. Door het verschijnsel fietstas zijn er echter steeds meer kuiten aan het zicht onttrokken.

Of hebben de dames daar geen boodschap aan.

n.b.: Meer over soortgelijk natuurschoon lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/bomenovernatuur.htm

Eén van mijn sollicitatiegesprekken van weleer vergeet ik nooit. Voor het mooie was ik enigszins onder gekwalificeerd, maar ik zat toch nog in de race. In de bepalende ronde had ik kennelijk de fout gemaakt om lichtblauwe badstofsokken onder mijn pak te dragen. Het gesprek liep geheel naar wens en er leek zelfs enigszins een click te zijn. Uit het niets kwam toen de vernietigende opmerking: “Ik begrijp niet dat je met die strontsokken op sollicitatiegesprek gaat.” Tja, dat was effe slikken, maar gelukkig zag ik er wel de humor van in en schoot in de lach. Tegelijk het moment om mij op mijn repliek razendsnel te bezinnen: “Het woord stront zou ik nooit in een sollicitatiegesprek gebruiken, hoewel ik uw kritiek begrijp.” Uit de bulderende lach die daar op volgde, putte ik hoop. Terecht, want ik werd aangenomen.

En dan heb ik het over een serie sollicitatiegesprekken waarbij niet meer dan vier man betrokken zijn geweest. Vandaag was er LIVE op tv een sollicitatiegesprek te volgen, voor de functie van VOORZITTER TWEEDE KAMER. Schijndemocratie ten top.

Voor die functie waren er twee sollicitatiebrieven onder de 150 Tweede Kamerleden verspreid(?!) Die van de huidige voorzitter, Gerardina Alida (Gerdi) Verbeet (PvdA) en van Charlie Aptrot (VVD). Alsof de Tweede Kamer toch niets om handen heeft, moesten beide kandidaten voor het megatribunaal verschijnen, om in detail uit te leggen waarom zij de functie ambiëren en wat zij er aan willen doen om vernieuwend die taak te vervullen. Hieraan waren door de Tweede Kamer zoveel extra vragen gekoppeld, dat alleen al de heer Aptrot, door het lot als eerste aangewezen, een uur nodig had om zijn sollicitatie nader toe te lichten. Niet geheel zonder leedvermaak zag ik aan dat hij zich met zijn antwoorden steeds verder in de nesten werkte. Tja, het blijven hyena’s, daar in de Tweede Kamer. Absoluut geen respectvol wilde dieren, die het de regering tijdens het vragenuurtje na aan de schenen weet te leggen. Die frustratie klonk dan ook heel erg door tijdens het sollicitatietheater van vanmiddag.

Gerdi had dat stuk erg goed door. Natuurlijk ging zij niet in op die waslijst van onzinnige vragen en bepaalde zelf waarin zij de bemoeienis van de Tweede Kamerleden accepteerde in de sollicitatieprocedure. Charlie wist zich op geen enkele wijze humorvol te presenteren, daar waar Gerdi juist met groot gemak haar collega’s wist in te pakken. Juist dat maakt het extra leuk, dat Gerdi Verbeet opnieuw voor vier jaar als voorzitter van de Tweede Kamer werd herkozen.

In het regionaal dagblad van 18 juni jongstleden viel te lezen, dat er met invoering van de OV-chip kaart, even niet aan de buitenlandse toerist is gedacht. Waar zij vanuit Amsterdam een dagje Volendam, Broek in Waterland of de Zaanse Schans willen doen, kan dit groepsgewijs niet meer voor een paar strippen. Individueel moeten zij nu een wegwerpkaartje kopen, waarop niet kan worden overgestapt. Alleen naar Broek in Waterland moet de argeloze toerist al zes euro betalen, terwijl dit ritje een maand geleden nog maar € 2,00 kostte(?!)

De provincie Noord-Holland, uiteindelijk opdrachtgever van het openbaar vervoer, zit  kennelijk niet op het buitenlandse toerisme te wachten, alsof “het boze buitenland” de provincieambtenaren voor 78 miljoen euro hebben genaaid.

Met gevoel voor commercie als een koe voor boom klimmen, bagatelliseren zij bij monde van mevrouw Burger de onfatsoenlijke prijsverhoging voor de toerist. Zij kreeg het ècht moeiteloos uit haar strot: “Mensen die maar één keer in ons land zijn, zullen niet weten dat ze met het openbaar vervoer duurder uit zijn dan voorheen.”  Om mijn ogen, waar ik normaal alle vertrouwen in heb, te geloven, heb ik die opgetekende zin een aantal keren moeten lezen.

Wat een vreselijk standpunt van deze provinciale bestuurders. Zou daar het laatdunkende begrip provinciaaltje vandaan komen? Het zou mij niets verbazen. Zijn deze provinciaaltjes nooit in bijvoorbeeld Berlijn, Rome of Praag geweest, waar de welkome toerist voor centen dagen lang van het openbaar vervoer gebruik kan maken?
Zo niet in Noord-Holland.

Om dit desastreuze handelen van incompetente bestuurders een halt toe te roepen, is wat mij betreft het handhaven van provinciaal bestuur een gepasseerd station.

Het 4daagse legioen kleurde op de finaledag heel erg oranje. Met deze uitdossing waren de wandelaars klaar voor de wedstrijd Nederland – Japan, die zij na de finish veelal gezamenlijk zouden gaan bekijken. In deze constatering zit wel een heel goed idee voor de publieksproblemen bij een aantal voetbalwedstrijden, de zogenaamde risico- wedstrijden. Op zich al een walgelijk begrip voor een sportief evenement. Maar, dat gaan we het volgende seizoen anders doen. Hooligans, maken jullie je borst maar nat.

-o-o-o-

n.b.: Lees meer over het Haagse partijtje voetbal in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/frediekeetje.htm

Wat hebben wij mannen het dan toch makkelijk. Ons multifunctionele “instrument” is in een wip uit èn in de broek om effe gauw af te gieten. Daarbij kunnen wij zelfs half zichtbaar achter een boom met de passerende wandelaars in contact blijven en snel ons wandelpad vervolgen. De uitgeplaste dames komen een stuk verder uit de struiken, waarbij het niet onwaarschijnlijk is, dat zij nog even naar het vervolg van de uitgezette route moeten zoeken.

De wandelaarsters zouden dit hulpmiddel standaard in hun rugzak moeten hebben. Geweldig toch, om als vrouw heel mannelijk tegen een boom aan te piesen, om vervolgens snel  je wandelweg te vervolgen?!

Of ben ìk nu een zeikerd?!

Alsof het om een wedstrijd gaat, hebben de deelnemers van de wandel4daagse een chip tussen de veter van een schoen gekregen, zodat zij bij start en finish kunnen worden geregistreerd.

Een paar maanden geleden, bij inschrijving, kreeg ik een mailtje, dat de organisatie je dagelijks een SMSje kan sturen waarin je start- en finishtijd staan vermeld. Aanvankelijk zag ik daar niets in, wat moet ik met die tijden?!, maar bij nader inzien leek het leuk dat mijn vrouw zo zou worden geïnformeerd. Dus via haar mobieltje hier dan toch op ingeschreven.

Natuurlijk heb ik later aan die boodschappenservice nooit meer gedacht. Totdat ik gisteren, nog maar net over de finish, door mijn vrouw werd gebeld. “Gefeliciteerd met je eerste etappe!” “Hoe weet jij nou dat ik al binnen ben?” Via een SMSje met je finishtijd van 12:15 uur.”

Verrek ja, de extra service van de organisatie. Chip 4RHX8W4 was weer binnen. Natuurlijk hadden we daar even gein over, maar is het eigenlijk wel zo leuk?! Met die chip ben ik toch min of meer aan een leiband gelegd. Weliswaar geen justitiële enkelband voor elektronische huisarrest, maar toch.

Hoewel ik van thuis geen enkele opdracht heb meegekregen en mij een gezellige nazit van harte wordt gegund, vind ik die “geneugtenregistratie” toch niet passen binnen een wandel4daagse waarbij je graag alle genoegens van het leven laat passeren.

Morgen stop ik mijn chip (4RHX8W4) stiekem in de rugzak van een moeizaam wandelende deelneemster. Ik heb al iemand op het oog.

Het zal toch niet dat ons land, door 4%
meer stemmen op de VVD, met Geert
Wilders wordt opgescheept?!

Met de kennis van vandaag, zouden die
80.752 te veel op de VVD gestemde kiezers,
 graag hun keuze willen herzien.

Dat was dus niet mijn zwakke moment. Dat had zich al eerder afgespeeld, met het strelen van mijn ego. Op een heel reguliere site kwam ik namelijk onderstaande IQ-test tegen, waarvan ik direct de valkuil doorzag.

Tja, toen kon ik niet nalaten deze test volledig in te vullen. Na de laatste vraag had ik, zoals bij een examen, het gevoel de test goed te hebben gemaakt. Dan wil je natuurlijk ook de uitkomst kennen, dus dan ook maar mijn mobiele nummer ingevuld. In een strelend SMSje werd mijn hoge IQ gemeld, wat een moment van zelfgenoegzaamheid gaf.

Achteraf gezien kon deze conclusie helemaal niet waar zijn. Ik bleek een stomme idioot te zijn geweest. Want, wat ik in mijn gretigheid niet las, was dat met deelname je tevens akkoord ging met een abonnement voor troep op de GSM.

Steeds als ik “iets” op m’n mobieltje moest downloaden, drukte ik dit weg in de veronderstelling met een soort SPAM te maken te hebben. Daarbij had ik niet door dat hiervoor telefoontikken in rekening werden gebracht.

Tegenwoordig valt daar trouwens ook niet snel achter te komen. De kosten van prepaid worden automatisch afgeschreven, waar je pas achter komt, op het moment dat de periodiek bankafschriften na een paar maanden worden toegezonden. Gelukkig heb ik de gewoonte om zo’n stapeltje dan toch nog even door te lopen, of er geen gekke dingen zijn afgeschreven. (dus toch een hoge IQ?!) Zo kwam ik er achter dat ik in vijf weken tijd zo’n € 60,= voor m’n IQ test heb ingeleverd.

Mijn materiële schade bleef daarmee redelijk beperkt, maar lange tijd bleef ik mij een “ontzettende Jan L”  voelen.

“Je spatbord rammelt.” “Wat zeg je?” Iets harder: “Je spatbord rammelt.” “Wat zeg je nou?” Schreeuwend: “Je spatbord rammelt!!!” “Ik kan je niet verstaan, want mijn spatbord rammelt zo!” Dit eeuwenoude mopje schoot mij bij de laatste minuten van de WK voetbalwedstrijd Servië-Ghana spontaan te binnen.

In een van de laatste minuten volgde er nog een goeduitziende counter van Ghana, waarbij de bal mooi voor kwam, maar net naast werd geschoten. Verrassend volgde op deze actie een gele kaart. De Ghanees stond inderdaad buitenspel, schoot op het doel, terwijl er al was gefloten.

Hoe bedoelt u, gefloten??? Denken de heren arbiters nou echt dat “hun fluitje” boven het auditieve geweld van de vuvuzela uit kan komen?! Had die gele kaart maar laten zitten, want “je spatbord heeft gerammeld”.

Fake natuurlijk, want de Tegenpartij was onderdeel van het satirische TV programma van Kees van Kooten en Wim de Bie (Koot & Bie). Veel van het scenario is nu, 30 jaar later, niet alleen overeind gebleven, maar zelfs geadopteerd door de politieke partij van Geert Wilders.

Hadden de visionairs Koot & Bie ooit kunnen bevroeden dat zij drie decennia later de virtuele campagneleiders van de Partij Voor de Vrijheid zouden zijn?

Jammer dat er nu minder zal worden gelachen.

Nadat mijn moeder in 1991 overleed, ben ik nu al weer 19 jaar wees. Hoewel ik niet direct de kenmerken had van “een moederskindje” te zijn, blijf ik haar bijna dagelijks missen. Nooit heb ik daarover mijn spreukje “Ik heb van mijn leven nog nooit zo’n fijne moeder gehad”, kunnen overtreffen. Door een gedachteflits realiseerde ik mij dat zij onze wereld van vandaag totaal niet meer zal begrijpen. Laat staan de brief die ik “via mijn vlieger” haar zond. Daarin schreef ik:

"Ha die mam,

Het is heel verleidelijk om via Derek Ogilvie of Char met jou in contact te kunnen komen, maar ik weet dat ik jou daarmee geen plezier zou doen. Jij bent veel te bescheiden om op TV zo in de schijnwerper te worden gezet. Vandaar dat ik op Hyves, Linkedln en Facebook naar jou op zoek ben geweest. Ik kon je daar niet vinden, daarom verder gezocht, of je misschien Twittert of een eigen Blog hebt. Ook dat blijkt niet zo te zijn. Kennelijk heb jij jouw hemelse gedachten niet aan de digitale snelweg vrijgegeven.

Jammer, want ik had jou graag bijgepraat, hoe ik als babyboomer, toch behoorlijk met mijn tijd mee ben gegaan. Toen jij ons verliet zaten we nog in het technisch tijdperk van de video,  spelletjescomputer, elektrische schrijfmachine en de gekleurde telefoon met drukknoppen.

Lang geleden heb ik daar wat euro’s (ja, zo heten de knaken tegenwoordig) voor weten te vangen via Marktplaats.nl. Later heb ik daar de zooi als ISDN-modem, mijn DOS-computer met floppydisk, diskettes, matrixprinter, mechanische muis en WordPerfect 5.1 ook op gezet.

Nu mijn PC en laptop onder Windows 7 draait, ik een Wi-Fi draadloze router heb, krijg ik veel sneller mijn HTML-pagina’s van www.kroondomein.com op m’n flatscreen. Kon ik je daarover maar e-mailen. (j.kroon-wanmaker@heaven.com) Zou ik tegelijk wat digitale foto’s mee kunnen sturen. Ik heb er genoeg van op m’n USB-stick en DVD’s staan. Misschien kunnen we zelfs via MSN webcammen?! Heb ik eenmaal jouw mobiele nummer stuur ik je een SMSje zodra ik on-line ben.

Maar laat ik niet te technisch worden. Laten we eerst maar virtueel contact met elkaar hebben. Na jouw reïncarnatie laat ik je dan wel zien hoe al onze communicatiemiddelen werken. Natuurlijk gaan we dan ook ouderwets in mijn MPV een autoritje maken. En omdat je altijd zo gek was op de toeristische routes, zal ik op mijn navigatie “mijd de snelwegen” aanvinken. Ik kan niet wachten."

Joran van der Sloot heeft een bekentenis afgelegd over de moord op de 21 jarige Stephany Flores. Achteraf heeft “de killer” telefonisch bij zijn moeder geklaagd over de Barbaarse verhoormethoden. Zijn advocaat sluit daardoor niet uit dat Joran’s bekentenis vals is. Ho, wacht even meneer de advocaat, uw misselijk makende cliënt is kampioen in het herroepen van “valse” verklaringen. In Aruba en Nederland kwam hij daarmee steeds goed weg.

Zo niet in Peru. Alles wijs er op dat Joran dit keer de juiste verklaring heeft afgelegd. En dat dit, tijdens de verhoren, onder druk is gebeurd lijkt mij dit keer van ondergeschikt belang. Of had meneer de advocaat verwacht dat een bekentenis tijdens een genoeglijke lunch opgetekend had kunnen worden.?!