Zwartwerker.

Er zijn te veel momenten dat ik vind dat de wereld inmiddels kloten in elkaar zit. Niet alleen door de oorlogen, want die zijn er sinds mensenheugenis. Maar, op veel kleinere schaal, de respectloze samenleving, waarvan je niet kan geloven dat daar ooit nog verbetering in kan komen. Daarbij valt het niet mee om het gedachtegoed van Wilders verder te ontkennen. Want ja, we hebben last van kutmarokanen en ander soortig petjestuig die menen de gemeenschap grof te kunnen terroriseren. Dan lijkt het aannemelijk dat de schuld ligt bij hun afkomst. Uit primitieve landen terwijl hun, vaak gebrekkig sprekend Nederlands, ouders hier hun landsgewoonte voortzetten, door tot aan middernacht hun kinderen buiten te laten. Want het is de straat die volgens hun cultuur de kinderen moet opvoeden.

Toch vertrouw ik er nog steeds op dat het een schijnwaarheid is. Een kleine minderheid aan tuig, vaak inderdaad met een Islamitische achtergrond, zijn verantwoordelijk voor ons schrikbeeld, angst en neiging tot discriminatie. Ja, wat mij betreft worden die zonder enig pardon ons land uitgeflikkerd. Want het is verder nog niet zo beroerd met onze maatschappij gesteld. Ook niet door het samenleven met onze Medelanders, de allochtonen. In tegendeel zelfs.

Gisteravond werd ik emotioneel behoorlijk geraakt door de zoon van de Syrische Koerd Nadim Youssef, het eerste slachtoffer van de moordpartij in Alphen aan de Rijn. Wat een ongelooflijk fijne gozer, nog maar vier jaar in ons land en toch perfect Nederlands sprekend.

Omdat hij in ons ogen uit een primitief land komt, verwacht je van hem veel haat en drang tot vergelding. Niets van dat alles. Met nadruk zei hij, bij Pauw en Witteman, dat de ouders van massamoordenaar Tristan van der Vlis zichzelf totaal niets moeten verwijten. Dat hij zelfs graag eens met hen in gesprek wil, om ook hen te steunen in hun verdriet. Jazeker, hier sprak iemand uit het “achterlijke ”Syrië.”

Vanavond kreeg ik kippenvel bij de Live uitzending uit dat f**king Gouda. Aan niets herkende je de probleem stad numero één van Nederland, wat de allochtonen betreft. Het zou heel goed kunnen dat het negatieve imago van Gouda de EO/RKK er toe heeft bewogen om juist daar The Passion Live ten uitvoer te brengen Wat een pracht idee! Het was een eigentijdse uitvoering van de musical Jesus Christ Super Star, waarbij bestaande nummers van Nederlandse artiesten, zoals de Kast, Marco Borsato en André Hazes, ongewijzigd het kruisigingverhaal zijn binnen gebracht. Ondermeer fantastisch door Do vertolkt. Het leek er op dat de ganse bevolking van Gouda bij deze opvoering werd betrokken. Klasse!

Wat mij betreft gaat het niet zozeer om het wel of niet geloven. Maar om de moraal van het verhaal. En dat leek in Gouda, ook bij de jeugd, heel goed te zijn overgekomen.

Op advies van de podologe, moest ik het afgelopen weekend omwille van een teenblessure, mijn wandelplezier met 10 kilometer inkorten. Het werd een fantastisch mooie bloesemtocht in de regio van Purmerend. Doordat juist daar geen richtingspijl stond, er volgens de routebeschrijving evenzogoed linksaf (weg vervolgen) als rechtsaf (als dat de naambordloze Westerweg zou zijn) gegaan kon worden, twijfelde ik hoe verder te gaan. Een wandelaarster, die ik kort daarvoor voorbij was gelopen, wist zeker dat we rechtsaf moesten. Een moment dat we samen opliepen. Vrij snel zette ik er weer een tandje bij, waar zij echter gevolg aan gaf. Het tempo was daardoor hoog genoeg, zodat ik verder geen moeite deed om weer op zes per uur uit te komen. “Misschien wel goed om nog even samen te lopen, mijn blessure zou immers nog steeds op kunnen spelen en dan sta ik er tenminste niet alleen voor,” beredeneerde ik egoïstisch de acceptatie van een medewandelaarster. Ook het keuvelen kwam nu op gang.

Er ging iets bij mij broeien. Zij zoekt de kans tot publiceren, ik heb maar geen tijd om veel nieuws aan mijn Kroondomein.com toe te voegen, omdat mijn blog al mijn stuf opslokt. Voor het mooie heb ik binnen mijn Kroondomein personeel nodig. Effe wat meer dan inzenders voor de rubriek Poespas, Blaf Zelf! en Leeuwendeel. Ondertussen luisterde ik naar datgene waarover ze wil schrijven, waarbij een heel grappig idee over een kinderverhaal mij een nauwelijks zichtbaar huppeltje van plezier ontlokte. Ik moet het haar gewoon voorstellen!

“Als je het leuk vindt en je verhalen zijn leuk genoeg, mag je in mijn Kroondomein publiceren.” Nu maakte zij wèl zichtbaar een huppeltje van blijdschap. De rest van de wandeltocht leek het meer op een sollicitatiegesprek. Zoals het ene idee het andere idee losmaakt, kwam ik er daardoor op dat het Kroondomein eigenlijk meer een publiekdomein moet worden, waarin ook schrijfvaardige mensen hun verhalen kwijt kunnen. Ik ga dat zeker verder uitwerken. Voorlopig geef ik het maar de werktitel Meer dan kroontjespen mee.

O ja Wilma, je bent aangenomen!

-o-o-o-

n.b. Wilma’s Woordenspel is vanaf nu
te lezen in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonophetwerk/meer%20dan%20kroontjespen.html

-o-o-o-

Personeelsadvertentie

Klick hier voor de uitvergroting:
www.kroondomein.com/kroniek/personeelsadvertentie.html

Heel mild ben ik in mijn blog van 1 april geweest over het KNO-bezoek van mijn vrouw. Gedreven door een optelsom van slechte ervaringen met die KNO-arts, neem ik nu geen blad meer voor mijn mond. Wat een ongelooflijke paardenlul was dat. Nog maar net de klacht aangehoord te hebben, vroeg hij heel bot: “Waar denkt uzelf aan, keelkanker?” Mijn vrouw schrok zich natuurlijk te pletter. Destijds had onze huisarts voor elkaar dat de afspraak in een spoedafspraak werd omgezet, wat drie weken eerder was dan aanvankelijk. Dan mag je verwachten dat het maken van foto’s, ook met spoed zou gebeuren. Ondanks dat ik daarop aandrong, “Dokter mijn vrouw kan een maand lang bijna niet eten en drinken. De kilo’s vliegen er bij haar letterlijk af.”, gaf hij geen gehoor. Met een zijig lachie en zijn hand vooruitgestoken liet hij ons volkomen in het ongewisse.

Aan de afspraakbalie bleek er geen spoed te worden gemaakt. Voor de foto’s moesten er drie lange weken worden gewacht. Toch probeerde ik het ook nog even bij de afspraakmaakmevrouw, “Juffrouw mijn vrouw kan al een maand lang nauwelijks eten en drinken; trouwens onze huisarts had toch niet voor niets een spoedbezoek met de dokter geregeld?!” Mijn motief leek aan te slaan. “De dokter heeft er geen spoed bij gezet, maar ik zal er notitie van maken om het toch nog even bij hem na te vragen.” De dag erop belde zij heel netjes hierover: “Nee, de dokter vindt de foto’s maken niet spoedeisend.”  Wat een ongelooflijke hufter! Maar zijn wanprestatie had zijn hoogtepunt nog niet bereikt.

Een dag nadat de foto’s waren gemaakt, let wel na een lijdensweg van drie weken voor mijn vrouw, werd er door het ziekenhuis gebeld. “Dokter van L., die KNO-arts dus, wil de afspraak van volgende week vervroegen naar morgen.” Weer een schok voor mijn vrouw. Op haar vraag “of de foto’s daar aanleiding voor gaven” werd (overigens terecht) door de assistente niet gereageerd.

Van L. had een vernietigende openingszin: “U heeft slokdarmkanker.” Kennelijk verbaasd over de geschrokken reactie van mijn vrouw, voegde hij daar aan toe: “Had u dat zelf niet gedacht?! Ook ik viel hierbij stil. Gelukkig is er dan internet, zodat ik met terugwerkende kracht daar alsnog op kan reageren: “Nee, ongelooflijke lul. Wij hopen gewoon het beste, zoals iedereen het beste zou hopen.” Het is toch raar dat zo’n pedante kwast dit zo keihard kan zeggen, terwijl hij nota bene niet de specialist is die dat eindoordeel kan hebben. Daarvoor moesten we naar de maag- darm- en leverspecialist, wat een maand eerder had kunnen zijn, als die van L. wel goed zijn werk had gedaan. Nu prevelde hij, nog steeds even zijig, dat het enige wat hij voor mijn vrouw kon doen, was zijn collega bellen om tot spoed aan te dringen. Maar ook daar had die van empathie verstoken specialist niet direct succes mee.

Toen de foto’s van mijn vrouw echter op de betreffende afdeling waren binnengekomen, belden zij voor een spoedafspraak. Dit intakegesprek was met een fantastische arts, iemand die wel begrijpt hoe mijn vrouw momenteel heeft te lijden. Zijn diagnose was vol empathie:  “Wij beschouwen het als slokdarmkanker, tenzij het tegendeel wordt bewezen.” Het is de toon die de muziek maakt, nietwaar! “Een verder onderzoek moet snel en grondig gebeuren mevrouw en dat gaan we doen. Weet u wat, ik loop wel even mee naar de balie om tot spoed aan te dringen. Ik zal uw huisarts ook even bellen, dan is hij ook op de hoogte.” Het klonk als knuffelrock in onze oren.

Telefonisch zouden wij de vervolgafspraak doorkrijgen, wat inmiddels is gebeurd. “Maar laat u wel even bloed prikken en toch nog wat foto’s maken.” “Wanneer?” “Nu natuurlijk.” Niks drie weken wachten, nee direct handelen. Waarom kan dat dan nu wel?!

Van het vreselijke bericht dat mijn vrouw heeft gekregen, is toch een gevoel overgebleven dat er nu alles aan gedaan zal worden. Kan je nog een hoop van leren Van L.

Laat het nou eindelijk eens ophouden, met het steeds weer opnieuw in beeld brengen van Tristan van der Vlis, de 24 jarige schutter die in winkelcentrum De Ridderhof in Alphen aan de Rijn een bloedbad heeft aangericht. Mijn maag draait al om, als ik dat blije gezicht van die massamoordenaar op TV zie. Hoe hard moet het dan niet aankomen bij nabestaanden, slachtoffers en betrokkenen van deze nachtmerrie?!

Ik heb het gevoel vandaag van de sportschool gespijbeld te hebben. Maar toch heeft mijn vrouw al toegezegd, dat ik bij mijn volgende training een briefje kan meekrijgen, met de reden van mijn absentie.

Het heeft te maken met een blessure bij mijn grote teen, op een vreemde manier op de loopband van de sportschool opgelopen. Slechts aangekondigd door één pijnscheut, die ik verder heb genegeerd.

‘s Nachts speelde de blessure voor het eerst op. Op de dag werd het steeds pijnlijker en werd lopen hinkepinken. Mijn geplande wandeltocht in Den Helder kon ik wel vergeten. Het werd rusten, met de poot omhoog. Hoewel ik daar behoorlijk van baalde, was het wel direct een mooie gelegenheid om weer eens een boek te pakken. Het werd Het verloren symbool van Dan Brown. Ik verbaasde mijzelf dat ik, weliswaar node, de rust tot lezen heb hervonden.

Omdat m’n blessure spontaan ontstond, ben ik vrijdag bij m’n podologe, in de hoop dat m’n inlegzooltje, als een zadel van een racefiets, effe bijgesteld moet worden, zodat ik het weekend aan de bloesemtocht van Geldermalsen mee kan doen.

Het was helemaal geen fantastische dag, ondanks het schitterende weer. Want de klap van Alphen aan de Rijn dreunde vandaag nog heel lang na. Het allerergst wat in het nieuws kwam, was voor mij het feit dat de dodelijke slachtoffers van de schietpartij tot na middernacht op de plaats delict moesten blijven liggen. Wat een vreselijk idee voor de naaste familie.

Wat bezielt het Openbaar Ministerie toch dat, omwille van een forensisch onderzoek, zij de lichamen arresteerden?! “Omwille van een goede reconstructie,” zo werd gezegd. Wat een onzin nou toch.

Kijk, als de dader niet bekend is, of er zijn twijfels over zijn bekentenis, dan kan ik mij die precisie voorstellen. Maar over de gebeurtenissen van gisteren in en om winkelcentrum Ridderhof kunnen er geen misverstanden bestaan. De overleden slachtoffers zijn de stille getuigen, de vele gewonden en aan het drama ontsnapte publiek zullen ongetwijfeld hun oogverslag hebben gedaan. De zichzelf door z’n kop geschoten dader lag, naast zijn wapen(s) in dezelfde periferie. Wat valt er dan nog minutieus te onderzoeken???

Vreselijk voor de nabestaanden, geld en tijdverspilling van het OM.

Met lichte twijfel wil ik een oud Hollands versje citeren, waarbij ik de overweging van een gekuiste versie vrij snel liet varen, omdat dan het schokkende einde verloren gaat. Dit mag niet gebeuren omdat het opzegversje aanvankelijk liefelijk verloopt, vooral ook omdat de toehoorders per zin worden verzocht het na te zeggen. Overigens, was de afloop van het gedicht shocking, met name eind jaren vijftig van de vorige eeuw, toen het binnen de familiekring vol dramatiek werd voorgedragen. Hier komt het:

“Er was eens een lief klein muisje gestorven”
(nazeggen)
“Had met het eten zijn maagje bedorven”
(nazeggen)
“Nu ligt hij daar, zijn ouders wenen”
(nazeggen)
“Het gaat je door je Godverdomme henen.”

Aan dit dramatische gedicht werd ik herinnerd, door een onprettig voorval in mijn eigen tuin. Als laatste onderdeel van het winterse decor, hangt er in de boom nog een nootjesmand en vetbol voor de vogels, waar steeds minder op aan en af wordt gevlogen. Met verbazing zagen wij dat McBird nu, toch wel vrij hoog in de boom, door een muisje werd bezocht. Balancerend aan een tak zat hij zich te goed te doen aan de vetbol. Zijn omgeving scherp in de gaten houdend.

Het boommuisje was niet alleen ons opgevallen. Ook onze kater en poesje hadden hem in het vizier gekregen. Met grote belangstelling bekeken zij hoe het muisje zich te goed zat te doen. Lotta, het zwart/wit poesje, gunde het knaagdiertje uiteindelijk weer de verlangde privacy en zocht een beschut plekje om zich door de zon te laten warmen. Morro bleef gebiologeerd naar boven staren. Plots zag het muisje die grote katerkop, schrok, gleed uit en tuimelde naar beneden. Als een Edwin van der Sar opgevangen door de kater.

Wij waren daar niet alleen getuigen van. Zonder aan 112 te denken vlogen wij ons roofdier achterna, die kriskras door onze tuin sprintjes trok, met het slachtoffer tussen zijn kaken geklemd. Elk list die wij verzonnen werd doorzien. Lang heeft dit kat en muisspelletje niet geduurd. Toen wij hem te na kwamen, beet Morro door en vrat in drie happen het arme muisje op. Het is de natuur, hielden wij ons de verzachtende omstandigheden voor.

Zo als ik in mijn blog Te Kijk van vorige week donderdag al schreef, waren wij met Zuid-Afrikaanse familie in Den Haag en dan doe je natuurlijk ook het Plein en het Binnenhof aan. Zoals gepubliceerd heb ik daar bijzondere plaatjes geschoten, van neef Jan met Maxime Verhagen en met Mark Rutten.

Apentrots loopt hij nu in Johannesburg rond, met de foto van hem met de premier van Nederland in zijn binnenzak. Het is niet uitgesloten dat hij daarmee nog meer aanzien heeft gekregen. Wat hij heel verrassend, bijna onbegrijpelijk, vond is dat de leden van onze Regering en Tweede Kamer in en om het Binnenhof in het wild rondlopen, aanspreekbaar en allervriendelijkst zijn. Naar zijn zeggen, uniek in de hele wereld.

Ik denk dat hij gelijk heeft. Alleen het hem horen zeggen heeft mij al met trots vervuld. Afgelopen dinsdag heb ik daardoor heel anders naar het vragenuurtje van de Tweede Kamer gekeken. Mijn reacties lijken ineens milder te worden. Van korte duur, of zal ik dan toch leren te relativeren. In dat geval raad ik iedereen aan, een dagje Binnenhof te doen.

O ja, vrees niet, zoals veel Kamerleden, de microfoon van PowNews. Die Rutger Castricum is evenzogoed een alleraardigste vent, die met alle plezier nog even met mijn vrouw op de foto ging.

Daardoor ben ik misschien zijn rechtse humor door een heel andere bril gaan zien. Lachen!

Mijn gewicht is ruim een jaar lang stil blijven staan, ondanks dat ik drie keer per week naar de sportschool ga. Zowel mijn huisarts als mijn sportcoach hebben meerdere malen gezegd, dat ik maar eens tevreden moet zijn met mijn gewichtafname van totaal 16 kilo. Zo langzamerhand had ik mij daar dan ook bij neergelegd en beschouw mijn fitness meer als consolideren.

Totdat moeder natuur mij toch heel vriendelijk een handje heeft geholpen. Een week doodziek zijn, moest ik er dan wel voor over hebben. Met buikgriep viel ik in korte tijd bijna 4 kilo af. Ruim een maand na deze schijtgebeurtenis stel ik vast dat ik daar netto 2 kilo profijt van heb. Wat mij betreft was het de hevige racekak en het vomeren (over de tong poepen) meer dan waard. Zodanig zelfs, dat ik die buikgriep van harte gun, aan degenen die ook effe gauw een paar kilo kwijt willen. Als start van een grootschaligere afvalrace, of als extra duwtje bij langdurigere gewichtsstilstand, zoals dat bij mij het geval was.

Het bracht mij zelfs op het poepgoede idee om actief afvalwensen, via diarree en kotsen, in vervulling te willen laten gaan. Maar gelukkig ben ik nu volledig buikgriepvirusvrij, zodat ik niemand meer aan kan steken. Het moet laten aansteken worden en daar zie ik zelfs Big Business in. Zodra ik daarin een handelspartner heb gevonden, kunnen we aan de slag.

Een laborant zal het buikgriepvirus moeten vermeerderen, waarna ik het als een schijterig afvaldrankje wil laten bottelen. Eigenlijk een variant op de sportdrank. Dan moet het natuurlijk ook te koop zijn bij de sportschool. Volledig als product van deze tijd moet het ook een natuurlijk imago hebben.

Het is immers een natuurproduct. Vandaar dat dit explosieve afvalproduct Schijtlijster gaat heten, binnenkort te koop voor € 19,95. Goed voor één buikgriepkuurtje en 2 kilo afvalgarantie.

De laatste twee weken hebben wij aardig wat dagen met onze neef en twee nichten uit Zuid-Afrika opgetrokken. Dan is het altijd leuk om de hot shots van je omgeving te laten bewonderen, zoals natuurlijk De Zaanse Schans en Haagse markt. Daarbij komt dat we ook vreselijk veel hebben gelachen en ons verwonderd over de familietrekjes die wij in elkaar ontdekten. Iets wat ons tijdens de vorige ontmoeting van 35 jaar geleden niet zo was opgevallen. Mijn neef was een genetische mix van mijn vader, oom Theo en neef Henk (dit voor de insiders). Zelfs zijn ‘Kronenhumor‘, mimiek en motoriek.

Daardoor zal de happening met ‘de familie’ nog wel eens in mijn blog terugkeren. Zoals nu. Jan heeft mij deze dagen aanvankelijk teleurgesteld, toen hij vertelde niet van vis te houden. Dat kan helemaal niet, als je bedenkt dat wij Hagenaars er niet voor terugdeinsden om ‘s avonds om 10:00 uur naar Scheveningen te rijden om voor ons gezellig samen zijn nog een maaltje vis te halen. Ook het stappen in Scheveningen werd diep in de nacht nog wel eens in de rokerij onderbroken, om een vette bek te halen, om daarna het drinkgelach voort te zetten. En dan wil Haagse/Zuid-Afrikaanse Jan beweren niet van vis te houden?!?!?!

Ik kreeg de gelegenheid om hem hierop toch te testen. Samen deden wij een dagje Groningen, wat zeker ook een blog waardig is, waarbij ik op de terugweg mijn favoriete viskiosk aan de haven van Den Oever aandeed. Mijn harinkie happen, natuurlijk op z’n Haags de Hollandse nieuwe je strot in laten glijden, deed zijn tanden niet wateren (als zo watertanden toch zeker vervoegd mag worden). “Kom op Jan, probeer dan op z’n minst een portie kibbeling.” “Kibbeling?”

Licht gelaten stemde hij er mee in. Natuurlijk zal het geholpen hebben dat direct aan de vissershaven kibbeling van kabeljauw wordt gemaakt, want Jan smulde van zijn portie gebakken vis. Het deed mij deugd dat het mankementje aan zijn familietrekje (niet van vis houden) door mij enigszins is gerepareerd. Dat harinkie happen gaat er ook nog wel eens van komen.

-o-o-o-

n.b.: Meer over mijn liefde voor de vis lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/harinkiehappe.htm

“Rang is alleen Rang, als er Rang op staat,” een beroemde reclameslogan uit de begin jaren zestig en, wie weet, nog steeds in gebruik voor deze Friese zuurtjes. Destijds een schot in de roos, maar achteraf gezien niet zo verwonderlijk. Voor de liefhebber kon namelijk geen enkel snoepje zich meten met de echte Rang. Daardoor is de slogan voor die snoeprol dan ook gerechtvaardigd.

Van Rang naar mijn wandeltocht van vandaag, wat voor mij misschien ook wel een zuur snoepje was. Zuur, omdat ik er 120 autokilometers voor over had, om deel te nemen aan de 46^e Merwedewandeltocht. Maar Merwede was geen Merwede, ondanks dat er Merwede op stond. Reclametechnisch gesproken absolute not done, want beloof nooit wat je niet kunt waarmaken. En dat deden ze met de Merwedewandeltocht. Geen druppel heb ik van die pracht rivier mogen aanschouwen.

Maar ja, te kritisch mag ik er eigenlijk niet over oordelen. Uiteindelijk werd deze tocht door alleen maar vrijwilligers georganiseerd en was het inschrijfgeld slechts 1 euro vijftig. Het was ongekend mooi weer, warmer dan ooit op 2 april gemeten en ik kon tijdens mijn tocht ook nog genieten van mijn muziekoortje. Wat heb ik dan nog te klagen…. Trouwens, een heel bijzondere gebeurtenis maakte van de Merwedewandeltocht toch één die ik nooit meer zal vergeten. Zelfs met heel veel plezier aan terug zal denken.

Ik had nog maar een paar kilometer gelopen, toen ik boven aan een dijk onder mij een prettig opvallende vrouw zag lopen, met een hond aangelijnd en een kleuter in de kinderwagen. “Dat lijkt wel… dat zal toch niet… doorlopen maar… of nee toch niet….” Clementine Blok schoot door mijn gedachten. Een geweldige kunstenares, gek op dieren, die op mijn kroondomein.com een digitale expositie houdt. Door dezelfde interesses zijn wij ooit via Internet met elkaar in contact gekomen. Schrijven elkaar met een bepaalde regelmaat, maar kennen elkaar niet Real Life. 7 Maart besteedde ik nog aandacht aan haar Engelse Setter, die alleen nog in leven kon blijven na een dringend noodzakelijke operatie.

Maar ja, zal Claim (voor haar vrienden) daar ècht lopen? Ik liet mij van de berm naar beneden zakken en riep haar aan: “Mevrouw….” Zij hield stil en keek mij vragend aan. Inmiddels was ik er van overtuigd dat zij het mòest zijn. “Ben jij Claim?” “Ja,” was haar verbaasde antwoord. Nadat ik mij bekend had gemaakt, kuste zij mij allerhartelijkst, heel vriendschappelijk, links rechts links.

In ons geanimeerde gesprek, alsof we elkaar live al jaren kennen, kwam natuurlijk ook haar hond Fironi ter sprake, terwijl ik hem over zijn vriendelijke kop mocht aaien. De vreselijke dure operatie was maar net op tijd, waarmee Claim opnieuw Fironi het leven heeft gered. “Zodra ik er maar even tijd voor heb, schrijf ik je over die gebeurtenis, zodat de vele mensen die mij hielpen, dit in het kroondomein terug kunnen lezen.” Fironi drukte nog eens zijn natte snuit dankbaar in mijn hand. “Het lijkt wel of het zo moest zijn…,” poogde Claim alsnog onze toevallige ontmoeting te rationaliseren.

Ik moest verder, zodat ik opnieuw met een links-rechts-links afscheid van haar nam. Wat een bijzondere gebeurtenis…. Mocht de kans groter zijn dat ik Claim met Fironi opnieuw ontmoet, dan dat ik aan de Merwede kom te lopen, schrijf ik toch opnieuw met plezier op de 47^e editie van die wandeltocht in.

-0-0-0-

n.b.: Nog steeds is Fironi’s verhaal terug te lezen in mijn kroondomein: www.kroondomein.com/blafzelf/fironi.html

Iets van Clementine “Claim” Blok haar kunst is te zien in de digitale expositieruimte van mijn kroondomein:www.kroondomein.com/kunst-claim.htm

Met nog enkele dagen te gaan heeft neef Jan en mijn nichten Tiny en Elly hun Hollandse trip (zie: “Ze komen” van 15 maart jl.) er weer opzitten en keren terug naar Zuid Afrika. Een zestal dagen hebben wij hen begeleid met rondkijken in hun oorspronkelijke vaderland. Waar ik mij eerst inzette om hun op leuke oer Hollandse plekjes te brengen, veranderde mijn taak steeds meer in die van de paparazzi. Mijn neef had zich kennelijk voorgenomen om iedereen aan te spreken, die maar even zijn kant op keek. Slechts met een knikje en een glimlach werd ik met mijn camera door hem in stelling gebracht, om zulke momenten te vereeuwigen.

Hierbij ging het niet alleen om aardige mensen van het moment, maar ook om de absolute top van BV Nederland. Daar had Jan het wassenbeeldenmuseum van Madame Tussauds niet voor nodig. Alsof het Mandela Junior betrof, ging zowel onze minister-president Rutte als de vice-premier Verhagen met alle plezier op de foto met neef Jan.

Jammer dat hij weer gaat, want er waren nog zoveel leuke bekende Nederlanders, waarmee ik hem op de plaat had willen vastleggen.

Je zal toch bij elke slok drinken of hap eten een brok in je keel krijgen… Met als gevolg dat je zo snel mogelijk, liefst op de WC, je van een golf slijm moet ontdoen…. Om na een paar volgende happen of slokjes, opnieuw te moeten spurten. Wel vier tot vijf keer achtereen. En dat dag in dag uit, vanuit het niets, nu al weer een hele maand lang.

Het zal je maar gebeuren dat je daarvoor, via je huisarts, met een ‘veel te ver weg-afspraak’, bij de KNO-arts terecht moet komen. Maar, dat door de oplopende urgentie, je huisarts bij KNO de afspraak 14 dagen naar voren weet te halen.

Die dag dan vandaag is geweest, dat er al om 9:15 uur uit dit eerste onderzoek niets naar voren kwam, waardoor er een foto gemaakt moet worden. Daarvoor dan wéér een afspraak, “dat kan echt niet vandaag,” werd gemaakt, voor maar liefst drie weken verder in de tijd. Met nog eens een hele week, het gaat er nòg steeds over dat bij elke hap of slok een golf slijm wordt opgehoest, voordat de KNO-meneer hopelijk zodanig een diagnose kan stellen, dat (medicinaal) de kwaal kan worden aangepakt.

Deze ellende overkomt mijn vrouw al een maand lang en met nog bijna een maand voor de boeg. De kilo’s vliegen er af en met de dag wordt ze beroerder. Wel voor de huisarts, maar voor de KNO-arts geen enkele reden om de behandeling te bespoedigen. Ze moet bijna letterlijk wachten totdat ze een ons weegt.

Wat moet ik daar in hemelsnaam van denken? 
Laat ik maar onderkoeld en heel algemeen daarover mijn mening geven: “Het is ongehoord om een patiënt bijna twee maanden aan zijn of haar lot over te laten, terwijl er niet normaal aan de primaire levensbehoefte van eten en drinken kan worden voldaan!” Bij meer vraag dan aanbod moeten ook artsen heel gewoon door blijven werken. Hard, heel hard, dag en nacht, zeven dagen per week, totdat de laatste ‘urgentie-behandeling’ van de wachtlijst kan worden doorgestreept. De zorgverlening kan niet anders dan een continubedrijf zijn.”

Dat zou de medische zorg beter maken.

(wordt denk ik wel vervolgd)