Maandag 9 mei 2011

Overnachting geannuleerd.

Vandaag was dus, zoals mijn vrouw dat noemt, haar uithuisplaatsing. Kwart voor tien moest Truus zich in het ziekenhuis melden om een buisje door haar slokdarm geplaatst te krijgen, zodat ze binnen afzienbare tijd eindelijk weer kan eten en kan drinken. Deze ingreep zou opnieuw met een roesje (slaapmiddel) gebeuren. Na de uitslaapkamer zal zij elders in het ziekenhuis een nachtje overblijven. De verpleegkundige beloofde heel lief dat zij mij zou bellen, als de operatie was gebeurd. Vanavond om 17:00 uur kon ik dan bij Truus op bezoek.

Na haar eenmaal te hebben achtergelaten, overvalt je een gevoel van spanning, verdriet en machteloosheid. Om mentaal mijn bijdrage aan haar ingreep te leveren, reed ik naar het Maria-bedevaartsoord Onze Lieve Vrouw ter Nood in Heiloo. Natuurlijk om een kaarsje voor Truus te ontsteken. Om haar drinken te bevorderen vulde ik vanuit de Mariabron (Runxputte) een flesje water.

Nog voor de lunch, ik was nog maar net thuis, werd ik al vanuit het ziekenhuis gebeld. De ingreep was prima verlopen en, zonder dat er van een soort annuleringsverzekering gebruik gemaakt moest worden, zagen zij af van de opname. Truus mocht direct naar huis. Evenals de vorige keer zat zij klaar wakker in de uitslaapkamer op mij te wachten. Ze mag dan wel, door niet te kunnen eten, inmiddels 18 kilo zijn afgevallen, hieruit blijkt toch wel dat ze een ijzersterk gestel heeft.

Na een halfuurtje een beetje dizzy op de bank te hebben gezeten, ging zij gelukkig toch op mijn aandringen ‘even’ naar bed. Dan toch even uitgeteld, terwijl zij ruim een half uur geleden, na sinds middernacht nuchter te zijn, weer een beetje water mag gaan drinken. Ik laat haar maar even en kijk met spanning uit naar morgen, als er voorzichtig aan iets gegeten mag worden. Wat zal ze van die hele kleine stukjes kaas gaan genieten.

Geschreven door kroontjespen om 14:39 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zondag 8 mei 2011

De menselijke APK.

Natuurlijk is het zinloos, maar ik heb mij opnieuw kwaad gemaakt op die Van L, de KNO-arts waar mijn vrouw aanvankelijk bij was terechtgekomen. (Blog 18.4.jl) Dat komt doordat ik in eigen omgeving over een voorval hoorde, die mijn haren te berge deed rijzen. Iets wat overigens niets met betrokkene heeft te maken.

Mij werd naar een eerder opgelopen blessure bij mijn grote teen gevraagd, waarvan ik nauwelijks nog last heb. De vragensteller had in diezelfde tijd een vergelijkbare blessure en ging hiervoor naar de huisarts. “Lijkt niets bijzonders maar vanmiddag toch voor de zekerheid maar even een foto laten maken”, was het advies. Wat? Voor de zekerheid? Vanmiddag??? Het is echt buiten kijf, dat het mij deugd deed te horen dat er inderdaad niets aan de hand was. Maar waarom kan een huisarts voor de zekerheid wel direct een foto laten maken, terwijl mijn vrouw, die nagenoeg niets kan eten of drinken (?!), hier drie weken op moest wachten?! Opnieuw ben ik des duivels…

Zoals gezegd, het is zinloos…
Waar ik in gedachte wel op kwam is de zogenaamde Prescan, om preventief het lichaam op enge ziektes te laten scannen. Oké, het is een commercieel instituut, maar misschien helemaal zo gek nog niet. Sterker nog, het lijkt mij vanzelfsprekend dat de zorgverzekeraar iedereen, desnoods boven een bepaalde leeftijd of met bepaalde kenmerken, om de twee jaar laat Prescannen.

Zodra we met onze auto voor een grote beurt de garage inrijden, wordt er toch ook direct een PC-uitdraai gemaakt over de gezondheid van die car. Dus een Prescan gemaakt. Waarom gebeurt dit dan niet met ons eigen lichaam? Natuurlijk, het is niet de autoverzekering die de grote beur van de auto betaald. Maar voor lijfbehoud ligt dat gewoon heel anders. Mocht er preventief, dus tijdig, iets worden gevonden, is de schade beperkt gebleven. Zal er veel minder intensief en ingrijpend moeten worden behandeld, wat heel erg (zorg)kostenbesparend zal werken. Een win-winsituatie voor iedereen.

Geschreven door kroontjespen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 7 mei 2011

Staatsbosgeneer.

De beroemde Oostvaardersplassen stonden al een tijd op mijn verlanglijstje. Dáár wilde ik lopen, dus vandaag op naar Lelystad. De tocht was door een wandelvereniging in samenwerking met Staatsbosbeheer georganiseerd. Naast een “stille Willy” boswachter zat een enthousiaste wandelmevrouw, die mij inschreef. “Voor de 10,5 kilometer,” zei zij achter haar laptop, zonder dat het als een vraag klonk. “Nee hoor, 21 kilometer graag,” corrigeerde ik haar zonder argwaan. “21, kan dat nog Egbert?” Het bleek dus stille Egbert te zijn. Het antwoord was kort en bondig: “nee”. “Waarom niet?,” vroeg ik hogelijk verbaasd. “Voor de halve wandelmarathon bent u te laat,” kreeg ik als ‘goed gefundeerd’ antwoord. “Kom op!, ik heb écht geen 115 kilometer gereden, om 10 kilometer te lopen.””Dan had u hier eerder moeten zijn,” herkende ik plots het antwoord van een onwillige rijksambtenaar. “Tot hoe laat had ik dan wel voor de 21 kunnen starten?” “Tot elf uur meneer en het is nu kwart over elf, dus te laat.” Als aangeschoten wild was ik even aangeslagen. Deze Staatsbosbeheermeneer leek wel heel sterk de Befehl ist Befehl filosofie aan te hangen. Nog een geluk dat hij na de Tweede Wereldoorlog geboren lijkt te zijn.

Wel kreeg ik diep medelijden met de wildpopulatie van de Oostvaardersplassen. Want Egbert zal zich van de winter totaal niet met de discussie over wel of niet afschieten van verzwakt wild hebben beziggehouden. Hij zal wel één ding in het vizier hebben gehad: Befehl ist Befehl. Aan zo’n man liet ik mij natuurlijk niet ten prooi vallen. Ter plekke ging ik in het verzet. De wandelmevrouw zag dat de spanning opliep. De ambtenaar leek op zijn strepen te blijven staan, terwijl zij zag dat ik alleen maar met de 21 genoegen zou nemen. “Egbert kijk maar even de andere kant op”, knipoogde zij naar mij en schreef mij alsnog voor de langere afstand in. : Fijne tocht meneer”, frommelde zij mij de gewenste route in handen, met een knikje richting vertrekpunt. De boswachter nam niet de moeite om toen nog aan te leggen.

De tocht was fantastisch. Heel goed uitgepijld, op één cruciale afslag na. Midden in de bossen had ik mij te houden aan de instructie “LINKS AF vóór perceel met sparren”. Als stadse jongen zou ik compleet in de fout gaan. Ik zou doorlopen totdat ik een huis (boerderij of zo) tegen zou komen, waar sparrenbomen omheen zouden staan. Het bleek echter om een stukje bos met sparren, voor natuurkenners ook een perceel, te zijn. Juist bij een afslag waar niet was gepijld. Een dwaling door de bossen bleef mij bespaard, doordat ik tegen mijn natuur in mij door twee wildvreemden liet leiden.

Ik moet er niet aan denken hoe het anders verlopen zou zijn. Zeker niet met die boswachter in de buurt, waar ik op onaardige wijze al kennis mee had gemaakt.

Geschreven door kroontjespen om 23:44 Reageer op dit bericht

Vrijdag 6 mei 2011

Keukendomein.

“t Is een kwestie van geduld, tot heel Holland Limburgs lult….” Het zal toch niet gebeuren dat Rowwen Hèze op termijn gelijk gaat krijgen. Een schrikbeeld, vooral nu het provinciale bestuur van Limburg met VVD, CDA een coalitie gaat vormen met de PVV. Asocialiteit lijkt vanuit het zuiden des lands op te rukken naar de rest van Nederland. Een hoofddoekjesverbod is een van de eerste programmapunten die ze in Maastricht tot uitvoer gaan brengen. Juist nu de kans bestaat dat mijn vrouw binnen afzienbare tijd een hoofddoekje gaat dragen, áls de chemokuur er aan staat te komen.

Geen hoofddoekje?! Maar wat dan? Een pruik… of erger nog, een Wilderspruik?! Ik draaf door. Zeker nu de PVV-vervuiling in het zuiden des lands een aanvang gaat nemen, is de kans dat wij ooit Limburgs gaan lullen simpel uitgesloten. Voor Truus gaan we dan gewoon de mooiste hoofddoekjes uitzoeken. Haar symbool voor een dapper gevecht.

Het is onwaarschijnlijk hoe goed zij er na ruim 10 weken vasten nog uitziet, maar vooral ook hoe actief ze nog is. Ik moet haar als het ware neerslaan om haar energie te sparen voor de dingen die komen gaan. Gelukkig, vanaf maandag is het spel op de wagen. Door een lichte ingreep zal zij binnenkort weer kunnen eten en drinken. Zover dat kan zullen we het daar dan samen lekker eventjes van nemen. Sowieso in de loop van de avond lekker ontspannen een glaasje drinken. Dat doet ze overigens nu ook met twee glazen witte wijn. Nou ja, ze drinkt ze niet, zou dat wel heel graag willen, maar haar slokdarm laat niet meer toe dan dat ze het wijntje door haar mond laat rollen, tot strothoogte mag wegslikken, om het daarna weer ongewenst teruggespogen te krijgen. Zij drinkt als het ware als een wijnproever.

Minstens zo onwaarschijnlijk is het hoe tevreden zij haar wijnproeverij ondergaat. Hoe vrolijk, opgeruimd is denk ik een beter woord, zij haar lot ondergaat. Ongetwijfeld mede door de vele jaren Yoga. Ook als onderwijzeres van de lagere huishoudschool voor verkeerd opgevoede babyboomers van het mannelijke kunne doet zij het erg goed. Tenminste als ik mijn eigen vorderingen daarbij in ogenschouw neem. Alle lessen verlopen nagenoeg zonder een onvertogen woord.

Hoewel, één keer liep de spanning een heel klein beetje op. Dat was het moment dat mijn zus had gemeld (natuurlijk) maandag als steun en toeverlaat er tot woensdag te zijn. Niet dat Truus dat niet wil, het tegendeel is waar. Ook niet omdat zij uit Limburg komt, want uiteindelijk is zij met haar man even Haags als wij zijn. Nee, het ging om een, mogelijk door mij ondoordachte uitspraak, dat zij maandag, als Truus voor een dag en nacht is opgenomen, dan iets lekkers bij ons thuis kan maken. Eindelijk weer eens iets anders dan de kant en klaarmaaltijden van Albert Heijn.

Even trok Truus deze gedachte niet. Ze heeft al zoveel moeite met haar nacht uit huis plaatsen en dan raakt ze ook nog even haar keukendomein kwijt. Eerlijk gezegd was ik daar een beetje pissig over. Onzin natuurlijk, Truus heeft nou eenmaal godschuwelijk veel te verwerken. We eten wel buiten de deur en wachten met plezier het moment af dat mijn keukenprinses weer terug is in háár keuken.

Geschreven door kroontjespen om 23:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 5 mei 2011

Digitale inbreuk voor de poen.

Met een PC hebben we er allemaal mee te maken. Plots verschijnt er een bericht op het scherm dat we van een bepaald programma de nieuwste versie of update moeten downloaden en installeren. Meestal word je daartoe aangemoedigd, omwille van de verbeterde werking of verscherpte beveiliging, omdat er lekken bleken te zijn ontstaan. Volgens mij is Microsoft koploper in het aanbieden van die downloads. De tientallen megabytes vliegen dan weer je computer in.

Het gevolg is dan wel dat de beschikbare ruimte van de harde schijf steeds minder wordt en met de tijd de computer steeds trager wordt. Er zijn dan wel programma´tjes waarmee je overbodige file´tjes kunt verwijderen, maar veel van die troep blijft toch onaangeroerd. Alleen ICT´ers weten op verantwoorde wijze overbodige megabytes, zonder nare consequenties, te verwijderen.

Als gebruiker staat je op een gegeven moment niets anders te doen, dan je computer onverkoopbaar op marktplaats.nl te zetten, om een snellere met meer geheugen aan te schaffen. Tot de vertraging en te kort aan opslagruimte zich weer aandient.

Eigenlijk is dat toch een vreselijk vuige handel. Stel je dat nou eens, in een geheel andere branche, voor. Bijvoorbeeld in de autohandel, ook niet bepaald een branche van onbesproken gedrag. Je koopt bijvoorbeeld een Fiat 500, waar je met veel plezier in rijdt. Totdat de auto ´voor een update´ naar de garage wordt teruggeroepen. De auto kan weer worden opgehaald, maar wat blijkt, er is één zitplaats verloren gegaan en de auto trekt minder snel op. Niet veel autokilometers verder ben je die ongemakken van de geüpdate Fiat 500 spuug zat, je ruilt hem in (dat kan in die branche dan nog wel) en rijdt verder in een Fiat Panda. Maar natuurlijk zal die Panda, voor je eigen bestwil, op een gegeven moment ook geüpdate moeten worden. Het ‘500-verhaal’ herhaalt zich op termijn. De Fiat Punto wordt onvermijdelijk.

Zo gek zal die autohandel nooit worden. Hoe kan het dan toch zijn dat wij consumenten het zomaar pikken, dat softwareleveranciers met smoezen onze computer volplempen, met als doel de PC te vertragen en opslagruimte te bezetten, zodat er nieuw ‘moet’ worden gekocht?!

Denk nou niet dat dit écht voor onze eigen bestwil is. Want evenzogoed kunnen die programmamakers je updates leveren, waarbij met installeren, al ‘de verouderde bytes’ automatisch worden weggehaald. Niet bijstorten, maar vervangen.

Digitale roofbouw kan eenvoudig een halt toe worden geroepen.

Geschreven door kroontjespen om 23:25 Reageer op dit bericht

Woensdag 4 mei 2011

Zij gaat het slikken.

Eindelijk, na tien weken lijdend in de wachtkamer te hebben gezeten, werd mijn vrouw door de mdl-specialist (telefonisch) binnen geroepen. Aanvankelijk deed de man haar schrikken. “Mevrouw Kroon, we zien voorlopig toch maar van bestralen en van een chemokuur af. Bij nader inzien geeft dat op kort termijn onvoldoende resultaat.” Voordat dit bij Truus het meest slechte scenario opriep, ging de arts geruststellend verder: “Onze eerste zorg moet nu zijn, dat u eerst weer kunt eten en drinken. Daarvoor zullen wij bij u operatief een buisje aanbrengen. Daarna gaan we volgens planning de kanker aanpakken.”

Nadat het telefoongesprek was beëindigd deed Truus aan mij verslag en uit mijn reactie en later die van mijn zus, begreep zij toch een goed bericht te hebben gekregen. “Ja, maar ik word wel voor een nacht uit huis geplaatst,” trachtte ze luchtig haar angst voor ziekenhuisopname te verwoorden. Ja, Truus is nou eenmaal het prototype van een huisje-boompje-beestje-vrouw. Natuurlijk zag zij ook in dat het deze opoffering meer dan waard is. Het moest allemaal gewoon even bezinken.

Die kleine operatie vindt maandag aanstaande plaats. Geen narcose, maar net als een voorgaand onderzoek, is er niet meer dan een ‘kan mij het nou schelen’ roesje nodig.

Opnieuw zijn we opgelucht. Meer dan dat, we hebben weer het volste vertrouwen in de toekomst. Want, eerlijk gezegd liep dit de laatste dagen toch sterk terug. NIETS kunnen eten en alleen maar melk en water kunnen drinken, met tientallen keren beetjes daarvan uit moeten spugen, is meer dan verontrustend. Vanochtend klapten we samen even in. Van achter mijn PC hoorde ik Truus, die in bed rechtop zat, steeds harder kreunen. En dan komt het absoluut niet in haar op om mij te roepen.

Mijn eigen initiatief daartoe leek zij aanvankelijk af te willen doen met “Laat mij nou maar even.” Uiteindelijk werd de pijn haar te veel en jankten we samen van onmacht. Als de donder heb ik toen een pijnstiller, van te groot formaat, tot poeier geslagen en haar met water op laten drinken. Wonderwel zakte de pijn toen terug tot dragelijk. Vanaf dat moment dwong ik bij haar af dat zij elke vijf uur door mij een pijnstiller te pletter laat slaan.

Ook al doordat de arts haar zei dat die pijnen nu heel normaal zijn, gaat het er op lijken dat Truus in het vervolg zich gelukkig niet meer onnodig groot zal houden. Ik ben nu ook toegelaten tot haar gevoelens tijdens haar, naar haar idee, meest zwakke momenten. De regie is niet meer als vanzelfsprekend in haar eigen handen.

Pure winst, voor het gevecht dat wij aan moeten gaan.

Geschreven door kroontjespen om 22:54 Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 mei 2011

Hagelslagdag.

Je weet het maar nooit, of ik mij onbewust door Martin Bril zijn beroemde rokkiedag heb laten inspireren, met mijn hagelslagdag. Hoewel niet veel meer dan een gelukzalig moment de overeenkomst is. Mijn hagelslagdag bestaat sinds enkele maanden en is door mijn vrouw naamloos in het leven geroepen.

Tot dat moment had ik als ontbijt altijd twee bruine boterhammen met vleeswaren of met kaas. Door mijn vrouw de avond er voor klaar gemaakt. Tja, zo langzamerhand is het wat anders aan het worden, maar ik was nog al verpest. Als een ware Archie Bunker deed ik nooit wat in het huishouden en al mijn maaltijden werden liefdevol voor mij verzorgd.

Nooit maakte ik echter gebruik van mijn recht om te bepalen wat we zouden eten, of wat het boterhambeleg zou zijn. Ik liet mij graag verrassen. Zo kon het gebeuren dat hartig s ochtends veranderde in zoet. In afwisseling jam, pindakaas en hagelslag. De andere staat van beleg s ochtends kon ik erg waarderen. Misschien wel met voorbedachten rade, in dat geval prijs ik haar slimheid, had mijn vrouw die belegwisseling er ingebracht. Zo wist zij mij namelijk tot iets van zelfwerkzaamheid aan te zetten. De met halvarine voorgesmeerde boterhammen lagen in een tupperwaredoosje voor mij klaar, met daarnaast het potje, kuipje of doosje zoet. Vanaf dat moment belegde ik s ochtends mijn eigen boterhammen.

Eenmaal gewend aan het zoete ontbijt, groeide bij mij de voorkeur voor hagelslag. Van de variatie werd echter niet afgeweken. Elke ochtend opnieuw was het weer een verrassing wat er voor bijlage bij het tupperwaredoosje stond. Was het doosje hagelslag weer aan de beurt, beschouwde ik dat als my lucky day; mijn hagelslagdag. Zo’n dag ga ik dan zelfs extra positief, met nog meer plezier en al fluitend in.

Morgen belt de specialist Truus om te vertellen hoe zij haar gaan behandelen. Voor die ene keer heb ik mij wel met het broodbeleg bemoeid. Morgen krijg ik hagelslag op brood.

Geschreven door kroontjespen om 23:01 Reageer op dit bericht

Maandag 2 mei 2011

Moeder Natuur.

↑

Moeder Natuur gaat Truus een handje helpen. Zij drukt toch
niet voor niets haar (lippenstift) mond af op een blad in onze tuin?!

uitvergroot:

Geschreven door kroontjespen om 21:51 Reageer op dit bericht

Zondag 1 mei 2011

Het witte schaap.

Door de ongemakken, van niets kunnen eten en nauwelijks kunnen drinken, is mijn vrouw momenteel het liefste thuis. Zelfs haar populaire treinreisjes gevolgd door een stadswandeling ergens in het land, moeten hiervoor wijken. Daardoor is ons treinabonnement, met zeven gratis reizen per jaar, nu even door haar buiten gebruik gesteld. In afwachting van betere tijden.

Zo Hollands als je maar kan zijn, vond ik het natuurlijk zonde om ook mijn gratis reizen te laten verlopen. “Moet je ook absoluut niet doen”, stimuleerde mijn vrouw mij toch om de trein te blijven nemen. Natuurlijk niet voor een stadswandeling, want dat bewaren we voor “ons samen”. Daardoor leek het mij een goed plan om de spoortrip te gebruiken voor wandeltochten elders in het land, waarmee een leuk bedrag aan benzinekosten kan worden bespaard.

Vandaar dat ik vandaag niet door de prachtige bloembollenvelden van Zijpe liep, 25 kilometer van huis, maar een tocht zover mogelijk weg en per spoor goed bereikbaar. Dat werd in Heilig Landstichting, grenzend aan Nijmegen. Dat heeft mij mooi € 34,= aan benzinekosten bespaard. Maar het heeft mij eigenlijk nog meer opgeleverd. Iets wat valt te rangschikken onder “of het zo moest zijn”.

Heilig Landstichting blijkt namelijk begin vorige eeuw door het Bisdom Den Bosch te zijn opgezet voor degenen die geen Pelgrimstocht naar het voormalige Palestina konden maken. Het werd een bedevaartsoord. En dat is nou precies wat ik op de dag van vandaag heel goed kan gebruiken.

Direct aan het begin van de wandeltocht kwam ik, wat mij later internetafspeurend bleek, langs de Cenakelkerk, de bedevaartskerk. Aanvankelijk ging mijn aandacht niet verder dan even een plaatje schieten, maar alsof ik naar binnen werd getrokken, onderbrak ik toch mijn tocht om de kerk in te gaan. Er was een dienst aan de gang, met prachtig (een beetje hemels) koormuziek. “Een kaarsje branden voor mijn vrouw,” werden mijn gedachten gedicteerd. Gek genoeg kon ik daar de stilteruimte niet voor vinden en om de dienst niet te verstoren, verliet ik de kerk om mijn tocht te vervolgen.

Ook al doordat wij destijds het Bijbels Openluchtmuseum, nu Museumpark Orientalis, bezochten kreeg ik toch een beetje het gevoel over heilige grond te lopen. Niet zo gek trouwens, want de tocht bood mij Goddelijk mooie natuur. Dan plots sta ik voor een tafereel, die mij ook weer Bijbels voorkomt. Geen idee overigens of “het zwarte schaap” (dát tafereel) echt een Bijbelse historie kent. Wikipedia weet het niet en Meneer van Dale meldt niet meer dan: “van alles de schuld krijgen, de zondebok zijn.”

Toch kwam het “of het zo moet zijn” gevoel weer heel sterk terug. Het ging hier namelijk niet om het zwarte schaap, maar juist om het witte schaap van de familie. Dat móet een vingerwijzing naar mijn vrouw zijn! Het wordt tijd om nu echt een kaarsje voor haar te gaan branden. Dan niet zomaar in een kerk, maar als het ware bij een dependance van de Baas zelf. Dat wordt Onze Lieve Vrouwe ter Nood, het bedevaartsoord in Heiloo. Neem ik mijn vrouw mee. Drinken we ook nog even water uit de heilige bron.

Geschreven door kroontjespen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 30 april 2011

Tegen elk aannemelijk bod.

Met mijn camera in de aanslag, de recorder aan voor het geval er iets mis zou gaan, zat ik vanochtend achter de buis. Te kijken naar het koninklijk bezoek in Thorn en Weert. Vooral Weert had mijn aandacht, want daar woont mijn zusje, die vanmorgen om 9:00 uur al een strategisch plekje langs de route had ingenomen. Zij zou op TV komen en handen schudden met leden van de Koninklijke familie.

Hoewel ik het niet met zekerheid kan zeggen, geloof ik niet dat zij op TV is geweest. Bovenstaande foto moet ik er toch nog maar eens op naspeuren. Wél heeft zij handen geschut, van een prins die haar zelfs lieverd heeft genoemd. Natuurlijk is daar een foto van gemaakt. Ik heb echter geen idee of mijn zus deze voor publicatie vrijgeeft. Uit haar telefonisch verslag maak ik in ieder geval op dat zij vol is van die gebeurtenis. Geinig toch?!

Mijn Koninginnedag speelt zich dit keer ingetogen af. Eerst moet mijn vrouw maar weer een beetje zijn opgeknapt, dan komt het lol maken vanzelf weer terug. Tegen de traditie in ben ik vandaag dan ook niet langs de vrije marktkraampjes geslenterd.

Weet je wat, ik zal alsnog mijn bijdrage hieraan leveren, door mijn digitale kleedje voor de vrijmarkt uit te spreiden. Kijk rustig rond, doe een leuk bod als je iets ziet van je gading. Lijkt mij een goed idee om de opbrengst dan ten goede te laten komen aan de kankerbestrijding (KWF ).

Mijn digitale kleedje:

Boeken: Profrenners 1995; Communicatiekaart van Nederland; Handboek Interne Communicatie in 3 delen; Groot Praktijkboek voor Effectieve Reclame in 3 delen; Media & Reclame editie 1996-1997; De Geshichte der Anzeige (40 Jahre STERN 14 Essays über Anzeigen); Briefing, hoe vertel ik het mijn reclamebureau; Reclame Goed of Slecht; en nog veel meer reclameboeken. Vraag er naar!

Canon Camera Power Shot G3, inclusief draagtas; Barometer in grenen; Enkhuizer Almanak diverse jaren; Cocktailshaker; Eau Amsterdam (grachtenwater in cadeauverpakking); kaartspellen; overleefhamer voor in de auto; muziek CD’s in populaire genre (op aanvraag); autospeakers; AKai bandrecorder met veel banden. LP’s. PC met 17 inch scherm.; Kinyo PC speakers; Fietsendragen (valt buiten de KWF opbrengst) type Condor RC-2-F geschikt voor de elektrische fiets, nauwelijks gebruikt.

Geschreven door kroontjespen om 15:50 Reageer op dit bericht

Vrijdag 29 april 2011

Het kan erger.

Het was een heel onwezenlijke, spannende ochtend. Om twaalf uur zou mijn vrouw de uitslag krijgen van de vreselijk nare onderzoeken. Bijna op de seconde liet de arts een patiënt uit, dus leek het uur U te zijn aangebroken. De zenuwen gierden door onze keel, doordat de muizenissen zo langzamerhand onze kop uit klapten. Angst had ons in de greep. Er werd een andere patiënt binnengeroepen, wat ons nog even verschoond hield van een eventueel naar bericht. Toen moest het er toch van komen.

Hoewel de inleiding van de arts uiterst vriendelijks was, begrepen wij direct dat er tegenvallers stonden aan te komen. “Het is niet zinvol om een zware operatie te ondergaan, waarbij de slokdarm wordt verwijderd (?!), want er zijn ook elders ‘plekjes’ geconstateerd. In bot en longen.” Mijn vrouw had haar voeten stevig op de grond staan, haar yoga-foefje, en hoorde alles heel rustig aan, stelde zinnige vragen, terwijl ik volkomen was dichtgeklapt.

“Maar we hebben nog een goeie mogelijkheid met een chemokuur en bestraling. Dit gaan we met de desbetreffende specialisten bespreken, dan weet u woensdag meer”. “En ja, dan gaan we wel zo spoedig mogelijk met u aan de slag,” haastte hij er aan toe te voegen, toen hij de radeloze blik zag van mijn vrouw. Maar dan nog blijft het wederom vijf dagen van spanning, zonder dat er iets gebeurd. En dat vanaf begin maart af. Hoe sterk moet je dan zijn...

Toch nam mijn dappere vrouw bijna stoer afscheid: “Wij zullen er voor knokken dokter.” Een opmerking die lovenswaardig was, getuigt van haar wilskracht, maar voor mij erg ongelukkig uitkwam. Want juist op dat moment stond ik met tranen in mijn ogen. Nou niet bepaald een gelaatsuitdrukking waarbij mijn support overtuigend overkomt. “U straalt positieve wilskracht uit mevrouw Kroon, daarmee heeft u al heel wat gewonnen,” negeerde de arts mijn zwakke moment.

Eenmaal buiten het ziekenhuis, hadden we toch een raar gevoel van opluchting. We hadden een uitgesproken kloten bericht gekregen, maar het had erger gekund. Zo erg als het de laatste dagen in ons hoofd ronddoolde. We popelen om ons door de Ups en Downs heen te knokken. Wat maken die paar traantjes dan nog uit.

Geschreven door kroontjespen om 22:22 Reageer op dit bericht

Donderdag 28 april 2011

Spanning.

Metaforisch gesproken hebben
mijn vrouw en ik nog slechts één
hersencel over. Daardoor is het niet
vreemd dat wij nog maar aan
één ding kunnen denken.

Wij hebben alle hoop dat heel
snel de cellen weer aangroeien.

-o-o-o-

n.b. Lees meer aforisme in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/gein.htm

Geschreven door kroontjespen om 22:42 Reageer op dit bericht

Woensdag 27 april 2011

In oogspringende tranen.

Op een heel specifiek punt, ben ik van een uitstervend ras. Die van de slagersjongenfluit. In het straatbeeld, of liever gezegd, in de straatsound, komt het nauwelijks meer voor dat mensen zich al fluitend lopend of per fiets voortbewegen. Historisch gesproken werd het fluitend fietsen aan de slagersjongen toegedicht. Het zit kennelijk in mijn genen, want mijn fluiten gaat vanzelf en ik ben mij er nauwelijks van bewust. Totdat ik in een mailtje van mijn Zuid-Afrikaanse nicht las dat zij mijn fluitje mist. Let wel, zij verwijst hiermee op geen enkele wijze naar incestueuze activiteiten. Dan was er in ieder geval geen verkleinwoord gebruikt, maar dit terzijde.

Dol op muziek, in het genre van muziek per strekkende meter, fluit ik er erg graag lustig op los. Dat fluiten zegt ook iets van mijn vrolijke geaardheid, wat zich ook nog wel eens manifesteert in humoristische uitlatingen. Want ook (gevoel voor) humor hebben mijn ouders mij van huis uit meegegeven. Vergeef mij deze zelfverheerlijking, of masturbatieshow, zoals ik dat nog wel eens, weliswaar over anderen, pleeg te noemen.

Ik haal deze eigenschappen alleen maar aan, omdat ik mij daarmee altijd heel gelukkig prijs, maar dat het in deze fase van mijn leven mij momenteel erg opbreekt. In de periode dat mijn vrouw ernstig ziek is en zij moet knokken om te overleven.

Dat ik daardoor niet fluitend over straat loop, zal niet direct opvallen. Maar dat ik niet gevat op een kwinkslag van een ander inga, dat zal wel opvallen. Ik heb nou eenmaal aan mijn kont hangen, dat ik graag lol wil maken. Gepaste, serieuze momenten daar gelaten. Of misschien is het wel zo, dat ik met mijn vrolijke opmerkingen anderen wil pleasen.

Mijn huidige (non) reacties vragen in mijn omgeving misschien wel om een verklaring, maar dat is juist iets wat mij niet is gegeven. Het lukt mij niet om mijn snikken te onderdrukken, iets te vertellen over het waarom mijn vrolijkheid danig is getemperd. Vreselijk vind ik het, dat er bij het minste geringste tranen in mijn ogen staan. Zelfs bij het lullige tv-programma “bloemetje” houd ik mijn ogen niet droog. Mijn fluiten is janken geworden en daar baal ik vreselijk van. Niet omdat het niet mannelijk is, m’n zorg, maar omdat niets of niemand daarmee is gediend.

Ik moet binnen mijn sociale kring dan maar effe arrogant of nors overkomen. Het is niet anders. Op mijn sterke momenten zal ik, daar waar verwondering begrijpelijk en ongewenst is, mij enigszins verklaren. Gelukkig heb ik, in overleg met mijn vrouw, een belangrijke kring van mensen wel van onze huidige situatie digitaal op de hoogte kunnen stellen. Hun hartverwarmende reacties lees ik achter mijn PC met een onzichtbare snik. Laat dan maar de tranen in mijn ogen springen, want zoveel support doet mijn vrouw vreselijk goed.

Kom op huilebalk, het gaat niet om jou, maar om je ijzersterke vrouw!

Geschreven door kroontjespen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 26 april 2011

Schoonheidsselectie.

Bij Pauw en Witteman was dit mooie meisje, met haar drie zussen, onderwerp van gesprek. Zij dreigen het land uit te worden gezet, ondanks dat ze al tien jaar in Nederland wonen, perfect Nederlands spreken en op hogere scholen, zoals het Lyceum, studeren om later in de zorg te gaan werken. Minister voor Immigratie en Asiel heeft de goedheid om naar hun zaak (individueel) te willen kijken. Bijvoorbeeld of ze wel Westers genoeg gekleed gaan. Pfff, dit mooie vrouwtje met haar zussen voldoen in alle opzichten, dus ook optisch gesproken, aan alle noodzakelijke PVV kenmerken. Menig vrouw zou er heel graag uitzien als deze Afghaanse meiden. Je moet er toch niet aan denken dat zoveel schoonheid in Afghanistan onder een Burka wordt weggestopt. Waag het niet Gerd Leers!

Kijk nou eens naar uw Minister van Infrastructuur en Milieu, Melanie Schultz van Haegen-Maas Geesteranus. Veel naam, maar weinig schoonheid. Kijk nou nog eens. Deze minister is toch eerder Arabisch dan westers gekleed?! Met haar onverzorgde uiterlijk komt zij volgens mij toch veel meer voor een Burka in aanmerking.

Ik bedoel maar. Wie zijt gij om onmenselijk over het lot van mensen te willen beschikken?!

Geschreven door kroontjespen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 25 april 2011

Het natte water.

Tja, schreef ik 6 april in mijn blog “Er zijn grenzen,” dat we voor (nee liever: tegen) een buurman met een persoonlijkheid stoornis (niet mijn diagnose) een schutting hebben laten zetten, nadien moest hij zich toch nog zo nodig doen laten gelden.

We hadden namelijk ook een nieuwe grasmat laten leggen, die dagelijks besproeid moest worden, wat wij met een speciale pomp vanuit de sloot doen. Het water sproeide nog maar net, of de gestoorde buur stond al over de schutting te wauwelen dat wij ons water bij ons moesten houden. Later sprak hij mijn vrouw er nog eens over aan, met de dreigende tekst “Als er nog eens één spetter water over de schutting komt, dan neem ik mijn maatregelen…” Alsof mijn vrouw niets anders aan haar hoofd heeft. Natuurlijk reageerde zij niet op deze tokkie.

Wat kan een (buur) man toch hufterig zijn?! Zal hij met onze lieveheer ook bonje hebben, als hij vindt dat er te veel regen zijn tuin invalt?! Zal God hem al eens op z’n nummer hebben gezet, met iets van: “Als mijn regenwater jou niet bevalt, dan haal jij je tuin maar naar binnen.” “Had ik echt een Goddelijke grap gevonden, lieveheer. Pak hem maar aan, want in zijn doen en laten denkt hij nu zelf dat hij God is.”

Maar goed, de schutting staat. De laatste protesterende stuiptrekjes van buurtokkie zullen nu ook wel verdwijnen. Zou ook moeten, want nu is het alleen nog maar mijn vrouw die telt. Mocht de onverlaat zich toch tirannisch blijven manifesteren, zal ik node de wijkagent moeten inschakelen. (Dat zo iets noodzakelijk moet zijn?!)

Van onze kant zullen wij niet, oog om oog tand om tand, provoceren. Bij de aanschaf van een deel van onze tuinverlichting, de rest gaat in de vooravond meestal al uit, hebben wij daar al rekening meegehouden. Het zijn zes “geen overlast voor je buren lampen.”

(foto door het dubbelglas genomen, omwille van de lichtbundels)

Geschreven door kroontjespen om 23:06 Reageer op dit bericht

Zondag 24 april 2011

Het openingsluchtje.

Na gisteren tijdens een prachttocht in Streefkerk 22 kilometer achter mijn kuiten te hebben gewerkt, vandaag min of meer een rustdag gehouden. Min of meer, omdat ik momenteel een huishoudschool-opleiding, met mijn vrouw als lerares, aan het volgen ben. Voor het geval zij een aantal dagen het ziekenhuis ingaat. Omdat zij het nadien ongetwijfeld ook rustig aan moet doen, volg ik tegelijkertijd de cursus Hendrik Jan de tuinman. Want ja, ook die klussen zaten in het huishoudpakket van mijn vrouw. Wat dat betreft heb ik dat ouderwetse rollenpatroon 41 jaar (vandaag) weten te handhaven. Hulde aan mijn vrouw natuurlijk.

Na alle werkzaamheden naar haar tevredenheid te hebben verricht, dook ik toen pas onder de douche. De zomerse buitentemperatuur ten spijt, liet ik het water zo heet mogelijk op mijn hoofd kletteren. Even lijkt het dan dat mijn chronische koppijn zich met de shampoo vermengd en door het doucheputje verdwijnt. Een extra dimensie van mijn verkwikkende wasbeurt.

Al en jaar en dag flitsen er tijdens het douchen creatieve gedachten door mijn hoofd. Meer dan eens heb ik aan het idee van dat moment geld kunnen verdienen. Een extreem voorbeeld borrelt bij mij boven.

Voor een parfumerist heb ik ooit zijn bijzondere levensverhaal geschreven, wat in een lokale krant werd gepubliceerd. Enkele maanden nadien zag ik mijn verhaal nagenoeg letterlijk in een ander huis-aan-huisblad terug. Het verbaasde de geurtjesmeneer, die nu voor het gemak maar even Roderick heet, dat hij voor een tweede publicatie mij ook moest betalen. Min of meer met gesloten beurs, met producten en een nieuwe klant, voldeed hij uiteindelijk toch aan zijn verplichtingen. Aan Roderick bleek verder geen gulden meer te verdienen.

Neemt niet weg dat hij na maanden weer op mijn stoep stond. Of ik een (her)openingscampagne voor zijn verbouwde zaak wilde bedenken. “Wat mag dat dan kosten?”, vroeg ik hem om teleurstelling van zijn of (veel belangrijker) van mijn kant te voorkomen. “Heel weinig, want de weken dat we voor de verbouwing gesloten waren, zaten we zonder inkomen en de verbouwing heeft ook veel meer gekost dan gepland,” was zijn minder aanlokkelijke antwoord. Hij was mij te gierig van huis uit om welwillend en tegemoetkomend aan zijn verzoek te willen voldoen. Hij kon me wat. Gedecideerd heb ik hem afgewezen.

Nog geen half uur nadien had ik daar spijt van. Ik had namelijk tijdens een lekker hete douche een smaakmakend idee voor zijn heropening. Maar dan nog had ik geen zin om mij verder voor deze vrek in te spannen. Daar had ik het volgende op gevonden. Ik belde hem op: “Roderick, ik heb een exclusief idee voor de heropening van je zaak. Ik heb geen tijd om het verder voor je uit te werken, maar als je mij f. 300,= (€ 135,=) betaalt mag je het idee, inclusief een kopregel voor de advertentie, zo van mij meenemen.” “Tja, dat is dan wel een hoop geld.” “Voor een erg goed idee,” pareerde ik. “Oké, ik kom kijken.” “Vergeet dan niet die drie meyertjes mee te nemen.” Nog geen kwartier later las hij mijn idee door, was er erg van gecharmeerd, probeerde nog even af te pingelen, maar overhandigde mij uiteindelijk toch die 300 gulden.

Hij had waar voor zijn geld, want de heropening was een succes. Toch had ik het blije gevoel dat hij er was ingestonken. Het had mij namelijk maar een kwartiertje douchen gekost.

Geschreven door kroontjespen om 23:08 Reageer op dit bericht

Vrijdag 22 april 2011

Zwartwerker.

Als ik in mijn blog op de actualiteit in ga, wil ik het wel op het juiste moment doen. Dit keer niet. Ik vind het namelijk niet kies om tijdens Dé Paasshow, met bedankt voor die bloemen, De Paus te bekritiseren. Goede Vrijdag vind ik hiervoor een beter moment.

Als Nederlandse variant op het vragenuurtje van Paus Benedictus konden er vragen via RTL worden gesteld, die door een priester werden beantwoord. En natuurlijk kwam daarbij de heel Nederlandse vraag wat de Paus verdient. “Niets!,” was hierop het antwoord. “De Paus ontvangt geen salaris, betaalt geen belasting, maar Vaticaan betaalt wel alle kosten.”

Ja hallo! En dat heet niets verdienen?! Zijn de katholieken echt zó naïef dat ze daar intuinen. Wakker worden alsjeblieft! Als Vaticaan, laten we hen even de werkgever noemen, alles van de Paus betaalt, heeft de Heilige Vader gewoon een heel fors inkomen. Geen loonstrookje, maar een portemonnee waaruit onbeperkt alles wordt betaald. Dat heet écht inkomen. Zonder belasting, dus zelfs een zwart inkomen.

Zo wordt dat niet gezien?! Nou dán is dat volgens mij zwarte magie.

Geschreven door kroontjespen om 22:38 Reageer op dit bericht

Donderdag 21 april 2011

Het kruis van Gouda.

Er zijn te veel momenten dat ik vind dat de wereld inmiddels kloten in elkaar zit. Niet alleen door de oorlogen, want die zijn er sinds mensenheugenis. Maar, op veel kleinere schaal, de respectloze samenleving, waarvan je niet kan geloven dat daar ooit nog verbetering in kan komen. Daarbij valt het niet mee om het gedachtegoed van Wilders verder te ontkennen. Want ja, we hebben last van kutmarokanen en ander soortig petjestuig die menen de gemeenschap grof te kunnen terroriseren. Dan lijkt het aannemelijk dat de schuld ligt bij hun afkomst. Uit primitieve landen terwijl hun, vaak gebrekkig sprekend Nederlands, ouders hier hun landsgewoonte voortzetten, door tot aan middernacht hun kinderen buiten te laten. Want het is de straat die volgens hun cultuur de kinderen moet opvoeden.

Toch vertrouw ik er nog steeds op dat het een schijnwaarheid is. Een kleine minderheid aan tuig, vaak inderdaad met een Islamitische achtergrond, zijn verantwoordelijk voor ons schrikbeeld, angst en neiging tot discriminatie. Ja, wat mij betreft worden die zonder enig pardon ons land uitgeflikkerd. Want het is verder nog niet zo beroerd met onze maatschappij gesteld. Ook niet door het samenleven met onze Medelanders, de allochtonen. In tegendeel zelfs.

Gisteravond werd ik emotioneel behoorlijk geraakt door de zoon van de Syrische Koerd Nadim Youssef, het eerste slachtoffer van de moordpartij in Alphen aan de Rijn. Wat een ongelooflijk fijne gozer, nog maar vier jaar in ons land en toch perfect Nederlands sprekend.

Omdat hij in ons ogen uit een primitief land komt, verwacht je van hem veel haat en drang tot vergelding. Niets van dat alles. Met nadruk zei hij, bij Pauw en Witteman, dat de ouders van massamoordenaar Tristan van der Vlis zichzelf totaal niets moeten verwijten. Dat hij zelfs graag eens met hen in gesprek wil, om ook hen te steunen in hun verdriet. Jazeker, hier sprak iemand uit het “achterlijke ”Syrië.”

Vanavond kreeg ik kippenvel bij de Live uitzending uit dat f**king Gouda. Aan niets herkende je de probleem stad numero één van Nederland, wat de allochtonen betreft. Het zou heel goed kunnen dat het negatieve imago van Gouda de EO/RKK er toe heeft bewogen om juist daar The Passion Live ten uitvoer te brengen Wat een pracht idee! Het was een eigentijdse uitvoering van de musical Jesus Christ Super Star, waarbij bestaande nummers van Nederlandse artiesten, zoals de Kast, Marco Borsato en André Hazes, ongewijzigd het kruisigingverhaal zijn binnen gebracht. Ondermeer fantastisch door Do vertolkt. Het leek er op dat de ganse bevolking van Gouda bij deze opvoering werd betrokken. Klasse!

Wat mij betreft gaat het niet zozeer om het wel of niet geloven. Maar om de moraal van het verhaal. En dat leek in Gouda, ook bij de jeugd, heel goed te zijn overgekomen.

Geschreven door kroontjespen om 23:14 Reageer op dit bericht

Woensdag 20 april 2011

Kroondomein zoekt personeel.

Op advies van de podologe, moest ik het afgelopen weekend omwille van een teenblessure, mijn wandelplezier met 10 kilometer inkorten. Het werd een fantastisch mooie bloesemtocht in de regio van Purmerend. Doordat juist daar geen richtingspijl stond, er volgens de routebeschrijving evenzogoed linksaf (weg vervolgen) als rechtsaf (als dat de naambordloze Westerweg zou zijn) gegaan kon worden, twijfelde ik hoe verder te gaan. Een wandelaarster, die ik kort daarvoor voorbij was gelopen, wist zeker dat we rechtsaf moesten. Een moment dat we samen opliepen. Vrij snel zette ik er weer een tandje bij, waar zij echter gevolg aan gaf. Het tempo was daardoor hoog genoeg, zodat ik verder geen moeite deed om weer op zes per uur uit te komen. “Misschien wel goed om nog even samen te lopen, mijn blessure zou immers nog steeds op kunnen spelen en dan sta ik er tenminste niet alleen voor,” beredeneerde ik egoïstisch de acceptatie van een medewandelaarster. Ook het keuvelen kwam nu op gang.

Het werd best een leuk gesprek, vooral ook doordat de conversatie over en weer ging. Het alleen maar over jezelf kletsen had ik absoluut met een tempoversnelling afgestraft. Gaande de kilometers kwamen we er van elkaar achter, dat niet alleen wandelen maar ook schrijven een van onze hobby’s is. “Bij mij was dat zo nu en dan, maar ik begin het steeds leuker te vinden. Hoewel ik dat best een beetje eng vind, zou ik soms willen publiceren. Maar ja, vindt daar maar eens de kruiwagen voor,” onthulde Wilma, zoals ze bleek te heten, nadat we in ons gesprek de U-vorm hadden verlaten.

Er ging iets bij mij broeien. Zij zoekt de kans tot publiceren, ik heb maar geen tijd om veel nieuws aan mijn Kroondomein.com toe te voegen, omdat mijn blog al mijn stuf opslokt. Voor het mooie heb ik binnen mijn Kroondomein personeel nodig. Effe wat meer dan inzenders voor de rubriek Poespas, Blaf Zelf! en Leeuwendeel. Ondertussen luisterde ik naar datgene waarover ze wil schrijven, waarbij een heel grappig idee over een kinderverhaal mij een nauwelijks zichtbaar huppeltje van plezier ontlokte. Ik moet het haar gewoon voorstellen!

“Als je het leuk vindt en je verhalen zijn leuk genoeg, mag je in mijn Kroondomein publiceren.” Nu maakte zij wèl zichtbaar een huppeltje van blijdschap. De rest van de wandeltocht leek het meer op een sollicitatiegesprek. Zoals het ene idee het andere idee losmaakt, kwam ik er daardoor op dat het Kroondomein eigenlijk meer een publiekdomein moet worden, waarin ook schrijfvaardige mensen hun verhalen kwijt kunnen. Ik ga dat zeker verder uitwerken. Voorlopig geef ik het maar de werktitel Meer dan kroontjespen mee.

O ja Wilma, je bent aangenomen!

-o-o-o-

n.b. Wilma’s Woordenspel is vanaf nu
te lezen in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonophetwerk/meer%20dan%20kroontjespen.html

-o-o-o-

Personeelsadvertentie

Klick hier voor de uitvergroting:
www.kroondomein.com/kroniek/personeelsadvertentie.html

Geschreven door kroontjespen om 20:59 Reageer op dit bericht

Woensdag 20 april 2011

Het is zo.

Hoewel mijn vrouw het zonder wilde doen, raadde onze huisarts haar een’roesje’ aan, waardoor ze gisteren na de behandeling in een uitslaapkamer kwam. Van het nare onderzoek heeft zij niets gemerkt.

Op “u moet dan wel even gaan slapen mevrouw”, reageerde ze bijna verontwaardig, dat ze daar te klaar wakker voor was. Glimlachend, maar toch hoofdschuddend, liet de ontzettend aardige verpleegkundige haar gang dan maar gaan.

Toen ik dit verslag kreeg, was dit voor mij wel een oppepper. “Yes, ook nu wil ze de regie niet uit handen geven, waarmee ze toont hoe sterk ze mentaal is“. Waar ik normaal het maar lastig zou vinden, deed het mij nu juist goed. Want, haar knokken is begonnen.

Direct na het onderzoek kregen wij van de arts toch het onheilspellende bericht, dat het inderdaad slokdarmkanker is. Dit keer werd deze jobstijding niet naar binnen gemokerd. Op een aangename manier, vreemd verwoord maar ik weet het niet anders te omschrijven, vertelde hij wat de volgende stappen, de kansen en bedreigingen zijn en welk team van meerdere specialistische ziekenhuizen hierbij direct betrokken zijn. Gek genoeg luchtte het ons allebei op en kregen we weer een beetje vertrouwen in de toekomst.

Een verpleegkundige deed ons uitgeleidde en nam hartelijk afscheid van mijn vrouw. Mij zag hij niet staan, wat mij gek genoeg alleen maar plezierde. Heel letterlijk neemt hij het, er moeten zijn voor zijn patiënten, en dat is nou precies waar het volledig om gaat.

Door het gemene onderzoek bleek ‘s avonds mijn vrouw heel voorzichtig toch vloeibaar te kunnen eten en te drinken, zonder dat zij zes keer naar de WC moest hollen. Die lullig kleine verbetering deed ons goed. Dan later op de avond toch ook maar een glaasje witte wijn. “Proost, op een terugkerende gezondheid!”

Na beiden weer een goede nachtrust te hebben gehad, zijn we allebei zonder steen op onze maag de dag begonnen. Mijn vrouw ogenschijnlijk weer een beetje in haar oude doen. Ik, met weggedrukte zorgen, voldoende ruimte in mijn kop om weer dingen rancunevrij aan mijn toetsenbord toe te kunnen vertrouwen.

Geschreven door kroontjespen om 12:40 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Knetter