Maar dan wel op de deurmat.

De uitdrukking “Ik ben er stil van” neem ik dit keer, samen met Truus, heel erg letterlijk. Wij moeten echt nog een beetje bijkomen van de sensationeel veel reacties die Truus gisteren op haar verjaardag kreeg. Lukt het mij om deze bijzondere ervaring neer te schrijven,  kom ik er binnenkort in mijn blog op terug.

Wij hebben wat afgezwommen, mijn moeder en ik.

.

Truus heeft de laatste weken zoveel pech gehad, daardoor veel pijn moeten doorstaan, dat ik in ons belang even de beleefdheidsregels heb laten varen. In de kerk nog wel, jazeker, bijna provocerend. Wandelend door het kakdorp Aerdenhout stond er uitnodigend een kerkdeur open. Die kans liet ik natuurlijk niet aan mij voorbij gaan. Achter in de kerk trof ik in een klein kapelletje een icoon van Maria aan, waar vanzelfsprekend veel kaarsjes bij stonden te branden. Daar hoort dan ook een kaars van de mijne bij.

Alleen vertrouwde ik er nu niet op, om haar kaarsje in de massa te laten verdwijnen. Truus heeft namelijk nu ook eens een keertje een beetje geluk verdiend. Daarom ging ik dit keer maar eens van de stelling uit dat je geluk moet afdwingen. Vandaar mijn brutaliteit om haar kaarsje direct binnen het gezichtsveld van Maria te plaatsen.

Ik mag toch aannemen dat door deze digitale biecht mij vergeving wordt geschonken. Maar, wat veel belangrijker is, dat Truus hier voorlopig wel bij mag varen.

n.b.: Meer 'beeldspraak' vind je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/beeldspraak.htm

De mobiliteit van Truus is weer ietsje verbeterd, zo ook de permanente rugpijn nadat zij uit de boot (in de boot eigenlijk, maar zo is het spreekwoord nou eenmaal niet) was gevallen. ’s Nachts is ‘het draaien’ nog pijnlijk en het opstaan kent etappes. Heel lief benadrukte de assistente van onze huisarts nog eens dat ze bij pijn veel eerder aan de bel moet trekken. “Nee, u valt ons nooit lastig. U bent veel te lief voor ons.”  Ik hoorde het vrolijke telefoongesprek aan, waarbij het ziek zijn steeds meer naar de achtergrond verdween. En zo wil Truus het maar ‘t liefste hebben. Doen alsof er niets aan de hand is. “Ja, zo ben ik nou eenmaal”. Daarin herken ik trekjes van mijn moeder. Toen zij ziek was huldigde ze het standpunt: “Blijven bewegen, dan zien ze mij boven niet”. Ook al omdat er geen Martin Gaus voor mensen in de Gouden Gids is te vinden, heb ik mij er maar bij neergelegd. 

Sinds enkele dagen smeer ik twee keer per dag Truus haar nek, rug en flanken in met een gel van Perskindol, wat haar aangename momenten bezorgt. Dat moet aangenamer kunnen, door mijn onhandige handen door professionele handen te vervangen. Zo kwam Truus voor het eerst van haar leven bij een sportmasseuse. Voor nek, rug en flanken. Het ontging de prettige handen mevrouw natuurlijk niet dat álles bij Truus muur en muur vast zit. Haar happy end was fantastisch. En van onberispelijke reputatie, haast ik mij er aan toe te voegen, omdat ik mij realiseer dat happy end in relatie tot massage een geheel andere betekenis kan hebben.

Truus wil even afwachten hoe zij, na deze ontspanningsmassage, de nacht door komt en morgenochtend uit haar bed kan komen. Ik hoop van harte dat het resultaat voldoende reden geeft, volgende week opnieuw de masserende handen hun aangename werk te laten doen.

Donderdagvond is de tweelingzuster van mijn moeder, op 88 jarige leeftijd, na kortstondig (pijn) lijden, vredig ingeslapen. Overigens 20 jaar na haar paar minuten jongere zus.

Vrijdagochtend werd mijn zus, nog net niet van haar bed gelicht, door de politie bezocht met de mededeling dat het lichaam van onze tante Kini door Justitie in beslag was genomen. Zij zou minstens een nacht in een politiecel moeten doorbrengen. In een vriescel, mag ik hopen. Een forensisch arts zou haar onderzoeken, om te bepalen of er sprake van een onnatuurlijke dood zou kunnen zijn, wat er dan weer toe kan leiden dat de Officier van Justitie tot een vervolging over kan gaan.

Mijn zusje, nota bene het petekind van mijn tante, was zich natuurlijk te pletter geschrokken en hing bij mij vol ongeloof aan de lijn. Dan is het toch lastig dat je op zo’n moment niet even bij elkaar kan binnenlopen. 200 Kilometer uit elkaar wonen blijkt, naar mate je ouder wordt, een jammerlijk gegeven te zijn. Niet in de laatste plaats doordat Kieneke, mijn zus dus, ons ook heel graag in onze moeilijke tijden lijfelijk wil bijstaan.

Maar goed, nu ging het dus even om mysterieuze zaken rond de dood van mijn tante. Ook ik geloofde mijn oren niet. Mijn tante postuum opgebracht, weliswaar niet als dader maar als slachtoffer. Onwillekeurig moest ik er aan denken hoe zij, nu in het hiernamaals, in een deuk moest liggen van het lachen. Zij was gek op sensatie en politieactiviteiten. Uren heeft zij via de politieband onrustig Den Haag gevolgd. Kwam later in het Brabantse Best zelfs recht tegenover het politiebureau te wonen. Het forensisch onderzoek zal zij ongetwijfeld met veel genoegen hebben ondergaan.

Voor ons lag deze sensatie heel anders. Sowieso voor mijn zus, die tante Kini niet alleen naar Limburg heeft gehaald, voor haar een aangenaam plekje in een seniorencentrum had geregeld, maar ook alle sores van haar op zich heeft genomen. Door de grote afstand geëxcuseerd kon ik het maandelijks met een persoonlijk kaartje afdoen.

Naar mate het telefonisch verslag van mijn zus gedetailleerder werd, bekroop mij toch een raar gevoel. Ik ging het verhaal van mijn zus verdacht vinden. Nou heb ik jaren de boekhouding van mijn tante gedaan, dus wist ik maar al te goed dat niemand zich aan haar zou kunnen verrijken. Maar toch. Ik herinnerde mij ook dat het grote eiken wandmeubel van mijn tante een geheime lade moest hebben waar, wie zal het zeggen, een fiks bedrag aan contanten in zou kunnen liggen. Kunnen hebben liggen, dus. Zou mijn tante, tijdens heldere momenten, misschien om dát geld hebben gevraagd? Het ‘verslag’ van mijn zus kwam eigenlijk wel heel makkelijk over haar lippen. Bijna als een ingestudeerd verhaal. Ineens vond ik het heel vreemd dat zij, rond het tijdstip van het overlijden, mij uitvoerig vertelde hoe gezellig zij een wijntje met een vriendin heeft zitten drinken. Het woord alibi vloog mijn Dikke Van Dale uit. Ik schrok van mijn eigen gedachten.

Alsof zij mijn gedachten heeft kunnen lezen, maakte zij de grap “dat ik ongetwijfeld de recherche ook op bezoek zal krijgen. Zij zullen wel benieuwd zijn naar alle financiële transacties die ik ooit voor mijn tante heb gedaan.” Door mijn lichte paniekaanval herkende ik de grap niet meer. Als het al komisch was bedoeld?! Koortsachtig scande ik mijn herinneringen af om voor de geest te halen waar ik donderdagavond was. Jemig, thuis, alleen met mijn Truus. Zonder een formeel alibi. Nog diezelfde ochtend fietste ik naar de bioscoop om minutieus de stoep in directe omgeving af te zoeken naar een weggegooid, gebruikt kaartje van de voorstelling van donderdag 21:00 uur. Ik had geluk, mijn alibi heet: “Transformers, Dark of the Moon”.

Toen mijn zus in de loop van de dag nog eens belde, stond ik haar in alle rust en zelfverzekerd te woord. Ook zij klonk opgelucht. Naar bleek, doordat zij door de politie verder was geïnformeerd. Het forensisch onderzoek richtte zich volledig op de medische zorg die tante Kini bij ziekenhuisopname heeft gekregen of moest ontberen. Voor kenners: Door een val was haar beenwond verworden tot het Logesyndroom.

Daardoor heeft tante Kini de laatste paar weken van haar leven onnodig veel pijn gehad. Triest dat dit haar nog moest overkomen. Wij hopen dan ook van harte dat de postume sensatie dit voor haar een beetje heeft goed gemaakt.

Tante Kini, rust zacht.

Over Truus valt niet veel meer te melden dan dat zij, door de val van afgelopen maandag, nog steeds verrekt van de pijn. Door onze huisarts, die twee wekelijks langs komt, is een zware kneuzing geconstateerd. Het moet dan heten dat zij van geluk moet spreken, dat er geen ribben zijn gebroken. Het zal wel, hoewel wij dát geluk niet als zodanig hebben ervaren. Zij verrekt al vier dagen van de pijn, heeft daarvoor een andere pijnbestrijdingmix aan medicatie gekregen, waarvan wij maar moeten hopen dat het eindelijk gaat werken. Truus accepteert het gelaten en vertrouwt op verbetering in de aankomende dagen. Haar opgeruimde karakter heeft zekerenvast geen deuk opgelopen. Iets waaraan ik mij weet op te trekken.

Inmiddels heb ik geaccepteerd dat wij mannen, nou ja ik in ieder geval, het zwakke geslacht blijken te zijn. Daarmee is mijn excuus geboren, voor het feit dat ik nauwelijks iets weet te bloggen. Ik beroep mij er op dat er momenteel bij mij niet veel meer dan één hersencel goed functioneert. Om toch te bloggen, zocht ik gisteren mijn escape in anekdotes binnen mijn Kroondomein. Zoals ik dat vandaag opnieuw doe en dat zo nodig ook in de toekomst zal doen:

Het onwillige eitje.

Met de regelmaat van de klok kwam mijn opa vanuit Haarlem met zijn simplex-eitje (een soort solex) naar Den Haag snorren, waarmee hij zo'n twee liter benzine verstookte. Zo niet die ene keer, toen hij veel zuiniger had gereden. Zijn eitje wilde maar niet aanslaan, zodat opa tot aan de Haarlemse stadsgrens het motortje al fietsend enige rust gaf, om daarna het torretje opnieuw aan de praat proberen te krijgen. Wederom zonder resultaat.

Zo fietste hij het ene moment met het motortje in de rust stand, om 'm het andere moment weer aan te willen jagen. Juist dat starten, waarbij de motor op de band werd gezet, was een uiterst vermoeiende bezigheid. Het eitje bleef het vertikken om aan te slaan. Eenmaal fietsend Den Haag binnen gereden, werd hij door een leuk jong ding aangehouden. "Ach meneer, wilt u even naar m'n brommer kijken. Hij wil niet starten." Met ruim 50 loodzware kilometers in de benen, heeft alleen God hem horen brommen.

n.b.: Meer Kroonluchtige anekdotes lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/anekdotes.htm

Zoals eerder voornemens, hebben wij vandaag de Nederlandse Spoorwegen concurrentie aangedaan. Doordat we mijn vrouw haar voordeelabonnement hadden opgezegd, waarmee wij twee maandelijks een NS/Stadswandeling maakten, ging vandaag het alternatief in. Tijdens een zonovergoten dag maakten wij een stadswandelboottocht in Giethoorn.

Ongelooflijk dat wij dat nooit eerder hebben gedaan. Bijna op Japanse manier zijn wij wel eerder in Giethoorn geweest, hebben natuurlijk de beroemde kroeg Fanfare aangedaan en wat rondgelopen. Dit keer dus met de boot, waarbij captain Jack met grappen en grollen veel van de historie vertelde. Absoluut de moeite waard. Je bent gek als je zo’n trippie ook niet eens gaat maken. Heel Nederlands dan ook maar even de financiële kant van zo’n boottocht. Schrik niet, voor € 5,= per persoon inclusief een kop koffie, ben je ruim een uur letterlijk van de straat. Op het water dus.

De afloop was voor ons echter een grote domper, wat aan de afsluiting van het tv programma Dit was het Nieuws deed denken: “Gelukkig hebben we de foto’s nog”. Omdat wij voorin de boot zaten, om maar niets te missen, gingen wij ook als laatste van boord. Truus stond inmiddels op de buitenkant van de boot om op de kade te stappen. Ik boog mij voorover om een tip in de klomp van captain Jack te stoppen.

Een logge medepassagier voor ons had zoveel moeite met van boord komen, dat hij als een soort aftrap de boot een douw gaf. Truus, door verzwakking wat onvast op haar benen, kwam daardoor vreselijk lelijk ten val. Sloeg terug de boot in, met haar rug op de harde bankjes. Mag haar verdomme dan niets bespaard blijven?! Ik baal er nog steeds van dat ik juist op dat moment in financiële zin captain Jack onze waardering voor de boottocht wilde tonen.

Maar misschien had captain Jack, bij het uitmonsteren van zijn passagiers, beter op moeten letten. Hoe dan ook, Truus was op een meedogenloze manier de dupe van deze gebeurtenis. Onze geweldige ervaring is hiermee ontzettend overschaduwd. Vind ik…., zo niet mijn Truus. Zij genoot van haar Giethoorntrip, ondanks de desastreuze afloop.

Het lijkt er op dat zij een fikse (rug)kneuzing heeft opgelopen. Inmiddels heeft zij daarvoor al twee (van de maximale vier) extra pijnstillers genomen. Morgenochtend, omdat Truus dat niet eerder wil, zullen wij zo nodig onze huisarts consulteren.

Met ongekende moraal, waar menig vent jaloers op kan zijn, wilde zij de planning van onze dag verder niet verstoren. Oké, we zijn wat eerder uit Giethoorn vertrokken, zonder gezellig nog even een terrasje aan te doen. Maar, onder geen voorwaarde accepteerde zij dat wij zouden afzien van vlees grillen in de tuin.

Die afspraak maakten wij voor het moment dat het lekker tuinweer zou worden. Truus kan namelijk geen vleesbaklucht in huis meer verdragen, vandaar haar goede alternatief: “Grill dan lekker een biefstukkie in de tuin, dat mag wel weer eens na een kwartaal kant-en-klaar maaltijden”, was haar aansporing voor het eerste de beste moment. Mijn tegenwerping dat kant en klaar heel goed te eten valt, kwam aan overtuigingskracht te kort. Samen kochten wij het vlees in. Op advies van onze fantastische slager werd het overigens een entrecote, waarmee mijn vleselijke lusten, bij wijze van babbelen, orgastisch werden bevredigd. Truus nam mij deze zelfbevrediging absoluut niet kwalijk. In tegendeel. Wanneer wordt haar nou eens een meevallertje gegund?!

Hoezo...


goeie ouwe tijd?!

Zover het mogelijk is, heeft Truus min of meer haar rust weer gevonden. Dat onrustige gevoel weet ze te onderdrukken, waardoor ze de laatste dagen als vanouds lekker een boek pakt. Als vrouw van deze tijd leest ze de thriller natuurlijk op haar i-pad. Sterker nog, Lotta leest heel gezellig met haar mee.