Passen met maten.

Nou ja actie, het kan niet verder gaan dan een goed voornemen. Want, het mijden van het nieuwe pinpaskastje is geen optie. Per januari 2012 is die manier van pinnen namelijk de standaard.

Ik geloof dat het een kwestie is van jezelf 'een kunstje' aanleren. Dat ga ik doen en tip hierover de lezer van mijn blog. Natuurlijk met de oproep om een beter idee via Knetter te laten weten.

Het simpele kunstje wat ik mijzelf zal aanleren, is het pasje na inbrengen nooit los te laten. Dan maar niet bij het intoetsen van je pincode het resultaat met je andere hand afschermen. In plaats daarvan zal je gewoon bij het intoetsen van je pincode meerde vingers moeten gebruiken, om ongewenste 'meekijkers' te misleiden. Voor de pincode in toetsen moet je als het ware 'blind leren typen'.

Zal mij benieuwen of dit idee jou en mij heeft geholpen.

Nee, ik ben ook niet in de stemming
om gedoopt te willen worden.

Hij dus toch… Nou ja, eigenlijk is ‘de dope’ binnen
de paardensport geen onbekend fenomeen.

Overigens ben ik van mening dat
Truus recht heeft op mijn verdriet.

Gezien mijn afkomst is Haagse bluf mij niet vreemd. Neemt niet weg dat ik, door levenservaring gestuurd, niet meer de behoefte heb om daarover de grenzen van het waarschijnlijke op te zoeken. Ik draai er dan ook niet om heen. Mijn katten hebben geen inbreng gehad met het vervaardigen van hun afscheidskaart aan hun vrouwtje. Hoewel zij beiden wel model hebben gestaan voor het ontwerp. Die poses en daardoor het resultaat van hun afscheidskaart vind ik leuk genoeg om ze in mijn blog op te nemen.

Van Lotta:

van Morro:

Misschien komt het omdat ik mij onbewust een beetje van Truus probeer los te weken. Dat zou verklaren waarom ik, zonder ruimtegebrek, ben begonnen met het wegdoen van Truus haar spulletjes. Dingen die haar (kennelijk) dierbaar waren, maar waar ik totaal niets mee heb. Zoals stapels schriften en werkboekjes vanuit haar schooltijd, heel wat jaargangen ansichtkaarten, bergen uitgeknipte recepten, volledig uit de mode geraakte handtassen en schoenen met lichtversleten hakjes.

Dit alles is nog maar het begin. Binnen eigen kring krijgt haar mooiste kleding nog een tweede leven, komt er een paar dingen op Marktplaats (spiksplinternieuw jack en laarsjes) en vindt veel de weg naar goeie bestemmingen. Het zal wel raar zijn, maar eerlijk gezegd doet het me niet veel.

Anders is het met een stomme pop. Nou ja stom, met neerleggen komt er een mamma uit. Het gaat om Truus haar lievelingspop, waarvan ik niet eens de naam weet. Heel veel jaren voorzichtig opgeborgen in een plastic tasje. Wat moet ik daar nou mee? Weggooien? Binnen eigen kring doorgeven? Of te koop aanbieden aan verzamelaars. Wie het weet mag het zeggen.

Het zal nog wel even aanduren, dat ik mijn blog vaak aan Truus wijd. Tijdens haar ziekteperiode had ik één werkende hersencel die ‘daar’ alleen maar aan kon denken. Nu Truus er niet meer is, lijkt het er op dat er bij mij weer enigszins aanwas van hersencellen is, hoewel ‘die ene’ nog steeds dominant aanwezig is. Ik laat het maar gewoon gebeuren.

Dat Truus toch niet een paar weekjes met vakantie is, ga ik mij steeds beter realiseren, wat heel erg verdrietversterkend werkt. Gisteren nog, met vrienden in de kroeg, vreselijk gelachen, maar ook momenten gehad dat het nou-effe-niet-janken-pilletje niet werkte. Gelukkig was ik binnen mijn aangename gezelschap niet de enige. Al met al was het lekker om weer effe ouderwets gezellig m’n hakken te kunnen vullen. En natuurlijk kwam Truus haar afscheidsviering weer uitvoerig ter sprake. Het doet mij ontzettend veel deugd dat, zoals ik dit inmiddels al vaak heb gehoord, het uniek was en dat ik dat ook wel zo zou willen. Veel van die ‘iks’ heb ik al gehoord. Het lijkt er op dat Truus een trend heeft neergezet. Geinig, komt ze misschien ooit nog eens in Wikepedia.

In praktische zin ben ik haar eeuwig dankbaar, dat ze mij in korte tijd heeft weten om te scholen van huishoudelijk onbenul tot een man van deze tijd die ook in het huishouden weet aan te pakken. Heel gedisciplineerd werk ik wekelijks het programma af. In ons huis mag het nooit zichtbaar worden dat Truus er niet meer is. Tenminste, als er niet te veel op details wordt ingezoomd.

Koken is echter een heel ander verhaal. Zo’n beetje zes maanden lang heb ik ‘geleefd’ op de kant-en-klaarmaaltijden van Albert Heijn. Dit, omdat Truus geen kookluchtjes meer kon velen. Op zich was het allemaal goed te eten, maar dan is een half jaar toch wel heel erg lang. Zo kon het gebeuren dat ik bijvoorbeeld op de zomerzuurkoool maar een fikse lik mosterd streek om smaakverveling enigszins te bestrijden.

In het ‘na-Truus-tijdperk’ moest het er eens van komen dat ik de AlbertHeijntjes zou afbouwen, om zelf maaltijden te bereiden. Zij die mij écht kennen, weten dat ik daarbij langs de rand van het onmogelijke balanceer. Geïnspireerd door de power van Truus liet ik mij niet kennen. Ik sloeg in de supermarkt de kant-en-klaarmaaltijden over en ging rechtstreeks naar de wok-produkten. Een Italiaanse groentenmix en Italiaanse aardappelpartjes in combinatie met biefstukpuntjes werd mijn eerste gerecht aller tijden. Door effe goed te kijken hoe de onderlinge woktijden zich verhielden, wist ik precies op welk moment wat de wok in moest. Het uitgeperste teentje knoflook was mijn eerste eigen inbreng bij een gerecht. O ja, met ook nog een paar extra scheutjes olijfolie meende ik mijn eten te perfectioneren. Geloof me, ik heb gesmuld.

De echte moraal binnen een bedrijf leer je pas echt kennen als je een beroep wilt of moet doen op hun service. Recent had ik daarover nog een erg goede ervaring met de HEMA. Bij hen kocht ik in juli cartridges voor mijn printer. Na ze te hebben geïnstalleerd, de verpakking te hebben weggegooid, kwam ik er twee maanden later pas achter dat de cartridges niet werkten. Met alleen nog de bon en de inkthoudertjes in een plastic zakje, kreeg ik heel coulant gewoon mijn geld terug. Een onverwachte, extra service van de HEMA.

Bij OHRA was het niet anders. Langs een centrale weg hadden zij vernomen dat mijn vrouw was overleden. Zonder daar zelf actie voor te moeten ondernemen, kreeg ik bericht dat zij per overlijdensdatum haar zorgverzekering hadden stopgezet en dat zij het te veel betaalde, van de jaarpremie, direct zouden terugstorten.

Maar dan de Libelle. Jazeker, dat blad voor de moderne vrouw, waarin men lief en leed met elkaar deelt. Truus is daar vele jaren op geabonneerd geweest. Toen door haar ziekte de interesse in dat damesblad was verdwenen, schreef ik op 14 augustus aan de klantenservice:

“Nadat mijn ongeneeslijk zieke vrouw zich niet meer op een boek kon concentreren, had zij alleen nog maar plezier in tv kijken, haar i-Pad en de Libelle. Haar toestand is inmiddels echter zodanig verslechterd dat er niets meer dan plaatjes kijken op tv is overgebleven. De Libelle is de laatste weken niet meer uit de verpakking gekomen. Omdat haar toestand alleen nog maar verslechterd, haar einde nadert, is het niet zinvol het abonnement van de Libelle langer aan te houden. Ik verzoek u dan ook haar abonnement per direct te stoppen”.

Libelle toonde geen enkele compassie. Door het uitblijven van een antwoord schreef ik 12 september opnieuw, nu met de melding dat het abonnement, in verband met overlijden direct gestopt moest worden. De Libelle bleef echter op de deurmat vallen.

Toen bijna 6 weken na het opzeggen de afgelopen week Libelle opnieuw werd bezorgd, mijn oog viel op het Libelle-logo “elke week weer een feestje,” werd ik woest. Kalkte er “overleden” op het stuurde het retour afzender. Het zal mij benieuwen of zij nu wel reageren. En natuurlijk ook, wat zij van het betaalde abonnementsgeld voor het 2^e halfjaar (€ 70,85) zullen restitueren.

Oeps, niet gedaan, dus dan maar als den donder de NS gebeld. Nou Liesbeth, want zo heette die stem, was me ontzettend ter wille. Na haar “ogenblikje, dan kijk ik het even voor u na”, kwam het verlossende woord “Nee hoor meneer Kroon, u hoeft helemaal niets te doen. Het abonnement is per vervaldatum stopgezet.” “Oh, gelukkig juffrouw, enne is het saldo van die kaart overgeboekt naar mijn abonnement?” “Dat lijkt mij niet meneer, maar ik kijk ook dat nog even voor u na, nog een ogenblikje alstublieft”. Vrij snel was Liesbeth terug aan de lijn. “Bedankt voor het wachten meneer Kroon, er staat geen saldo meer op die kaart”. “Mooi, dus ik kan ‘m weggooien?” “Ja hoor, kan ik u verder nog van dienst zijn?” Liesbeth had mij naar tevredenheid geholpen, waarvoor ik haar natuurlijk van harte dankte.

Niets ten nadele van Liesbeth, maar door mijn gezond wantrouwen jegens de NS, liet ik toch het laatste woord aan de NS-kaartautomaat, waar ik toch moest zijn voor een onnodige transactie ten behoeve van mijn eigen abonnement. Ik hield de kaart voor de kaartlezer en zonder “ogenblikje alstublieft tegen € 0,10 per minuut en bedankt voor het wachten”, kreeg ik onmiddellijk het echte saldo op het scherm. Saldo: € 31,82 (!) “En Liesbeth zij dat het saldo nul was”, mompelde ik grimmig richting de automaat, die nu niet het lef had mij te vragen of tie mij nog verder van dienst kon zijn…. Mijn ongewenste gang naar het Centraal Station was onvermijdelijk.

Een van de twee dames achter het glas was mij direct ter wille. “Zal ik die € 31,82 op uw saldo bijschrijven?” “Graag mevrouw”, antwoordde ik verbaasd. Raar dat zij dit zo maar kon doen, zonder dat ik mij moest legitimeren?!, maar ik genoot van haar kordate optreden. Eventjes maar, want één vraag verder zat de NS-pet weer strak op haar hoofd. “Nee meneer, ik kan het automatisch opladen hier niet stopzetten. Dat moet u via Internet doen.” Voor dat ik daar hoogst verontwaardigd, vooral venijnig op kon reageren werd sissend van de andere zijde achter het glas corrigerend opgetreden. “Oh, dat wist ik niet, dat kon toch nooit, nou meneer u heeft mazzel, hier vandaan kan ik het toch voor u regelen”. “Mazzel zegt u, terwijl Liesbeth Ennes mij bijna € 31,82 liet weggooien?! Wat is het is toch een zooitje bij de NS?!” Besmuikt kreeg ik daarin verrassend genoeg gelijk. Een halfuur en achter mij een ellen lange rij minder vrolijke gezichten later, had ik de door de NS gemaakte fouten recht laten zetten. Maar natuurlijk, er zijn ergere dingen.

Mij overkomt het vreemde gevoel dat ik Truus haar afscheidsviering als generale repetitie wil beschouwen, om het vanavond nog eens over te kunnen doen. Het zo bewust(er) mee te kunnen maken. Deze gedachte overvalt mij, terwijl ik haar afscheids-cd afspeel, met:

- Unchained Melody – The Righteous Brothers
- No Sad Songs For Me – The Walker Brothers
- Dream a Little Dream Of Me – Michael Bublé
- Tes Tendres des Annees – Johnny Halliday
- Thank you for Loving Me – Bon Jovi
- Waarom nou jij – Marco Borsato
- Unforgettable – Natalie Cole
- I Believe – The Righteous Brothers
- Voor altijd – Marco Borsato
- Avé Maria no Morro – De Maskers
- Twilight Time – The Jumping Jewels
- Tonight – The Shadows
- My Happiness – René and his Alligators
- Nivram – The Shadows
- Midnight – The Shadows
- Dear Hunter – The Shadows
- Peace Pipe – The Shadows
- Song for Guy – Elton John
- Ave Maria – Inessa Galante, London Musici & Stephenson

.

Nadat ik 10 september mijn trieste bericht had geblogd, dacht ik verder geen aanleiding, inspiratie of lust te hebben om mijn Knetter nog voort te zetten. Maar ja, Knetter ben ik ooit gestart om dagelijks één gedachte prijs te geven. En gedachten zijn er, vreselijk veel gedachten. In mijn hoofd weggepletterd als de kleren in de linnenkast van een studentenhuis. Het moet hoog nodig geordend worden.

Hoewel ik daar nog helemaal niet mee bezig was, kwam er dat lieve, aansporende berichtje van Willeke op mijn laatste blog binnen. Het was te veel eer, maar tegelijk het laatste duwtje. Ik ga het weer oppakken. Met van alles en nog wat als onderwerp, maar zeker ook nog over mijn Truus. Want, over haar ben ik nog niet uitgeschreven. De laatste maanden schreef ik, in samenspraak met haar, heel wat blogs over haar ziekte. Omzichtig geformuleerde verhalen, bekeken door een roze bril. Goed verstaanders lazen tussen de regels door veel meer dan Truus, door haar optimisme deed. Daarover wil ik nog het nodige van mij afschrijven. Maar ook over haar bijzondere afscheidsviering en de invloed van de virtuele wereld, die de laatste maanden via internet voor Truus was opgebouwd. Nou nog kijken of ik die plannen kan waarmaken.

Nu ik alleen thuis ben, klinken de toetsen op mijn toetsenbord wel heel erg hard. Keihard, zoals het leven nu lijkt te zijn. Het besef van weduwnaar zijn groeit met de dag. De gedachte dat het nu ook voor mij geen enkele zin meer heeft, heb ik inmiddels verworpen. Truus heeft mij toch niet voor niets op hoog niveau in het (ons) huishouden geschoold. Steeds meer plannen komen er in mij op. Allereerst pak ik het sporten en wandelen weer op, wat de laatste weken door de intensieve zorg voor Truus er niet meer van kwam. Woensdag daarin al een try-outje gedaan met een 15 kilometertocht in Stede Broec. Na 10 kilometer voelde ik wel dat de vanzelfsprekendheid van afstandswandelen mijn kuiten had verlaten. Het zal daardoor nog een hele dobber worden, om zaterdag 26 km. van Dam tot Dam (Amsterdam/Zaandam) te lopen. Ik zal effe door de pijn heen moeten, doorzetten en het beschouwen als de start van de tweede episode in mijn leven.

Ik heb nog wel even te recupereren. Naar mate de ziekte van Truus meer bezit van haar nam, haar aan het slopen was, werd de zorg voor haar intensiever. Waarbij ik door een geweldige huisarts en de meiden van de Zorg (Evean) fantastisch werd bijgestaan. Tot aan haar allerlaatste nacht heeft Truus ’s nachts niemand van de zorg in huis willen hebben, terwijl haar hulpbehoefte steeds groter werd. Soms tot vijf keer in een nacht hielp ik haar met wat drinken, een plasje doen of even haar kussens herschikken. De laatste week per oproep dan toch door de Nachtzorg bijgestaan.

Na mijn meissie’s overlijden voelde ik pas wat voor een wissel dat op mij had getrokken. De eerste nachten viel de slaap niet te vatten, wat van lieverlee wat beter werd. Maar, heel gek, had ik tot gisternacht nog steeds dat ik om 4:00 uur klaar wakker was. Het tijdstip dat Truus mij ’s nachts veelal nodig had. Er even uit dan maar, om rond 6:00 uur een restslaapje te pakken. Vannacht werd mij een rustperiode van 0:00 tot 8:00 uur gegund. Weliswaar met een wees-nou-eens-een-vent-pilletje, (Oxazepam). Nog even en dan kan ik weer zonder.

Truus als zitzak.

Eerder schreef ik het al eens, bij ons thuis is er sprake van twee kampen. Lotta trekt heel erg naar Truus en Morro daarentegen voornamelijk naar mij. Hoewel, de laatste tijd raakt Truus steeds meer bij Morro in de gratie. Zeker nu zij zo ziek is. Meerdere keren heeft hij al bij haar op bed gelegen.

Door haar gebrek aan mensenkennis, dat zal toch wel ?!, ben ik bij Lotta nog steeds niet door de selectie gekomen. Het lijkt eerder op gedogen. Want ja, het baasje geeft tegenwoordig het eten. Het is ’t diertje eigenlijk niet kwalijk te nemen. Uiteindelijk kwam zij als niet te plaatsen poesje bij Stichting Zwerfdier vandaan. Schuw als zij was, was zij toch direct de beste maatjes met Truus.

Het poesenmadammeke ging in de loop der tijd steeds hogere eisen stellen. Het liefst had zij dat Truus van ’s ochtends tot ’s avonds op de bank zat, zodat zij lekker op schoot kon zitten. Truus was een ware zitzak voor haar kat geworden. Regelmatig kwam het op de dag voor dat Lotta indringend begon te miauwen, waarmee zij Truus de bank op wilde krijgen.

Haar zitzak ligt nu alleen nog maar in bed en daar begrijpt Lotta helemaal niets van. Dan komt in het poezenbrein niet de gedachte op: “Als de berg niet naar Mohammed komt, zal Mohammed wel naar de berg moeten”. Ook weer niet zo gek, als je bedenkt dat katten in de Arabische landen over het algemeen geen leven hebben.

Lotta eist haar zitzak op en dat maakt ze kenbaar door onaangenaam lang jankend te miauwen, waarmee ze ons behoorlijk op onze zenuwen werkt. Vandaag lukte het mij haar voor een behoorlijke tijd de tuin in te bonjouren. Vanavond ging ze weer los, om uiteindelijk toch bij Truus in de buurt, in de gang te gaan liggen slapen.

Het arme diertje begrijpt er niets van. Nee...., wij wel zeker?!

n.b. Eerder over Truus:
http://knetter.bloggertje.nl/note/26794/dan-maar-van-één-god-los.html

Lotta nam ook wel eens bescheiden bezit van Truus.

n.b.: Meer over de komaf van Lotta lees je in mijn Kroondomein:
http://www.kroondomein.com/poespas/stichtingpoezen.htm

Door Truus haar huidige situatie, ben ik zo langzamerhand toch voorstander van democratisering van de hemel. Tenminste, als daar het domicilie van God zich bevind. Om het zo niet allemaal nog alleen aan onze Schepper over te laten. Daarvoor lijkt mij het aardse van deze tijd te ingewikkeld geworden.

Dan denk ik niet dat er, als een soort hulpsinterklazen, Bijgoden moeten komen. Nee, gewoon een Godencollectief, die gezamenlijk in een Godenraad over ons mensen zal beschikken. Eigenlijk terug in de tijd. Heel ver terug in de tijd, tot aan de Germaanse tijd aan toe. Wodan, Oppergod en baas van het Walhalla, zal dan samen met onze God ons lot moeten bestieren. Samen hebben zij dan de macht om Donar, de donderaar, van bovenaf mijn Truus met zijn bliksemschicht alsnog, maar dan hemels, te laten bestralen.

Want dat is nodig, echt heel hard nodig. Truus redt het niet met alleen de hulp van ons Opperwezen. Laten alle Goden zich alsjeblieft verzamelen. Onmachtig als we zijn, zullen wij kaarsjes, veel kaarsjes blijven branden. Langs de moderne, digitale weg zullen wij Truus per mail of Facebook blijven steunen. Ook al weten we dat haar wereldje steeds kleiner wordt en haar i-Pad niet of nauwelijks meer opengaat. Laten we desnoods teruggrijpen naar het bijna ouderwetse middel van een kaart per post. Geen mogelijkheid tot support zal ons te veel zijn.

Mijn meissie knokt voor haar leven. Zij geeft letterlijk alles! Houdt zich aan elke strohalm vast. Is nog steeds, ondanks dat ze vreselijk veel heeft te verduren, tijdens haar heldere momenten (versus het dutten) erg opgewekt. Zijn verdient de steun van àlle Goden aller tijden en zeker van ons allemaal.

Met vergelijkbare problemen, waarbij de uiterste houdbaarheid(fop)datum ook nog eens een rol speelt, had men in de Food sector te maken, waardoor uiteindelijk de voedselbanken zijn ontstaan. Een doorslaand succes.

Dan wordt het toch de hoogste tijd dat er ook een medicijnbank ontstaat! Niks weggooien van (vaak dure) medicijnen, maar inzamelen bij de medicijnbank. Langs die weg zullen de zalfjes, poedertjes en pilletjes een nieuwe bestemming moeten krijgen. Bijvoorbeeld, langs gecontroleerde weg, in zieken- en/of verzorgingshuizen. Of misschien wel richting de derde wereld.

Misschien pijnlijk voor de farmaceutische industrie, maar ja, wij hebben van die multinationals al genoeg moeten slikken.

Er was ooit een tijd dat over het algemeen werd aangenomen dat chauffeurs die met een hoed op in de auto zaten, een heel slechte rijstijl hadden. In ieder geval ben ik de bevestiging in de praktijk heel wat keren tegengekomen. De hoedjesrijders reden nog slechter dan de chauffeurs van zo’n Daffodil. Waar ik overigens via Dagblad Het Vrije Volk ook in heb gereden. (Lees: heb moeten rijden) Twee maanden zelfs zo’n gemeen kanariegele, waar Freek de Jonge in zijn conferences de draak mee stak. Gevolgd door een beige Daf 66, inmiddels door het Zweedse autoconcern geadopteerd, zodat ie Volvo 66 mocht heten. Maar was toch eigenlijk niet meer dan een Daf met Volvo bumpers.

Ik beschouwde mijzelf dan ook als de uitzondering op de regel. Maar over het algemeen werd er in een Daf erg slecht auto gereden. In overtreffende trap was het de hoed dragende Daf-rijder. Die combinatie was fnuikend in het verkeer. En nog, nu de Daf uit het straatbeeld is verdwenen, is het voor de hoed dragende autorijder altijd uitkijken geblazen.

Maar heden ten dage kan het nog veel erger. Nu is de hoed met zijn truttig autorijden niet de belangrijkste risicofactor meer in het verkeer. Het is nu petje. Veel jonger dan hoedje, maar ook veel gevaarlijker in het verkeer. Geen truttig maar met asociaal rijgedrag. Petje, vaak rijdend in een VW Golf, liefst zwart, trapt het gaspedaal zo ver mogelijk in, kleeft bumper, haalt rechts in, heeft lak aan vele verkeersregels en heeft zijn middelvinger regelmatig tegen de voorruit aan. Natuurlijk wil ik niet generaliseren, daarom: petje af voor de uitzonderingen op deze regel.