Het digitale Kroondomein.

Meerdere malen heb ik het verteld en neergeschreven, ik heb niks met kerst. Dat heeft heel erg met mijn jeugd te maken. Mijn vader had een motorenzaak en in december werd er nauwelijks geld verdiend, terwijl de decembermaand juist een hele dure maand is. Daardoor liep bij ons thuis de spanning op en verliep onze kerst over het algemeen niet zo vredig als viel te wensen.

Natuurlijk ging ik dat na mijn huwelijk heel anders doen. Het was vooral Truus haar verdienste dat wij toen wel fijne kerstdagen hadden. Tot voor een aantal jaren geleden. Naarmate je ouder wordt schijnen de jeugdfrustraties weer op te spelen en verliest de kerst wederom z’n glans. Mijn Truus had daar alle begrip voor en vond het geen probleem om van haar traditionele kerstboom met kamerversiering afstand te doen. Samen gingen we het op een andere manier gezellig maken.

Eerst door met een aantal vrienden chique uit eten te gaan, later door samen gezellig thuis te blijven. We vonden het heerlijk om die dagen veel films te huren en die lekker te kijken. Zelfs het speciale eten maakte daarbij plaats voor gewone kost. Dat kan verdomme ook de eerste signalen zijn geweest, door mij niet herkend, van de sluipende ziekte die Truus op een heel gemene wijze heeft gesloopt.

Al met al kan ik terugkijken op 46 jaar fijne kerstdagen met Truus. En dat is mij ontnomen. Vandaag is het mijn eerste kerstdag helemaal alleen, waar ik overigens bewust voor kies. Ik kan het niet opbrengen om waar dan ook zonder mijn Truus te zijn. Dan ben ik liever alleen, in die omgeving waar ik nog altijd haar aanwezigheid voel. Ga ik gewoon gehuurde filmpjes kijken. Doen wat we samen deden.

Jankvrij kom ik deze dagen niet door en dat moet dan maar. Bijna ben ik er zeker van, dat ik door mijn tranen heen een ster aan de hemel zal zien. En dat is dan wel mijn eigen Truus.

Woensdag deed ik al mijn boodschappen voor de komende kerstdagen. Voor mij min of meer een tentamen van aankopen en verwerken. Want, ik vind het nog al wat, vooral omdat ik zelf koken combineer met kant-en-klaar-maaltijden van Albert Heijn. In de winkel tel ik op één hand de dagen waarvoor ik eten moet inkopen. Thuis moet ik dan een overzicht maken van datgene ik aan eten heb gekocht, welke groente ik met wat ga eten, maar vooral met vermelding van de houdbaarheidsdata. Hoe doen die vrouwen dat toch uit de losse pols?

Trouwens die houdbaarheidsdata vind ik echt een vorm van consumptietirannie. Het ene product kan vele dagen nadien nog worden gegeten, terwijl het andere product op uiterste datum al niet meer te vreten is. Kennelijk appelleert het fenomeen “uiterste datum” heel erg op de vrouwelijke intuïtie. Iets wat mij niet is gegeven.

Vandaar mijn theoretische benadering van m'n consumptieagenda.

Wat was het leven vroeger toch lekker simpel. Neem nou de hersftperiode. We wisten toen met z’n allen dat sommigen onder ons een beetje zouden doordraaien. Dat komt door “het vallen van de blaadjes….”, was de algemene verklaring en lekendiagnose. Tegenwoordig gaat het er veel gekker aan toe. Want, zodra de blaadjes van de bomen vallen, komen volwassens kerels met hun speeltje naar buiten; de bladblazer.

De herfst wordt niet meer bij elkaar geveegd, maar weggeblazen. In het gunstigste geval op een hoop, waarna de verkleurde blaadjes alsnog in de vuilniszak verdwijnen. Maar het is ook geen uitzondering dat het pluisje blazen voor volwassenen eindigt aan de rand van de stoep. Naar eigen waarneming is dit op de Gooise Matras, daar waar hooghartigheid met poenerig gedrag hand in hand gaat, eerder regel dan uitzondering. Aan de gemeentereiniging ‘de eer’ om dit tuinafval te verwijderen. Daardoor kan ik mij levendig voorstellen dat gemeenten als Blaricum, Laren, Bussum en Naarden jaarlijks een extra herfsttoeslag in rekening brengen. Wordt dit nog niet gedaan, staat het elke inwoner van de betreffende gemeenten vrij om deze blog uitgeprint, met eigen naam ondertekend, in de ideeënbus te deponeren. Op voorhand doe ik al afstand van de goed-idee-beloning.

Door de storm van de afgelopen dagen hebben de bomen hun laatste blaadjes laten dwarrelen, zijn ze door de hobbyisten weggeblazen en kan de bladblazer weer worden opgeborgen. Ik houd mijn bezem als multifunctioneel gereedschap gewoon binnen handbereik.

Moeder Natuur had echter nog een verrassing voor mij in petto ( Why Me?). Met de kracht van een peloton bladblazers werd de klimop van de buren mijn voortuin ingeblazen, waarbij mijn entree volledig werd geblokkeerd. Dit keer moest er weer ouderwetse mankracht aan te pas komen.

De originele striptease-foto is door censuur verwijderd.

Vanavond kwam het wereldschokkende nieuws uit Woudrichem, tenminste volgens de meneer van de lokale SGP die de landelijke media had opgezocht. In de Herry’s Bar heeft er een striptease plaatsgevonden, waarover schande werd gesproken. Zal dit die kroeg zijn waar ik mij als lid van de mediamaffia mij heb kunnen bewapenen?!

Eén van onze mediamaffialeden werd 50 jaar, wat hij slechts in familiekring wenste te vieren. Maffieus als wij waren kwamen wij natuurlijk vroegtijdig achter de locatie waar die happening zou plaatsvinden, in de Gevangenpoort van Woudrichem. Nog een reden om dát feestje niet aan ons voorbij te laten gaan.

Met z’n zessen togen wij die dag naar Woudrichem. Voor deze gelegenheid waren wij opzichtig, herkenbaar als Maffia, gekleed. Onze overval zou tijdens het diner van de jarige plaatsvinden. Omdat wij uit alle windstreken moesten komen, hadden wij voor de lokale kroeg als uitvalsbasis gekozen. Geheel naar ons traditionele gedrag verzamelden wij ons aan de bar. Onder het genot van een biertje namen we nog even ons rollenspel door, wat de nodige hilariteit veroorzaakte. Iets wat de kastelein ook niet was ontgaan. Nieuwsgierig naar datgene zich in Woudrichem zou afspelen, vroeg hij naar de details. De sleutelwoorden MediaMaffia, overval en Gevangenpoort bracht hem spontaan in actie. Na even de bar te hebben verlaten, kwam hij van achteren terug, recht op mij af en legde een pistool voor mij op de bar. “Neem deze mee naar de Gevangenpoort, dan maak je de overval wat echter”. “Uhh..” “Pak mee, ik krijg ‘m na jullie overval wel weer terug”. Stoer als wij deden, namen we het pistool mee, om ‘m later weer netjes terug te brengen.

Voor ons was dát toen wereldschokkend nieuws: “Kastelein levert pistool voor de grap”. Ik denk dat die meneer van de SGP ook niet blij met díe actie zou zijn geweest. Maar, zou het diezelfde kroeg zijn geweest?! In dat geval had ik dan toch liever die striptease gehad.

-o-o-o-

n.b. Meer over de MediaMaffia lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/mediamaffia.html

Bijna provocerend heb ik vanavond mijn rug naar de TV gekeerd. Het groot dictee der Nederlandse taal 2011 is er op. En daar heb ik nou helemaal niets mee. Teruggetrokken in mijn werkkamer, o nee mijn hobbykamer sinds ik in de vrolijke vut zit, heb ik op mijn PC Word maar weer eens geopend. Want, het wordt de hoogste tijd om weer eens te bloggen.

De wil om daarop te schrijven is nooit weg geweest, alleen laat mijn gezondheid mij weer eens in de steek. Misschien moet ik het geen gezondheid noemen, maar een blessure, waar ik last van heb. Uiteindelijk is een voetballer ook niet ziek als hij last heeft van zijn knie. Dan ben ik dat ook niet, als ik last heb van mijn kop, mijn lichaamsdeel waaruit mijn (schrijf)prestatie moet voortkomen. Het klinkt ook veel aardiger: “Door mijn hoofdblessure kan ik momenteel niet met mijn pen acteren.”

Zij die mij kennen en/of mij bloggiaal langer volgen, weten dat ik na zeven mislukte operaties in mijn voorhoofdholten ben uitbehandeld. Ik heb het maar met die permanente koppijn te doen. En dat lukt ook wonderwel… uhhh, meestal. Het is geen onlogische gedachte dat mijn huidige kopzorgen behoorlijk opspelen, als reactie op de zware tijd die ik met mijn Truus heb moeten doormaken. Naar het schijnt moet ik ook dit mij maar laten overkomen. Wachtend op beter.

Trouwens, in bepaalde opzichten is het al ietsje beter. Het verdriet over het verlies van mijn meissie manifesteert zich nog bijna elke dag. Maar slaat nu ook wel eens een dagje over. Dat komt ook omdat mijn tweede leven zich duidelijk heeft ingezet.

In dat Second Life is er zelfs een tweede Geertruida opgestaan. Ik schreef (met foto) al over haar, “Alleen de naam al”, in mijn blog van 25 november. Met die Truus, nee Trudy, heb ik ontzettend veel plezierige momenten. Zij heeft veel gevoel voor humor, wat voor mij bijna een eerste levensbehoefte is. Ook hebben we ontdekt dat steeds meer interesses van ons parallel lopen. Ik ben blij dat ik met haar loop. Want ja, zij is voor mij meer dan een maatje. Hoe dat zich verder ontwikkeld zal de tijd leren en die tijd nemen we.

Trudy is gisteren naar Canada vertrokken waar zij tot 1 januari bij haar zoon, schoondochter en twee kleinkinderen is. Direct na de oliebollen sta ik op Schiphol om mijn meissie van mijn tweede leven weer op te halen. Samen plannen we dan ons tournee langs familie en vrienden, voor een nadere kennismaking.

In alle opzichten heb ik alle reden om naar 2012 uit te kijken.

Heel voorzichtig werd er al naar gevraagd, naar die vriendin die inmiddels twee keer anoniem in mijn blog is voorgekomen. Het zal toch niet zo zijn dat…. Nou ja, eigenlijk wel. Hallo, nou al, Truus is nog maar krap drie maanden dood. Ja?!. Dan ben je toch heel erg aan het rouwen. Ja, inderdaad heel erg. Maar ik ben ook vreselijk alleen.

Daar waar ik een proefballonnetje opliet, werd er meestal positief op gereageerd. Soms ook met wat minder begrip. Gelukkig heb ik de voors en tegens niet als adviezen beschouwd. Ik moest het daarover met mijzelf eens worden. En dat ben ik nog niet. Tenminste, ik heb er nog een dubbel gevoel over en ben nog lang niet klaar met het uitverdrieten.

Zij die mij kennen weten dat ik geen meneer ben die alleen kan zijn. Zoals die bewuste zondag het weer heeft bevestigd. Ik had de behoefte om helemaal niets te doen. Lekker effe lezen, opgenomen tv-programma’s bekijken en natuurlijk Studio Sport. Zo’n dag kom ik dan redelijk zwijgzaam door. Maar ondanks dat, vond ik het heerlijk dat Truus er dan gewoon was. Las ik, las zij. Keek ik tv, keek zij tv. Het waren heerlijke zwijgzame momenten samen. Ook dat is een ultiem moment van intimiteit.

Nu, bijna vier weken geleden, had ik een uitgesproken tering weekend. Natuurlijk, ik had die zaterdag een pracht wandeltocht in Overveen gelopen, waarna een zondag effe niets mij altijd heel erg welkom is. Maar niet die zondag. Dat kwam al doordat ik nu de gemaakte foto’s mijn meissie niet kon laten zien. Somber vroeg ik mij af waarom ik die foto’s nog maakte. Het werd een dag van ontzettend veel verdriet met de vraag hoe ik in hemelsnaam verder moest.

Zó wilde ik niet verder. In een hevig emotionele bui, jazeker met een glas whisky, kroop ik later op de avond achter mijn PC, op zoek naar een datingsite. Het werd 50PlusMatch, waar ik gelijk maar een (proef)maand lid van werd. Een investering van € 19,95.

Het zou zo maar kunnen zijn dat het achteraf een hele goeie investering blijkt te zijn. Niet doordat de reacties op mijn profiel binnenstroomden. Welnee, het initiatief moest volledig van mijn kant komen. Met wat rondgescharrel op die site zag ik dat er ook viel te chatten, zelfs met een mevrouw in Alkmaar. Alvorens haar digitaal aan te spreken bekeek ik even haar profiel. Leek me leuk. En hoewel ik zowel mondeling als schriftelijk niet op mijn mondje ben gevallen, had ik weinig tekst paraat. Uiteindelijk ging het om mijn leven een geheel andere wending te geven.

Misschien emotioneel gestuurd, gooide ik het heel snel over een andere boeg: “Zullen we morgen aan de kust een wijntje gaan drinken?” Met “waarom niet?!” als antwoord.

Wow, ik had een date?! Die werkelijkheid riep een bepaalde spanning op, maar gaf ook een warboel in mijn kop. Hoe kon ik, nauwelijks twee maanden na de dood van mijn lieve Truus?! Die gedachte maakte mij erg onrustig. Als mijn eigen Perry Mason verdedigde ik in m’n hoofd mijn plannen. “Vergeet niet dat ik nu al 100.000 seconden alleen ben, terwijl ik helemaal niet lang alleen kan zijn. Vergeet niet dat mijn Truus al veel langer, minstens een jaar, ziek was. En vergeet alsjeblieft niet dat Truus met haar vreselijke lijdensweg ook een behoorlijke aanslag op mij heeft gedaan”. Ik weet echt niet waarom ik deze verdediging heb neergeschreven. Maar in ieder geval graag gedaan, voor degene die het even niet kon vatten.

Hoe dan ook. Door het prachtige weer konden wij elkaar op het terras ontmoeten. Heel gek, het was direct al vertrouwd. Onze eerste ontmoeting was ontzettend leuk, duurde maar liefst 4 ½ uur, waarin we over en weer veel vertelden, maar ook veel lachten. Die mevrouw vond ik direct al erg leuk. In diezelfde week trokken we al een hele dag samen op en treinden we naar het gevangenisdorp Veenhuizen. Ik had zelfs het lef om haar, na de biefstuk van Loetje, naar mijn neef en nicht op kraamvisite mee te nemen. Nadien hadden we samen de beschreven happening in Hoppe en in de Jordaan.

Afgelopen woensdag heb ik haar de leukste plekjes van Den Haag laten zien. Ondanks dat ik nu nog geen lovende tekst aan haar CV wil toevoegen, kan ik niet anders zeggen dat zij een vrouw naar mijn hart lijkt te zijn. Ze heeft een bovengemiddeld gevoel voor humor, liet mij zelfs al een paar keer schateren. Lijkt emotioneel mijn gelijke, getuige de momenten dat wij beiden met tranen in onze ogen zaten. En geeft bovenal mij de gelegenheid om over Truus te praten. Betrekt haar zelf vaak in ons gesprek. We hebben lol, vreselijk veel lol. Jemig!

De laatste dagen betrapte ik mijzelf erop dat ‘k liep te fluiten. Als dat geen teken is…. Maar ja, het is mijn Truus niet. Na fluiten komt twijfel… en in die episode zit ik nog volop. Bijna als de blaadjes aan een bloemetje vind ik haar erg leuk, iets minder, erg lief, nog al druk, erg grappig, nogal bijdehand, ontzettend lief…. Ik geloof dat mijn twijfels erg worden aangestuurd door mijn 47 jaar lange leven met mijn lieve Truus. Die tijd moet ik proberen te archiveren om uitsluitend nog met veel genoegen eraan terug te kunnen denken. Mijn eventuele nieuwe relatie moet ik zeker niet gaan vergelijken. Niet als God zelf volledig naar eigen wensen virtueel willen Photoshoppen. Ik moet haar nemen zoals ze is. En ze is vreselijk leuk, lief en veel meer.

Samen hebben we al bedacht dat we het gewoon een kans moeten geven. Voor mijzelf, en dan hoop ik niet dat dit onbewust mijn verdedigingsmechanisme is, staat het bijna vast dat mijn Truus hier als regisseuse een rol in heeft gespeeld. Want, het is toch absurd, dat je hooguit tien minuten contact hebt op een datingsite, je direct daarna ruim vier uur genoeglijk een wijntje drinkt en nog een aantal keren samen heerlijk op stap bent geweest. Zal dat toeval zijn? O ja…., over toeval gesproken, mijn lieve vriendin heet Trudy?!

Ooit lag ik in een deuk over een cartoon. Jammer, ik kan niet tekenen. Maar oké, ik zal het proberen te verwoorden, waarbij ik een aanslag doe op de fantasie van de lezer.

Een Belg (tuurlijk) loopt over straat en ziet een bananenschil liggen, waarop hij reageert: “Ohhh, daar gaan we weer”.  

Laat ik de afgelopen, windstille zaterdag nou een variant op deze mop zelf hebben meegemaakt. Tijdens een wandeltocht in het Gooi zag ik in Huizen de pet van een fietser afwaaien. Natuurlijk ging hij achter zijn petje aan. Pakte ‘m op en wilde onverstoord verder fietsen.   Ik kon het niet nalaten:“Er staat toch helemaal geen wind meneer?!” “Nee, maar elke keer als ik hier voorbij rijd waait m’n petje af”, kreeg ik uitleg over het ongemak van deze Huizenaar. Het ging mij te ver om deze goede man er op te wijzen dathet petje pleiten moment makkelijk is te voorkomen.

Kennelijk zijn ze toch niet goed uitgeslapen op die Gooise matras.

Na mijn bezoek aan het Amsterdamse Loetje ( tuurlijk die biefstuk ) en toen Hoppe, kon ik de verleiding niet weerstaan om nog effe door te gaan, waarvoor we een kroeg in de Jordaan uitkozen. Dit keer niet de slokjeswinkel waar ik ooit eerder een genoeglijke avond had beleefd. Hier was het een besloten happening, dus dan maar een paar passen verderop de harde Jordaanmuziek trotseren.

Juist op de plek waar ik dan graag aanwezig wil zijn, aan de bar, stonden er nog twee krukken uitnodigend onbemand. Om niet direct te amicaal over te willen komen, bestelde ik niet een Amsterdammertje, maar heel Haags een vaasje. En vrij snel natuurlijk nog een.

De muziek was, voor zo op z’n tijd, heerlijk Amsterdams, maar vooral knoert hard. Daardoor viel er moeilijk met mijn vriendin een conversatie op gang te brengen. De omgeving moest het ‘m doen. Snakkend naar het waarnemingsvermogen van wijlen Simon Carmiggelt volgde ik alles wat bewoog. En zowaar, er ging mij iets opvallen.

Bij mijn eerste biertje, nou oké ook bij het tweede biertje, want zo snel kon zij niet weglopen, tapte een leuk ogende vrouw, die minder leuk deed. “Doe mij er ook maar een vriendelijk gezicht bij…” , sprak ik (wat later bleek) onaardig, wat door de harde Hazes kennelijk niet werd gehoord. Kort daarna was zij achter de bar verdwenen, opgevolgd door een stevige mevrouw die ook niet bepaald alle lol naar zich toetrok. In de buurt van de muziekzuil stond een kastelein hevig zijn best te doen de leuke Jordaantjes auditief aan elkaar te rijgen.

Hij had duidelijk plezier in zijn werk, deed heel vriendelijk naar zijn gasten, maar toch…, toch was er iets. Vooral zijn contact met de biertapster leek niet bepaald op rolletjes te lopen. Zodra zij dichterbij elkaar stonden sprak hij, voor ons nog wel onverstaanbaar, met stemverheffing, terwijl zij (zal het zijn vrouw zijn?) het zich gelaten liet welgevallen. Bij mij kwam de situatie enigszins grimmig over. So what! Ik verkeerde in goed gezelschap, er werd Amstel getapt en de muziek werd steeds gezelliger. “Doe mij nog maar een vaasje!”

Mijn waarneming bleek faliekant fout te zijn. Hier kwam ik achter, nadat mij een foto opviel waarbij een biertje was neergezet. De DJ-kastelein kwam op mijn wenken naar mij toe en gaf uitleg: “Dat is mijn vader die in juli overleed. Toen brood en brood mager, terwijl hij enkele maanden daarvoor nog een stevige vent was. Wacht maar even…” Terug uit de keuken kwam hij met foto’s aan die de aftakeling van zijn vader zichtbaar maakte. Met een snik in zijn stem gaf hij er uitleg aan. “Het was zijn kroeg, was altijd gezellig en wilde graag zijn mensen om zich heen hebben. Kijk”, hij wees naar de gezette mevrouw waar hij ogenschijnlijk onmin mee had, “dat is mijn zuster. Hij daar is mijn zwager en die mevrouw,” dat was degene die ik snerend om een vriendelijk gezicht verzocht, “is mijn vrouw. Het is hier echt een familiebedrijf en nu, nu ook, nu mijn vader er niet meer is, blijven wij het saampjes doen. En zetten we elke avond een biertje bij papa neer”. Dankbaar dat wij zijn verhaal wilde aanhoren streelde hij heel even onze handen en ging terug naar zijn muziek.

Als ongewenste ervaringsdeskundige hield ik mijn ogen natuurlijk ook niet droog. En ik maar denken dat er bonje viel waar te nemen. Over de hele kroeg hing er een deken van verdriet. Met die wetenschap keek ik ineens heel anders naar de bazen van dit café. “The Show Must Go ON”. Het was er gezellig genoeg om lekker te blijven zitten.

Bij ons vertrek bleek de sympathie over en weer te zijn (geworden). Zowel broer als zus kusten ons allerhartelijkst een tot ziens. “Je komt toch nog wel een keertje terug, goser”, heeft lang bij mij nageklonken.

-o-o-o-

n.b. Een eerdere kroegervaring lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/kroegengordelhtm.htm

Nooit heb ik een mooiere opening van een blog neergeschreven als intro voor mijn kroegbezoek. (Is hier ook sprake van een gave?!) Ik was weer eens in de beroemde Amsterdamse kroeg Hoppe (€ 2,50 een biertje, dat wel). De keren dat ik daar was, kwam er altijd wel een leuk gesprek op gang. Dit keer moest ik daarvoor mijn zitplaats prijsgeven. “Nee joh, ga lekker zitten. Ik heb toch een zitfobie. Altijd lastig met eten…”

Gelukkig werd het niet serieus genomen, werd er om m’n grap gelachen. “Nou dat zeg je”, respondeerde mijn gesprekspartner, “ik ben bedrijfsarts en pas had ik nog een dwaas die niet kon werken omdat ze heel erg met Libië bezig was”. “Met Libië?!” “Ja en zij was net zo Hollands als jij en ik. De situatie in Libië en de dood van Khafaffi heeft zoveel met haar gedaan, dat ze niet in staat is te werken. Nou ja, eigenlijk moet ik haar geen dwaas noemen, maar het is wel raar.” “Dan heb je haar toch zeker wel gewoon aan het werk gestuurd?!” hoopte ik op een kostenneutraal besluit van de arts. “Wel nee jôh, laat haar dan maar even een paar weekjes gaan”, sprak zij voor mij de teleurstellende woorden, terwijl ik toch een hele sociale manier van denken heb. Maar dit keer wist dit geen post te vatten. Rot op, die mevrouw moet gewoon aan het werk.

Dit verschil van inzicht, oké van haar kant van professionele aard, deed ons gesprek niet stokken. We keuvelden rustig verder. Maar er zat iets bij mij dwars. Die mevrouw was arts en deed niets anders dan mensen controleren. Dat beviel mij niet en daar wilde ik het over hebben. Omwille van de ontspannen sfeer liet ik voor haar een drankje inschenken. “Weet je…”, begon ik heel voorzichtig. “Als arts heb je toch een roeping. Wil je mensen beter maken. Als leek vind ik het dan heel raar dat een arts ook genoegen neemt met alleen maar mensen controleren.” Er verscheen een bijna wulpse glimlach om haar mond. “Dokter zijn heb ik nooit als roeping gezien. Heel simpel, zowel mijn moeder als mijn vader zijn arts, dan kies je bijna als vanzelfsprekend ook voor medicijnen als studierichting. Eenmaal afgestudeerd zocht ik naar een baan die ook tijdens mijn huwelijksjaren en mijn rol als moeder was in te vullen. Nou, dat werd een baan als controlerend geneesheer bij het GAK. Niet bepaald een uitdaging, maar leuk genoeg om het meestal met plezier te doen. En het betaalt zo ongelooflijk goed…”.

Ik humde wat om te bevestigen dat ik haar betoog had gevolgd. Begrepen heb ik haar niet. Hoppe had wel weer een educatief karakter. De biertjes waren een prettige bijkomstigheid.

Al eerder heb ik mij lovend uitgelaten over de meiden van de Thuiszorg. Sinds gisteren wil ik daar toch nog een schepje bovenop doen. Toen werd ik, precies acht weken na het overlijden van mijn Truus, nog een keer door de teamleidster bezocht. Het voelde aan als een familiebezoek. Dat komt natuurlijk doordat zij zes weken lang heel intensief de meest emotionele periode van mijn leven hebben meegemaakt. Ons onderwerp van gesprek was daardoor ook heel intiem. Ging over dingen die ik nog vaak herbeleef maar waar ik het, buiten mijn zus, met niemand over heb. Ik kan niet verwoorden hoe waardevol de nazorg van de Thuiszorg is.

Wel wil ik hier kwijt dat de meiden mijn Truus als een heel plezierige patiënte hebben ervaren. Graag naar haar toekwamen. Erg verdrietig vonden ze het, dat zij niet méér voor Truus konden doen. Mijn mevrouw Kroon hield de regie compleet zelf in handen. Zo wilde zij niet dat haar medicatie werd verhoogd. Zij verkoos pijn boven suf worden van de medicijnen. Enkele uren voor haar dood kreeg zij van de pijn het kippenvel dik op haar armen. Met wapperende handen wees zij toen nog elke vorm van hulp af. “Laat me nou maar, laat me nou maar, het gaat zo wel weer over”. Ook voor de Thuiszorg een onvergetelijk moment.

Het deed mij goed dat de laatste zes weken van Truus haar leven verbaal nog even langskwamen. Ik kon de bevestiging, dat het onmenselijk was zo nog langer te moeten lijden, weer even goed gebruiken. “Ik weet zeker dat Truus ondanks alles tevreden is geweest. Apentrots mag je op haar zijn en d’r afscheidsviering was helemaal zoals wij Truus die weken hebben ervaren. Vanavond gaan wij met ons gehele team gezellig uit eten, dan komt zeker Truus weer ter sprake en zullen wij op haar proosten”.

Een mooiere toast kan ik mij niet bedenken.

Het mooie verhaal in de boevenbus.

Niet dat mijn roots er iets mee te maken hebben, maar ik wilde al heel lang graag naar het gevangenismuseum van Veenhuizen. Vroeger had ik natuurlijk veel van dit boevendorpje gehoord. Een gratis NS-reis en de toezegging van een vriendin dat zij meewilde, deed mij besluiten naar Drenthe te gaan. Door drie uur te treinen, maar dan heb je natuurlijk wel het meeste profijt van een gratis reis, en een halfuurtje met de bus werden wij in Veenhuizen opgebracht. Nou ja, de laatste vijfhonderd meter moest je te voet afleggen. Helemaal geen straf, want een diversiteit aan huizen, met stichtelijke spreuken aan de gevel, brachten ons al enigszins in de stemming.

Op internet had ik al gelezen dat de originele boevenbus alleen maar zondags een verkenningsrit van een halfuur door het gevangenisdorp Veenhuizen rijdt. Bij die teleurstelling had ik mij al neergelegd. Alleen, toen wij aan kwamen lopen stond de boevenbus toch bij de bajeshalte klaar. Met een echtpaar in de wacht en de chauffeur buiten beeld.

Bij de kassa kwamen wij deze delinquentenchauffeur toch tegen. Verheugd stapte ik op hem af: “Gôh, wat fijn. U rijdt toch?” “Met hoeveel mensen bent u?” omzeilde hij mijn vraag. “Nou, wij met z’n tweetjes”. “Maar wij willen ook graag mee”, was het wachtende echtpaar onze kant uitgekomen. “Dan bent u met z’n viertjes,” hoofdrekende de busbestuurder ons voor. “Ja?”. “Da’s te weinig”. “Met hoeveel moeten wij dan zijn chauffeur?, rook ik mijn kansen. “Nou, met minimaal acht personen”. “En wat kost de busrit?” bereidde ik mijn deal zorgvuldig voor. “Twee euro per persoon”, kreeg ik als repliek, zonder dat de bedoeling van mijn vraag was doorgedrongen. “Nou dan betalen wij toch 4 euro, in plaats van twee euro per persoon”. Bij de chauffeur rezen de vraagtekens zichtbaar tot boven zijn wenkbrauwen.

“Of u nu van acht personen 2 euro krijgt, of u krijgt van 4 personen 4 euro, dan is de opbrengst toch hetzelfde?!”. “Uhh, ja dat wel, maar onze oude bus is erg duur in onderhoud’, poogde hij mijn deal af te ketsen.

Daarbij leek het alsof het echtpaar met snobistische uitstraling het mij kwalijk nam dat ik trachtte een deal te sluiten, zonder dat met hen vooraf te hebben overlegd. De 2x vier euro joeg ze volledig buiten beeld. Gelukkig kwam er toen nog een stelletje binnenlopen en voordat ik hen 2x vier euro in onze trip wilde laten investeren, was er ook een gids bij ons komen staan, die duidelijk wel een rondje Veenhuizen wilde maken. “Laten we dat nou maar doen Bartje”, moedigde hij de chauffeur aan, waarbij wij duidelijk profiteerden van de hiërarchie die nog steeds in dit criminele dorpje voortleeft.

De gids woonde in een veel grotere woning op het terrein en ook daarin was hij de chauffeur de baas. Wij konden instappen en, zoals bazen nou eenmaal kostenverhogende deals sluiten, werd het tarief weer tot 2 euro per persoon teruggebracht. Het werd een onvergetelijke rit.

Later op de middag kwamen we het kakstel nog tegen en natuurlijk konden wij het niet nalaten bij hen zout in de wonden te strooien. “Ja maar, vier euro per persoon is toch te gek?” “Wij hadden het er graag voor over, want het was fantastisch. En de grap is dat we toch maar 2 euro per persoon hoefden af te rekenen”. De grimas die zij toen trokken sprak boekdelen.

“Nou wij zijn naar het glasmuseum geweest en dat was ook heel mooi". Wij gingen niet verder in op deze teleurstellingverwerkende tekst. Want, welke verjaardag valt nou op te leuken met een verhaal over het bezoek aan een glasmuseum in Veenhuizen?!

Treurig nieuws in De Telegraaf van vandaag. Natuurlijk is ‘een pisstop naar elk gewenst moment’ prachtig. Alleen had het nooit anders mogen zijn. Waar kleuters in het Hofnarretje op grote schaal werden misbruikt, worden de bejaarden in veel te veel verzorgingshuizen evenzogoed misbruikt. Ze mogen niet plassen wanneer ze willen. Lees: wanneer het nodig is. Een grote schande!

Daarom vind ik dat alle Hofnarretjes voor senioren, waar niet naar hartenlust kan worden geplast, gewoon gesloten moet worden. Want daar is echt sprake van bejaardenmisbruik.

Het is heel aannemelijk dat binnen onze vriendenkring aan Truus de belofte is gedaan een beetje op hem te passen. Dat merk ik aan den lijve. Ondermeer met als gevolg dat ik al een bakkie heb gedaan in de coffeecorner van de Hema. Dat ik word geadviseerd over een scherp inkoopbeleid voor de dagelijkse boodschappen. Ik lijkt te verkeren in het netwerk van een soort Vereniging van Geëmancipeerde Huisvrouwen (VVGH). En dat bevalt mij prima. Niet eens alleen in educatieve zin.

Inmiddels heb ik wel ervaren dat de inkoopadviezen niet altijd aansluiten op de persoonlijke omstandigheden. Op jacht naar het hoogste rendement van inkoopvoordeel, weet ik nu dat de darmen van mijn twee katten daarin een verstorende rol kunnen vervullen. Mijn diertjes kregen de diaree van het kattenvoer van Kruidvat en/of van Lidl. Om verdere ongenoegens van een vervuilde kattenbak te voorkomen, heb ik beide leveranciers voor die producten uit mijn lijstje geschrapt.

Deze minder goede ervaring weerhoudt mij er echter niet van om op koopjes te blijven jagen. In dat verbad werd ik, binnen de VVGH-kring, gewezen op de Euroknallers van Albert Heijn, waarvoor je door de knieën langs de supermarktschappen moet banen. Een exercitie die vele euro’s voordeel moet opleveren. Het leek mij verstandig om ook nu weer via mijn katten deze test te doen.

Dit keer via Morro, een brokkenpiloot bij uitstek. Voor hem kocht ik 2 kilo Brokjesmix van het Albert Heijn discountmerk Euroshopper. Werkelijk een uitzinnig koopje, dacht ik. Want, zonder dat mijn kater de verpakking, laat staan de prijs, van de brokken had gezien, was hij na twee happen uitgegeten. Door geen ander eten voor hem neer te zetten wilde ik forceren dat zijn bakje leeg zou komen. Mooi niet.

Door een inkoopfout kon ik maar even de pé om mijn hartstikke vriend (Morro’s Nickname) in hebben. Omwille van het gemak neem ik zo nu en dan nog een kant en klaar maaltijd van Albert Heijn. Dit keer had ik trek in hutspot met rookworst. Met alleen oog op de houdbaarheidsdatum nam ik de 500 gram uit de koeling. Eenmaal thuis bleek het een Euroshopper te zijn. Zonder enige argwaan, wat vooroordeel zou betekenen, ging het de magnetron in en stond mijn rode wijntje al klaar. Mmmm, heerlijk hutspot…., dacht ik. Het was werkelijk niet te eten. ( “Nie binne te hâhwe” op z’n Haags) De hutspot had evenzogoed bordkarton en de worst een opgedroogde spons kunnen zijn.

Als vanouds zit Morro nu weer heerlijk aan de brokken van een gerenommeerd merk.

Was ook helemaal niet nodig...

Of begreep ik het verkeerd?

Omdat Lotta zich altijd als een 'kakpoesje' gedraagt,
hebben wij d'r mandje in haar kleuren laten pimpen.

-o-o-o-

n.b. Meer 'beeldspraak' in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/beeldspraak.htm

De column is te lezen in mijn
kroondomein. Click de link:
http://www.kroondomein.com/kroniek/ColumnTruusUitvaart.html

Gijsje Teunissen, de stuwende kracht achter Uitvaartbegeleiding Charon, verhaalt in haar column over de perikelen rond de afscheidsviering van mijn Truus. Het staat in de krant, dus was het ongewoon. En dat was het! Maar het blijft een eer dat vanuit de professionele hoek daar dan nog eens over wordt geschreven.

“Nou daar in de hemel geen kapsones krijgen, hoor Truus”. Ach nee, daar was zij veel te bescheiden voor. Ik denk zelfs dat haar wangetjes zelfs daar nu een beetje kleuren.