Wat zullen we nou eten?

Was ook helemaal niet nodig...

Of begreep ik het verkeerd?

Omdat Lotta zich altijd als een 'kakpoesje' gedraagt,
hebben wij d'r mandje in haar kleuren laten pimpen.

-o-o-o-

n.b. Meer 'beeldspraak' in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/beeldspraak.htm

De column is te lezen in mijn
kroondomein. Click de link:
http://www.kroondomein.com/kroniek/ColumnTruusUitvaart.html

Gijsje Teunissen, de stuwende kracht achter Uitvaartbegeleiding Charon, verhaalt in haar column over de perikelen rond de afscheidsviering van mijn Truus. Het staat in de krant, dus was het ongewoon. En dat was het! Maar het blijft een eer dat vanuit de professionele hoek daar dan nog eens over wordt geschreven.

“Nou daar in de hemel geen kapsones krijgen, hoor Truus”. Ach nee, daar was zij veel te bescheiden voor. Ik denk zelfs dat haar wangetjes zelfs daar nu een beetje kleuren.

Door mijn werk heb ik in het verleden erg veel buiten de deur gegeten. Een ouderwetse manier van netwerken met je klanten. Om optimaal te kunnen verwennen liet ik meneer of mevrouw altijd het restaurant uitkiezen, zodat een eventuele misser mij niet aangerekend kon worden. Ook hield ik mij niet bezig met de menukeuze. Ik wilde gewoon het risico vermijden dat mijn keuze er op z’n minst lekkerder uitzag. Vandaar dat ik altijd meeging in de keuze van mijn tafelgenoot.

Dat heeft mijn zelfstandigheid in kiezen behoorlijk aangetast. Ik ben een menu-twijfelaar geworden. Daarbij komt dat ik ook vaak achteraf spijtgevoelens krijg als ik andere bestellingen door zie komen. Afgelopen vrijdag had ik dat ook op het zonovergoten terras. De kaart leek beperkt, waardoor ik een echt heerlijke uitsmijter speciaal nam. Maar toch, wat ik allemaal voor lekkers voorbij zag komen….. “Jemig, wat had ik moeten bestellen om dàt op m’n bord te kunnen hebben?”

Met nog even een blik werpen op de menukaart kon ik dat lekkers nog steeds geen naam geven. Een menukaart zou eigenlijk voorzien moeten zijn van foto’s, zodat de verleidingsdans al bij je ogen wordt ingezet. Of nee, toch maar niet. Die plaatjes zullen veel te veel doen denken aan de menukaart van zo’n hamburgertent. Die werkelijkheid valt altijd tegen.

Nee, ik weet iets beters. Elke keer als er een gerecht wordt uitgeserveerd, zegt de serveerster luidt en duidelijk wat het is, bijvoorbeeld: “gegrilde biefstukpuntjes met avocado en ananas”. Of misschien heet het wel: “Lunch du Chef”. Zij die hun keuze nog niet hebben bepaald, krijgen zo mooi aanschouwelijke voorlichting.

Nou lijkt mij zo’n luide opsomming ook weer niet ideaal. Alle kans dat zelfs de Arbowet deze extra dienst niet goed vindt. Het risico dat de tong op te ingewikkelde gerechten wordt gebroken, lijkt te groot. Het moet anders. Naar Chinees voorbeeld zullen de dames en heren van de bediening alleen nog maar het nummer van het gerecht hoeven te noemen. Het nummer wat je terugvindt op de menukaart. Hardop dus: “Alstublieft, nummer 40”.

Het wordt daardoor nog leuker op het terras van bekijken en bekeken worden. Bij elk getal zal je iemand de menukaart in zien duiken, waarbij je met je tafelgenoot zelfs een weddenschap, voor een drankje, kunt afsluiten. “Wedden dat die mevrouw in die blauwe jas ook no. 40 gaat bestellen…”

Nog leuker op het terras of in het restaurant en het zal mij makkelijker worden gemaakt met het kiezen van mijn menu.

-o-o-o-

n.b. Lees meer over mijn terrasperikelen in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/bekaktterras.htm

Het was gisteren weer verrekte rot thuiskomen, Ik had namelijk zo’n jofel verhaal te vertellen, nadat ik op controle was geweest bij mijn longarts. Tot twee jaar terug liep mijn longinhoud alleen maar terug, waarna er een ommekeer kwam. Ontegenzeggelijk een gevolg van mijn fanatieke bezoek aan de sportschool. Mijn arts was toen meer dan tevreden. Terloops zei ik hem nog te hopen dat mijn KNO-arts volgende week ook een positief bericht had te melden. Serieuzer dan bedoeld ging de longspecialist hier op in, las even snel mijn medische status op zijn scherm door en begreep dat ik, na zeven voorhoofdholten operaties en consulten in evenveel ziekenhuizen, niet veel meer mocht verwachten.

“Ik zou u een antibioticum voor kunnen schrijven, die min of meer ‘als bijwerking’ soms ook voorhoofdsholteontstekingen kan bestrijden”. “Uhhh, ik zou dat medicijn graag proberen, maar wil het volgende week toch maar eerst de kno-arts voorleggen”. Deze loyaliteit werd op prijs gesteld. “Ik zal de suggestie voor mijn collega in het systeem zetten’, toonde de dokter nog eens zijn grote betrokkenheid.

Nu, een jaar later, waren mijn longen nog een stukje vooruit gegaan. Opnieuw was de arts uiterst tevreden. “En heeft dat antibioticum nog op uw voorhoofdsholteontsteking effect gehad?” “U bent mij net voor. Ik wou dat ook ter sprake brengen, omdat mijn kno-arts vorig jaar dit middel niet wilde voorschrijven, om dat het neveneffect voor de voorhoofdsholte niet bewezen was. Zou u het mij alsnog willen voorschrijven?”

Ook nu las de arts nog even mijn status door en schreef het recept uit. “Alstublieft, u heeft uiteindelijk niets te verliezen, alleen maar te winnen. Weet u wat, laat nu ook even bloed prikken, dan hebben we een zogenaamde beginwaarde en bekijken we het over een halfjaartje opnieuw.” Geinig, mijn longarts neemt de handschoen op die de kno-arts liet liggen. “Stel je nou eens voor dokter, dat het medicijn aanslaat. Dat ik na decennia van mijn hoofdpijn wordt verlost…. De welwillende arts, bereid om naar meer dan alleen mijn longen te kijken, liet mij handenwrijvend uit. “Ja, stel je voor, dan is dat reden voor een feestje”.

En dat jofele verhaal kon ik bij het thuiskomen nu niet meer kwijt.

Wow! En álle maaltijden áán boord!

Mijn slachtbank, ABN-AMRO, heeft op mijn klacht (zie mijn blog van 10.10) tot op heden niet anders gereageerd, dan dat ze zouden reageren. Zij zitten er niet mee dat ik al twee weken niet meer via Internet transacties kan doen. Zelfs mijn rekening niet kan inkijken. Nadat ik liet weten het hatelijke “de erven van…” uit de tenaamstelling van mijn rekening te willen hebben, heb ik het kennelijk bij ze gedaan. Ze vinden mij misschien hardvochtig?!

Ik zie het nog even aan, maar de Rabo Bank, op zich al een bank met een veel sympathiekere uitstraling, zit bij mij al op de reservebank. Mijn kruik, of eigenlijk mijn Kroon, gaat net zo lang te water tot hij barst.

Waarom begrijpen die hufters nou niet dat je, juist na het overlijden van je partner, het internetaccount hard nodig hebt om transacties te doen en betalingen te bekijken. Hoe gevoelloos is het dan dat ze hun fout niet direct herstellen. Kan dat niet, reageer dan op z’n minst. Wat mij betreft hebben zij volledig recht op hun negatieve imago.

Dan is het toch wel sympathiek van Bea Pols, die in eigen beheer boeken uitgeeft, dat zij mij toch haar i-book “Zonder strijd geen waarheid” heeft gestuurd, terwijl de betalingstransactie is mislukt. Zij laat daarbij weten dat de betaling wel goed komt, zodra ABN/AMRO weer meewerkt.

In haar laatste boek vertelt Bea over het onrecht wat haar door Sonja Bakker is aangedaan. Hoe Sonja’s plagiaat door haar, juist Bea werd verweten. Een beschuldiging die Sonja uiteindelijk introk, maar daarbij geen reden zag hiervoor haar excuses aan te bieden. Sonja maakte via de pers van Bea zelfs de kwaaie pier. Iets waartoe Popie Jopie Sonja de gelegenheid kreeg, wat dan weer de media valt aan te rekenen. Mijn mondjesmaatmevrouw, want Bea is een tijdje mijn afslankcoach geweest, heeft daar veel schade van ondervonden, wat zij in haar boek van zich af heeft geschreven.

Omdat ik respect heb voor haar geknok tegen de bierkaai, die wat mij betreft de ABN-AMRO-kaai zou kunnen heten, hoewel ik denk dat Bea die kaai liever de Sonja’s Steel Steeg zou willen noemen, krijgt Bea’s boek van mij hier het podium. Boeiend genoeg om te kopen, wat je hier kunt doen: http://www.beas-webwinkel.nl/

-o-o-o-

n.b.: Ik verhaal over mijn mondjesmaatmevrouw in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/kaftan.html

Met een en/of bankrekening heb je niet de ellende dat, na overlijden van je partner, de rekening tijdelijk wordt geblokkeerd, om via allerlei heisa weer over je geld te kunnen beschikken. Sof Far So Good. Maar ik ging mij er toch vrij snel aan irriteren dat en/of werd veranderd in de erven van… Op die manier wilde ik mijn Truus niet in de tenaamstelling van mijn correspondentie hebben. Dus dan toch maar op naar het bankfiliaal van ABN/AMRO.

Ja, ik moest er heen, want ondanks dat je de meest uiteenlopende transacties via Internet kan doen vindt deze, door ons geld overeind gehouden staatsbank, dat je met de originele overlijdensakte naar ze toe moet komen, zodat zij zelf een kopie kunnen maken. Ik was overigens niet alleen in mijn mening dat dat onzin is, want ook van de bankmevrouw haar gezicht viel af te lezen dat zij niet graag voor zo’n onbenullig klusje werd gestoord. Haar houding maakte mij zelfs vijandig naar haar toe, wat zij door haar arrogantie klaarblijkelijk niet in de gaten had.

Ze deed wat ze moest doen. Door de Nabestaandendesk van ABN AMRO Bank N.V. te Rotterdam, overigens met een telefoonnummer (040) uit Eindhoven?!, op 4 oktober met referentie ST/177336315/GvdZ bevestigd. De bankrekening staat alleen nog op mijn naam, dacht ik.

Want toen ik wilde Internet bankieren, iets wat ik zonder maar één moment de tussenkomst van de bank al jaren doe, zag ik tot mijn teleurstelling dat de tenaamstelling van mijn bankrekening nog steeds de toevoeging `de ervan van…´ heeft. Reden om de pest in te hebben. Maar, het werd erger. Toen ik mijn rekening wilde inkijken kreeg ik de melding dat ik niet was geautoriseerd.

Hè?, na overlijden van mijn vrouw kon ik gewoon Internet bankieren, totdat ik door een chagrijnige bankmevrouw de tenaamstelling van mijn rekening heb laten aanpassen. En dat terwijl de Nabestaandendesk mij nog had bevestigd dat alles weer in orde is. Zelfs ‘was’, want ik kon gewoon bankieren. Oké, mij er maar niet over opwinden (er zijn ergere dingen, nietwaar). Gewoon effe 0900-0024 bellen, wat voorgeprogrammeerde menu’s doorworstelen, om dan geholpen te gaan worden. Nou ja, niet direct, want kennelijk was het diepte-interview niet diep genoeg, want ik moest -“bedankt voor het wachten”- nog een keertje worden doorverbonden.

"Oh, ik kijk het even voor u na meneer. Bedankt voor het wachten. Het klopt meneer Kroon, u kunt momenteel niet Internet bankieren` `Nee!, dat klopt juist niet en dat moet u even aanpassen`. `Nou nee meneer Van Kroon` `Zonder van graag` `Uhh, sorry, meneer Kroon, maar u moet even naar de bankshop bij u in de buurt om dat even te regelen`. `Bankshop, even regelen, ik móet helemaal niets. Bij die bankshop, of hoe u dat ook noemt, ben ik al geweest. Dus, ú moet dat regelen`. `Nou nee meneer Kroon, dat kan ik niet, daarvoor moet u echt even naar de bank toe.` `Dus ik moet naar úw bank om úw fout te herstellen?’ “Nou ja…, uhhh..” Ik onderbrak zijn gestuntel. “Ik wil die fout van u best komen herstellen, maar dan reken ik wel € 45,= voorrijkosten.´ ´Voorrijkosten, hoe bedoelt u?” “Toch heel normaal dat er voorrijkosten in rekening worden gebracht, als ter plaatse jullie fout moet worden hersteld.” “Ik denk niet dat dat kan meneer”. “Ook goed bankmeneer, dan regelt u het maar voor mij en belt u mij er over terug”. “Ik mag u niet terugbellen, meneer,” was mijn helpdesker hoorbaar opgelucht dat ons gesprek weer binnen zijn telefoonscript viel. “Wat zeg je nou?”, om mij als klant in de gerechtvaardigde positie te brengen tutoyeerde ik hem vanaf nu bewust, “ik als rekeninghouder ben bij ABN/AMRO niet geautoriseerd om mijn bankhandelingen te verrichten en de helpdeskmeneer van ABN/AMRO is niet geautoriseerd om servicegericht zijn klant terug te bellen. Zijn ze écht gek bij jullie geworden?” Door de telefoon heen voelde ik de helpdesker kleiner worden, wat nou ook weer niet mijn bedoeling was. Zijn superieuren zouden door dat stof moeten. Timide stelde hij het laatste voor wat binnen zijn mogelijkheden lag. “Ik zal voor u het betreffende bankfiliaal bellen. Blijft u aan de lijn”. “Dat is goed, maar het heeft mij nu al genoeg tijd gekost, als het te lang duurt, verbreek ik de verbinding”. En natuurlijk duurde het te lang.

Dan is er via de website van ABN/AMRO de mogelijkheid om op zelf aangegeven tijden je terug te laten bellen. Daar heb ik dan maar gebruik van gemaakt. Heel netjes kreeg ik per e-mail de bevestiging terug te worden gebeld. Maar niet meer dan dat, want deze toezegging kwamen zij niet na. Het betreffende filiaal, waar het kennelijk fout is gegaan, heeft ook niets meer van zich laten horen.

Hun wanprestatie op wanprestatie geeft mij reden hen hier aan de schandpaal te nagelen, wat ik ze via een link natuurlijk zal laten weten. Zal mij benieuwen of zij nu wel de kans, om hun fout(en) te herstellen, met beide handen zullen aanpakken. Wie weet, wordt dit vervolgd.

Al is ‘het doortrekken’ (nou ja, eerder: ‘doordrukken’) van onze WC een heel normale handeling, ooit bestond er geen riool en moest de ton met ontlasting regelmatig worden geleegd. De WC was toen niet meer dan een poepdoos.

Bij de NS lijkt de geschiedenis zich volledig om te keren. Een WC in de trein is niet meer vanzelfsprekend. Anno 2011 rijden er NS-sprinters zonder het kamertje honderd rond. Dehoge nood m/v kan op zo’n traject alleen nog maar een plasje zijn. De moderne poepdoos wordt vervangen door de plaszak. Iets wat taaltechnisch wel klopt.

Nog maar een jaar geleden.

Het was vandaag de tweede keer dat ik het probeerde, effe lunchen buiten de deur. Dat deed ik eerst vorige week zondag op een zonovergoten terras aan de kust. Vandaag deed ik dat tijdens een drukte van belang ter ere van Alkmaar ontzet, in een van de betere tenten van de stad.

Zowel vandaag als vorige week stond ongewenst mijn genieten op een heel laag pitje. Best gek, want als Truus destijds liever thuis bleef, kwam het regelmatig voor dat ik mij alleen vermaakte. Toen wel, nu niet. De omstandigheden waren niets anders, nou ja met dit verschil dat Truus nu dood is. Mijn eigen weg gaan heeft daardoor een heel andere dimensie gekregen. Heel ondefinieerbaar.

Wat zijn er toch veel perfectionisten in ons land.
Let maar eens op hoe vaak er wordt geantwoord met:
“precies”.

Gedurende het tijden dragen van mijn Lee spijkerbroek, is het me gelukt om nu aan een maatje minder toe te zijn. Inmiddels had de slijtage voldoende huisgehouden, zodat ik aan een nieuwe Jeans toe was. Het zou weer een Lee moeten worden, desnoods een Wrangler. Niet zozeer omdat ik zo merkvast ben, maar meer door mijn lichaamsbouw gedicteerd. "Breed op de heupen", zal wel een dikke kont mee worden bedoeld, maakt het voor mij onmogelijk om voor de meest hippe merken te kiezen. Iets waar het verkopend personeel van hippe Jeanszaken zich ook niet aan wilde wagen. "Tja, Lee en Wrangler zijn zo hip niet meer. Er zijn nog maar weinig Jeanszaken die ze verkopen. U kunt het beste naar De Bijenkorf gaan, ja dan moet u wel naar Amsterdam. Maar weet u wat, Man at Work heeft ook Levi 501, alle kans dat daar uw maat ook bij zit”. “Veel succes meneer", kreeg ik nog met het advies mee, waarin 'het medeleven om te kunnen slagen' doorklonk. Nou niet bepaald bemoedigend. Bij mij kwam het toch een beetje over alsof ik er niet meer bij mocht horen en daardoor de zaak werd uitgezet.

Om toch te knokken voor mijn recht op een Jeans outfit, kwam ik dubbel gemotiveerd bij Man at Work binnen. Maar goed ook, want dit keer ging het om de lange adem. De eerste niet passende broek moest wel een inschattingsfout van de verkoper zijn. “Ik geef u twee maten groter, dan moet het lukken meneer.” Ook niet bepaald een opmerking waar ik blij van werd, twee maten groter?! Alleen al mijn kuiten protesteerden tegen die nauwe Jeanspijpengangen. “Het past van geen kant. Heeft u ook Levis 501?, die schijnt veel royaler te vallen. De verkoper was bereidwillig genoeg, alleen leek hij niet zo’n Levi’s fan te zijn. “Het is te proberen meneer”.

Ook nu was ik vrij snel klaar met passen. Vanaf onderkant gulp vertoonde de broek een soort V naar boven, zodat de knoop zo’n 20 centimeter van het gat verwijderd bleef. “Deze V-hals broek past helemaal niet”, meldde ik op de dorpel van het kleedhokje. Mijn plastische uitleg werd niet begrepen en misschien omdat de verkoper vol ongeloof was, zei hij wat onhandig dat de passpiegel om het hoekje was. Natuurlijk nam ik niet de moeite om m’n V- halsbroek in spiegelbeeld te bekijken. “Ik pak nog wel even een maatje groter meneer”, trachtte de verkoper zich toch uit de situatie te redden. Pfff, weer een maatje meer. Al gauw zag ik dat de knoop ook nu geen hechte relatie met het knoopsgat aan zou gaan. Mijn lichaam stond die toenadering te nadrukkelijk in de weg.

Na tevergeefs toch weer op de passpiegel te hebben gewezen kreeg nu ook de verkoper de moraal om nu tot het gaatje te gaan. Tot het knoopsgaatje in dit geval. “Probeert u, als u wilt, toch maar even een Hilfiger, het is wel een 34/34, maar ja ik heb ‘m altijd nog wat groter”. Nou, ik wilde wel. Zeker omdat m’n te vervangen jeans een Lee 38/34 is. “De spiegel is hier om de hoek, toch?”, had ik halverwege het aantrekken al de nodige gein om wat stond te gebeuren.

Oké, het model is wat meer op de heupen, maar hij past. “Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wat is er met deze Hilfiger aan de hand?” Een warm, donkerbruine stem gaf hierop het antwoord: “Hij past goed meneer.” Het bleek de verkoper te zijn. Down to Earth, maar ik was in de zevende hemel.

Nou ja actie, het kan niet verder gaan dan een goed voornemen. Want, het mijden van het nieuwe pinpaskastje is geen optie. Per januari 2012 is die manier van pinnen namelijk de standaard.

Ik geloof dat het een kwestie is van jezelf 'een kunstje' aanleren. Dat ga ik doen en tip hierover de lezer van mijn blog. Natuurlijk met de oproep om een beter idee via Knetter te laten weten.

Het simpele kunstje wat ik mijzelf zal aanleren, is het pasje na inbrengen nooit los te laten. Dan maar niet bij het intoetsen van je pincode het resultaat met je andere hand afschermen. In plaats daarvan zal je gewoon bij het intoetsen van je pincode meerde vingers moeten gebruiken, om ongewenste 'meekijkers' te misleiden. Voor de pincode in toetsen moet je als het ware 'blind leren typen'.

Zal mij benieuwen of dit idee jou en mij heeft geholpen.

Nee, ik ben ook niet in de stemming
om gedoopt te willen worden.

Hij dus toch… Nou ja, eigenlijk is ‘de dope’ binnen
de paardensport geen onbekend fenomeen.

Overigens ben ik van mening dat
Truus recht heeft op mijn verdriet.

Gezien mijn afkomst is Haagse bluf mij niet vreemd. Neemt niet weg dat ik, door levenservaring gestuurd, niet meer de behoefte heb om daarover de grenzen van het waarschijnlijke op te zoeken. Ik draai er dan ook niet om heen. Mijn katten hebben geen inbreng gehad met het vervaardigen van hun afscheidskaart aan hun vrouwtje. Hoewel zij beiden wel model hebben gestaan voor het ontwerp. Die poses en daardoor het resultaat van hun afscheidskaart vind ik leuk genoeg om ze in mijn blog op te nemen.

Van Lotta:

van Morro: