Menukeuze-hulp.

Het was gisteren weer verrekte rot thuiskomen, Ik had namelijk zo’n jofel verhaal te vertellen, nadat ik op controle was geweest bij mijn longarts. Tot twee jaar terug liep mijn longinhoud alleen maar terug, waarna er een ommekeer kwam. Ontegenzeggelijk een gevolg van mijn fanatieke bezoek aan de sportschool. Mijn arts was toen meer dan tevreden. Terloops zei ik hem nog te hopen dat mijn KNO-arts volgende week ook een positief bericht had te melden. Serieuzer dan bedoeld ging de longspecialist hier op in, las even snel mijn medische status op zijn scherm door en begreep dat ik, na zeven voorhoofdholten operaties en consulten in evenveel ziekenhuizen, niet veel meer mocht verwachten.

“Ik zou u een antibioticum voor kunnen schrijven, die min of meer ‘als bijwerking’ soms ook voorhoofdsholteontstekingen kan bestrijden”. “Uhhh, ik zou dat medicijn graag proberen, maar wil het volgende week toch maar eerst de kno-arts voorleggen”. Deze loyaliteit werd op prijs gesteld. “Ik zal de suggestie voor mijn collega in het systeem zetten’, toonde de dokter nog eens zijn grote betrokkenheid.

Nu, een jaar later, waren mijn longen nog een stukje vooruit gegaan. Opnieuw was de arts uiterst tevreden. “En heeft dat antibioticum nog op uw voorhoofdsholteontsteking effect gehad?” “U bent mij net voor. Ik wou dat ook ter sprake brengen, omdat mijn kno-arts vorig jaar dit middel niet wilde voorschrijven, om dat het neveneffect voor de voorhoofdsholte niet bewezen was. Zou u het mij alsnog willen voorschrijven?”

Ook nu las de arts nog even mijn status door en schreef het recept uit. “Alstublieft, u heeft uiteindelijk niets te verliezen, alleen maar te winnen. Weet u wat, laat nu ook even bloed prikken, dan hebben we een zogenaamde beginwaarde en bekijken we het over een halfjaartje opnieuw.” Geinig, mijn longarts neemt de handschoen op die de kno-arts liet liggen. “Stel je nou eens voor dokter, dat het medicijn aanslaat. Dat ik na decennia van mijn hoofdpijn wordt verlost…. De welwillende arts, bereid om naar meer dan alleen mijn longen te kijken, liet mij handenwrijvend uit. “Ja, stel je voor, dan is dat reden voor een feestje”.

En dat jofele verhaal kon ik bij het thuiskomen nu niet meer kwijt.

Wow! En álle maaltijden áán boord!

Mijn slachtbank, ABN-AMRO, heeft op mijn klacht (zie mijn blog van 10.10) tot op heden niet anders gereageerd, dan dat ze zouden reageren. Zij zitten er niet mee dat ik al twee weken niet meer via Internet transacties kan doen. Zelfs mijn rekening niet kan inkijken. Nadat ik liet weten het hatelijke “de erven van…” uit de tenaamstelling van mijn rekening te willen hebben, heb ik het kennelijk bij ze gedaan. Ze vinden mij misschien hardvochtig?!

Ik zie het nog even aan, maar de Rabo Bank, op zich al een bank met een veel sympathiekere uitstraling, zit bij mij al op de reservebank. Mijn kruik, of eigenlijk mijn Kroon, gaat net zo lang te water tot hij barst.

Waarom begrijpen die hufters nou niet dat je, juist na het overlijden van je partner, het internetaccount hard nodig hebt om transacties te doen en betalingen te bekijken. Hoe gevoelloos is het dan dat ze hun fout niet direct herstellen. Kan dat niet, reageer dan op z’n minst. Wat mij betreft hebben zij volledig recht op hun negatieve imago.

Dan is het toch wel sympathiek van Bea Pols, die in eigen beheer boeken uitgeeft, dat zij mij toch haar i-book “Zonder strijd geen waarheid” heeft gestuurd, terwijl de betalingstransactie is mislukt. Zij laat daarbij weten dat de betaling wel goed komt, zodra ABN/AMRO weer meewerkt.

In haar laatste boek vertelt Bea over het onrecht wat haar door Sonja Bakker is aangedaan. Hoe Sonja’s plagiaat door haar, juist Bea werd verweten. Een beschuldiging die Sonja uiteindelijk introk, maar daarbij geen reden zag hiervoor haar excuses aan te bieden. Sonja maakte via de pers van Bea zelfs de kwaaie pier. Iets waartoe Popie Jopie Sonja de gelegenheid kreeg, wat dan weer de media valt aan te rekenen. Mijn mondjesmaatmevrouw, want Bea is een tijdje mijn afslankcoach geweest, heeft daar veel schade van ondervonden, wat zij in haar boek van zich af heeft geschreven.

Omdat ik respect heb voor haar geknok tegen de bierkaai, die wat mij betreft de ABN-AMRO-kaai zou kunnen heten, hoewel ik denk dat Bea die kaai liever de Sonja’s Steel Steeg zou willen noemen, krijgt Bea’s boek van mij hier het podium. Boeiend genoeg om te kopen, wat je hier kunt doen: http://www.beas-webwinkel.nl/

-o-o-o-

n.b.: Ik verhaal over mijn mondjesmaatmevrouw in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/kaftan.html

Met een en/of bankrekening heb je niet de ellende dat, na overlijden van je partner, de rekening tijdelijk wordt geblokkeerd, om via allerlei heisa weer over je geld te kunnen beschikken. Sof Far So Good. Maar ik ging mij er toch vrij snel aan irriteren dat en/of werd veranderd in de erven van… Op die manier wilde ik mijn Truus niet in de tenaamstelling van mijn correspondentie hebben. Dus dan toch maar op naar het bankfiliaal van ABN/AMRO.

Ja, ik moest er heen, want ondanks dat je de meest uiteenlopende transacties via Internet kan doen vindt deze, door ons geld overeind gehouden staatsbank, dat je met de originele overlijdensakte naar ze toe moet komen, zodat zij zelf een kopie kunnen maken. Ik was overigens niet alleen in mijn mening dat dat onzin is, want ook van de bankmevrouw haar gezicht viel af te lezen dat zij niet graag voor zo’n onbenullig klusje werd gestoord. Haar houding maakte mij zelfs vijandig naar haar toe, wat zij door haar arrogantie klaarblijkelijk niet in de gaten had.

Ze deed wat ze moest doen. Door de Nabestaandendesk van ABN AMRO Bank N.V. te Rotterdam, overigens met een telefoonnummer (040) uit Eindhoven?!, op 4 oktober met referentie ST/177336315/GvdZ bevestigd. De bankrekening staat alleen nog op mijn naam, dacht ik.

Want toen ik wilde Internet bankieren, iets wat ik zonder maar één moment de tussenkomst van de bank al jaren doe, zag ik tot mijn teleurstelling dat de tenaamstelling van mijn bankrekening nog steeds de toevoeging `de ervan van…´ heeft. Reden om de pest in te hebben. Maar, het werd erger. Toen ik mijn rekening wilde inkijken kreeg ik de melding dat ik niet was geautoriseerd.

Hè?, na overlijden van mijn vrouw kon ik gewoon Internet bankieren, totdat ik door een chagrijnige bankmevrouw de tenaamstelling van mijn rekening heb laten aanpassen. En dat terwijl de Nabestaandendesk mij nog had bevestigd dat alles weer in orde is. Zelfs ‘was’, want ik kon gewoon bankieren. Oké, mij er maar niet over opwinden (er zijn ergere dingen, nietwaar). Gewoon effe 0900-0024 bellen, wat voorgeprogrammeerde menu’s doorworstelen, om dan geholpen te gaan worden. Nou ja, niet direct, want kennelijk was het diepte-interview niet diep genoeg, want ik moest -“bedankt voor het wachten”- nog een keertje worden doorverbonden.

"Oh, ik kijk het even voor u na meneer. Bedankt voor het wachten. Het klopt meneer Kroon, u kunt momenteel niet Internet bankieren` `Nee!, dat klopt juist niet en dat moet u even aanpassen`. `Nou nee meneer Van Kroon` `Zonder van graag` `Uhh, sorry, meneer Kroon, maar u moet even naar de bankshop bij u in de buurt om dat even te regelen`. `Bankshop, even regelen, ik móet helemaal niets. Bij die bankshop, of hoe u dat ook noemt, ben ik al geweest. Dus, ú moet dat regelen`. `Nou nee meneer Kroon, dat kan ik niet, daarvoor moet u echt even naar de bank toe.` `Dus ik moet naar úw bank om úw fout te herstellen?’ “Nou ja…, uhhh..” Ik onderbrak zijn gestuntel. “Ik wil die fout van u best komen herstellen, maar dan reken ik wel € 45,= voorrijkosten.´ ´Voorrijkosten, hoe bedoelt u?” “Toch heel normaal dat er voorrijkosten in rekening worden gebracht, als ter plaatse jullie fout moet worden hersteld.” “Ik denk niet dat dat kan meneer”. “Ook goed bankmeneer, dan regelt u het maar voor mij en belt u mij er over terug”. “Ik mag u niet terugbellen, meneer,” was mijn helpdesker hoorbaar opgelucht dat ons gesprek weer binnen zijn telefoonscript viel. “Wat zeg je nou?”, om mij als klant in de gerechtvaardigde positie te brengen tutoyeerde ik hem vanaf nu bewust, “ik als rekeninghouder ben bij ABN/AMRO niet geautoriseerd om mijn bankhandelingen te verrichten en de helpdeskmeneer van ABN/AMRO is niet geautoriseerd om servicegericht zijn klant terug te bellen. Zijn ze écht gek bij jullie geworden?” Door de telefoon heen voelde ik de helpdesker kleiner worden, wat nou ook weer niet mijn bedoeling was. Zijn superieuren zouden door dat stof moeten. Timide stelde hij het laatste voor wat binnen zijn mogelijkheden lag. “Ik zal voor u het betreffende bankfiliaal bellen. Blijft u aan de lijn”. “Dat is goed, maar het heeft mij nu al genoeg tijd gekost, als het te lang duurt, verbreek ik de verbinding”. En natuurlijk duurde het te lang.

Dan is er via de website van ABN/AMRO de mogelijkheid om op zelf aangegeven tijden je terug te laten bellen. Daar heb ik dan maar gebruik van gemaakt. Heel netjes kreeg ik per e-mail de bevestiging terug te worden gebeld. Maar niet meer dan dat, want deze toezegging kwamen zij niet na. Het betreffende filiaal, waar het kennelijk fout is gegaan, heeft ook niets meer van zich laten horen.

Hun wanprestatie op wanprestatie geeft mij reden hen hier aan de schandpaal te nagelen, wat ik ze via een link natuurlijk zal laten weten. Zal mij benieuwen of zij nu wel de kans, om hun fout(en) te herstellen, met beide handen zullen aanpakken. Wie weet, wordt dit vervolgd.

Al is ‘het doortrekken’ (nou ja, eerder: ‘doordrukken’) van onze WC een heel normale handeling, ooit bestond er geen riool en moest de ton met ontlasting regelmatig worden geleegd. De WC was toen niet meer dan een poepdoos.

Bij de NS lijkt de geschiedenis zich volledig om te keren. Een WC in de trein is niet meer vanzelfsprekend. Anno 2011 rijden er NS-sprinters zonder het kamertje honderd rond. Dehoge nood m/v kan op zo’n traject alleen nog maar een plasje zijn. De moderne poepdoos wordt vervangen door de plaszak. Iets wat taaltechnisch wel klopt.

Nog maar een jaar geleden.

Het was vandaag de tweede keer dat ik het probeerde, effe lunchen buiten de deur. Dat deed ik eerst vorige week zondag op een zonovergoten terras aan de kust. Vandaag deed ik dat tijdens een drukte van belang ter ere van Alkmaar ontzet, in een van de betere tenten van de stad.

Zowel vandaag als vorige week stond ongewenst mijn genieten op een heel laag pitje. Best gek, want als Truus destijds liever thuis bleef, kwam het regelmatig voor dat ik mij alleen vermaakte. Toen wel, nu niet. De omstandigheden waren niets anders, nou ja met dit verschil dat Truus nu dood is. Mijn eigen weg gaan heeft daardoor een heel andere dimensie gekregen. Heel ondefinieerbaar.

Wat zijn er toch veel perfectionisten in ons land.
Let maar eens op hoe vaak er wordt geantwoord met:
“precies”.

Gedurende het tijden dragen van mijn Lee spijkerbroek, is het me gelukt om nu aan een maatje minder toe te zijn. Inmiddels had de slijtage voldoende huisgehouden, zodat ik aan een nieuwe Jeans toe was. Het zou weer een Lee moeten worden, desnoods een Wrangler. Niet zozeer omdat ik zo merkvast ben, maar meer door mijn lichaamsbouw gedicteerd. "Breed op de heupen", zal wel een dikke kont mee worden bedoeld, maakt het voor mij onmogelijk om voor de meest hippe merken te kiezen. Iets waar het verkopend personeel van hippe Jeanszaken zich ook niet aan wilde wagen. "Tja, Lee en Wrangler zijn zo hip niet meer. Er zijn nog maar weinig Jeanszaken die ze verkopen. U kunt het beste naar De Bijenkorf gaan, ja dan moet u wel naar Amsterdam. Maar weet u wat, Man at Work heeft ook Levi 501, alle kans dat daar uw maat ook bij zit”. “Veel succes meneer", kreeg ik nog met het advies mee, waarin 'het medeleven om te kunnen slagen' doorklonk. Nou niet bepaald bemoedigend. Bij mij kwam het toch een beetje over alsof ik er niet meer bij mocht horen en daardoor de zaak werd uitgezet.

Om toch te knokken voor mijn recht op een Jeans outfit, kwam ik dubbel gemotiveerd bij Man at Work binnen. Maar goed ook, want dit keer ging het om de lange adem. De eerste niet passende broek moest wel een inschattingsfout van de verkoper zijn. “Ik geef u twee maten groter, dan moet het lukken meneer.” Ook niet bepaald een opmerking waar ik blij van werd, twee maten groter?! Alleen al mijn kuiten protesteerden tegen die nauwe Jeanspijpengangen. “Het past van geen kant. Heeft u ook Levis 501?, die schijnt veel royaler te vallen. De verkoper was bereidwillig genoeg, alleen leek hij niet zo’n Levi’s fan te zijn. “Het is te proberen meneer”.

Ook nu was ik vrij snel klaar met passen. Vanaf onderkant gulp vertoonde de broek een soort V naar boven, zodat de knoop zo’n 20 centimeter van het gat verwijderd bleef. “Deze V-hals broek past helemaal niet”, meldde ik op de dorpel van het kleedhokje. Mijn plastische uitleg werd niet begrepen en misschien omdat de verkoper vol ongeloof was, zei hij wat onhandig dat de passpiegel om het hoekje was. Natuurlijk nam ik niet de moeite om m’n V- halsbroek in spiegelbeeld te bekijken. “Ik pak nog wel even een maatje groter meneer”, trachtte de verkoper zich toch uit de situatie te redden. Pfff, weer een maatje meer. Al gauw zag ik dat de knoop ook nu geen hechte relatie met het knoopsgat aan zou gaan. Mijn lichaam stond die toenadering te nadrukkelijk in de weg.

Na tevergeefs toch weer op de passpiegel te hebben gewezen kreeg nu ook de verkoper de moraal om nu tot het gaatje te gaan. Tot het knoopsgaatje in dit geval. “Probeert u, als u wilt, toch maar even een Hilfiger, het is wel een 34/34, maar ja ik heb ‘m altijd nog wat groter”. Nou, ik wilde wel. Zeker omdat m’n te vervangen jeans een Lee 38/34 is. “De spiegel is hier om de hoek, toch?”, had ik halverwege het aantrekken al de nodige gein om wat stond te gebeuren.

Oké, het model is wat meer op de heupen, maar hij past. “Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wat is er met deze Hilfiger aan de hand?” Een warm, donkerbruine stem gaf hierop het antwoord: “Hij past goed meneer.” Het bleek de verkoper te zijn. Down to Earth, maar ik was in de zevende hemel.

Nou ja actie, het kan niet verder gaan dan een goed voornemen. Want, het mijden van het nieuwe pinpaskastje is geen optie. Per januari 2012 is die manier van pinnen namelijk de standaard.

Ik geloof dat het een kwestie is van jezelf 'een kunstje' aanleren. Dat ga ik doen en tip hierover de lezer van mijn blog. Natuurlijk met de oproep om een beter idee via Knetter te laten weten.

Het simpele kunstje wat ik mijzelf zal aanleren, is het pasje na inbrengen nooit los te laten. Dan maar niet bij het intoetsen van je pincode het resultaat met je andere hand afschermen. In plaats daarvan zal je gewoon bij het intoetsen van je pincode meerde vingers moeten gebruiken, om ongewenste 'meekijkers' te misleiden. Voor de pincode in toetsen moet je als het ware 'blind leren typen'.

Zal mij benieuwen of dit idee jou en mij heeft geholpen.

Nee, ik ben ook niet in de stemming
om gedoopt te willen worden.

Hij dus toch… Nou ja, eigenlijk is ‘de dope’ binnen
de paardensport geen onbekend fenomeen.

Overigens ben ik van mening dat
Truus recht heeft op mijn verdriet.

Gezien mijn afkomst is Haagse bluf mij niet vreemd. Neemt niet weg dat ik, door levenservaring gestuurd, niet meer de behoefte heb om daarover de grenzen van het waarschijnlijke op te zoeken. Ik draai er dan ook niet om heen. Mijn katten hebben geen inbreng gehad met het vervaardigen van hun afscheidskaart aan hun vrouwtje. Hoewel zij beiden wel model hebben gestaan voor het ontwerp. Die poses en daardoor het resultaat van hun afscheidskaart vind ik leuk genoeg om ze in mijn blog op te nemen.

Van Lotta:

van Morro:

Misschien komt het omdat ik mij onbewust een beetje van Truus probeer los te weken. Dat zou verklaren waarom ik, zonder ruimtegebrek, ben begonnen met het wegdoen van Truus haar spulletjes. Dingen die haar (kennelijk) dierbaar waren, maar waar ik totaal niets mee heb. Zoals stapels schriften en werkboekjes vanuit haar schooltijd, heel wat jaargangen ansichtkaarten, bergen uitgeknipte recepten, volledig uit de mode geraakte handtassen en schoenen met lichtversleten hakjes.

Dit alles is nog maar het begin. Binnen eigen kring krijgt haar mooiste kleding nog een tweede leven, komt er een paar dingen op Marktplaats (spiksplinternieuw jack en laarsjes) en vindt veel de weg naar goeie bestemmingen. Het zal wel raar zijn, maar eerlijk gezegd doet het me niet veel.

Anders is het met een stomme pop. Nou ja stom, met neerleggen komt er een mamma uit. Het gaat om Truus haar lievelingspop, waarvan ik niet eens de naam weet. Heel veel jaren voorzichtig opgeborgen in een plastic tasje. Wat moet ik daar nou mee? Weggooien? Binnen eigen kring doorgeven? Of te koop aanbieden aan verzamelaars. Wie het weet mag het zeggen.

Het zal nog wel even aanduren, dat ik mijn blog vaak aan Truus wijd. Tijdens haar ziekteperiode had ik één werkende hersencel die ‘daar’ alleen maar aan kon denken. Nu Truus er niet meer is, lijkt het er op dat er bij mij weer enigszins aanwas van hersencellen is, hoewel ‘die ene’ nog steeds dominant aanwezig is. Ik laat het maar gewoon gebeuren.

Dat Truus toch niet een paar weekjes met vakantie is, ga ik mij steeds beter realiseren, wat heel erg verdrietversterkend werkt. Gisteren nog, met vrienden in de kroeg, vreselijk gelachen, maar ook momenten gehad dat het nou-effe-niet-janken-pilletje niet werkte. Gelukkig was ik binnen mijn aangename gezelschap niet de enige. Al met al was het lekker om weer effe ouderwets gezellig m’n hakken te kunnen vullen. En natuurlijk kwam Truus haar afscheidsviering weer uitvoerig ter sprake. Het doet mij ontzettend veel deugd dat, zoals ik dit inmiddels al vaak heb gehoord, het uniek was en dat ik dat ook wel zo zou willen. Veel van die ‘iks’ heb ik al gehoord. Het lijkt er op dat Truus een trend heeft neergezet. Geinig, komt ze misschien ooit nog eens in Wikepedia.

In praktische zin ben ik haar eeuwig dankbaar, dat ze mij in korte tijd heeft weten om te scholen van huishoudelijk onbenul tot een man van deze tijd die ook in het huishouden weet aan te pakken. Heel gedisciplineerd werk ik wekelijks het programma af. In ons huis mag het nooit zichtbaar worden dat Truus er niet meer is. Tenminste, als er niet te veel op details wordt ingezoomd.

Koken is echter een heel ander verhaal. Zo’n beetje zes maanden lang heb ik ‘geleefd’ op de kant-en-klaarmaaltijden van Albert Heijn. Dit, omdat Truus geen kookluchtjes meer kon velen. Op zich was het allemaal goed te eten, maar dan is een half jaar toch wel heel erg lang. Zo kon het gebeuren dat ik bijvoorbeeld op de zomerzuurkoool maar een fikse lik mosterd streek om smaakverveling enigszins te bestrijden.

In het ‘na-Truus-tijdperk’ moest het er eens van komen dat ik de AlbertHeijntjes zou afbouwen, om zelf maaltijden te bereiden. Zij die mij écht kennen, weten dat ik daarbij langs de rand van het onmogelijke balanceer. Geïnspireerd door de power van Truus liet ik mij niet kennen. Ik sloeg in de supermarkt de kant-en-klaarmaaltijden over en ging rechtstreeks naar de wok-produkten. Een Italiaanse groentenmix en Italiaanse aardappelpartjes in combinatie met biefstukpuntjes werd mijn eerste gerecht aller tijden. Door effe goed te kijken hoe de onderlinge woktijden zich verhielden, wist ik precies op welk moment wat de wok in moest. Het uitgeperste teentje knoflook was mijn eerste eigen inbreng bij een gerecht. O ja, met ook nog een paar extra scheutjes olijfolie meende ik mijn eten te perfectioneren. Geloof me, ik heb gesmuld.

De echte moraal binnen een bedrijf leer je pas echt kennen als je een beroep wilt of moet doen op hun service. Recent had ik daarover nog een erg goede ervaring met de HEMA. Bij hen kocht ik in juli cartridges voor mijn printer. Na ze te hebben geïnstalleerd, de verpakking te hebben weggegooid, kwam ik er twee maanden later pas achter dat de cartridges niet werkten. Met alleen nog de bon en de inkthoudertjes in een plastic zakje, kreeg ik heel coulant gewoon mijn geld terug. Een onverwachte, extra service van de HEMA.

Bij OHRA was het niet anders. Langs een centrale weg hadden zij vernomen dat mijn vrouw was overleden. Zonder daar zelf actie voor te moeten ondernemen, kreeg ik bericht dat zij per overlijdensdatum haar zorgverzekering hadden stopgezet en dat zij het te veel betaalde, van de jaarpremie, direct zouden terugstorten.

Maar dan de Libelle. Jazeker, dat blad voor de moderne vrouw, waarin men lief en leed met elkaar deelt. Truus is daar vele jaren op geabonneerd geweest. Toen door haar ziekte de interesse in dat damesblad was verdwenen, schreef ik op 14 augustus aan de klantenservice:

“Nadat mijn ongeneeslijk zieke vrouw zich niet meer op een boek kon concentreren, had zij alleen nog maar plezier in tv kijken, haar i-Pad en de Libelle. Haar toestand is inmiddels echter zodanig verslechterd dat er niets meer dan plaatjes kijken op tv is overgebleven. De Libelle is de laatste weken niet meer uit de verpakking gekomen. Omdat haar toestand alleen nog maar verslechterd, haar einde nadert, is het niet zinvol het abonnement van de Libelle langer aan te houden. Ik verzoek u dan ook haar abonnement per direct te stoppen”.

Libelle toonde geen enkele compassie. Door het uitblijven van een antwoord schreef ik 12 september opnieuw, nu met de melding dat het abonnement, in verband met overlijden direct gestopt moest worden. De Libelle bleef echter op de deurmat vallen.

Toen bijna 6 weken na het opzeggen de afgelopen week Libelle opnieuw werd bezorgd, mijn oog viel op het Libelle-logo “elke week weer een feestje,” werd ik woest. Kalkte er “overleden” op het stuurde het retour afzender. Het zal mij benieuwen of zij nu wel reageren. En natuurlijk ook, wat zij van het betaalde abonnementsgeld voor het 2^e halfjaar (€ 70,85) zullen restitueren.

Oeps, niet gedaan, dus dan maar als den donder de NS gebeld. Nou Liesbeth, want zo heette die stem, was me ontzettend ter wille. Na haar “ogenblikje, dan kijk ik het even voor u na”, kwam het verlossende woord “Nee hoor meneer Kroon, u hoeft helemaal niets te doen. Het abonnement is per vervaldatum stopgezet.” “Oh, gelukkig juffrouw, enne is het saldo van die kaart overgeboekt naar mijn abonnement?” “Dat lijkt mij niet meneer, maar ik kijk ook dat nog even voor u na, nog een ogenblikje alstublieft”. Vrij snel was Liesbeth terug aan de lijn. “Bedankt voor het wachten meneer Kroon, er staat geen saldo meer op die kaart”. “Mooi, dus ik kan ‘m weggooien?” “Ja hoor, kan ik u verder nog van dienst zijn?” Liesbeth had mij naar tevredenheid geholpen, waarvoor ik haar natuurlijk van harte dankte.

Niets ten nadele van Liesbeth, maar door mijn gezond wantrouwen jegens de NS, liet ik toch het laatste woord aan de NS-kaartautomaat, waar ik toch moest zijn voor een onnodige transactie ten behoeve van mijn eigen abonnement. Ik hield de kaart voor de kaartlezer en zonder “ogenblikje alstublieft tegen € 0,10 per minuut en bedankt voor het wachten”, kreeg ik onmiddellijk het echte saldo op het scherm. Saldo: € 31,82 (!) “En Liesbeth zij dat het saldo nul was”, mompelde ik grimmig richting de automaat, die nu niet het lef had mij te vragen of tie mij nog verder van dienst kon zijn…. Mijn ongewenste gang naar het Centraal Station was onvermijdelijk.

Een van de twee dames achter het glas was mij direct ter wille. “Zal ik die € 31,82 op uw saldo bijschrijven?” “Graag mevrouw”, antwoordde ik verbaasd. Raar dat zij dit zo maar kon doen, zonder dat ik mij moest legitimeren?!, maar ik genoot van haar kordate optreden. Eventjes maar, want één vraag verder zat de NS-pet weer strak op haar hoofd. “Nee meneer, ik kan het automatisch opladen hier niet stopzetten. Dat moet u via Internet doen.” Voor dat ik daar hoogst verontwaardigd, vooral venijnig op kon reageren werd sissend van de andere zijde achter het glas corrigerend opgetreden. “Oh, dat wist ik niet, dat kon toch nooit, nou meneer u heeft mazzel, hier vandaan kan ik het toch voor u regelen”. “Mazzel zegt u, terwijl Liesbeth Ennes mij bijna € 31,82 liet weggooien?! Wat is het is toch een zooitje bij de NS?!” Besmuikt kreeg ik daarin verrassend genoeg gelijk. Een halfuur en achter mij een ellen lange rij minder vrolijke gezichten later, had ik de door de NS gemaakte fouten recht laten zetten. Maar natuurlijk, er zijn ergere dingen.

Mij overkomt het vreemde gevoel dat ik Truus haar afscheidsviering als generale repetitie wil beschouwen, om het vanavond nog eens over te kunnen doen. Het zo bewust(er) mee te kunnen maken. Deze gedachte overvalt mij, terwijl ik haar afscheids-cd afspeel, met:

- Unchained Melody – The Righteous Brothers
- No Sad Songs For Me – The Walker Brothers
- Dream a Little Dream Of Me – Michael Bublé
- Tes Tendres des Annees – Johnny Halliday
- Thank you for Loving Me – Bon Jovi
- Waarom nou jij – Marco Borsato
- Unforgettable – Natalie Cole
- I Believe – The Righteous Brothers
- Voor altijd – Marco Borsato
- Avé Maria no Morro – De Maskers
- Twilight Time – The Jumping Jewels
- Tonight – The Shadows
- My Happiness – René and his Alligators
- Nivram – The Shadows
- Midnight – The Shadows
- Dear Hunter – The Shadows
- Peace Pipe – The Shadows
- Song for Guy – Elton John
- Ave Maria – Inessa Galante, London Musici & Stephenson

.