Nog 12 dagen voor de open inschrijving.

Hopelijk blijft het de aankomende dagen droog. Want, we gaan de tuin Truus-klaar maken. Dan bedoel ik niet, de tuin weer netjes op orde brengen, zoals mijn Truus dat altijd wilde. Hiervoor was zij, als het maar even kon, in haar tuin te vinden. Dat even kon vorig jaar om deze tijd al niet meer. Zo lang is er dan ook nauwelijks nog iets aan de tuin gedaan. We hadden andere zorgen. Sores wat in intens verdriet overging.

Recent nog werd mij het goede advies gegeven om vooral niet in mijn verdriet te blijven hangen. Bijna onder het motto, dat dit voor anderen niet leuk is. Dat ze je dan misschien wel gaan mijden. Los er van of dat waar zal zijn, leg ik dat advies natuurlijk naast mij neer. Gisteren nog had ik er alle recht toe veel verdriet te hebben. Truus genoot, vorig jaar zelfs nog, van haar Koninginnedag vooral achter de tv. Geen seconde liet zij de Koninklijke familie ergens in het land onbekeken. Als ik, na een rondje stad, dan weer thuis kwam kreeg ik het hele verslag. Ik uit, zij thuis, om daarna weer heerlijk samen te zijn. Gisteren voor het eerst dus niet. Geen moment heb ik van die dag kunnen genieten.

Maar goed, de tuin Truus-klaar maken. Allereerst even het achterstallige tuinonderhoud aanpakken, om daarna Truus haar plekkie in orde te maken. Een standplaats met daarom heen een paar mooie plantjes en natuurlijk haar bosje heide, wat van haar eigen bloementuintje rond haar afscheidsviering is overgebleven.

Truus haar as logeert nu al zeven maanden bij Charon in Egmond aan de Hoef. Een dezer dagen halen wij haar, met behulp van de fantastische Gijsje, uit de standaard urn om haar in Boeddha, de lachende monnik, haar laatste rustplaats te geven. Een beeld wat door haar vriendin met veel liefde is gemaakt. Wat zal haar as glimlachen en zal zij zich boven vereerd, hopelijk ook gelukkig, voelen.

Voor mij geeft het een ontzettend dubbel gevoel. Eigenlijk wilde ik aanvankelijk haar stoffelijke resten helemaal niet hebben. Leek mij verstrooien een vanzelfsprekendheid na de crematie. Maar gek genoeg, kijk ik er nu toch naar uit dat mijn Truus, in ieder geval iets van haar, bij mij terug komt. Ik heb er alle reden toe haar te eren. Haar een dominante plaats te geven in ons stoffelijke Kroondomein.

De mannen van Norton lijken door hun eigen virus te zijn bevangen. Mijn PC’s zijn voor een heel jaar opnieuw beveiligd, zodat ik van hun genereuze gebaar van vijf euro korting geen gebruik zal maken. Ik heb mijzelf ruim vijftig euro korting gegund.

Deze week moest ik het abonnement van mijn virusscanner verlengen, waar Norton mij elke dag aan herinnerde. Nou deden zij dat nou niet bepaald in het sfeertje van “Kan ik u ergens mee van dienst zijn?” De wijzen waarop een verkoper nog altijd de klant tegemoet dient te treden. Ik ben een gevoelsmens, wat nog eens extra opspeelt als een leverancier zich lomp gedraagt. En dat deden ze, dieencyclopedieverkopers van Norton.

Met een rolmenuutje op “nu verlengen,” met slechts als alternatief om mij er later nog eens aan te herinneren, wilden zij mij verleiden om direct op de OK button te klikken. Nu of later was eigenlijk de enige keuze die zij mij lieten. Voor mij reden om juist verder te kijken.

Voor hun opgedrongen verlenging vroegen zij € 79,99  Was hun benadering niet zo agressief, had ik daar, onder het motto: verlengen van een bestaand product moet wel goedkoper zijn dan een nieuw product aanschaffen,misschien wel ingetuind. Hoewel?!

Met wat rondkijken in winkels en op internet, zag ik sowieso een paar euro goedkoper uit te kunnen zijn met Norton versie 6.0. In die wetenschap zou ik ook nog even kunnen afwachten, want mijn vorige leverancier, McAfee, deed een dag voor noodzakelijke verlenging nog een laatste aanbod wat ineens € 10,= goedkoper uitviel. Dat trucje zou Norton evenzogoed uit kunnen halen.

Dixons deed mij echter eerder over de streep trekken. Zij boden dezelfde Norton 360 aan voor € 29,= (?!) Jazeker, ruim vijf eurotientjes goedkoper dan simpel verlengen. Dan moest ik het echter doen met de ‘verouderde’ versie 5.0. Geen punt. Door hiervan bij internet-verlengen alleen de productsleutel (op het hoesje van de nieuwe DVD) in te typen, was voor  € 29,=  mijn virusscanner voor een jaar verlengd. Meer dan dat, als abonnementhouder mocht ik zelfs gratis 5.0 naar 6.0 opwaarderen(?!).

Natuurlijk geeft het mij een goed gevoel dat ik, ondanks de verleiding, scherp heb weten in te kopen. Maar toch walg ik van de praktijken waarvan ook Symantec/Norton zich bedient. Over die verkooptrucs zou eens een virusscanner moeten worden gehaald.

Het zal wel niet verstandig zijn om naar de gulden terug te willen. Want de florijn was toen aan de Duitse Mark gekoppeld. En die munt is ook tegen de Euro ingewisseld. In die Eurozone is Duitsland wel de sterkste partij geworden. Volgens mij is er zelfs binnen Europa sprake van een Duitse overheersing. Natuurlijk niet vergelijkbaar met wat dat zwijn A. Hitler ooit heeft misdaan en wilde bereiken.

Nee, Angela Merkel trekt heel vredig de macht naar zich toe. En volgens mij heeft zij daar ook recht op. Niet Deutschland, Deutschland über Alles. Nee, onze oosterburen doen het gewoon in bijna alle opzichten veel beter dan wij. Ik blogde dat al op 28 januari (Je beste maat, is de inhoudsmaat), over alleen al een ingeschonken Duits biertje. Niet zo’n hoog beschuimd twee-slokken-biertje waar je in Nederland zo langzamerhand bijna een euroknaak voor moet neertellen. Zij geven je voor twee euro afgepast 0,3 cl. Duits gerstenat. En dan heb ik het alleen nog maar over een biertje.

In mijn arbeidzame leven had ik een vijftal keren per jaar een afspraak in Enschede, waarbij we steevast net over de grens in Gronau gingen lunchen. Heil lekkâh eite voâh wènig geld, met àltijd aangename bediening. Horeca Nederland kan hier absoluut niet aan tippen.

Eén keer waren we daar onze parkeermeter totaal vergeten, met ja hoor, een bon bij terugkomst. De eerste bon die mij deed schaterlachen. Of wij maar even die 5 euro (ja zeker, anno 2008) op het politiebureau wilde komen betalen. Bijna ben je geneigd het zelf als Hollander te gaan zingen: “Deutschland, Deutschland über Alles”.

Binnen onze landsgrenzen valt er inmiddels ook lekker te eten voor weinig. Tenminste, als je dan je eten bij de Lidl hebt gekocht. Nu de keuken node mijn werkterrein is geworden, doe ik ook heel bewust mijn boodschappen. Aanvankelijk alleen bij Albert Heijn en een plaatselijke slager, inmiddels ook steeds meer bij Lidl. Dat komt, na aansporing daartoe, door mijn try out met de tournedos biefstuk.

Zowel aan de AH-biefstuk, als die van de slager, vond ik steeds minder smaak zitten. Toen ik met mijn neef weer eens de beste biefstuk van Nederland bij Loetje in Amsterdam ging eten, zwoor ik mij spontaan de smaakloze koeien af. Geleuter natuurlijk, want het ligt niet aan die dieren, maar gewoon aan de slagers die smaakloze troep in je maag splitsen. Wel mals, maar zonder smaak.

De Duitse Lidl heeft met hun tournedos mij weer gegeven waar ik recht op heb. Het wordt tijd dat ik mijn neef bij mij thuis eens trakteer op een Loetje-thuis-biefstuk, door mij behoorlijk goed gebakken.

n.b.: Lees meer over de gulden in mijn kroondomein: www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/schakelflorijn.htm

Het zal wel niet verstandig zijn om naar de gulden terug te willen. Want de florijn was toen aan de Duitse Mark gekoppeld. En die munt is ook tegen de Euro ingewisseld. In die Eurozone is Duitsland wel de sterkste partij geworden. Volgens mij is er zelfs binnen Europa sprake van een Duitse overheersing. Natuurlijk niet vergelijkbaar met wat dat zwijn A. Hitler ooit heeft misdaan en wilde bereiken.

Nee, Angela Merkel trekt heel vredig de macht naar zich toe. En volgens mij heeft zij daar ook recht op. Niet Deutschland, Deutschland über Alles. Nee, onze oosterburen doen het gewoon in bijna alle opzichten veel beter dan wij. Ik blogde dat al op 28 januari (Je beste maat, is de inhoudsmaat), over alleen al een ingeschonken Duits biertje. Niet zo’n hoog beschuimd twee-slokken-biertje waar je in Nederland zo langzamerhand bijna een euroknaak voor moet neertellen. Zij geven je voor twee euro afgepast 0,3 cl. Duits gerstenat. En dan heb ik het alleen nog maar over een biertje.

In mijn arbeidzame leven had ik een vijftal keren per jaar een afspraak in Enschede, waarbij we steevast net over de grens in Gronau gingen lunchen. Heil lekkâh eite voâh wènig geld, met àltijd aangename bediening. Horeca Nederland kan hier absoluut niet aan tippen.

Eén keer waren we daar onze parkeermeter totaal vergeten, met ja hoor, een bon bij terugkomst. De eerste bon die mij deed schaterlachen. Of wij maar even die 5 euro (ja zeker, anno 2008) op het politiebureau wilde komen betalen. Bijna ben je geneigd het zelf als Hollander te gaan zingen: “Deutschland, Deutschland über Alles”.

Binnen onze landsgrenzen valt er inmiddels ook lekker te eten voor weinig. Tenminste, als je dan je eten bij de Lidl hebt gekocht. Nu de keuken node mijn werkterrein is geworden, doe ik ook heel bewust mijn boodschappen. Aanvankelijk alleen bij Albert Heijn en een plaatselijke slager, inmiddels ook steeds meer bij Lidl. Dat komt, na aansporing daartoe, door mijn try out met de tournedos biefstuk.

Zowel aan de AH-biefstuk, als die van de slager, vond ik steeds minder smaak zitten. Toen ik met mijn neef weer eens de beste biefstuk van Nederland bij Loetje in Amsterdam ging eten, zwoor ik mij spontaan de smaakloze koeien af. Geleuter natuurlijk, want het ligt niet aan die dieren, maar gewoon aan de slagers die smaakloze troep in je maag splitsen. Wel mals, maar zonder smaak.

De Duitse Lidl heeft met hun tournedos mij weer gegeven waar ik recht op heb. Het wordt tijd dat ik mijn neef bij mij thuis eens trakteer op een Loetje-thuis-biefstuk, door mij behoorlijk goed gebakken.

n.b.: Lees meer over de gulden in mijn kroondomein: www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/schakelflorijn.htm

Natuurlijk is niet alles bij mij kommer en kwel. Ik heb mij gewoon door mijn dips heen te worstelen. En al met al lukt dat aardig. Maar, zoals eerder neer geschreven, word ik daarin zeker geholpen door een ervaringsdeskundige. Zij verkeert in die derde dimensie, zoals ik dat in mijn blog van 22.4.jl. theoretiseerde. Meeleven is daarin meebeleven. Dan doe je er toch zeker goed aan om daarbij de omstandigheden te optimaliseren. En dat deden wij, de Brabantse Haagse en ik, aan het strand van Egmond aan zee.

Zojuist had ik weer een moment van zelfkastijding. Ik bekeek onze verlovings- en trouwfoto’s. Jemig wat zijn er ontzettend veel mensen op die foto’s al overleden. Heel veel mensen die ons dierbaar waren. Ons, nou ja mij, want ook ik heb mijn bruidje van 42 jaar huwelijk vorig jaar al moeten inleveren. Ja, het is onze trouwdag. De allereerste die ik zonder mijn Truus moet doormaken.

Weer zo’n nare dag die je hebt af te vinken. Maar Rowwen Hèze heeft in hun pracht nummer Heilige Antonius volkomen gelijk: “Soms is het beter iets moois te verliezen. Beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad.” Dat maakt deze dag er overigens niet minder kloterig om.

Nu ik al die fotoboeken voor mij heb liggen, bedenk ik tegelijk wat ik er in hemelsnaam mee moet. Onze trouwfoto’s en nog meer mooie momenten zal ik maar inscannen. Wegzetten op een DVD’tje, om dan langzamerhand veel van de foto’s ruimtelijk te archiveren. Wij hebben geen nazaten, onze poezen zullen de foto’s in hun kattenbak onaangenaam vinden en mijn neven kan ik toch niet met onze visuele herinneringen opzadelen.

Foto’s van mijn schoonfamilie, voor mij terecht de kouwe kant, denk ik als eerste te archiveren. Niet dat Truus geen oudere broers (5) en zussen (1) had, maar hun gezin zat zo gecompliceerd in elkaar, dat door hun wrok alle contacten met hun aller jongste zusje verloren is gegaan. Misschien rancuneus, maar ik kan het dan echt niet opbrengen om hen met beelden uit het verleden te verblijden. Nog los van het feit dat ik geen idee heb waar zij wonen.

Nee, ik hield veel van mijn meissie, maar veel van de rest van haar familie kan mij gestolen worden.

Achteraf gezien, leek Mevrouw Helma Neppérus, moment-voorzitter van de Tweede Kamer, afgelopen donderdag al op de ontwikkelingen in het Catshuis vooruitgelopen te zijn. Haar VVD-gordijn was al nagenoeg gesloten.

Samen hebben we toen nog plichtmatig de nodige oefeningen gedaan om bij het cardio-gedeelte afscheid van elkaar te nemen. Wij zien elkaar aanstaande dinsdag weer.

Eenmaal thuis, onder de hete regendouche, moest ik terugdenken aan mijn aangeslagen sportpartner. Ik weet maar al te goed, uiteindelijk ben ik al jaren wees, wat het is om één van je ouders te moeten verliezen. Op zo’n moment kan het verdriet niet op.

Op de een of andere manier verruimd heet douchen altijd mijn denken. Prikkelt het vaak mijn creativiteit. Dit keer leken mijn gedachten zich dimensionaal te manifesteren. De woorden verdriet en medeleven tolden in mijn hersens rond. Ervaringen van de laatste maanden en mijn emotionele ontmoetingen met een ervaringsdeskundige, de Brabantse Haagse, hebben mijn gedachten zo langzamerhand bijna wetenschappelijk gerangschikt. Omdat ik in mijn Knetter juist mijn gedachten (deels) wil delen, probeer ik mijn doucheconclusie hier neer te schrijven.

Voor mij zijn er drie dimensies van het medeleven:

Dimensie één: Vrienden en goede bekenden die van harte met je meeleven. Die begrijpen dat je veel verdriet hebt bij het verliezen van je vrouw. Zij staan altijd voor je klaar. Je hoeft maar te kikken.

Dimensie twee: Familie, die immers in jouw vrouw ook een familielid zijn verloren en intieme(re) vrienden, maar ook zoals dat sportmaatje, die dan nog niet het verdriet van het verlies van hun naaste hebben weten te verwerken.

Dimensie drie: Intimi, ook die waarmee je op een later moment een (vriendschappelijke) relatie opbouwt, die precies hetzelfde hebben meegemaakt. De ervaringsdeskundigen. Het grote verschil met alle anderen is dat zij niet alleen meeleven, zich jouw verdriet niet alleen kunnen voorstellen, maar het ook aan den lijve ervaren. En dat is héél veel meer. Ook bij hen staat de hele wereld op z’n kop. Zij weten ook niet hoe ze verder hun leven in moeten richten. Hebben ook de grootste moeite met het opstarten van een tweede leven.

Ik begrijp het verdriet van mijn sportmaatje. Alleen zal hij (nog) niet begrijpen dat zijn leven ondanks zijn grote verdriet nog steeds ‘normaal’ doorgaat, terwijl mijn verdriet het leven voor een moment heeft stop gezet en een herstart ongekend veel kracht vraagt.

Een paar keer per jaar is er een wandeltocht die je ècht niet mag overslaan. Begin van het jaar is dat voor mij de Wandelmarathon over twee dagen in Egmond aan Zee, later in het jaar de (Amster)Dam tot (Zaan)Dam en morgen de Bloesem Wandeltocht in Geldermalsen. De digitale Pelleboer, Weer on Line, deed van morgen met een (weers)rapportcijfer 2 echter een verwoede poging mij van dit plan af te houden. Waarschijnlijk doordat ik als jongen met een rapportcijfer in walstempo, 1-2-3, 1-2-3, vertrouwd ben geraakt, liet ik mij niet direct afschrikken. Waarop telefonisch overleg met mijn wandelmaatje volgde, niet wetende dat zij door resultaten in het verleden hogere cijfers gewend was. Ik moest praten als Brugman. Gaande dit gesprek voelde ik dat Mariëtte over stag te krijgen was. Het gevoelige puntje Hoofddorp gaf de doorslag.

Dik Trom, eveneens een fenomeen uit mijn jeugd, heb ik er als pijnlijke herinnering bij moeten halen. Vorige week liepen wij met zonnig weer namelijk de Dik Tromtocht in Hoofddorp, voor Mariëtte een thuiswedstrijd. Elke keer dat de uitgezette krijtpijlen van de recreatieplas Toolenburg of Haarlemmermeerbos weg wezen, hoorde ik een diepe zucht naast mij. We moesten eerst nog even de zoveelste woonwijk door, om dan ongetwijfeld toch in het mooiste deel van Hoofddorp uit te komen. Geen punt, we hadden nog heel wat kilometers te gaan.

Halverwege de tocht werden wij tot onze verbazing een industrie- en bedrijventerrein ingekrijt. Voor de zekerheid raadpleegden wij ons routebriefje of we niet door een verdwaalde pijl uit koers waren geraakt. Nee, we liepen goed. Hardop vroeg ik mij af of deze tocht wel door een wandelvereniging was uitgezet. Mij leek het meer een UWV-wandeling, als variant op kerkenpad, waarbij je de gelegenheid krijgt om bij de bedrijven binnen te lopen en zo te solliciteren?!” Maar wij willen helemaal geen nieuwe baan…. We willen in een mooie omgeving wandelen!

Nog even had ik, Mariëtte al lang niet meer, de stille hoop dat het natuurlijke deel er nog stond aan te komen. Mooi niet. Plaatsvervangende schaamte voor zo’n beschamende kennismaking met de hoofdplaats van de gemeente Haarlemmermeer overviel mijn Hoofddorps (wandel)maatje. Hoofddorp, niet van huis uit en dat zijn toch verzachtende omstandigheden.

Morgen lopen we samen de 25 kilometer in Geldermalsen. Een tocht met slecht weer, maar wel een fantastisch mooie route in het vooruitzicht.

Voor de enkele keer per jaar, laat het 12x zijn, dat ik met de trein reis, heb ik altijd wel ellende met die meestal ontspoorde organisatie. Vertraging kijk ik al niet meer van op. Te weinig, onjuiste of onvolledige informatie ben ik al meerdere malen tegengekomen.

Maar dan dat Reizen op Saldo…. Je moet zelfkastijding wel heel erg aangenaam vinden, wil je het geduld op kunnen brengen om alle service bij zo’n abonnement bij elkaar te kunnen vergaren. Ook al omdat de NS met je voordeelurenabonnement nog al eens iets fout doet. Zo heeft het mij de Hazes bloed, zweet en tranen gekost, om Truus haar abonnement na haar overlijden stopgezet te krijgen. Wat dan ook weer niet ging, zonder dat zij abusievelijk mijn abonnement ook stopzetten, met alle ingewikkelde transacties bovendien. Niet om de fout door de NS te laten herstellen, want dat kon maar ten dele, ikzelf moest dan naar een hoofdstation om het saldo van de ene (stopgezet door de NS) naar de andere kaart overgeschreven te krijgen.

Daarna kreeg mijn Truus nog vele maanden een mailtje na haar dood, ondanks dat ik daar meerdere malen over had gereclameerd. Zij zijn toen kennelijk het spoor volledig bijster geraakt, want toen werd ik als de heer Kroon-Jas (jazeker, inclusief meisjesnaam van Truus) aangeschreven.

Recent wilde ik mijn reishistorie inzien, want de NS daarop controleren is geen overbodige luxe, waarbij bleek dat alleen info van mijn oude kaart (die door de NS was stopgezet) was in te zien. Ik moest weer ingewikkelde handelingen verrichten. Moest zelfs weer naar een NS automaat om “een bestelling” op te halen. Dit gedaan hebbende, waarbij “de automaat” mij voor de verdere handelingen terug naar mijn eigen computer verwees, bleek dat de toegezegde info mijn PC niet had bereikt. Dan maar weer eens contact gezocht met de NS.

O wat speet hen dat toch en wat voelden zij zich ongemakkelijk bij mijn ongemak. Sorry, sorry, sorry. Nieuwe instructies volgden. Nee, natuurlijk niet naar de NS automaat. Dat wilden zij mij niet aandoen. Toch aardig, nietwaar?!

Edoch, opnieuw klopte hun instructies niet. Mijn OV-chipkaart valt niet te koppelen. Of ik die kaart maar eens op nummer en kaartservicecode (alleen het woord al) wilde controleren. Dat niet alleen gedaan, maar alle noodzakelijke informatie met knippen en plakken overgebracht. Een tikfout van mijn kant was daarmee uitgesloten…. Kortom, ik kan nog steeds mijn reishistorie niet inzien. Ongetwijfeld staat er mij weer zo’n “wat vreselijk naar voor u, sorry voor het ongemak, bla-bla-bla-mailtje” te wachten.

De NS trekt daarmee wel een vreselijke wissel op mij, waardoor ik neig om weer normaal mijn auto te pakken, of zwart te gaan rijden. Dat laatste is eigenlijk helemaal geen gek idee. Want, ingecheckt reisde ik gisteren naar Amsterdam in een volle trein. Op het moment dat de conductrice groetend de coupé in kwam, trok ik gelijk mijn portemonnee met NS-pasje. “Nee, nee, laat maar zitten hoor, het is mij veel te druk om te controleren.”

Ook haar neigde ik te zeggen dat ze verdomme nou eens gewoon haar werk moet doen.

Ondanks, of juist doordat, er tegenwoordig zo veel mogelijkheden zijn, is onderling communiceren
voornamelijk mechanisch geworden.

Ze zullen toch wel A. Kroon en T. Nijman bedoelen?!

Toch hecht ik veel waarde aan het (pure) geloof. Vooral de symboliek daar omheen spreekt mij erg aan. Daardoor heb ik in de loop der jaren van de meeste geloven een beeldje of symbool in huis gehaald. Met het Christuskruisje, het protestante- en orthodoxe kruisje, met Shiva, Maria, oppergod Zeus, de Menorah, Boeddah, de lachende monnik Budai, Ganesha, iconen en het Christen visje denk ik te willen uitdrukken dat de geloofsrichting er niet toe doet. Dat geloof voor mij vooral bezinning is.

Mijn beeldentuin wist ik maar niet te completeren met de Islam. Het fraaie beeldje van Derwisj, het Turkse Soefisme van de orthodoxe Islam, dekt natuurlijk de lading niet. Tot afgelopen zondag op de oosterse markt. In een religieuze stand van de Islam kwam ik een soort icoon tegen, met daarop voor mij een onleesbare Arabische tekst:

Ik informeerde bij de koopman wat er op stond: “Allah.” Geweldig, Allah, hiermee kan ik mijn collectie completeren. Na dit mooie plankje te hebben gekocht, ging ik toch een beetje twijfelen. Meende ik ooit gelezen te hebben dat de Islam symbolen en het uitschrijven van de naam Allah verbieden?!. Heeft die verkoper mij gefopt? Heeft hij, om in multireligieuze termen te blijven, mij een Islamitische Jodenstreek geleverd?!

Het zou een mooie grap zijn. Ik geloven dat er Allah op de icoon staat, terwijl er in werkelijkheid staat geschreven: “Welkom in het huis van een viezerik.”

Nee, zo slecht zal mijn medemens niet zijn. Toch zal ik heel kritisch letten op de reactie van Hassan, als hij weer even een kopje thee komt drinken.

-o-o-o-

n.b.: Lees meer over mijn multireligieuze gedachten in mijn kroondomein: www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/Diaka.htm

Zoals uit recente publicaties blijkt, zijn het de Polen, Bulgaren en Roemenen die in ons land steeds meer misdrijven plegen, zoals autokraken, skimmen, winkeldiefstallen, woninginbraken en zakkenrollen. Vreemd genoeg vaak de kleine criminaliteit genoemd. Hiermee steken zij de Marokanen zo langzamerhand behoorlijk naar de kroon, wat overigens door mij niet als een woordspeling is bedoeld.

Geert Wilders zal met zijn PVV hierdoor toch een ander liedje moeten gaan zingen, want de nieuwe criminelen zijn geen moslims, maar gelovige katholieken en orthodoxen, vergelijkbaar met de leer van de katholieke kerk.

Maar ja, het is wel waar dat de Moelanders (uit Midden- en Oost-Europa) bovengemiddeld in ons land de criminaliteit in gaan. Minister Opstelten doe daar wat aan! Pak ze aan en donder ze het land uit. School onze Animal Cops om tot Ratten Politie en blijf dat tuig op hun huid zitten. De goedwillende immigranten hebben zo dan niet meer dat slechte imago aan hun kont hangen en krijgen zo in ons land een veel betere kans.

Of gaan we heel Nederlands de buitenlandse criminelen een handje helpen, door ook voor hun een verzamelplaats voor zakkenrollers te creëren. Dan zie ik met grote vrezen al bij de paal van het zakkenrollersverzamelpunt ook ‘de oproep’ in het Marokaans, Pools, Bulgaars en Roemeens verschijnen.

zakkenrollersverzamelpunt.

Misschien heb ik het wel te pas en te onpas gezegd, dat George Kooymans, ja die van de Golden Earing, een jeugdvriendje van mij is. Dat we in dezelfde klas zaten en hij op mijn dertiende verjaardag op zijn gitaar muziek van The Shadows speelde. Was Peter de Ronde, toen de oorringen nog met een s werd geschreven, met de hit Please Go nationale bekendheid kregen, mijn directe buurjongen. Leerde ik van Peter Vink, ja zeker die van Q65 (The Life I Live) Stratego spelen. Heb ik in die tijd een blauwe maandag verkering gehad met de zus van (ben effe haar naam kwijt) Jan van Leeuwarden, de “Sophietje” Johnny Lion van The Jumping Jewels. Maakte ik met hotviolist Frans Poptie regelmatig toertochten op de fiets.

Nou was het in die tijd geen kunst een bekende Nederlander te kennen. Den Haag stond destijds bol van bekende muzikanten. Was ’s Gravenhage het Volendam van de jaren zestig.

Raar toch dat het tegenkomen van een Bekende Nederlander altijd onderwerp van gesprek is. Dat iedereen er altijd maar mee op de foto wil. Het boeiend is als je zelf zo’n BN’ er kent. Het lijkt er op dat het imponeert op je Curricula Vitae (CV), een document waar ik door mijn leeftijd geen geld meer mee kan maken.

Zou er nog waarde aan mijn CV toegekend kunnen worden, heb ik nu toch wel weer een leuke bijzonderheid te melden. Na 25 jaar in Alkmaar te wonen ken ik uit eigen omgeving een BN’er, nou ja een BA’er (Bekende Alkmaarder), die door mensen vanuit de hele wereld wordt gefotografeerd. Echt, ik ken hoogstpersoonlijk De ijzervreter. Heb zelfs bij hem thuis wel eens een biertje gedronken en een paar weken terug was hij nog bij mij thuis. Wie kan dat zeggen ?!

Thierry, met de ijzervreter als officiële bijnaam, is kaasdrager van het Blauweveem. Staat gedurende de beroemde kaasmarktdagen in Alkmaar, met zijn (noodzakelijkerwijs) rare loopje voor en achter de berrie, wekelijks in de belangstelling. Is ontelbare malen gedigitaliseerd. Misschien moet ik toch ook eens met hem op de foto gaan?!

Gisteren meende ik mijn groene stroomstoring bij de vaatwasser in relatie te kunnen brengen tot het bovennatuurlijke. In relatie tot mijn Truus. Maar ik geloof nooit dat zij door middel van een soort schoktherapie zo mijn aandacht heeft willen trekken. Tenminste….

Zou ik daarin toch een beetje geloven, is het zeker en vast dat mijn meissie vandaag opnieuw een poging deed. Nu veel meer in lijn van haar karakter.

Er kwam namelijk vandaag heel regelmatig een jong musje op de rand van de tuinbank zitten, koekeloerde steeds naar binnen en fladderde in een soort fysieke mantra bij herhaling pal voor het raam omhoog. Alsof zij naar binnen wilde. Dat lijkt dan veel meer op een signaal van mijn overleden vrouw.

Truus, altijd gek op dieren geweest, genoot van alle vogeltjes in haar tuin en heeft meerdere malen gezegd, dat zij het zo ontzettend jammer vond, dat er nauwelijks nog musjes in de tuin komen. En dan ineens is daar dat musje…..

Van harte hoop ik dat dit vogeltje deze zomer mijn tuin blijft bezoeken. Heb ik toch een beetje het gevoel in direct contact met mijn lieve Truus te staan.

Rood omkaderd fladdert het musje omhoog.

de föhn en bedlampje

De laatste tijd heb ik materieel gezien ook de wind tegen. Dingen die kapot gaan die je niet zo maar even vervangt. Zoals de Grohe keuken mengkraan. Gelukkig werd het dure binnenwerk, op de valreep van 5 jaar garantie, gratis vervangen. Daarvoor moest ik wel die rare voorrijkosten betalen. Maar ja, het kan maar weer gemaakt zijn, want gedurende de tijd van de kapotte kraan, een monteur is er nooit binnen een week, is het een hoop gehannes.

Zo ook nu met de Bauknecht vaatwasser. Weekje wachten op de monteur, die dan constateerde dat de motor moest worden vervangen. Ook nu gelukkig weer alleen op basis van voorrijkosten. De motor moest worden besteld, dus weer een weekje wachten. Zijn tweede bezoek bleek ook niet helemaal afdoende te zijn. Motor was vervangen, maar het euvel niet verholpen. “Aha, het verwarmingselement lekt, daarvan heb ik wel een nieuwe in de wagen.” Probleem nog niet opgelost. Er moest nog iets worden vervangen, wat ook direct kon gebeuren. De vaatwasser wilde nog steeds zijn werk niet doen.

Na van alles te hebben nagemeten bleek de dubbele contactdoos kapot te zijn(?). Een stopcontact kapot? “Ja meneer, waarschijnlijk door sluiting.” “Maar de lampjes op de vaatwasser doen het toch gewoon, dan moet er toch ook stroom zijn?!””Dat zou je inderdaad denken, maar kijk maar eens op mijn metertje, de stroom zakt gewoon weg.”

De stekker van de boiler en dat zit allemaal onder de keuken weggewerkt, werd er uitgetrokken om daar de stekker van de vaatwasser in te steken. Verrek ja, de wasautomaat ging nu wel aan de slag. “Daar moet een elektricien bij komen.”Het was inmiddels vier uur, de monteur had drie uur nodig in plaats van het verwachte kwartiertje, zie dan nog maar eens de stroommeneer er bij te halen. Het onderstel van de keuken moest maar gewoon open blijven liggen en de stekkers van vaatwasser en boiler dan maar steeds voor gebruik omwisselen. Wat een gedoe allemaal.

De elektricien begreep niets van mijn verhaal en leek ook de opvatting te hebben stroom is stroom. Hij adviseerde mij op een andere manier de vermeende stroomstoring nog eens te checken, met een strijkbout of zo. Dat werd een föhn, ook een apparaat wat warm wordt. Dat ding deed helemaal niets. Toen er even een oud bedlampje bijgezet en verrek, die ging wel branden. Dan moet die föhn het toch zeker ook doen. Schakelaartje aan…. en toen gebeurde er toch wel vreemde dingen. Er werd door die föhn geen warme lucht geblazen, maar hij schakelde de lamp uit. Toeval? Uit die föhn, licht aan. Aan die föhn, licht uit…. Alsof het spookte.

Zou ik nu het medium Derek Oglivy moeten bezoeken, zodat hij even aan mijn Truus kan vragen of zij achter deze stroommysterie zit?!  Nee, ga ik niet doen. Stel je nou toch eens voor dat zij vindt dat ik wat minder de vaatwasser moet gebruiken. Dat effe met de hand afwassen ook zo is gebeurd en dat dàt veel beter is voor het milieu.

Niet dat Truus zich postuum niet met mijn huishouden mag bemoeien. Dat mag ze natuurlijk wel. Maar dan hoor ik dat wel graag rechtstreeks van haar en niet via Derek, dekinderfluisteraar. Graag krijg ik dan ook nog wat huishoudelijke tips en kan ik zo ook weer eens genoeglijk met mijn meissie praten. Ik geloof dat ik doordraaf…

Dat aan-en-uit-licht heeft natuurlijk niets met mijn Truus te maken. Wel geloof ik dat zij mijn beschermengeltje is. Zij over mij waakt. Ik zag het zelf, toen ik langs een beeld kwam waar een kroontje in bescherming wordt genomen. Laat mij dan maar denken dat ik dat kroontje ben.

Het beschermde kroontje.

Het doet je ècht goed om uitvoerig met een lotgenoot te hebben gesproken. Fantastisch zoals we uren lang geestelijk heel intiem hebben kunnen zijn. De gegidste stadswandeling, met een tsunami aan jaartallen, was minder. Tot dat ene moment dat de Haagse Brabantse en ik voor onze overleden partners een kaarsje gingen branden.