Beertender gebruikers zijn gewaarschuwd.

Het zal er wel een keer van komen dat ik met m’n smartphone een plaatje van ter plaatse direct op FaceBook neerzet. Dit keer heb ik dit nog achteraf moeten doen. Gisteren was ik in Hoorn, waar een creatieve markt van meer dan 200 kramen werd gehouden. Al gauw bleek mij dat het meer een variant op creatief met kurk was. Maar dan met wol en textiel. Wevers, kantklossers en spinners toonden hun kunstje voornamelijk voor duizenden vrouwen. Van het mannelijke kunne was ik zo goed als een eenling.

Eigenlijk een droomscenario, zoveel vrouwen bij elkaar, door de hitte schaars gekleed die achter mijn donkere zonnebril ongegeneerd waren te aanschouwen. Tja, ik ben nu eenmaal een jonge weduwnaar die in de markt is. Meer dan een dubbel CD van Ray Charles heeft het echter niet opgeleverd. Dat neemt niet weg dat het dagje Hoorn een leuke belevenis was, mede doordat ik de geneugten ook buiten de vrouwenperiferie ging zoeken.

Direct bij de voormalige bajes op het Oostereiland ben ik mij gaan laven in Café De Volendammer. De eerste kroeg die gedetineerden, eenmaal weer op vrije voeten, tegen kwamen. Jaren geleden heb ik daar, met mijn Truus, de fantastische verhalen over tante Marie gehoord. Hoe zij de smachtende criminelen altijd wel een extra biertje of wat te eten gaf.

Nu, om de parade van al het vrouwelijke schoon rustig te kunnen verwerken, zat ik een paar biertjes aan de bar, op een plaats waar heel wat gangsters mij voor zijn gegaan.

Nadat we haar kaarsjes hebben gebrand, zijn we met z’n allen naar strandpaviljoen De Uitkijk in Egmond aan Zee gegaan, om te genieten van zon, zee, onbeperkt consumpties en elkaars verhalen. En dan is het zo vier uur in de middag.

M’n zus bleef een tweede nachie over, zodat we beraadslaagden over het wat te doen met eten. Naar de Italiaan in de stad of visrestaurant aan de kust?! Het was Kieneke om het even, als alles maar lekker vers is. “Wat mij betreft doen we wat versinkopen en kook ik weer.” Dit driesterren-voorstel  liet ik natuurlijk niet aan mij voorbij gaan. “Haal dan hier bij de slager Livar karbonade”, kregen we nog als advies mee.

“Mogen wij twee Livar karbonade van u.” Er werden twee knappe stukken vlees gewogen… ; “€ 14,55 alstublieft.” Terwijl ik weinig prijsbewust mijn portemonnee pakte, keek mijn zus om zich heen met de woorden: … ”Ik kijk alvast voor een tafeltje…”

’t Is inderdaad een hoop geld voor twee stukjes vlees, maar het was me toch lekker!!! Trouwens, is deze bijzondere dag mooier af te sluiten, dan met Limburgs Kloostervarken?!

Eindelijk stond de deur van godshuis uit 1641 in Egmond aan Zee open. Mijn Truus en ik waren altijd al nieuwsgierig naar de binnenkant van dit prachtige kerkje. Vroom als ik kan zijn, stapte ik naar binnen. Natuurlijk ook om een kaarsje voor Truus te branden. 

Maar ja, de ratio won het dit keer van de emotie. Het is best leuk om een kaarsje direct onder de kansel met kroontje aan te steken, maar verder was er totaal geen stichtelijke entourage. Ongetwijfeld ook doordat mevrouw Maria zich (kennelijk) niet in een Hervormde kerk vertoont. De simpele waxinelichtjes wisten mij niet te bekoren. Volgende keer (veel) beter Truus.

Eigenlijk is het idee om een nieuw bankstel te kopen een beetje weggezakt. De huidige zithoek is maar net zeven jaar oud en ziet er nog behoorlijk uit. Het zal wel alleen uitdraaien op een nieuw karpet, wat in redelijke staat wel 21 jaar oud is.

Maar goed, zo nu en dan is het toch leuk om naar nieuwe meubels te kijken. Behóórt leuk te zijn tenminste. Vanochtend was ik voor een zonnige terraslunch onderweg naar de stad, toen pal voor mijn neus de brug open ging. Juist daar op de hoek waar een duurdere meubelzaak met opruimingsposters mijn aandacht trok. Dan toch eindelijk maar eens bij deze gerenommeerde meubelzaak naar binnengestapt. Wat een oppervlakte en wat een diversiteit aan meubels. Kan je portemonnee dit aan, en dat kan het, dan moet je hier kunnen slagen.

In eerste instantie vond ik het ook prettig om niet direct door een verkoper aangesproken te worden. Mij werd de tijd gegund om rustig rond te kijken. Maar dat was nou precies datgene wat mij op een gegeven moment tegen ging staan. Ik ben zeker wel acht personeelsleden tegengekomen, die geen boe of bah zeiden. Van niemand een ‘goede morgen.’ Of ze liepen me straal voorbij of zaten achter een balie verdiept achter een beeldscherm.

Gevoelsmens als ik ben, ga ik mij dan niet thuis voelen. Voel ik mij te veel. Ik passeerde een potentiële klant die ik wel gedag zei. Na haar vriendelijke groet terug kon ik mijn verontwaardiging niet voor me houden. “Mevrouw, vindt u het ook zo vreemd dat niemand van het personeel ons netjes groet?!” Dat was haar ook opgevallen, waarna zij grapte dat er dan gelukkig toch een klant is die vriendelijk gedag zei. Telkens als wij elkaar weer in de grote showroom tegenkwamen, knikte we naar elkaar met een glimlach. “Ja wel weer iemand van het personeel tegengekomen, maar nog steeds niet gedag gezegd.”

Toen op de tapijtafdeling dezelfde vriendelijkheid leek te heersen, hield ik het voor gezien. Nee, in zo’n ballentent ga ik niets kopen.

Aan het volksgezegde 
“Het zal me een rotzorg wezen,”
heeft onze regering wel een
heel erg foute draai gegeven.

“Door het hondenweer van deze zomer zijn de zwaluwen van dit jaar geen hoogvliegers.”

Letterlijk gesproken dan, want in het Brabantse Lage Zwaluwe zullen toch ook wel “knappe koppen” wonen en/of is om die reden de gemeentenaam in Drimmelen veranderd?!

Eigenlijk is het raar, dat je bij een smartphone eerst de gebruiksaanwijzing moet doorlezen, alvorens je een telefoongesprek kunt aannemen. Toch is het zo, want even het groene telefoonhoorntje aantikken is er niet bij. Nee, ‘je moet ‘m vegen.’

Ik vraag mij af hoe meneer Van Dale dit taalkundig in de volgende Dikke Van Dale gaat oplossen?! Het lijkt mij namelijk heel erg voor de hand liggen dat in de volksmond heel snel gezegd gaat worden, bij het ontvangen van een oproep: “Ik zal ‘m een veeg geven”. Of wel: “Bel mij maar, dan zal ik je een veeg geven.”

’t Is dat een weddenschap in mijn blog niet valt te overzien, anders zou ik er zo maar een goeie fles wijn op willen zetten, dat we Janneke Willemse het volgende tv seizoen niet meer op zondagochtend terug zullen zien.

Het valt natuurlijk ook niet mee om de cameragenieke Eva Jenek in het programma WNL op Zondag op te moeten volgen. Dat lukte maar een heel klein beetje toen Telegraaf’s politiek commentator Paul Jansen als joker werd ingezet en al weer veel minder, toen de altijd zo triest kijkende Charles Groenhuijsen de zondagochtend-duobaan op zich nam. De weinig zeggende Janneke kwam daardoor nauwelijks nog aan het woord. En volgend seizoen dus ook niet meer in beeld.

Veel complicaties vroegen om drie operaties nadien. Mijn volgende pijlen richtte ik op de Bloesemwandeltocht van Geldermalsen. Ook hier kon geen sprake van zijn. Ik was toen nog maar net voor de vierde keer geopereerd en lag veertien dagen lang ‘onbewegelijk’ op een zogenaamd zandbed. Uiteindelijk werd ik stijf als een hark drie mei uit het ziekenhuis ontslagen. Ook al doordat het uitgesprokenteringweer mij beperkte in het oefenen in de buitenlucht, had ik ook al weinig hoop op de deelname aan de Alkmaarse 4Daagse.

Na weken op vijf kilometer als langste wandelafstand te hebben gestaan, kreeg ik bij het eerste zonnetje (5 juni) plotseling de geest. Met gemak liep ik de Zwanenwaterroute van acht kilometer. Twee dagen later ging ik opnieuw de uitdaging aan, door in Nederhorst den Berg de ANWB Bommelsteinroute van tien kilometer te lopen. En, opnieuw met geen centje pijn. De ouderwetse wandelkriebels kregen mij weer te pakken. De dag er op liep ik er 15 in Rotterdam. Eerlijk gezegd nu wel met een centje pijn. Letterlijk, want met nog 100 meter te gaan liep ik van vermoeidheid te sloffen, verloor mijn concentratie en miste een drempeltje. Pats, op m’n koker! Van vermoeidheid wist ik niet meer overeind te komen en liet mij letterlijk door een stevige vrouw ophijsen. Met een geschaafde knie en kapotte broek bereikte ik de finish, waarna ik overigens toch weer snel herstelde.

De wijze raad, ‘dat ik wel naar mijn lichaam moet blijven luisteren,’  had ik in de wind geslagen. De rund?! Nou nee, eigenlijk niet. Die broek was voor een paar centen onzichtbaar gerepareerd en van m’n knie had ik de dag er op al geen last meer. Het kikken over de geleverde prestatie bleef over. Tijd om de koe bij de horens te vatten. De Alkmaarse 4Daagse moest dan ook kunnen! En gelukkig kreeg ik van Le Champion alle medewerking om na sluitingsdatum alsnog voor de 4x 15 kilometer in te kunnen schrijven.

Jammer dat het weer de laatste twee dagen tegen zat, hoewel dit mij niet echt deerde. Voor mij was het op voorhand toch voornamelijk een prestatieloop. Ik heb in die vier dagen een paar keer behoorlijk moeten afzien, maar heb niet een keer gevoeld dat ik over m’n grenzen ging. Terecht kan ik zeggen, dat ik het wandelen terug heb in mijn systeem en daar prijs ik mij gelukkig mee. Nu al kijk ik uit naar de NS 15 kilometer wandeltocht ‘Drentsche Aa,’ die ik woensdag loop.

Inschrijving.

Ten opzichte van de 4Daagse 2012, dagelijks vijf kilometer minder… Maar dan toch: “Met een stappie terug, een grote stap vooruit.”

-o-o-o-

Leuk dat je er naar vraagt koeienkop. Ik heb inderdaad sinds 1 december niet meer gewandeld. Nou ja, sinds 5 juni wandel ik weer, maar bij lange na nog niet op m’n oude niveau. Waarschijnlijk doordat het vandaag een volledig stratenparcours was, heb ik vreselijk af moeten zien. Bij Bergen voelde ik mij al gesloopt, had heel erg pijnlijke voeten en moest vijf minuten rust nemen. Niet zo gek natuurlijk, want nog maar twee maanden geleden kon ik, van de pijn in mijn voeten, echt niet staan.

Dan heb ik het, met 3 uur en 8 minuten, toch nog netjes gelopen. Maar dan morgen….., Pfff maar liefst 17,5 kilometer. ’t Zal mij benieuwen.

-o-o-o-

Nouououou Koe, sta je daar nou weer?! Komt dat misschien doordat ik een stier ben?! Van sterrenbeeld dan. Maar, met nog drie kilometer te gaan, kon ik jouw aanmoediging in ieder geval best gebruiken. Het ging juist effe minder, terwijl ik de tweede dag van de Alkmaarse 4Daagse een stukje makkelijker liep dan gisteren.

Mooi dat ik deze dag voor het eerst dit jaar de 18 kilometergrens heb doorbroken. Met 14,5 kilometer wordt het morgen ‘een makkie’. Of appelleer ik nu aan het gezegde over hoogmoed?!

-o-o-o-

Hemelwater.
(dag 3)

Nou Beemsterkoe, zo gezellig was het niet vandaag. Dat had natuurlijk met dat verschrikkelijke weer te maken. De hele tocht regen en op het laatst zelfs windkracht 6 voor, tegen en op zij. Ik beschouwde deze wandeling ook veel meer als een trainingstocht. En dan is ie wel weer geslaagd.

Trouwens zó erg heb ik die regen niet gevonden. Vond ik het wel lekker om een beetje af te zien. Vooral ook doordat ik mij realiseerde dat ik ónder het hemelwater kon lopen.

Regelmatig ontving ik vergelijkbare folders in mijn brievenbus, waarna het ongelezen bij het oud papier terecht kwam. Nu ik wat meer interesse in een nieuw bankstel heb, had deze folder wel mijn aandacht. Een bankstel voor € 499,= met GRATIS een hybride fiets??!! Dan kan toch niet?!

Op zo’n aanbod zal ik nooit ingaan. Maar, misschien is het voor studenten wel een leuk aanbod, tenminste als ze een nieuwe fiets nodig hebben.

Nou ja, zo erg is het ook weer niet. Ik ben niet kwaad, maar teleurgesteld. De kersen waren heerlijk, maar van dat héle bakje kersen was er niet één ‘dubbelkers.’ Ik bedoel, twee kersen met steeltjes aan elkaar,  die je als kind als soort oorbel aan je oor hing. Leuk? Welnee, nostalgie.

Heel lang heb ik mij tegen de smartphone afgezet, vond ik het geldverspilling. Zeker als gepensioneerde ben je veel voordeliger uit met een prepaid toestel en kan je evenzogoed doen wat je van een (mobiele) telefoon mag verwachten: bellen sms’en, zelfs foto’s maken.

Tuurlijk, af en toe vind je het toch wel een gemis. Zou je op een onmogelijk moment Internet willen raadplegen en ben je nieuwsgierig naar WhatsApp. Een begrip waar zelfs Meneer Van Dale nog nooit van heeft gehoord. Maar ja, ik heb geen enkele verstandige reden om een smartphone aan te schaffen. Ik had….

Ergens vanuit het niets, midden in de natuur, werd mij de moverende reden tot aanschaf van een smartphone aangereikt. Bij het bordje Spiegelplas trof ik een QRcode aan. Nieuwsgierig naar wat men mij wilde vertellen, pakte ik direct mijn Nokia 5250 en klikte… het fotootje was geschoten. Maar ook niet meer dan dat. Ik verbeelde mij zelfs dat op het afdrukmoment mij werd toegefluisterd: “Nee, jij niet. Loop jij maar door. Aan jou met, dat simpele toestelletje, geef ik de QRcode écht niet prijs. Krijg jij de bijbehorende website mooi niet te zien…..”

Ondanks dat ik mijzelf, hoop ik, dit commentaar had ingebeeld, voelde ik mij ineens achteruit gesteld. Ik, die nota bene van communicatie ooit mijn beroep heb gemaakt… Laat ik mij dan het recht ontnemen om een publiekscode te kunnen ontcijferen???!  Nu was het alleen nog een code op dat paaltje. Morgen die bij de bushalte, in een tijdschrift of zomaar ergens op een auto afgedrukt. Mijn rot gevoel van dat moment kan alleen nog maar erger worden.

Dus trek ik nu ook maandelijks te veel geld uit voor die smartphone, een Samsung Galaxy S III mini, zodat geen enkele code mij nog zal ontgaan.

Ik had er een persoonlijke reden voor....
dus weer een kaarsje voor mijn Truus gebrand.
Natuurlijk naast mevrouw Maria zelf neergezet.