Te laat?!

Gistermiddag zat ik via Eurosport naar de wielerronde van Beijing (Peking) te kijken en zag wel iets heel raars gebeuren. Om de aantal meters stond een Chinese soldaat, of politieagent, met z'n rug richting de renners. Hebben de Chinezen kennelijk afgekeken van de stewards die in het voetbalstadion met hun gezicht richting publiek staan. Maar die rare Chinezen hebben dié functie toch niet helemaal goed begrepen. Zij staan naar het niets, of tegen een bergwand aan, te kijken en dat echt om de paar meter.

Waarschijnlijk het hele parcours lang. En dat begrijp ik dan weer wel, want daar hebben ze zat Chinezen voor.

Het lijkt me een klein kunstje om de onwetende Lydia Johnson een poot uit te draaien. Die arme vrouw heeft kennelijk weinig kaas gegeten van computers. Is misschien geïmponeerd geraakt door de tekst “Snel op internet”. Dat was haar aanvankelijk € 150,= waard en om ‘dit koopje niet te missen verhoogde zij haar bod binnen het uur tot zelfs € 200,=.  Nee beste Lydia, ik zal niet op jouw bod ingaan. Spaar nog maar lekker eventjes door, want voor niet veel meer geld koop je dan een spiksplinternieuwe laptop. Eerlijkheid duurt het langst, nietwaar?!  

Hoewel…. achter het bod via Marktplaats, weliswaar op mijn verlopen pagina met oud e-mailadres, gaat waarschijnlijk helemaal geen Lydia schuil. Is de kans groot dat een oplichtersbende een nieuwe truc heeft uitgedacht om de verkoper tot reageren te verleiden. Geen idee met welk doel. Misschien is het wel de nieuwste variant op skimmen. Wij zijn gewaarschuwd. 

Op de dag van vandaag, dat John Lennon 73 jaar zou zijn geworden, moet ik onwillekeurig terugdenken aan het eerste digitale contact wat ik destijds met Diana Nieuwenhuis had. Zij had een fantastische pop gemaakt, die ze in aanmerking wilde laten komen voor mijn rubriek “Kroon op het Werk” van mijn kroondomein.com  Haar creatie vond ik zo fantastisch mooi, dat ik had gewild dat zij echt bestond.

Bijna als vanzelf, mede geïnspireerd door Imagine van John Lennon, is zij toen in mijn fantasie geboren, de Godin Diaka.

Je komt ze nog steeds tegen, die lullige codes van dansende letters die in een kleurrijke omgeving nauwelijks leesbaar zijn. Alleen als je deze code juist weet over te typen is de ontvanger er van overtuigd dat ze met een homo sapiens (mens) hebben te maken.

Kennelijk vertoon ik onvoldoende menselijke trekjes. Want vaak lukt het mij niet om de code te kraken. Dit keer niet bij Van Dale Uitgevers.

Deze week heb ik mij actief bezig gehouden met de ‘Week van de Rechtspraak,’ wat begon met deelname aan een stadswandeling met gids door eigen woonplaats. En dan hoor je de leukste, zelfs meest bizarre dingen. Neem nou de wetenschap dat de doodstraf werd voltrokken door een beul, meestal een chirurgijn, uit Haarlem. Voor dat doodleuke klusje bleef hij dan een paar dagen in de stad en logeerde daarvoor op het Verdronkenoord boven het Eetpaleis. Tenminste, als dat restaurant in die tijd al zou hebben bestaan.

Vervolgens werd ik licht bijgeschoold over de hedendaagse rechtspraak, kreeg zelfs te horen dat toga niet de meervoudsvorm van togus is en woonde twee strafzaken bij. Voor de eerste zaak was een Amsterdamse Turk niet voor de Politierechter verschenen. Desalniettemin ging de zaak gewoon door, zodat ik getuige van pure geldverspilling kon zijn. De dure Officier van Justitie, Politierechter en Griffier hielden zich tenminste twintig minuten voor ´de kat z´n viool´  bezig met een zaak uit 2010, waarbij er mogelijk sprake was van het onrechtmatig verkrijgen van een mobieltje. Verder in het digitale dossier bleek de post door de verdachte vele maanden niet te zijn opengemaakt, is ook het schoonzusje niet zuiver op de graat en is er regelmatig de hoogste bonje binnen de familie. Kortom, de rechtsgeleerden wisten geen raad met dit drie jaar oude dossier en spraken de verdachte dan maar vrij.

De tweede zaak was zeker zo verrassend en eigenlijk in kosten/baten minstens zo triest. Nu was de hoofdrolspeler wel aanwezig. Dit keer van Hongaarse huize die geen woord Nederlands spreekt of verstaat. `Nee meneer de rechter, het Openbaar Ministerie heeft niet voor een tolk gezorgd`. `Waarschijnlijk doordat niet werd verwacht dat de verdachte zou verschijnen`, opperde de Officier van Justitie aan de op leeftijd zijnde, dus rijk ervaren rechter. Door de wol geverfd vroeg deze de meegekomen vriendin van de verdachte of zij Nederlands spreekt. `Ja` en of zij kon tolken. Ook dat was voor de 12 jaar in Nederland wonende Hongaarse, zonder woon- of verblijfplaats(?!), geen enkel probleem. Terstond moest zij hiervoor de eed, “Dat beloof ik,” afleggen, waarna kon worden uitgelegd waarom de verdachte in augustus stomdronken tegen de deur van een politiecel heeft geschopt, met verbogen scharnieren tot gevolg (?!). De notoire zuipschuit, zoals uit zijn strafdossier bleek en wat hij zelf ook beaamde, bleef zich voor zijn daden verontschuldigen en beloofde beterschap. Want, “Ik doe zo iets alleen maar als ik veel te veel heb gedronken.”

Terecht werd nog de verbazing uitgesproken dat door een trap en wat bonken, een celdeur was ontzet. Hier was een toelichting van de Politie Hoorn op z’n plaats geweest. Zij deden echter niets meer dan het indienen van een niet gespecificeerd bonnetje ter hoogte van ruim
€ 600,=.  Een bijna verdacht hoog bedrag voor het terug buigen van een paar scharnieren. Eigenlijk vind ik het een grof schandaal dat de verbalisant niet de moeite heeft genomen om de schade aan de celdeur en de hoogte van het schadebedrag nader toe te lichten. Door de opgekomen twijfels hierover vond de rechter het genoeg om de celsloper voor de helft van het schadebedrag, plus boete, te veroordelen. Ook al omdat deze Europeaan van een ‘Wajong uitkering’ moet rond komen?! Dankbaar verliet de gesubsidieerde Hongaar de rechtszaal.

Als derde bedrijf binnen onze ‘Week van de Rechtspraak` kregen wij de gelegenheid de heren rechters wat vragen te stellen. Het zal niemand verrassen dat we onze verbazing uitspraken over én zo´n oude rechtszaak over een mobieltje én het niet aanwezig zijn van een tolk. Als publiek waren wij het nu die terecht Vrouwe Justitia veroordeelden. De heren rechters waren het volledig met ons eens en spraken zelfs hun zorg uit over januari 2014, als de EU lidstaten Bulgarije en Roemenië tot de Schengenzone worden toegelaten, zodat de arme avonturiers inclusief hun criminele landgenoten, vrij toegang tot ons land zullen hebben. De in toga gehulde mannen zien daarmee duidelijk een verder oplopend aantal strafzaken op zich afkomen. Met dank aan Brussel.

Volgens mij is het de hoogste tijd dat wij alle schade inclusief alle gerechtskosten, die wij door al die criminelen uit de landen van de Europese Unie oplopen, in Brussel declareren. Het is aan het Brusselse Parlement de eer om bij het land waar de crimineel eigenlijk thuis hoort die kosten te verhalen. Natuurlijk met de sanctie dat het betreffende land, in dit geval Hongarije, bij niet betalen uit de Europese Unie gepletterd kan worden.

Nu we dan toch die vele miljoenen aan kosten via Brussel gaan terughalen, moeten we ook maar gelijk álle kosten, ten gevolge van crimineel gedrag van personen met een dubbel paspoort, gaan verhalen bij het land waar het tweede paspoort is uitgegeven. Op deze manier hoeft onze gastvrijheid de Nederlandse burger verder geen handen met geld meer te kosten.

“Dag mevrouw, komt Arnold buiten spelen….” Oude tijden herleven. Nou ja, in mijn fantasie natuurlijk. Want die mevrouw, mijn moeder, leeft helaas al lang niet meer. Maar Arnold wel!

Alleen wordt er nu niet gevraagd of  “Arnold buiten komt spelen,” maar is als variant daarop de vraag “of ik Coaster Ville of Candy Crush met ze wil spelen”. Helaas, Arnold wil niet met ze spelen.

Niet dat ik geen vriendjes meer wil zijn, maar omdat ik ‘het Pim-Pam-Pet van de 21^e eeuw’ niet ken en er geen tijd in wil steken om het te leren. Zo probeer ik in tijdsbesteding balans te houden tussen mijn digitale en werkelijke wereld. Mijn tijd achter de PC wil ik voor heel andere dingen gebruiken. “No Hard Feelings toch?!”

Toen ik mij naar de start begaf, heen en terug uiteindelijk € 17,= aan autokilometers, leek het er op dat Defensie het af had laten weten. Iets wat ik mij, van een organisatie waar betrouwbaarheid hoog in het vaandel moet staan, niet kon voorstellen. Eerder geloofde ik dat zij in hun camouflagepakken verdekt opgesteld zouden staan. Mooi niet?! Kennelijk gedemotiveerd door alle reorganisaties overviel hen die luiheid waar wij destijds als dienstplichtig militair ook 18 maanden mee hadden te kampen. Geen stap zal er meer te veel worden gemaakt, laat staan al die stappen die een wandeling van 25 kilometer van je vergen. De wandelende burger kon verrekken.

Of was het niet een ingeslopen luiheid bij de heren militairen. Speelt het leuke snuitje van hun grote baas, Minister van Defensie Jeanine Hennis, hierin een grote rol?! Moet je dan wel onder dat vrouwelijk schone bewind je gevoel van mannelijkheid verliezen aan een wandelsport wat niet bepaald een sexy imago heeft?! Hoe dan ook, veel enthousiaste wandelaars kwamen voor ‘Jeanine’s sigaar’ naar Voorschoten.

Als pleister op onze wonden kregen we van de uitbater van ‘Eeterij Eiland van Ome Nick’ een wandelroute van 10 kilometer door het natuurgebied Vlietland. Zwak!, dat de militairen van AVOM Wandelpeloton de benen hebben genomen.

Gelukkig sta ik stevig in mijn (wandel)schoenen, anders had ik mooi een identiteitscrisis opgelopen. Zou ik niet meer weten op welk moment ik moet juichen voor ADO Den Haag, AZ, Ajax, desnoods Feyenoord. Dat heeft alles met mijn nieuwe vriendin te maken, die ik (maar eigenlijk, wij) snel tot een relatie wist te promoveren. Een status waar wij samen met volle teugen van genieten.

Tijdens onze hieraan vooraf gaande verkenningsfase heb je natuurlijk ook met elkaars directe omgeving te maken. Wat tot dit moment voor mij het meeste geld. Al heel snel maakte ik kennis met een geinig gastje die met een kwinkslag er onderuit wilde komen om mij een hand te geven. Zijn aanpak (humor) lag mij wel en hij was sportief genoeg om, na mijn gevatte weerwoord, mij de vijf te geven. Het leek er op dat ik door de selectie van m’n (toen nog) vriendin’s elfjarige kleinzoon was heen gekomen. De jongere kleindochter liet mij heel tactisch denken er gewoon bij te horen. Kennelijk een heel vrouwelijk trekje, wat ik ook bij haar moeder waarnam. Ik voelde mij toen al op mijn gemak. Maar ja, zoals ik al schreef, het was de verkenningsfase.

Er volgde een gezellige middag waarin er in de tuin nader met dochter en schoonzoon kennis werd gemaakt. En wederom was het ongecompliceerd gekeuvel alsof je elkaar al jaren kent. Alleen lukte het mij maar niet om hun 020-shirt buiten mijn gezichtsveld te houden. Niet echt een probleem, want als geboren Hagenees zit het in mijn natuur om zowel Ajax, AZ als Feyenoord te dulden. (De Diehards daargelaten). Het ging mij meer om de wat fellere rivaliteit naar beide kanten toe te elimineren. Dat het zou worden geaccepteerd als ook ik, als niet-Ajaxied, m’n speldenprikjes zou kunnen uitdelen, zonder het risico te lopen met “wou jij wat zeggen” monddood te worden gemaakt. Ik zocht naar iets waarmee ik aansluiting zou vinden.

’s Avonds achter mijn PC schoot mij de oplossing te binnen. Een ingeving die ik kreeg bij het bezoeken van de FB pagina AFCA Supportersclub. Het begrip ‘Joden’ zou de sleutel kunnen zijn. Maar dat moest ik wel zeker weten, waarvoor een bezoek aan een synagoge onontbeerlijk was. Jemig, hoe kom ik daar nou weer binnen, maar vooral ook, hoe kreeg ik mijn (toen nog) vriendin zo ver om, min of meer als getuige, met mij mee te gaan.

Nou wil het toeval dat ik op mijn tijdloze To Do-lijstje al tijden heb staan dat ik in Enschede een rondleiding in een synagoge, een rijksmonument met de reputatie de mooiste van West-Europa te zijn, wil meemaken. Zonder mijn onderliggende motieven prijs te geven vroeg ik met succes aan Rietje of zij mee wilde gaan. Tijdens een heel boeiende rondleiding kreeg ik dát te horen wat ik héél graag wilde horen. “Een jood ben je als je moeder Jodin is. Vaders kant staat hier volledig buiten”.

Mijn vertaalslag was snel gemaakt. Ik ben in Den Haag geboren, zou dus nog steeds ADO’er kunnen zijn. Heb ruim 15 jaar in Maassluis gewoond en in Rotterdam gewerkt, wat mij Feyenoorder had kunnen maken, Woon al 26 jaar in Alkmaar, waardoor ik evenzogoed AZter kan zijn. Maar bovenal is mijn moeder Amsterdamse en ben ik dus, als variant op de Joodse Wet, een Amsterdammer. ‘Breedbekkikkerend’ ben ik een dezer dagen weer in de regio van Amsterdam.

Omdat ik het met mijn nieuwe vriendin steeds leuker kreeg, moest ik haar natuurlijk wel onthullen dat ik niet onbeschadigd de vier operaties uitgekomen ben. Ik geef je dat te doen.

Gisteren, na het laatste duwtje van m’n zus, ging de kogel door de kerk, waarbij er een ontzettende last van mijn schouder is gevallen. Het valt te begrijpen dat haar reactie mij heel gelukkig maakt. Geen seconde langer wilde ik nog op Relatieplanet.nl staan, ondanks dat ik op die site voor twee joeten (€ 19,95) de hoofdprijs heb binnengehaald. Ook wilde ik terstond van mijn status ‘weduwnaar’ af.

Eerlijk gezegd voorzag ik toen niet dat ik daarmee op FaceBook ‘mijn nieuwe relatie’ digitaal van de daken schreeuwde. Met veel lieve reacties tot gevolg. Ik ben alles en iedereen erg dankbaar.