Die.

-o-o-o-

Als je gericht iets wilt kopen, is winkelen een bijna wetenschappelijke gebeurtenis geworden. Dat ervoer ik maandag in Almere. Hartje stad kwam ik Stumpel kantoorboekhandel tegen. Het moment dat mij te binnen schoot dat ik weer eens een mooie, beetje speciale ballpoint wilde hebben. In de twee etage grote zaak kwam ik nog geen Bic tegen. En dat is ooit bij Stumpel anders geweest. Bijna er tegen over was een V&D, met kantoorartikelen op de tweede etage. Behoudens wat hip gekleurde pennetjes, was hier ook niets meer van een mooie MontBlanc of gelijkwaardige pen te vinden. Het lijkt er op dat ik op Internet ben aangewezen.

Met het heerlijke weer vouwde ik vandaag weer eens mijn fiets uit in Amsterdam Noord, om het IJ met het pontje te oversteken. Opnieuw kwam er ‘een speciaal product’ in mij op. Nee, niet die pen, die was weer naar de achtergrond verdwenen. Ik wilde, naast m’n oerdegelijke en casual pet, een zomerse uitvoering. Zo iets zocht ik al in eigen stad, zonder succes. En omdat ‘de pet’ helemaal in is, verwachtte ik in onze hoofdstad een soort “PettenPlace.”  Amsterdam is daar kennelijk nog niet aan toe. Dus op naar de Bijenkorf, de leverancier van mijn casul Stetson.

Hoewel op de begane grond heel wat herenmode werd aangeboden was er geen pet te ontwaren. Ik vroeg het een verkoopstertje. “Do you speak English?” beantwoordde zij mijn vraag. Beetje overdonderd zei ik ‘Yes’, maar dacht niet direct aan ‘Cap.’  “Uhhh, iPad?” vroeg zij. “No MyPet,” verhulde ik met een grap mijn stommiteit. Zij verwees mij naar de eerste etage. Daar rondgelopen te hebben, trof ik wel veel herenmode, maar totaal geen petten aan. Onbegrijpelijk, de heren winkeliers, inclusief de Bijenkorf, lijken te zijn ingedommeld. Zij laten de pettenhandel volkomen links liggen. Toevallig kwam ik bij een Jeansshop een  jonge verkoper met een pet op tegen. “Krijg jij personeelskorting bij de Bijenkorf?” “Uhh, ja?!” “Oké, dan weet je ook waar de petten zijn uitgestald?!” Hij bracht mij op een plek compleet buiten de loop, waar ik de petten zag hangen. Het werd een Italiaans lichtgewicht van Alveare.

Onder m’n nieuwe pet had ik inmiddels trek in een biertje gekregen, waarvoor ik een klein kroegje in de Jordaan bezocht. Tijdens mijn laven kwamen er twee zusters van middelbare leeftijd binnen. Het bleken de meisjes Consilius te zijn. Zij namen niet direct iets te drinken, maar verklaarden de kastelein hun aanwezigheid. “Onze opa en oma hadden in 1920 deze kroeg, toen was mijn oma 20 jaar oud.” De man achter de bar, een begin zestiger, bleek de huidige eigenaar te zijn. “Sorry hoor, die heb ik niet gekend,” benadrukte hij zijn leeftijd, maar zocht direct achter al de oude schilderijtjes in de kroeg, mogelijke sporen die opa en oma zouden hebben achtergelaten. Hij kwam niet verder dan een vestigingsvergunning van 1899.

Blij toch iets in de kroeg te hebben opgestoken, wilden de meisjes Consilius toch wel wat drinken. “Een droge sherry graag.” De Kastelein maakte duidelijk geen geroutineerd gebaard. Met het omhooghouden van een fles zei hij: “Ik heb alleen maar medium sherry, maar volgens mij was deze fles nog van je opa…” De hilariteit werd niet met de zusjes gedeeld. Zij gingen buiten op het terras zitten, met een Bitter Lemon en een droge witte wijn.

Bijna een dag nadat ik in de VUT ging (2009), zag de postbesteller mij niet meer staan. ’t Is dat hij zo nu en dan een foldertje moest bestellen, anders had ik mijn brievenbus wel dicht kunnen timmeren. Nu, vijf jaar later, heeft de postman onze relatie hernieuwd en zodra hij aankomt doet mijn brievenbus gretig zijn bek open. Ik ben ‘Back in Business.’

Dat komt omdat ik van een product-idee een merknaam heb geregistreerd. Nu zijn er allemaal dienstverleners die mij graag verder helpen om het merk meer gestalte te geven. Erg sympathiek van ze, maar vooralsnog weet ik zelf mijn weg wel te vinden. Maar ’t is wel geinig, plots weer al die post. Na bijna uit het bevolkingsregister te zijn geschrapt, hoor ik er weer helemaal bij.

 Van de ambtenaar die dít heeft neergeschreven zou ik wel eens
een mop willen horen vertellen.

 

Helemaal naar wat ik mij recent heb voorgenomen, was ik er aan toe om met mijn museumkaart mijn ‘museum van de maand’ te bezoeken. Dit keer koos ik voor het Haags Historisch Museum, schuin tegenover het torentje van de Minister President. De tentoonstelling Haagse Humor fungeerde als magneet. Al met al een wat povere tentoonstelling voor datgene de Haagse Humor heeft te bieden. Hoewel destijds, de subtitel ‘spotten met politiek’ mij was ontgaan.

Ondermeer Wim Kan, Kees van Kooten en Wim de Bie (Frederik Jacobse en Tedje van Es van De Tegen partij), Haagse Harry en Sjaak Bral vertegenwoordigden, naast alle kopspijkers- typetjes, gezamenlijk humor om nooit te vergeten. Haagse Harry Jekkers’ woorden doolden door mijn hoofd: “k zâh met niemand wille rùile, meitein gaan hùile, as ik gèn Hagenès zâh zèn.” Ondanks dat ik maar een paar maandjes Hagenees ben geweest.

Mijn vader wilde zo snel mogelijk dit stempel op mij weghalen. Ik moest worden geüpgrade naar Hagenaar, waarvoor wij van de Schilderwijk naar de ‘betere’ Zuiderparkbuurt verhuisden. Want sterke contrasten zijn er in Den Haag, uhhh ’s Gravenhage, een stad (dorp is een hardnekkig misverstand) met drie talen, plat-, bekakt- en Indisch Haags.

Na m’n museumbezoek, waar ik ook nog even gauw de tong van de in 1672 vermoordde Cornelis de Witt mocht aanschouwen, ging ik natuurlijk even een harinkie happen. Recht m’n strot in laten glijden, zoals dat hoort, om vervolgens al lopend (jeugd)herinneringen op te doen. Ter hoogte van de Wagenstraat zag ik tot mijn verbazing dat dit de Haagse China Town is geworden. Het harinkie had inmiddels de omgeving rond mijn huig behoorlijk uitgedroogd, dus hup de kroeg in. Natuurlijk aan de bar, om alles goed op mij in te laten werken. Het was een echte, ouderwetse volkskroeg waar, naast een paar ‘even een biertje pakkers,’ ook aardig wat notoire zuipers zaten. Vooral herkenbaar aan de goud gelen rakker, met daarnaast het appeltje of ander soort borrel, om bij het combi-drinken goeie rake klappen te incasseren. Alleen financieel gesproken al een aardige investering. Daarover verbaasde ik mij niet te lang, doordat een gokkastklant een ‘paar geeltjes’ kwam inleveren. De slokjesmevrouw incasseerde dit, waarna zij uit een stapel van wel 10 centimeter bonnen er één uitlichtte en de gokker toefluisterde dat ze die bon van zondag dan nog wel even zou laten staan. Hier werd nog behoorlijk op krediet gezopen.

Onderweg (per trein) naar huis bezocht ik nog even een heel andere kroeg, een eetcafé in Haarlem. Voor weinig geld (€ 16,25 voor een gegrilde entrecote van kalfsvlees; dus het kán wel) heerlijk gegeten. Met heel bijzonder, misschien bekakt volgens een Hagenees, kwam de lekkere wijn, ook uit een tap.

Het was een dag van grote contrasten, waaraan ikzelf een significante bijdrage heb geleverd. Want, bij Koninklijke De Bijenkorf kocht ik mijn tweede pet.

 

 

Ook ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat de overheid verkeersboetes uitdeelt om de staatskas te spekken. Heel treurig zoals zij deze legale diefstallen plegen. Het lijkt er op dat zij er zelfs niet voor terug deinzen om ‘strafbaar’ overtredingen uit te lokken. Tenminste, dat verklaart waarom wij met maximale snelheden hebben te maken van 30, 50, 70, 80, 90, 100, 120 en 130 kilometer. Als je maar hiervan een fikse mix maakt wordt daar op zeker ingetuind.

Maar het is nog erger. Want, bij mijn weten heb ik ooit bij verkeerslessen geleerd, dat er op de provinciale wegen nooit harder dan 80 kilometer gereden mocht worden. Tot mijn grote verbazing zag ik op de provinciale weg N242 dat hier 100 kilometer per uur gereden mag worden?! Een nieuwe list om, omwille van de staatskas, verwarring te stichten?! 

-o-o-o-

n.b. Inmiddels ben ik bijgepraat en weet ik dat de 100 kilometer p/u. op een aantal tweebaanswegen wel geldt. Neemt niet weg dat deze vorm van Snelheids-Bingo veel verwarring sticht, wat de staatskas ten goede komt.