Archief

Haagse humor draait volgens mij vaak om zelfspot, of is anders erg komisch door de cynische invalshoek. Naar mijn waarneming is daarin een meneer de wethouder van Den Haag ooit te ver gegaan. Heel vooruitstrevend was het om de straten van een nieuwbouwwijk, ingeklemd tussen Loosduinen en Kijkduin, te voorzien van Haagse beroemdheden uit de sport, zoals de Bep Bakhuijsweg, Piet Moeskopsstraat, en natuurlijk de Aad (Aadsjuh) Mansveldstraat. Ik vind het dan smakeloos dat er juist in die wijk de Verslavingszorg van de Brijderstichting zit. Dat kan toch geen toeval zijn?!

Vanavond keek ik naar het KRO tv-programma De rekenkamer, wat dit keer ging over Sanquin Bloedvoorziening. De nieuwe naam voor de bloedbank, waaraan heel veel vrijwilligers gratis en voor niks jaarlijks bloed geven. Sanquin misbruikt die vrijgevigheid door de bloedzakjes voor ruim € 200,= per stuk door te verkopen aan de ziekenhuizen. Vies veel geld, als je bedenkt dat de bloedbank in Duitsland en België het voor de helft van die prijs verkopen. Mede door die inbrekers van Sanquin is de Zorg zo vreselijk duur.

Vandaag viel in De Telegraaf te lezen dat er bij de Zorgverzekeraars jaarlijks minstens een miljard, jazeker dat getal met 9 nullen (!), wordt gedeclareerd zonder dat er diensten of producten tegenover staan. De medische wereld licht dus gewoon de verzekeringen jaarlijks voor een miljard euro op, wat naar het schijnt met de jaren erger wordt (?!). En onze Minister van Volksgezondheid Edith Schippers maar (blijven) snijden in die o zo noodzakelijke medische zorg. Het is toch om gek van te worden.

Dat doet mij trouwens denken aan de eigen bijdrage van een paar honderd euro, voor de zes weken intensieve zorg die mijn Truus heeft gehad. Op ons uitdrukkelijk verzoek hoefde Truus niet naar het ziekenhuis. Mocht zij de laatste weken van haar leven in haar eigen vertrouwde omgeving blijven, met fantastische hulp van Thuiszorg en de huisarts. Natuurlijk was mij dat àlles waard. Zij had ons aan de bedelstaf mogen brengen, als ik haar maar mocht blijven houden. “Laat dat helder zijn”, citeer ik in dit verband maar een stopzinnetje uit de slapjanusteksten van onze bewindslieden.

Waar het mij om gaat is, dat ik weliswaar om een heel andere reden (Truus zo lang mogelijk bij ons kunnen houden), duur Zorggeld  heb uitgespaard, door niet van het ziekenhuis gebruik te maken. Ik zou het heel onlogisch hebben gevonden, als wij voor deze besparing een beloning gekregen zouden hebben. Net zo onlogisch vind ik het achteraf, dat mij deze besparing een paar honderd euro heeft gekost. Welke dwaas heeft zo iets ooit ‘mogen’ verzinnen.

De zorg is ziek, heel ziek en wij met z’n allen zitten met een zak geld aan dat ziekbed.

Soms word ik, vooral tijdens wandeltochten, door een vreemde nieuwsgierigheid overvallen. Zoals afgelopen zaterdag in het Westland, toen ik langs huisnummer 343 liep. Onwillekeurig dacht ik terug aan mijn 343 uit mijn jeugd. Rijd ik over de Haagse Zuiderparklaan ben ik nog steeds benieuwd wie er nu op mijn jeugdadres woont. Soms neig ik er toe om er aan te bellen.

Maar het houdt niet op bij dat adres. Ook als ik, waar dan ook, huisnummer 343 tegenkom, ben ik nieuwsgierig naar de bewoners. In mindere mate heb ik dat bij mijn Haagse 81 en helemaal niet met mijn 3 uit Maassluis. Nu ik al jaren op 425 woon, is er naar deze getallenreeks ook een bepaalde hunkering naar de 425 elders ontstaan. Wat is dat toch?!

Het lijkt wel of ik met die hogere nummers een verwantschap zoek. Alsof ik àlle bewoners van numero 343 wil leren kennen. Dat verklaart dan ook dat ik geen interesse heb in de 3 of de 81. Dat zou echt te massaal zijn, alsof je contact zoekt met familie Jansen of familie de Vries. Nee, ik wil toch enigszins selectief blijven.

Het is een soort hang naar community, zoals de sociale media Facebook en Hyves. Niet met de vraag om vrienden te worden, maar om aan elkaar genummerd te worden. Daaruit moet dan een soort stamboom komen, de plaatsnamen op alphabet gerangschikt met daaronder de straten, lanen en pleinen met nummer 343. Eén van hen heb ik al gevonden, want een vriendje van mij woont in Vlaardingen op 343. Ik moet eigenlijk maar de website www.343.nl openen, waarin ik ze doormiddel van een oproep allemaal kan verzamelen.

Maar wat als ik al die driedrieënveertigers heb gevonden, wat dan? Zouden daar echt leuke contacten uit kunnen ontstaan? Waarom ook niet. Daar lijkt mij dan heel simpel met een soort digitaal speed daten achter te komen. Ik zou niet weten of het haalbaar is, maar we zouden ook met z’n allen, die driedrieënveertigers dus, maandelijks alle Staatsloten op kunnen kopen met 343 als eindcijfers. Tussen al die driedrieënveertigers is er ongetwijfeld een bolleboos in wiskunde die daarvoor een kansberekening kan maken. Zo zullen er best ook meerdere creatievelingen binnen de groep zijn, die het doel van onze (343) community meer gestalte kunnen geven. Het leuker kunnen maken en verder kunnen uitbuiten.

In commerciële zin lijkt mij er sowieso ook wat mee te doen. 343 staat immers voor een hele grote groep mensen, waaronder veel gezinnen. Allemaal consumenten, die gezamenlijk een importante inkoopgroep kunnen vormen. Hun 343-pasje moet toch goed zijn voor forse kortingen bij de gasleverancier, bij benzinestations, de opstal- en inboedelverzekering voor numero 343 en ga zo maar door. Want samen sta je sterk, nietwaar.

Ach, het lijkt me gewoon leuk om een positieve draai te kunnen geven, aan het feit dat we met z'n allen maar een nummer zijn.

Het is een rare gewaarwording om hartje zomer omringd te zijn door maar liefst vier Prinsen Carnaval. Nog maar een fractie van het aantal die op de muur waren geportretteerd. Ik zat in een heuse Prins Carnavalburcht. Een kroeg in het zuiden des Lands. Die dag had ik er een fantastische wandeltocht gelopen en had, speciaal daarvoor een kamer in de omgeving geboekt. Niet alleen om van de zonovergoten dagen te genieten, maar om ’s avonds ook een lekker biertje onder de Limburgers te drinken. Dat deed ik in het café waar die middag ook start en finish van de wandeltocht was. Het was mij toen al opgevallen dat er heel wat foto’s hingen van Prinsen Carnaval. Hier moest het wel een carnavalspaleis zijn, waar het ’s avonds ongetwijfeld goed toeven is. Leuk om eens in het hart van de echt dol dwaze februaridagen te zitten.

Om snel aansluiting bij de cafégangers te krijgen had ik, zoals voor mij gebruikelijk, voor een plekje aan de riante bar gekozen. Ondanks dat het nog maar net zeven uur was, was de bar behoorlijk bezet. Leek het op een uit de tijd gelopen bitteruurtje, zeker als je de bierdrinkers daarbij aanschouwde. Naast mij zat, naar ik ‘m hoorde aanspreken, Sjefke. Een dialectrijk prater. Verrassend genoeg richtte hij zich plotseling tot mij in bijna perfect Nederlands. “Je verstaat ons zeker niet Ollander?””Nee, niet zo goed, ik weet alleen dat jullie het over een paar mooie vrouwen hebben”. Er volgde een lachsalvo. “Ja da’s niet moeilijk te raden, Ollander, het gaat aan de bar altijd over drank, vrouwen en motoren. Waar komt u eigenlijk vandaan?” “Uit Den Haag”, noemde ik voor het gemak maar mijn geboortestad. “Ahh, een prachtstad, als jongen logeerde ik daar vaak bij mijn neefje”. “Vandaar dat je zo goed Hollands spreekt”, complimenteerde ik hem als beloning voor het pilsje wat namens hem voor mij werd neer gezet. “Proost!”

Ik liet voor het ploegje mannen later ook een biertje neerzetten, want waar zij konden betrokken zij mij in hun verhalen. Gelukkig lach ik makkelijk, wat mij bij de onverstaanbare teksten goed van pas kwam. Soms begreep ik ze, soms lachte ik mee.

Inmiddels waren er al heel wat biertjes van steeds weer een nieuwe afzender neergezet. Ik viel in het pulletje, wat ik ongetwijfeld aan mijn Haagse tongval heb te danken. Met dank aan Koot en Bier, of misschien wel aan Barbie, Sterretje en Joker van Oh Oh Cherso. De klappen op mijn schouder konden niet uitblijven. “Je moet hier met Carnaval komen Ollander”, werd er al een volgende ontmoeting geopperd. Voor mij een mooi moment om over al die Prinsen Carnaval aan de muur te beginnen. In een kakofonie aan Limburgse teksten kreeg ik van bijna alle mannen tegelijk uitleg over die Prinsen en deze kroeg. “Zo, zo een echt Prins Carnavaldomein. Een betiteling die de Limburgers met opnieuw een biertje beloonden, niet nadat de vier Prinsen Carnaval van de laatste jaren zich aan mij hadden voorgesteld. De anekdotes bleven toen ook niet uit, met natuurlijk een hoog drank-vrouwen-en-motorengehalte. “Kom volgend jaar nou maar gewoon hier naar toe!” “Oké, maar dan wil ik wel de Prins Carnaval zijn, Prins Kroondomein de eerste. Nadat ik die naamskeuze had verklaard leek de deal te worden gesloten. Tenminste, ik kreeg weer zo’n flinke klap op m’n schouder. “We houden een fotolijstje voor je leeg Ollander”.

Jammer dat ik helemaal niet van Carnaval houd.

Nu ik noodzakelijkerwijs hoofdinkoop van mijn kroondomein ben geworden, krijg ik steeds meer verstand van de aanbiedingenwereld. En eigenlijk ben ik teleurgesteld in dat fenomeen. Met mijn daadwerkelijke pensioen in het vooruitzicht, ging ik de laatste tijd veel meer op de koopjes van de week letten. Pompte mijn fietsbanden voldoende hard op om een wekelijkse toer langs de supermarkten te maken om daar de aanbiedingen weg te slepen. Zo deed mijn schoonmoeder zaliger het jaren geleden ook. Zij croste half Den Haag door om zo uit haar huishoudportemonnee het maximale aan rendement te halen. Zo wilde ik dat ook gaan doen. Leek mij zelfs leuk om mijn dagelijkse boodschappen per fiets uit mijn regio te vergaren. De extra lichaamsbeweging is daarbij dan al mooi op voorhand meegenomen.

Alvorens met de aanbiedingentour van start te gaan, heb ik mij de laatste weken via de pakken folders, die met een steeds hardere klap op mijn deurmat vallen, georiënteerd. En daar ligt nou juist mijn teleurstelling. Want, het is helemaal niet meer nodig om je stad door te toeren. Zoals een omroep “Veronica komt naar je toe… jaren heeft gescandeerd, zo komen de aanbiedingen tegenwoordig ook naar je toe. Een koopjestoer is een achterhaald fenomeen, ondanks dat de supermarkten ons dat nog graag doen geloven. Zo zei Plus Supermarkt met Page Wc-papier de goedkoopste te zijn, 40 rollen van € 12,49 voor slechts € 9,99. Maar ook Deen liet zich niet onbetuigd, dezelfde Page slechts voor € 7,99. Uhh, nou ja, dan voor 32 rollen. Niet geheel op mijn achterhoofd gevallen, ging ik van beide aanbiedingen de stuksprijs uitrekenen. Verrek, beide koopjes kwamen uit op een kwartje per rol.

Nu ik eenmaal constateerde dat de van/voortjes bij meerdere supermarkten worden aangeboden, let ik hier extra op bij het doornemen van de folders, met als conclusie dat mijn fiets in de schuur kan blijven staan. Heden ten dage bieden de merkfabrikanten via meerdere supermarkten hun producten afgeprijsd aan en om ons dan zand in de ogen te strooien laten zij de verpakkingen variëren. Mag dan blijken dat je eigen supermarkt die aanbiedingen niet heeft, is dat nog steeds geen reden om op je fiets te springen. Het is een kwestie van even afwachten. Geheid dat die koopjes een weekje later daar dan weer langs komen.

Jammer, ik had zo graag wekelijks op koopjestournee gegaan.

.

Het spreekwoord zal er nooit voor bedoeld zijn geweest, maar bij het deze week volgen van de Kamerdebatten, was het gezegde “speling van het lot” toch het eerste wat in mij op kwam. De Partij Voor de Vrijheid speelde hierin de hoofdrol.

Gisteren zag ik de commissievergadering “Groenboek Gezinshereniging” met Gerd Leers, Minister van Immigratie, die het na aan de schenen werd gelegd over het beruchte meldpunt van de PVV. De vergadering werd door PVV’er Hero Brinkman voorgezeten. Gerd verdedigde ten onrechte de doelstelling achter het meldpunt van de gedoogpartij, terwijl Hero met zijn voorzittershoofd hierbij te vaak nadrukkelijk JA knikte.

Vandaag werd er met de Minister van Financiën vergaderd, waarbij Jan Kees (de Jager) zijn betoog hield over de mogelijk financiële steun aan Griekenland. Opnieuw leverde de op-en-top-tegen partij, de PVV, hiervoor de voorzitter. Dit keer de altijd stoer kijkende Roland van Vliet.

Komisch toch, dat juist de PVV de voorzitters voor deze vergaderingen, over de voor hun o zo heikele punten, heeft moeten leveren. Minstens zo leuk vind ik het, zoals stoere Roland zich destijds als PVV’er introduceerde: “Ik ben een vechter met humor”. Maar toch: leuker kan hij het voor ons niet maken.

Alsof het zo moest zijn. Gisteravond archiveerde ik een aantal familiefoto’s, waarbij zelfs kiekjes zaten die ik nooit eerder had gezien. Soms aandoenlijk, om te zien hoe mijn Truus als klein meisje was. Eén foto daarvan was wel heel opmerkelijk. Daarop stond zij met een van mijn beste vrienden uit mijn jeugd. Hij als bruidsjonker, zij als bruidsmeisje.

Dat Truus connectie had met mijn vriend Leo wist ik, maar dat zij beiden een belangrijke rol hebben gespeeld voor hun beider halfbroer, wist ik dan weer niet. Misschien komt dat ook doordat ik niet door Leo met mijn Truus in contact ben gekomen. Dat was puur toeval en werd pas later duidelijk.

Truus leerde ik in de buurt kennen toen zij nog maar 14 jaar oud was, nou ja, bijna 15. Na een beetje dollen met elkaar, kwam het eerste kusje (nou ja, kus) bij ons uitje naar Rotterdam. Jaren later zou die stad van niet lullen maar poetsen voor mijn carriére een belangrijke rol gaan vervullen, maar dit ter zijde.

Terug in Den Haag liepen Truus en ik met elkaar, hadden we verkering. Zoals dat dan vaak gaat muteert je vriendenkring dan voor een tijdje. Ga je om met vrienden van haar en de scene die je dan samen opbouwt. Gabbertje Leo was daardoor een tijdje buiten beeld. Tot het moment dat ik met mijn meissie bij hem langs ging. “Verrek, da’s m’n halfzus; je hebt verkering met m’n halfzus”. “Ja dag Leo, dan ben ik nu zeker jouw aankomende halfzwager?!” De altijd dollende Leo werd nu bloedserieus. “Nee echt, haar moeder is getrouwd geweest met mijn vader. Die hadden samen een zoon, mijn halfbroer, maar ook de halfbroer van Truus. Dan ben je toch familie van elkaar?!” Zeker destijds, niet geheel op de hoogte van familierelaties, hield ik mij vast aan het knikken van Truus. Als het zo bestond, was Truus voor een kwart het jongere zusje van Leo en zou mijn maatje wel eens mijn kwartzwager kunnen gaan worden.

Hoe dan ook. Leo is altijd een bloedgabbertje van mij gebleven. We hebben wat af gedold. Heel vaak kwam het voor dat ik Truus, na een avondje uit, netjes thuis had gebracht en ik, op weg naar eigen huis, steeds weer de ingeving kreeg om nog even bij Leo langs te gaan. Altijd te vinden in een gezellig buurtcafé op de rand van Scheveningen. Truus wist hier achteraf altijd van en kon er nooit boos om worden. Er is toch niks mis met familiebezoek?!

Ook na ons trouwen hielden we regelmatig contact en zochten toen ook samen Leo in zijn buurtkroeg op. Zonder daar, in ieder geval nu, verder op in te gaan, had Leo weinig geluk in zijn leven. Door een vreselijk scooterongeluk, ja Leo reed al scooter toen Holleder nog geboren moest worden, was hij voor de rest van zijn leven invalide. Nou ja, fysiek invalide, want lol maken bleef hij.

Zoals dat meestal gaat, blijkt achteraf, dat er achter zijn humor ook veel verdriet schuil ging. Mijn maatje, slechts twee dagen jonger dan ik ben, of liever gezegd, toen was, heeft de vijftig jaar niet mogen halen. Dit alles komt bij mij boven, bij het zien van die ene foto. Struinend door mijn PC ben ik nog een niet afgemaakt verhaal tegengekomen, wat ik vrij snel na zijn overlijden had geschreven. Bedoeld als een hommage. Wie weet schrijf ik het nog eens af.

Maar ik begon met, alsof het zo moest zijn… Want, vandaag is het Valentijnsdag en het is een aantal jaren van mij een goed gebruik geweest om in mijn Kroondomein.com iemand in een verhaal een virtuele Valentijnskaart te sturen. Dan zou die dit keer zeker naar Leo’tje moeten gaan.

Hoewel…, sorry Leo, jij stond wel met stip genoteerd, maar niemand kan hem meer verdienen dan mijn eigen Truus. Maar ach, dan blijft het toch in de familie.


                                                          -o-o-o-

n.b.: Meer Valentijnskaarten zond ik virtueel via mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/wanmakerhuren.html
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/valentijn2008.html`
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/valentina.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/oeridols.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/genomineerden.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/valentein.htm

Zo langzamerhand mijn gêne voorbij, durf ik er voor uit te komen dat ik ooit op het politiebureau aangifte heb gedaan voor mijn gestolen auto. Wantrouwend als schoonfamilie kan zijn, zocht mijn schoonvader de plaats delict op en zag daar mijn auto onaangeroerd staan. Ik had mij in de twee parallel lopende, identieke lanen vergist.

Nadien heb ik ook heel wat meters in parkeergarages afgelegd, wat mogelijkerwijs mijn enthousiasme voor wandeltochten heeft aangewakkerd. Tegenwoordig laat ik mij echter niet meer foppen. Als het er al niet op staat, schrijf ik de juiste positie van mijn auto op het parkeerkaartje. Maar ja….

Vandaag ging ik ‘even’ naar een bouwmarkt, waar op de royale parkeerplaats alle ruimte was om te parkeren. Nog geen kwartier later liep ik al weer richting mijn auto, op afstand al drukkend op de afstandsbediening van het slot. Geen reactie. Paar passen dichterbij, opnieuw, geen reactie. Pal naast mijn auto de laatste poging via de afstandssleutel. Totaal geen reactie. Jemig, moet juist nu het batterijtje leeg zijn.

Wat een geluk dat er nog één ouderwets slot in het portier aan de chauffeurskant zit. Maar ook deze mechanische poging mijn portier te openen lukte niet. Een passant wist te bedenken dat het slot wel bevroren zal zijn, omdat het nooit langs ouderwetse weg wordt gebruikt. Het klonk aannemelijk. Het zal dus toch langs de afstandelijke weg dienen te geschieden. Dus, terug de bouwmarkt in. De hulpvaardige verkoper van een kwartiertje terug was wederom behulpzaam. Met een schroevendraaier opende hij het sleuteltje om uit het hart van de afstandstechniek de energiebron op te halen. Wat een pech, dat type batterijtje verkochten zij niet.

Zonder het batterijtje op energie na te meten, “nee, meneer dat kunnen wij helaas niet”, kreeg ik de dichtgeschroefde sleutel terug. “Ja, laat het ‘lege’ batterijtje maar in de sleutel zitten”. Heel klantvriendelijk zocht hij het telefoonnummer van mijn dealer op. “Wat is uw kenteken, meneer Kroon.” “Uhhh, moet ik even terug naar m’n auto lopen…” “Oké…, ohh, een ogenblikje, dan neem ik eerst even een ander lijntje…”

In die tussentijd liep ik terug naar ‘mijn auto’ en las het kenteken op: “13, mijn kenteken begint toch niet met 13?! Ik weet vrijwel zeker dat dit ongeluksgetal niet bij mijn auto hoort”. Aan de andere kant van de telefoon was mijn dealer (gelukkig) nog met een andere klant in gesprek. Vertwijfeld keek ik om mij heen. Nog geen 10 stappen verder stond precies dezelfde auto, in precies dezelfde kleur met nagenoeg hetzelfde kenteken. Alleen begon het niet met 13 maar met 15.

Door mijn autosleutel nu op deze wagen te richten, begon ie vrolijk met zijn lichten te knipperen. Uitnodigend kon ik zonder enige moeite het portier openen. “Nou, nee meneer de dealer. Als u het niet verder vertelt zal ik u zeggen wat er is gebeurd.” Weliswaar discreet, maar niet zonder te gniffelen, wenste hij mij ‘op afstand’ een prettig weekend.