Bloedgeld.

Soms word ik, vooral tijdens wandeltochten, door een vreemde nieuwsgierigheid overvallen. Zoals afgelopen zaterdag in het Westland, toen ik langs huisnummer 343 liep. Onwillekeurig dacht ik terug aan mijn 343 uit mijn jeugd. Rijd ik over de Haagse Zuiderparklaan ben ik nog steeds benieuwd wie er nu op mijn jeugdadres woont. Soms neig ik er toe om er aan te bellen.

Maar het houdt niet op bij dat adres. Ook als ik, waar dan ook, huisnummer 343 tegenkom, ben ik nieuwsgierig naar de bewoners. In mindere mate heb ik dat bij mijn Haagse 81 en helemaal niet met mijn 3 uit Maassluis. Nu ik al jaren op 425 woon, is er naar deze getallenreeks ook een bepaalde hunkering naar de 425 elders ontstaan. Wat is dat toch?!

Het lijkt wel of ik met die hogere nummers een verwantschap zoek. Alsof ik àlle bewoners van numero 343 wil leren kennen. Dat verklaart dan ook dat ik geen interesse heb in de 3 of de 81. Dat zou echt te massaal zijn, alsof je contact zoekt met familie Jansen of familie de Vries. Nee, ik wil toch enigszins selectief blijven.

Het is een soort hang naar community, zoals de sociale media Facebook en Hyves. Niet met de vraag om vrienden te worden, maar om aan elkaar genummerd te worden. Daaruit moet dan een soort stamboom komen, de plaatsnamen op alphabet gerangschikt met daaronder de straten, lanen en pleinen met nummer 343. Eén van hen heb ik al gevonden, want een vriendje van mij woont in Vlaardingen op 343. Ik moet eigenlijk maar de website www.343.nl openen, waarin ik ze doormiddel van een oproep allemaal kan verzamelen.

Maar wat als ik al die driedrieënveertigers heb gevonden, wat dan? Zouden daar echt leuke contacten uit kunnen ontstaan? Waarom ook niet. Daar lijkt mij dan heel simpel met een soort digitaal speed daten achter te komen. Ik zou niet weten of het haalbaar is, maar we zouden ook met z’n allen, die driedrieënveertigers dus, maandelijks alle Staatsloten op kunnen kopen met 343 als eindcijfers. Tussen al die driedrieënveertigers is er ongetwijfeld een bolleboos in wiskunde die daarvoor een kansberekening kan maken. Zo zullen er best ook meerdere creatievelingen binnen de groep zijn, die het doel van onze (343) community meer gestalte kunnen geven. Het leuker kunnen maken en verder kunnen uitbuiten.

In commerciële zin lijkt mij er sowieso ook wat mee te doen. 343 staat immers voor een hele grote groep mensen, waaronder veel gezinnen. Allemaal consumenten, die gezamenlijk een importante inkoopgroep kunnen vormen. Hun 343-pasje moet toch goed zijn voor forse kortingen bij de gasleverancier, bij benzinestations, de opstal- en inboedelverzekering voor numero 343 en ga zo maar door. Want samen sta je sterk, nietwaar.

Ach, het lijkt me gewoon leuk om een positieve draai te kunnen geven, aan het feit dat we met z'n allen maar een nummer zijn.

Het is een rare gewaarwording om hartje zomer omringd te zijn door maar liefst vier Prinsen Carnaval. Nog maar een fractie van het aantal die op de muur waren geportretteerd. Ik zat in een heuse Prins Carnavalburcht. Een kroeg in het zuiden des Lands. Die dag had ik er een fantastische wandeltocht gelopen en had, speciaal daarvoor een kamer in de omgeving geboekt. Niet alleen om van de zonovergoten dagen te genieten, maar om ’s avonds ook een lekker biertje onder de Limburgers te drinken. Dat deed ik in het café waar die middag ook start en finish van de wandeltocht was. Het was mij toen al opgevallen dat er heel wat foto’s hingen van Prinsen Carnaval. Hier moest het wel een carnavalspaleis zijn, waar het ’s avonds ongetwijfeld goed toeven is. Leuk om eens in het hart van de echt dol dwaze februaridagen te zitten.

Om snel aansluiting bij de cafégangers te krijgen had ik, zoals voor mij gebruikelijk, voor een plekje aan de riante bar gekozen. Ondanks dat het nog maar net zeven uur was, was de bar behoorlijk bezet. Leek het op een uit de tijd gelopen bitteruurtje, zeker als je de bierdrinkers daarbij aanschouwde. Naast mij zat, naar ik ‘m hoorde aanspreken, Sjefke. Een dialectrijk prater. Verrassend genoeg richtte hij zich plotseling tot mij in bijna perfect Nederlands. “Je verstaat ons zeker niet Ollander?””Nee, niet zo goed, ik weet alleen dat jullie het over een paar mooie vrouwen hebben”. Er volgde een lachsalvo. “Ja da’s niet moeilijk te raden, Ollander, het gaat aan de bar altijd over drank, vrouwen en motoren. Waar komt u eigenlijk vandaan?” “Uit Den Haag”, noemde ik voor het gemak maar mijn geboortestad. “Ahh, een prachtstad, als jongen logeerde ik daar vaak bij mijn neefje”. “Vandaar dat je zo goed Hollands spreekt”, complimenteerde ik hem als beloning voor het pilsje wat namens hem voor mij werd neer gezet. “Proost!”

Ik liet voor het ploegje mannen later ook een biertje neerzetten, want waar zij konden betrokken zij mij in hun verhalen. Gelukkig lach ik makkelijk, wat mij bij de onverstaanbare teksten goed van pas kwam. Soms begreep ik ze, soms lachte ik mee.

Inmiddels waren er al heel wat biertjes van steeds weer een nieuwe afzender neergezet. Ik viel in het pulletje, wat ik ongetwijfeld aan mijn Haagse tongval heb te danken. Met dank aan Koot en Bier, of misschien wel aan Barbie, Sterretje en Joker van Oh Oh Cherso. De klappen op mijn schouder konden niet uitblijven. “Je moet hier met Carnaval komen Ollander”, werd er al een volgende ontmoeting geopperd. Voor mij een mooi moment om over al die Prinsen Carnaval aan de muur te beginnen. In een kakofonie aan Limburgse teksten kreeg ik van bijna alle mannen tegelijk uitleg over die Prinsen en deze kroeg. “Zo, zo een echt Prins Carnavaldomein. Een betiteling die de Limburgers met opnieuw een biertje beloonden, niet nadat de vier Prinsen Carnaval van de laatste jaren zich aan mij hadden voorgesteld. De anekdotes bleven toen ook niet uit, met natuurlijk een hoog drank-vrouwen-en-motorengehalte. “Kom volgend jaar nou maar gewoon hier naar toe!” “Oké, maar dan wil ik wel de Prins Carnaval zijn, Prins Kroondomein de eerste. Nadat ik die naamskeuze had verklaard leek de deal te worden gesloten. Tenminste, ik kreeg weer zo’n flinke klap op m’n schouder. “We houden een fotolijstje voor je leeg Ollander”.

Jammer dat ik helemaal niet van Carnaval houd.

Nu ik noodzakelijkerwijs hoofdinkoop van mijn kroondomein ben geworden, krijg ik steeds meer verstand van de aanbiedingenwereld. En eigenlijk ben ik teleurgesteld in dat fenomeen. Met mijn daadwerkelijke pensioen in het vooruitzicht, ging ik de laatste tijd veel meer op de koopjes van de week letten. Pompte mijn fietsbanden voldoende hard op om een wekelijkse toer langs de supermarkten te maken om daar de aanbiedingen weg te slepen. Zo deed mijn schoonmoeder zaliger het jaren geleden ook. Zij croste half Den Haag door om zo uit haar huishoudportemonnee het maximale aan rendement te halen. Zo wilde ik dat ook gaan doen. Leek mij zelfs leuk om mijn dagelijkse boodschappen per fiets uit mijn regio te vergaren. De extra lichaamsbeweging is daarbij dan al mooi op voorhand meegenomen.

Alvorens met de aanbiedingentour van start te gaan, heb ik mij de laatste weken via de pakken folders, die met een steeds hardere klap op mijn deurmat vallen, georiënteerd. En daar ligt nou juist mijn teleurstelling. Want, het is helemaal niet meer nodig om je stad door te toeren. Zoals een omroep “Veronica komt naar je toe… jaren heeft gescandeerd, zo komen de aanbiedingen tegenwoordig ook naar je toe. Een koopjestoer is een achterhaald fenomeen, ondanks dat de supermarkten ons dat nog graag doen geloven. Zo zei Plus Supermarkt met Page Wc-papier de goedkoopste te zijn, 40 rollen van € 12,49 voor slechts € 9,99. Maar ook Deen liet zich niet onbetuigd, dezelfde Page slechts voor € 7,99. Uhh, nou ja, dan voor 32 rollen. Niet geheel op mijn achterhoofd gevallen, ging ik van beide aanbiedingen de stuksprijs uitrekenen. Verrek, beide koopjes kwamen uit op een kwartje per rol.

Nu ik eenmaal constateerde dat de van/voortjes bij meerdere supermarkten worden aangeboden, let ik hier extra op bij het doornemen van de folders, met als conclusie dat mijn fiets in de schuur kan blijven staan. Heden ten dage bieden de merkfabrikanten via meerdere supermarkten hun producten afgeprijsd aan en om ons dan zand in de ogen te strooien laten zij de verpakkingen variëren. Mag dan blijken dat je eigen supermarkt die aanbiedingen niet heeft, is dat nog steeds geen reden om op je fiets te springen. Het is een kwestie van even afwachten. Geheid dat die koopjes een weekje later daar dan weer langs komen.

Jammer, ik had zo graag wekelijks op koopjestournee gegaan.

.

Het spreekwoord zal er nooit voor bedoeld zijn geweest, maar bij het deze week volgen van de Kamerdebatten, was het gezegde “speling van het lot” toch het eerste wat in mij op kwam. De Partij Voor de Vrijheid speelde hierin de hoofdrol.

Gisteren zag ik de commissievergadering “Groenboek Gezinshereniging” met Gerd Leers, Minister van Immigratie, die het na aan de schenen werd gelegd over het beruchte meldpunt van de PVV. De vergadering werd door PVV’er Hero Brinkman voorgezeten. Gerd verdedigde ten onrechte de doelstelling achter het meldpunt van de gedoogpartij, terwijl Hero met zijn voorzittershoofd hierbij te vaak nadrukkelijk JA knikte.

Vandaag werd er met de Minister van Financiën vergaderd, waarbij Jan Kees (de Jager) zijn betoog hield over de mogelijk financiële steun aan Griekenland. Opnieuw leverde de op-en-top-tegen partij, de PVV, hiervoor de voorzitter. Dit keer de altijd stoer kijkende Roland van Vliet.

Komisch toch, dat juist de PVV de voorzitters voor deze vergaderingen, over de voor hun o zo heikele punten, heeft moeten leveren. Minstens zo leuk vind ik het, zoals stoere Roland zich destijds als PVV’er introduceerde: “Ik ben een vechter met humor”. Maar toch: leuker kan hij het voor ons niet maken.

Alsof het zo moest zijn. Gisteravond archiveerde ik een aantal familiefoto’s, waarbij zelfs kiekjes zaten die ik nooit eerder had gezien. Soms aandoenlijk, om te zien hoe mijn Truus als klein meisje was. Eén foto daarvan was wel heel opmerkelijk. Daarop stond zij met een van mijn beste vrienden uit mijn jeugd. Hij als bruidsjonker, zij als bruidsmeisje.

Dat Truus connectie had met mijn vriend Leo wist ik, maar dat zij beiden een belangrijke rol hebben gespeeld voor hun beider halfbroer, wist ik dan weer niet. Misschien komt dat ook doordat ik niet door Leo met mijn Truus in contact ben gekomen. Dat was puur toeval en werd pas later duidelijk.

Truus leerde ik in de buurt kennen toen zij nog maar 14 jaar oud was, nou ja, bijna 15. Na een beetje dollen met elkaar, kwam het eerste kusje (nou ja, kus) bij ons uitje naar Rotterdam. Jaren later zou die stad van niet lullen maar poetsen voor mijn carriére een belangrijke rol gaan vervullen, maar dit ter zijde.

Terug in Den Haag liepen Truus en ik met elkaar, hadden we verkering. Zoals dat dan vaak gaat muteert je vriendenkring dan voor een tijdje. Ga je om met vrienden van haar en de scene die je dan samen opbouwt. Gabbertje Leo was daardoor een tijdje buiten beeld. Tot het moment dat ik met mijn meissie bij hem langs ging. “Verrek, da’s m’n halfzus; je hebt verkering met m’n halfzus”. “Ja dag Leo, dan ben ik nu zeker jouw aankomende halfzwager?!” De altijd dollende Leo werd nu bloedserieus. “Nee echt, haar moeder is getrouwd geweest met mijn vader. Die hadden samen een zoon, mijn halfbroer, maar ook de halfbroer van Truus. Dan ben je toch familie van elkaar?!” Zeker destijds, niet geheel op de hoogte van familierelaties, hield ik mij vast aan het knikken van Truus. Als het zo bestond, was Truus voor een kwart het jongere zusje van Leo en zou mijn maatje wel eens mijn kwartzwager kunnen gaan worden.

Hoe dan ook. Leo is altijd een bloedgabbertje van mij gebleven. We hebben wat af gedold. Heel vaak kwam het voor dat ik Truus, na een avondje uit, netjes thuis had gebracht en ik, op weg naar eigen huis, steeds weer de ingeving kreeg om nog even bij Leo langs te gaan. Altijd te vinden in een gezellig buurtcafé op de rand van Scheveningen. Truus wist hier achteraf altijd van en kon er nooit boos om worden. Er is toch niks mis met familiebezoek?!

Ook na ons trouwen hielden we regelmatig contact en zochten toen ook samen Leo in zijn buurtkroeg op. Zonder daar, in ieder geval nu, verder op in te gaan, had Leo weinig geluk in zijn leven. Door een vreselijk scooterongeluk, ja Leo reed al scooter toen Holleder nog geboren moest worden, was hij voor de rest van zijn leven invalide. Nou ja, fysiek invalide, want lol maken bleef hij.

Zoals dat meestal gaat, blijkt achteraf, dat er achter zijn humor ook veel verdriet schuil ging. Mijn maatje, slechts twee dagen jonger dan ik ben, of liever gezegd, toen was, heeft de vijftig jaar niet mogen halen. Dit alles komt bij mij boven, bij het zien van die ene foto. Struinend door mijn PC ben ik nog een niet afgemaakt verhaal tegengekomen, wat ik vrij snel na zijn overlijden had geschreven. Bedoeld als een hommage. Wie weet schrijf ik het nog eens af.

Maar ik begon met, alsof het zo moest zijn… Want, vandaag is het Valentijnsdag en het is een aantal jaren van mij een goed gebruik geweest om in mijn Kroondomein.com iemand in een verhaal een virtuele Valentijnskaart te sturen. Dan zou die dit keer zeker naar Leo’tje moeten gaan.

Hoewel…, sorry Leo, jij stond wel met stip genoteerd, maar niemand kan hem meer verdienen dan mijn eigen Truus. Maar ach, dan blijft het toch in de familie.


                                                          -o-o-o-

n.b.: Meer Valentijnskaarten zond ik virtueel via mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/wanmakerhuren.html
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/valentijn2008.html`
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/valentina.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/oeridols.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/genomineerden.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/valentein.htm

Zo langzamerhand mijn gêne voorbij, durf ik er voor uit te komen dat ik ooit op het politiebureau aangifte heb gedaan voor mijn gestolen auto. Wantrouwend als schoonfamilie kan zijn, zocht mijn schoonvader de plaats delict op en zag daar mijn auto onaangeroerd staan. Ik had mij in de twee parallel lopende, identieke lanen vergist.

Nadien heb ik ook heel wat meters in parkeergarages afgelegd, wat mogelijkerwijs mijn enthousiasme voor wandeltochten heeft aangewakkerd. Tegenwoordig laat ik mij echter niet meer foppen. Als het er al niet op staat, schrijf ik de juiste positie van mijn auto op het parkeerkaartje. Maar ja….

Vandaag ging ik ‘even’ naar een bouwmarkt, waar op de royale parkeerplaats alle ruimte was om te parkeren. Nog geen kwartier later liep ik al weer richting mijn auto, op afstand al drukkend op de afstandsbediening van het slot. Geen reactie. Paar passen dichterbij, opnieuw, geen reactie. Pal naast mijn auto de laatste poging via de afstandssleutel. Totaal geen reactie. Jemig, moet juist nu het batterijtje leeg zijn.

Wat een geluk dat er nog één ouderwets slot in het portier aan de chauffeurskant zit. Maar ook deze mechanische poging mijn portier te openen lukte niet. Een passant wist te bedenken dat het slot wel bevroren zal zijn, omdat het nooit langs ouderwetse weg wordt gebruikt. Het klonk aannemelijk. Het zal dus toch langs de afstandelijke weg dienen te geschieden. Dus, terug de bouwmarkt in. De hulpvaardige verkoper van een kwartiertje terug was wederom behulpzaam. Met een schroevendraaier opende hij het sleuteltje om uit het hart van de afstandstechniek de energiebron op te halen. Wat een pech, dat type batterijtje verkochten zij niet.

Zonder het batterijtje op energie na te meten, “nee, meneer dat kunnen wij helaas niet”, kreeg ik de dichtgeschroefde sleutel terug. “Ja, laat het ‘lege’ batterijtje maar in de sleutel zitten”. Heel klantvriendelijk zocht hij het telefoonnummer van mijn dealer op. “Wat is uw kenteken, meneer Kroon.” “Uhhh, moet ik even terug naar m’n auto lopen…” “Oké…, ohh, een ogenblikje, dan neem ik eerst even een ander lijntje…”

In die tussentijd liep ik terug naar ‘mijn auto’ en las het kenteken op: “13, mijn kenteken begint toch niet met 13?! Ik weet vrijwel zeker dat dit ongeluksgetal niet bij mijn auto hoort”. Aan de andere kant van de telefoon was mijn dealer (gelukkig) nog met een andere klant in gesprek. Vertwijfeld keek ik om mij heen. Nog geen 10 stappen verder stond precies dezelfde auto, in precies dezelfde kleur met nagenoeg hetzelfde kenteken. Alleen begon het niet met 13 maar met 15.

Door mijn autosleutel nu op deze wagen te richten, begon ie vrolijk met zijn lichten te knipperen. Uitnodigend kon ik zonder enige moeite het portier openen. “Nou, nee meneer de dealer. Als u het niet verder vertelt zal ik u zeggen wat er is gebeurd.” Weliswaar discreet, maar niet zonder te gniffelen, wenste hij mij ‘op afstand’ een prettig weekend.

Waar het Koninklijk Huis gedeelten van het kroondomein vrij toegankelijk heeft gemaakt, heb ik heel mijn (digitale) kroondomein opengesteld voor het publiek. Er kan niet alleen worden gelezen, gelachen en gekeken, maar men kan ook zelf schrijven of met creatief werk worden tentoongesteld. Hiervoor zijn destijds de rubrieken Poespas, Blaf Zelf!, Leeuwendeel, het ‘Publiekdomein’ en Kroon op het Werk ontstaan. Inmiddels zijn er heel wat leuke, mooie en aandoenlijke inzendingen gepubliceerd.

Maar liefst 18 (amateur) kunstenaars exposeren onder de rubriek Kroon op het Werk. Kwamen zij eerst uit mijn eigen netwerk, zo langzamerhand weten zij via allerlei kanalen mijn kroondomein te vinden. Soms ook bij toeval. Zoals kunstenaar numero 19.

Voor de verbouwing van mijn badkamer is er natuurlijk ook een tegelzetter bezig, waarmee je in koffietijd ook even een praatje maakt. Eerst over de voortgang van de verbouwing, later over de bekende koetjes en kalfjes. Zo kwam ook zijn hobby, fijnschilderen, ter sprake. Als beheerder van de digitale expositieruimten was ik daarin vanzelfsprekend hevig geïnteresseerd. Het werk wat hij mij kon laten zien was in één woord oogstrelend.

Zodra hij de tegels verder ging zetten, heb ik terstond een expositieruimte voor hem ingeruimd, waarvoor ik bij deze virtueel het openingslintje digitaal doorknip. Zijn expositie verklaar ik hierbij voor geopend:

www.kroondomein.com/kunst-douwe.html

-o-o-o-

N.B.: Lees, lach of kijk eens fijn in mijn kroondomein: www.kroondomein.com

Zoals eerder neergeschreven, vindt er bij mij thuis een verbouwing plaats. De badkamer is volledig gestript, om er een inloopdouche van te laten, met de nadruk op laten, maken. Onhandigheid is een onverborgen talent van mij. Ons bubbelbad, nog van de eerste generatie, had vooral voor Truus goede dienst gedaan. Zij lag graag in bad. Ik was daar in de loop der tijd veel te ongeduldig voor geworden. Daarom verheug ik mij op de nieuwste noviteit onder het douchen.

Door de verbouwing, met stofhappen als het onvermijdelijke, is mijn inmiddels redelijk goed georganiseerde huishouden behoorlijk ontregeld. Iets wat ook mijn twee diertjes ervaren, nog los van de klere herrie van het jekkeren. Hun kattenbak moest tijdelijk van de badkamer naar de patio worden verhuisd. Voor Morro, ook wel hartstikkevriend genoemd, was dit geen enkel probleem. De adreswijziging deerde hem totaal niet.

Voor Lotta lag dat anders. Zij leek de noodzaak van de verhuizing in het geheel niet in te zien. Dat kan niet uit gêne zijn, om in een centrale ruimte van het huis te moeten kakken, want de kap om de kattenbak biedt haar voldoende privacy. Het lijkt er op dat het poesje niet graag veranderingen in haar leventje accepteert. Wat haar gedragsverandering verklaart na overlijden van haar vrouwtje.

Uiteindelijk heeft zij haar tijdelijke toiletruimte toch geaccepteerd, niet voordat zij tot twee maal aan toe uit protest de drol pal voor de kattenbak had neergelegd.

Waar is het nou voor nodig, dat we met het ouder worden allerlei kwaaltjes krijgen? Dat ons geheugen zich steeds meer in de steek laat? Tenminste, bij mij wel. ‘De laatste tijd’ gebruik ik veel meer shampoo dan voorheen. Niet omdat ik op mijn kalende kop er meer van gebruik, maar doordat ik heel snel vergeten ben dat ik mijn haar al heb gewassen. Speelde de shampoofabrikant daar marketingtechnisch maar eens op in, bijvoorbeeld door een shampoo te ontwikkelen waarmee, door het twee keer achter elkaar te gebruiken, je haargroei weer terugkomt. Of zouden zij een deal hebben gesloten met de kalekoppenpetjesfabrikant? Hoe dan ook, ik ben erg vergeetachtig (geworden).

Vanwaar deze inleiding?! O ja… Gisteren overkwam mij toch wel iets heel bizars. Er is bij mij een verbouwing gaande en een van die mannen had de sleutel van de buitenkast nodig. Anders dan normaal werd deze sleutel op z’n plek teruggehangen, zonder dat de buitenkast werd afgesloten. Iets wat ik 's avonds alsnog ging doen.

Na de sleutel van z’n hangplek gepakt te hebben werd ik, zoals zo vaak, even afgeleid. Eenmaal weer voornemens de buitenkastdeur alsnog af te sluiten, kon ik de sleutel niet vinden. Waar had ik die nou neergelegd. Er ontstond een zoektocht, zoals die ook bijna dagelijks voor mijn prothese (leesbrilletje) plaats vindt. De sleutel kwam niet boven water. Natuurlijk toch weer even op z’n hangplek gekeken. Nee, daar had ik ‘m echt weggepakt.

Ik zou ‘m toch niet hebben weggestopt, op de plek waar de reservesleutels van het huis liggen?! Nee, ook niet. Maar hè, dat is gek….. Aan dat sleutelbosje zaten, naar ik nu voor het eerst zag, twee sleutels voor de schuurdeur. Raar, volgens mij was dat er altijd maar één. Na het te hebben uitgeprobeerd, bleken allebei de sleutels op de schuurdeur te passen. Voor mij een compleet raadsel, waarmee ik die ene sleutel nog steeds niet terug had gevonden. Voor de tweede keer nog eens naar de lege spijker staan staren, terwijl de twee sleutels aan die ene bos mij nog bezig hielden. Ik weet (bijna) zeker, dat het er altijd maar één is geweest.

Profiterende van mijn vrouwelijke intuïtie probeerde ik de extra sleutel toch maar op de buitenkastdeur uit. ???!!!, de sleutel deed wat ie moest doen, hij sloot de kastdeur af. Wat een ‘griezelige’ waarneming. De losse kastdeursleutel was zoek om later, zonder tussenkomst van Fred Kaps (Hans Kàzan voor de jongeren), áán de ring reservesleutels teruggevonden te worden.

Ik geef toe, niet bepaald een spannend verhaal, wat ik toch maar aan mijn blog toevertrouw. Zal ik dan toch eens via Derek Ogilvy mijn Truus moeten raadplegen?!*.

-o-o-o-

*n.b.: In mijn blog van 13.1.jl (Derek kreeg de kat) heb ik mijn kans op hulp bij die telepathist ongetwijfeld verkeken.

Vandaag verliet ik Holland om in Friesland (vanuit Sneek) een wandeltocht te lopen. Een pracht tocht in een beetje buitenland, waarbij heel toeristvriendelijk de openbare teksten, onder meer van straat- en gemeentenamen, eerst in de Nederlandse taal staan, om in het Fries te worden ondertiteld. 

Mijn buitenlandgevoel werd verder aangewakkerd in de mooie kroeg van start en finish. Conform mijn bestelling kreeg ik een heel mooie biertje uitgeserveerd. Het viel mij direct op dat het niet zo’n twee-slokken-biertje uit de Randstad was. Nee, een mooi vol glas, prima getapt, waarop ook nog eens de inhoud in centiliters stond aangegeven, 0.3 cl. Wat een verademing.

Zal in vooral de Randstad het toch de Heineken-terreur zijn, waardoor op het vaak slecht getapte biertje geen inhoudsmaat wordt aangegeven?! Ook dan blijft het vreemd dat er van overheidswegen hierop niet wordt ingegrepen. Het wordt tijd dat de bierboeren hierop worden aangepakt.

Maar goed, in Friesland weten ze, zoals in elk buitenland, wel hoe het hoort. Na m’n eerste teug draaide ik het bierglas een kwartslag, om te zien welk Fries biertje voor mij was ingetapt. Jammer, geen Fries biertje. Wel een Duits biertje, waar ze al vele jaren weten hoe het hoort.

-o-o-o-

* Deze kopregel is een variant op mijn gepubliceerde spreukje, zie hoorvoor mijn kroondomein: www.kroondomein.com/weinigsucces.htm

Het spreekwoord “Het gras van de buren lijkt altijd groener” kan ook meer zijn dan dat het lijkt. Als je het over een petje hebt tenminste. Het afgelopen weekend, tijdens de wandelmarathon van Egmond, werd ik met mijn neus weer eens op die feiten gedrukt. Vooral zondag regende het niet alleen, maar stond er ook een fikse storm van minstens windkracht 6.

Ondanks dat ik elk weekend zo’n 20 kilometer mijn kuiten laat passeren, ben ik niet echt het prototype wandelaar. Nooit draag ik een rugzak, heb ik wat mondvoorraad eten in de zakken van mijn shirt en zijn mijn twee halve liters water óf in mijn broekzakken (in de zomer) óf in mijn wandeljack (in de winter) weggestopt. Regenkleding heb ik niet ‘aan boord’. De Halfords poncho heb ik inmiddels 10 jaar in mijn bezit, heb ik af en toe voor een tocht bij mij gestoken, om later weer in de kast ongebruikt terug te leggen. Het komt ook niet veel voor dat ik in regen loop en de weinige keren dat het wel gebeurd wacht ik te lang, ben ik al zeik nat, waardoor de poncho niets meer voor mij kan betekenen.

Met mijn petje op, bij windkracht zes, laveer ik mijn hoofd 'al zeilend' alle kanten op, zoals een zeiler zijn zeilen bol zal houden. Al lopend staat mijn hoofd meestal schuin tegen de wind in om de storm er geen vat op te laten krijgen. Mijn zicht is hiermee beperkt, waardoor de kans op herkenning van wandelbekenden bijna een onmogelijkheid is. De wind heeft mij zo ogenschijnlijk arrogant gemaakt.

Terug naar dat groene gras, naar dat petje van de buren. Hoe krijgen ze het voor elkaar?!

Het valt mij niet moeilijk een ander te plezieren, sprak ik verre van bescheiden. Zo edelmoedig is dat niet, omdat ik daarbij wordt gedreven door de dingen die ik leuk vind om te doen. Een voorbeeld daarvan is de persoonlijke cd's, die ik vaak voor een verjaardag maak. Ooit bedacht toen een vriend 50 jaar werd. Voor hem maakte ik toen een dubbel cd, waarop alle nummero één hits staan, vanaf zijn geboortedag tot aan z'n vijftigste verjaardag. Leuk om te maken, om te geven en soms (de kopie) te beluisteren.

In eigen kring zijn die cd's 'beroemd'. En omdat er nog steeds 'gegadigden' zijn die ik er blij mee kan maken, houd ik voorlopig nog het plezier van het vervaardigen. Voor de eerstvolgende kandidaat ben ik al de muziek aan het verzamelen. Om het persoonlijk tintje van die cd te versterken, wil ik tussen de nummers door ook wat andersoortige fragmenten opnemen.

Voor een heel specifiek fragment ben ik hard op zoek, waarvoor ik zelfs vragen stelde op de site van de auteur. Het is een heel klein stukje uit een conference van Paul van Vliet. Ik heb echter geen idee uit welke show. Zover ik mij kan herinneren zat er in die show ook een conferance over de familie Jansen, die in Frankrijk op vakantie gingen. "Bonjour monsieur, je suis Jensen de Hollande, je réserve une chambre...". Een hilarisch verhaal.

Maar het fragment wat ik zoek gaat over een gladiool. Paul van Vliet zegt daar over (ongeveer): “Met het maken van de Gladiool was Onze Lieve Heer in gedachte al bij het maken van de zuurstok”.

Dus, hierbij de oproep: Wie kan mij helpen aan een digitale versie van die uitspraak. Of, wie kan mij zeggen uit welke show het komt?

Het zal mij benieuwen.

Door de bank genomen was ooit een gezegde,
heden ten dage is het de kille waarheid van de crisis.

De ontmaskering van Derek Ogilvy kwam mij wel heel erg ongelegen. Ik had dan ook danig op Linda Hakeboom de pest in, omdat zij de Schotse telepathist contact met haar ‘overleden’ grootvader liet leggen. Om achteraf te melden dat opa nog springlevend is. De kans dat ik David on Tour zal bezoeken is daardoor compleet verkeken. Gelukkig maar, want zo kan mij niet zomaar iets op de mouw worden gespeld. Maar tegelijk ook heel jammer, want ik had mijn overleden Truus graag nog wat willen vragen. Niets intiems, want daar zou Derek en zijn publiek niets mee te maken hebben, maar iets praktisch, iets over onze katten.

Van Truus zou ik geweten willen hebben of ik iets verkeerd heb gedaan. Want het zijn ontzettend lastige vreters (geworden). Zoals hun vrouwtje heel afwisselend eten aan de diertjes voorschotelde, zo afwisselend probeer ik ook hun menukaart samen te stellen. Ik heb ten minste drie merken brokjes in gelei in voorraad, waarvan ik ’s ochtends twee verschillende smaken op de bordjes presenteer. Zoals Truus dat ook deed, volgens mij. En dat had ik haar graag willen vragen.

’s Avonds gaat de poezenkeuken rond half zes open. Dan rouleert het avondeten tussen ‘soepvlees’ (van rund), diversiteit aan het duurdere Gourmet, runderhart en tartaar, terwijl er altijd wel brokjes te knabbelen zijn. Ook hier geloof ik in de geest van Truus te werken. Desalniettemin…..

Kennelijk heb ik het niet helemaal goed aangepakt, heb ik hen verpest. Zijn we op het moment uitgekomen dat mijn diertjes alleen nog willen eten, als zij vooraf de menukaart in hebben kunnen zien. Vanmorgen lieten zij visueel nog eens luid en duidelijk zien dat ze zelf wel bepalen wat ze willen eten. Eén van de gerechten (links) werd niet aangeraakt, zoals op de foto zichtbaar is.

En daarover had ik het graag nog even met Truus gehad.