Toevallige kunst.

Zoals eerder neergeschreven, vindt er bij mij thuis een verbouwing plaats. De badkamer is volledig gestript, om er een inloopdouche van te laten, met de nadruk op laten, maken. Onhandigheid is een onverborgen talent van mij. Ons bubbelbad, nog van de eerste generatie, had vooral voor Truus goede dienst gedaan. Zij lag graag in bad. Ik was daar in de loop der tijd veel te ongeduldig voor geworden. Daarom verheug ik mij op de nieuwste noviteit onder het douchen.

Door de verbouwing, met stofhappen als het onvermijdelijke, is mijn inmiddels redelijk goed georganiseerde huishouden behoorlijk ontregeld. Iets wat ook mijn twee diertjes ervaren, nog los van de klere herrie van het jekkeren. Hun kattenbak moest tijdelijk van de badkamer naar de patio worden verhuisd. Voor Morro, ook wel hartstikkevriend genoemd, was dit geen enkel probleem. De adreswijziging deerde hem totaal niet.

Voor Lotta lag dat anders. Zij leek de noodzaak van de verhuizing in het geheel niet in te zien. Dat kan niet uit gêne zijn, om in een centrale ruimte van het huis te moeten kakken, want de kap om de kattenbak biedt haar voldoende privacy. Het lijkt er op dat het poesje niet graag veranderingen in haar leventje accepteert. Wat haar gedragsverandering verklaart na overlijden van haar vrouwtje.

Uiteindelijk heeft zij haar tijdelijke toiletruimte toch geaccepteerd, niet voordat zij tot twee maal aan toe uit protest de drol pal voor de kattenbak had neergelegd.

Waar is het nou voor nodig, dat we met het ouder worden allerlei kwaaltjes krijgen? Dat ons geheugen zich steeds meer in de steek laat? Tenminste, bij mij wel. ‘De laatste tijd’ gebruik ik veel meer shampoo dan voorheen. Niet omdat ik op mijn kalende kop er meer van gebruik, maar doordat ik heel snel vergeten ben dat ik mijn haar al heb gewassen. Speelde de shampoofabrikant daar marketingtechnisch maar eens op in, bijvoorbeeld door een shampoo te ontwikkelen waarmee, door het twee keer achter elkaar te gebruiken, je haargroei weer terugkomt. Of zouden zij een deal hebben gesloten met de kalekoppenpetjesfabrikant? Hoe dan ook, ik ben erg vergeetachtig (geworden).

Vanwaar deze inleiding?! O ja… Gisteren overkwam mij toch wel iets heel bizars. Er is bij mij een verbouwing gaande en een van die mannen had de sleutel van de buitenkast nodig. Anders dan normaal werd deze sleutel op z’n plek teruggehangen, zonder dat de buitenkast werd afgesloten. Iets wat ik 's avonds alsnog ging doen.

Na de sleutel van z’n hangplek gepakt te hebben werd ik, zoals zo vaak, even afgeleid. Eenmaal weer voornemens de buitenkastdeur alsnog af te sluiten, kon ik de sleutel niet vinden. Waar had ik die nou neergelegd. Er ontstond een zoektocht, zoals die ook bijna dagelijks voor mijn prothese (leesbrilletje) plaats vindt. De sleutel kwam niet boven water. Natuurlijk toch weer even op z’n hangplek gekeken. Nee, daar had ik ‘m echt weggepakt.

Ik zou ‘m toch niet hebben weggestopt, op de plek waar de reservesleutels van het huis liggen?! Nee, ook niet. Maar hè, dat is gek….. Aan dat sleutelbosje zaten, naar ik nu voor het eerst zag, twee sleutels voor de schuurdeur. Raar, volgens mij was dat er altijd maar één. Na het te hebben uitgeprobeerd, bleken allebei de sleutels op de schuurdeur te passen. Voor mij een compleet raadsel, waarmee ik die ene sleutel nog steeds niet terug had gevonden. Voor de tweede keer nog eens naar de lege spijker staan staren, terwijl de twee sleutels aan die ene bos mij nog bezig hielden. Ik weet (bijna) zeker, dat het er altijd maar één is geweest.

Profiterende van mijn vrouwelijke intuïtie probeerde ik de extra sleutel toch maar op de buitenkastdeur uit. ???!!!, de sleutel deed wat ie moest doen, hij sloot de kastdeur af. Wat een ‘griezelige’ waarneming. De losse kastdeursleutel was zoek om later, zonder tussenkomst van Fred Kaps (Hans Kàzan voor de jongeren), áán de ring reservesleutels teruggevonden te worden.

Ik geef toe, niet bepaald een spannend verhaal, wat ik toch maar aan mijn blog toevertrouw. Zal ik dan toch eens via Derek Ogilvy mijn Truus moeten raadplegen?!*.

-o-o-o-

*n.b.: In mijn blog van 13.1.jl (Derek kreeg de kat) heb ik mijn kans op hulp bij die telepathist ongetwijfeld verkeken.

Vandaag verliet ik Holland om in Friesland (vanuit Sneek) een wandeltocht te lopen. Een pracht tocht in een beetje buitenland, waarbij heel toeristvriendelijk de openbare teksten, onder meer van straat- en gemeentenamen, eerst in de Nederlandse taal staan, om in het Fries te worden ondertiteld. 

Mijn buitenlandgevoel werd verder aangewakkerd in de mooie kroeg van start en finish. Conform mijn bestelling kreeg ik een heel mooie biertje uitgeserveerd. Het viel mij direct op dat het niet zo’n twee-slokken-biertje uit de Randstad was. Nee, een mooi vol glas, prima getapt, waarop ook nog eens de inhoud in centiliters stond aangegeven, 0.3 cl. Wat een verademing.

Zal in vooral de Randstad het toch de Heineken-terreur zijn, waardoor op het vaak slecht getapte biertje geen inhoudsmaat wordt aangegeven?! Ook dan blijft het vreemd dat er van overheidswegen hierop niet wordt ingegrepen. Het wordt tijd dat de bierboeren hierop worden aangepakt.

Maar goed, in Friesland weten ze, zoals in elk buitenland, wel hoe het hoort. Na m’n eerste teug draaide ik het bierglas een kwartslag, om te zien welk Fries biertje voor mij was ingetapt. Jammer, geen Fries biertje. Wel een Duits biertje, waar ze al vele jaren weten hoe het hoort.

-o-o-o-

* Deze kopregel is een variant op mijn gepubliceerde spreukje, zie hoorvoor mijn kroondomein: www.kroondomein.com/weinigsucces.htm

Het spreekwoord “Het gras van de buren lijkt altijd groener” kan ook meer zijn dan dat het lijkt. Als je het over een petje hebt tenminste. Het afgelopen weekend, tijdens de wandelmarathon van Egmond, werd ik met mijn neus weer eens op die feiten gedrukt. Vooral zondag regende het niet alleen, maar stond er ook een fikse storm van minstens windkracht 6.

Ondanks dat ik elk weekend zo’n 20 kilometer mijn kuiten laat passeren, ben ik niet echt het prototype wandelaar. Nooit draag ik een rugzak, heb ik wat mondvoorraad eten in de zakken van mijn shirt en zijn mijn twee halve liters water óf in mijn broekzakken (in de zomer) óf in mijn wandeljack (in de winter) weggestopt. Regenkleding heb ik niet ‘aan boord’. De Halfords poncho heb ik inmiddels 10 jaar in mijn bezit, heb ik af en toe voor een tocht bij mij gestoken, om later weer in de kast ongebruikt terug te leggen. Het komt ook niet veel voor dat ik in regen loop en de weinige keren dat het wel gebeurd wacht ik te lang, ben ik al zeik nat, waardoor de poncho niets meer voor mij kan betekenen.

Met mijn petje op, bij windkracht zes, laveer ik mijn hoofd 'al zeilend' alle kanten op, zoals een zeiler zijn zeilen bol zal houden. Al lopend staat mijn hoofd meestal schuin tegen de wind in om de storm er geen vat op te laten krijgen. Mijn zicht is hiermee beperkt, waardoor de kans op herkenning van wandelbekenden bijna een onmogelijkheid is. De wind heeft mij zo ogenschijnlijk arrogant gemaakt.

Terug naar dat groene gras, naar dat petje van de buren. Hoe krijgen ze het voor elkaar?!

Het valt mij niet moeilijk een ander te plezieren, sprak ik verre van bescheiden. Zo edelmoedig is dat niet, omdat ik daarbij wordt gedreven door de dingen die ik leuk vind om te doen. Een voorbeeld daarvan is de persoonlijke cd's, die ik vaak voor een verjaardag maak. Ooit bedacht toen een vriend 50 jaar werd. Voor hem maakte ik toen een dubbel cd, waarop alle nummero één hits staan, vanaf zijn geboortedag tot aan z'n vijftigste verjaardag. Leuk om te maken, om te geven en soms (de kopie) te beluisteren.

In eigen kring zijn die cd's 'beroemd'. En omdat er nog steeds 'gegadigden' zijn die ik er blij mee kan maken, houd ik voorlopig nog het plezier van het vervaardigen. Voor de eerstvolgende kandidaat ben ik al de muziek aan het verzamelen. Om het persoonlijk tintje van die cd te versterken, wil ik tussen de nummers door ook wat andersoortige fragmenten opnemen.

Voor een heel specifiek fragment ben ik hard op zoek, waarvoor ik zelfs vragen stelde op de site van de auteur. Het is een heel klein stukje uit een conference van Paul van Vliet. Ik heb echter geen idee uit welke show. Zover ik mij kan herinneren zat er in die show ook een conferance over de familie Jansen, die in Frankrijk op vakantie gingen. "Bonjour monsieur, je suis Jensen de Hollande, je réserve une chambre...". Een hilarisch verhaal.

Maar het fragment wat ik zoek gaat over een gladiool. Paul van Vliet zegt daar over (ongeveer): “Met het maken van de Gladiool was Onze Lieve Heer in gedachte al bij het maken van de zuurstok”.

Dus, hierbij de oproep: Wie kan mij helpen aan een digitale versie van die uitspraak. Of, wie kan mij zeggen uit welke show het komt?

Het zal mij benieuwen.

Door de bank genomen was ooit een gezegde,
heden ten dage is het de kille waarheid van de crisis.

De ontmaskering van Derek Ogilvy kwam mij wel heel erg ongelegen. Ik had dan ook danig op Linda Hakeboom de pest in, omdat zij de Schotse telepathist contact met haar ‘overleden’ grootvader liet leggen. Om achteraf te melden dat opa nog springlevend is. De kans dat ik David on Tour zal bezoeken is daardoor compleet verkeken. Gelukkig maar, want zo kan mij niet zomaar iets op de mouw worden gespeld. Maar tegelijk ook heel jammer, want ik had mijn overleden Truus graag nog wat willen vragen. Niets intiems, want daar zou Derek en zijn publiek niets mee te maken hebben, maar iets praktisch, iets over onze katten.

Van Truus zou ik geweten willen hebben of ik iets verkeerd heb gedaan. Want het zijn ontzettend lastige vreters (geworden). Zoals hun vrouwtje heel afwisselend eten aan de diertjes voorschotelde, zo afwisselend probeer ik ook hun menukaart samen te stellen. Ik heb ten minste drie merken brokjes in gelei in voorraad, waarvan ik ’s ochtends twee verschillende smaken op de bordjes presenteer. Zoals Truus dat ook deed, volgens mij. En dat had ik haar graag willen vragen.

’s Avonds gaat de poezenkeuken rond half zes open. Dan rouleert het avondeten tussen ‘soepvlees’ (van rund), diversiteit aan het duurdere Gourmet, runderhart en tartaar, terwijl er altijd wel brokjes te knabbelen zijn. Ook hier geloof ik in de geest van Truus te werken. Desalniettemin…..

Kennelijk heb ik het niet helemaal goed aangepakt, heb ik hen verpest. Zijn we op het moment uitgekomen dat mijn diertjes alleen nog willen eten, als zij vooraf de menukaart in hebben kunnen zien. Vanmorgen lieten zij visueel nog eens luid en duidelijk zien dat ze zelf wel bepalen wat ze willen eten. Eén van de gerechten (links) werd niet aangeraakt, zoals op de foto zichtbaar is.

En daarover had ik het graag nog even met Truus gehad.

Mijn kater Morro heeft nauwelijks nog 'een stem'.
Is ook niet nodig, want hij hoeft maar te kikken.

-o-o-o-

N.B. Meer over (mijn) katten lees je in Poespas van het Kroondomein: www.kroondomein.com/poespas.htm

Nog steeds valt het mij niet mee, om mijn Truus zoals zij was in herinnering terug te brengen. Daarvoor staat haar ziekbed en heen gaan nog te veel op mijn netvlies. De voorzienigheid gaat mij nu een handje helpen. Half maart 2011, toen wij nog van niets wisten, waren we met familie uit Zuid Afrika naar de Zaanse Schans, waar de nichten samen op de foto gingen, om onze kalender van 2012 op te sieren.

Wat een geluk, want nu heb ik een van de laatste fijne herinneringen met Truus (rechts) een schrikkeljaar lang op mijn WC hangen.

.

Ook mijn eerste oudejaarsavond wil ik helemaal alleen zijn. Echt niet zielig, want gisteren heb ik samen met een vriendin van ons, wiens jaar ook heel slecht was verlopen, een alternatieve oudejaarsdag gevierd. Eerst bij het Matinee van Sjaak Bral in Theater Diligentia, op een van de allermooiste plekjes van Den Haag.

Daarna zijn we de kroeg ingedoken, waar we heel gezellig ons onder voornamelijk Haagse Brallenputters hebben begeven. Als de grootste vrienden verlieten wij dit prachtcafé in Buurtschap 2005. Nog maar net op tijd wisten we toen, drie minuten na elkaar, onze laatste trein te halen. Mijn feestje is dus al gevierd.

Vanavond overkomt mij een heel bijzonder oud en nieuw. Het grote verdriet over het verlies van mijn Geertruida (Truus) overheerst, terwijl ik tegelijk weer uitkijk naar nieuwjaarsochtend, wanneer ik Geertruida (Trudy) van Schiphol kan afhalen. Hoe heeft het allemaal zo kunnen lopen?!

Als man van de symboliek, wil ik de ene (Truus) herdenken en de ander (Trudy) officieel mijn leven binnenlaten. Vandaar dat bij hun foto op deze oudejaarsavond Truus haar kaarsje brandt. Als mijn Oud en Nieuw.

Al heel wat jaren heb ik een jaarkaart voor het Noordhollands Duinreservaat, waar ik dan ook al heel wat kilometers heb gewandeld. Jaarlijks haalde ik die kaart bij de boekhandel in Egmond aan zee, waar j’m netjes krijgt ingeseald.

Dezer dagen zou ik jaarkaart 2012 weer gaan halen, ware het niet dat ik door de folder van het PWN Waterleidingbedrijf werd verleid om de jaarkaart bij hun via Internet te bestellen. Ach waarom niet, dus mijn kaart bij de baas zelf aangevraagd. Het joetje werd door PWN van mijn bankrekening afgeschreven en vandaag (31 december) lag mijn nieuwe pas in de bus.

“Lekker interessant”. Valt daar dan wel een blog aan te wijden?! Wis en waarachtig! Het was namelijk of ik water zag branden. De waterdragers snoepten namelijk 9 dagen van mijn jaarkaart af, door ‘m op 22 december te dateren, terwijl mijn kaart 2011 dan nog niet is verlopen. Daar neem ik natuurlijk geen genoegen mee. Gewoon, uit principe. Vandaag stuur ik ze een mailtje waarin ik voor mijn jaarkaart een vol jaar claim.

Zal mij benieuwen of het PWN, die kennelijk als monopolist niet gewend is om commercieel met de consument om te gaan, de jaarkaart als nog een levensduur van 365 dagen zal geven. Wordt natuurlijk vervolgd.

Waren het gisteren mijn voeten, vandaag waren mijn ogen aan de beurt. Tijdens een soort APK-keuring bij mijn huisarts leek het wel een goed idee om weer eens doorverwezen te worden naar de oogarts. Uiteindelijk was ik daar ruim negen jaar geleden voor het laatst, toen mijn linker oog werd gelaserd en rechts een compleet nieuw lensje werd geplaatst. Een actie waardoor ik tot op heden alleen nog maar een leesbril hoef te dragen.

Alvorens door te worden verwezen moest er eerst van mijn opticiën, waar ik precies een jaar geleden nog een nieuwe leesbril had aangeschaft, een oogmeting gedaan worden. Aldus geschiedde en ben ik in afwachting van de oproep voor de oogarts.

Dat doet mij wel terugdenken aan mijn leuke tijd in Rotterdam, waar ik voor Dagblad het Vrije Volk meewerkte aan speciale uitgaven. De jaarlijkse voetbalkrant van dit socialistisch dagblad, die bij de start van het nieuwe seizoen verscheen, was beroemd. Natuurlijk met veel aandacht voor Feyenoord die, net voor het ter perse gaan van die voetbalspecial, een foto aanleverde van het nieuwe elftal.

Dit was niet onze enige samenwerking met De Kuip. Want ook voor de popconcerten in dit stadion maakten wij specials, die niet alleen in de krant verschenen, maar ook in De Kuip werden uitgedeeld. Dat dit ook daadwerkelijk gebeurde werd in een rechtstreeks radioverslag van het concert van Rod Stewart (1983) bewezen.

Ik had een fabrikant van surfplanken er voor geïnteresseerd om de achterpagina te sponsoren, waarbij onder de surffoto de tekst van I Am Sailing werd afgedrukt. En ver voor het tijdperk van het elektronische scorebord, waarop tijdens concerten ook de songteksten zijn te lezen, kwam luidkeels uit 31.000 kelen het I Am Sailing via de radio de huiskamer binnen. De PR stunt was geslaagd.

Maar ook een Rotterdamse opticien wist optimaal aandacht te vragen voor zijn exclusieve brillencollectie. Door zijn opvallende advertentie in Het Vrije Volk was Rod Stewart, met diezelfde bril, zelfs te gast in het tv-programma Voor de vuist weg van Willem Duys. Toch leuk dat ik aan die acties destijds een belangrijke bijdrage heb kunnen leveren. 28 Jaar na dato kwamen die beelden tijdens een oogtest weer op mijn netvlies terug.

Van horen zeggen weet ik dat vrouwen hun haar anders gaan dragen als zij een nieuwe relatie hebben. Een grappig maar onbekend fenomeen in onze mannenwereld. Hoewel….

Ik ben een fervent blote voetenloper. In huis dan. Zodra ik thuis kom gaat mijn T-shirt en joggingbroek aan, wel een beetje knappe, dus zonder zo’n lubberkont. Meestal gaan m’n sokken dan ook uit. Een gewoonte die genetisch, van moeders kant, is bepaald. Zonder dat ik daar ooit acht op heb geslagen, blijkt dat bloot lopen een behoorlijke aanslag op mijn voeten te hebben gedaan. Daar werd ik op gewezen door Trudy, mijn vriendin waarmee ik mijn tweede leven ben ingegaan. Is het dan zo dat ik, als variant op het nieuwe coupegedrag van de vrouw, iets aan mijn voeten gaat doen?! Ja en Nee. Nee, omdat ik daar nooit op zou komen. Ja, omdat Trudy mij een voetenbon cadeau heeft gedaan.

Zo’n pedicure zag ik trouwens wel tegen op. Niet zozeer omdat het mij een verwijfde actie leek, maar meer door het idee van dat gefriemel aan mijn voeten. Ik kan ook heel slecht tegen kietelen. Trudy had mij echter al een voorproefje gegeven, door wat eelt weg te schrapen en mijn maatje 41 met crème te masseren. Verrassend genoeg heb ik dat heel prettig gevonden. Dus, vol enthousiasme op naar de pedicure.

Toch licht bedremmeld nam ik in de behandelstoel plaats. Met voorbedachten rade was ik er op mijn slippers naar toe gegaan, zodat ik ter plaatse niet mijn schoenen hoefde uit te trekken.

Ja heel gek, aan dát uittrekken was ik absoluut nog niet aan toe. In ieder geval kon er nu direct worden gerenoveerd.

Alsof de winterbanden onder mijn enkels door zomerbanden waren vervangen. Wat een zalig gevoel. Ik lijk op wolken te lopen en nu weet ik al, dat met mijn opgeknapte onderstel mijn 1058 kilometer wandelplezier van 2011 zal worden overtroffen.

Een leuke gebeurtenis, voor mijzelf dan, is volledig aan mijn aandacht ontsnapt. Op 17 december jongstleden had ik een lustrum te vieren. Mijn Kroondomein bestond toen precies 10 jaar, www.kroondomein.com Het was eigenlijk uniek dat ik destijds die naam kon kopen, want uiteindelijk is het kroondomein in de werkelijke wereld het landgoed van Het Koninklijk Huis. Met enige fantasie geloof ik zomaar, dat zeker Prins Willem-Alexander knarsetandend heeft waargenomen, dat een man uit het volk zich van het digitale Kroondomein heeft meester gemaakt. Tja Alex, zo zijn wij, nou ja, jij binnen afzienbare tijd, beiden bezitters van een Kroondomein. Hopelijk doet het jou wel deugd dat ‘die andere bezitter’ een Hagenees is.

Het zou toch verschrikkelijk zijn als het digitale Kroondomein in Chinese handen zou zijn gevallen?! Zoals het nu is, is het overigens geen garantie voor de toekomst. Ik durf echt niet te beloven dat ik het digitale Kroondomein, onder druk van het grote geld, in eigen beheer zal blijven houden. Misschien voor mij wel reden geweest om, voor de zekerheid, een tweede digitale uitklep, met “Knetter” te hebben opgezet. Waarmee ik overigens heb te vieren, ik feest wat af, dat deze maand er royaal boven de 10.000 bezoekers wordt gescoord.

In de loop der jaren heb ik van mijn Kroondomein meer een community gemaakt. Als dierenliefhebber wilde ik, naast mijn geschrijf over mijn katten, ook graag emotionele verhalen verzamelen van zowel katten- als hondenbezitters, waarvoor de rubriek Poespas en Blaf Zelf! ontstond. Leeuwendeel kwam er voor andere dierenliefhebbers.

Dan was er een moment dat door een (amateur) kunstenaar mijn ijdelheid werd gestreeld, die een lovende tekst had over mijn creativiteit, maar die tegelijk vond dat er ook ruimte moest zijn voor beeldende creativiteit. Zo ontstond er ook, met de naam Kroon op het Werk, een digitale expositieruimte. “Hare Majesteit, met plezier ruim ik ook voor u een ruimte in. Natuurlijk beloof ik dan wel dat dié digitale expositieruimte nooit in andere (lees Chinese) handen zal vallen”.

Een voorbeeld van Kroon op het Werk van Dana Treadwell-Huisman

Mijn pen leg ik nu even neer, beter gezegd mijn toetsenbord laat ik nu even onberoerd, om alsnog stil te staan bij het vreugdevolle moment van 10 jaar Kroondomein.com Zou ik daar ooit nog Koninklijk voor worden onderscheiden?!

-o-o-o-

n.b. : Gebruik de linck voor het bezoeken van genoemde rubrieken: www.kroondomein.com/poespas.htm www.kroondomein.com/kroonophetwerk.htm