Nakomelingen Klercq Deel 1

Van de Familie Klercq, een geslacht dat in het verre verleden rond 1630 is ontstaan, daar is Dirk Jacobsen de Clercqen aantoonbaar de vroegste voorouder van. Hoewel ook broers en zussen van hem bekend zijn, evenals familieleden uit de streek van Bergen op Zoom, Roosendaal-Nispen en Ossendrecht. Helaas is onvoldoende bewijs te leveren van familieverbanden. Wel kan worden aangenomen dat het verste verleden van de familie Klercq in Westelijk Noord-Brabant en misschien wel in Antwerpse streken ligt.

De Dordrecht Tak
Uit het huwelijk van Cornelis de Clercqen met Seijke (Lucia) van Havenbeek zijn vijf kinderen geboren, waarvan drie zonen voor nakomelingen hebben gezorgd. Cornelis Klercq trouwde met Herremijna Versteegh waaruit de Dordtse Tak is onstaan, die helaas is uitgestorven.

Binnen deze familie lag verband met de kunstschilder Johannes Vermeer uit Dordrecht. Ook de tweede man van hun dochter was een bekende kunstschilder. Aart Schouman was evenwel een wispelturige man. Eens lid van de kunstclub Pictura, meldde hij zich af, om daarna weer toe te treden, en vervolgens het ritueel te herhalen. Van deze Aart Schouman zijn wand- en plafondschilderingen bekend in herenhuizen aan de Dam in Middelburg.

De Eerste Dinteloord-Prinsenland Tak
Arnoldus Petrus Klercq huwde Wilhelmina Picard. Uit dit huwelijk is de familie Klercq in voorspoed voortgezet, zij het dat veel gezinnen geplaagd werden door de vroege dood van hun kinderen. Deze familietak is bekend als de Eerste Dinteloord Tak, ondanks het feit dat familieleden veelvuldig verhuisden.  

De noodzaak tot verhuizen was het gevolg van de funkties die werden bekleed. Het merendeel van deze Klercq-en waren militairen van midden- en hoger kader waardoor zij minimaal per drie jaar van legerplaats wisselden. Deze familie Klercq is getrouwd met personen van belangrijk statuur, waaronder de families; Scholl van Egmond, Droogleever-Fortijn, van Eeden, Besier, Modderman Bottemanne en Geertsema. Ook bestaan relaties met de families; Nicolaas Beets, de Foreest, André de la Porte, van Rijckevorsel en Versfelt, om een indruk te geven. 

Al deze verbintenissen hebben er helaas niet toe geleid, de Eerste Dinteloord Tak van nakomelingen te verzekeren. Deze tak is uitlopend. 

© 2011 Albert Prins

Onderstaande bijlagen kunnen familieleden vrijblijvend downloaden

Nakomelingen Klercq Deel 2

Van de Familie Klercq, een geslacht dat in het verre verleden rond 1630 ontstond, is Dirck Jacobsen de Clercqen met zekerheid de oudste voorvader. Zijn zoon Cornelis de Clercqen die met Seijke (Lucia) van Havenbeek trouwde, hebben door de verwekking van drie zonen voor nageslacht gezorgd. Tussen de jaren 1711 en 1724 zijn geen kinderen bekend die voor nakomelingen zorgden. Wel is een zekere Pieter de Klercq in deze periode bekend, maar hij valt niet te determineren. Nader onderzoek kan verassingen opleveren.

De Tweede Dinteloord-Prinsenland Tak
Uit het huwelijk van Arnoldus Petrus Klercq met Wilhelmina Picard worden acht kinderen geboren. De eerste zoon Cornelis de Klercq trouwt drie maal. Zijn eerste vrouw; Dina Wilhelmina Vergouw overlijd kort na het huwelijk. Zijn tweede vrouw; Petronella de Swart brengt 4 kinderen ter wereld, waarvan Arnoldus Petrus Klercq (deze naam komt bij herhaling voor), met Adriana Honcoop huwt en voor nakomelingen in de Dinteloordse streek zorgt.
Cornelis de Klercq trouwt voor de derde maal; nu met Kaatje den Hollander. Hieruit ontstaat ook een Dinteloord Tak, maar ook een Klundert Tak. Al deze Klercq-takken zijn uitgestorven

De zoon Willem Klercq, van Arnoldus Petrus Klercq en Wilhelmina Picard is in Deel 1 besproken. De andere zonen Pieter Klercq en Anthonij Klercq, daar zijn op dit ogenblik geen nakomelingen van bekend. Pieter Klercq verbleef zijn levenlang in Dinteloord. Zijn beroep als Logementhouder bracht hem tot een belangrijke positie door het organiseren van veilingen en openbare aanbestedingen met betrekking tot dijkonderhoud. Zijn broer Willem was gezworene van twee waterschappen in de polders rond Dinteloord, secretaris-penningmeester en vertaler van de Franse taal.

Van broer Anthonij Klercq is bekend dat hij in Roosendaal woonde, overigens ook de stad waar al zijn broers geboren waren, van beroep was hij koperslager. Hier doet zich een merkwaardig voorval voor, want ook zal Cornelis Klercq, de zoon van broer Laurens Klercq uit Rotterdam, koperslager worden en zich later in Middelburg vestigen.

© 2011 Albert Prns

Onderstaande bijlagen kunnen familieleden vrijblijvend downloaden

Nakomelingen Klercq Deel 3
Van de Familie Klercq, een geslacht dat in het verre verleden, rond 1630 is ontstaan, waar Dirck Jacobsen de Clercqen de voorvader, en Cornelis de Clercqen de stamvader van is, daar zijn verschillenden takken uit ontsproten. Drie zonen van Cornelis de Clercqen zijn verantwoordelijk geweest voor verspreiding naar Dinteloord-Prinsenland, Dordrecht, Roosendaal en Middelburg. Cornelis de Clercq die met Seijke Lucia van Havenbeek huwde heeft de familie naar Dordrecht gebracht. Daar is het dan ook bij gebleven, deze tak is in Venlo uitgestorven.

Beter verging het Arnoldus Petrus Klercq die met Wilhelmina Picard trouwde. Van zijn tak vestigden nakomelingen in Dinteloord en Klundert. Met zijn zoon Willem Klercq kwam deze Klercq-tak in de bovenlagen van de samenleving terecht door huwelijken met vooraanstaande families, met relaties in de wetenschap, literaire kringen, de rechtelijke macht, zelfs tot aan het Haagse Hof.

De Naam wisselingen Klercq
De naam Klercq wordt in verschillende variaties geschreven, maar we mogen aannemen dat het om dezelfde familie gaat, wat blijkt uit vergelijkingen van opeen volgende archiefstukken en akten. Met Laurens Klercq, die net als zijn broers in Roosendaal geboren zijn, is de verspreiding naar Middelburg in gang gezet. Wat een zeer belangrijke ontwikkeling betekende. Uit deze tak zijn namelijk tot op de dag van vandaag bijna alle Klercq-en te herleiden. Dus Klercq, zonder dat u het misschien weet bent u haast allemaal een beetje Zeeuw van origine. 

De Eerste Middelburgse Tak
De Eerste Middelburgse Tak verloopt van Laurens de Clercq (Roosendaal-Rotterdam) naar zijn zoon Cornelis Klercq met zijn vrouw Anna Catharina Elisabeth Scheel (Rotterdam-Middelburg), via hun zoon Cornelis Noe Klercq met zijn vrouw Pieternella Meeuwse. De kinderen van dit echtpaar blijven met een enkele uitzondering trouw aan Middelburg. De dochters uit deze tak dragen de naam Klercq niet voort. Alleen Goutien, Aletta en Francina Maria Klercq geven hun kind de naam Klercq, wat niet vreemd is omdat deze kinderen als z.g. voorkind aangemerkt kunnen worden. Dus geboren voor het huwelijk, of wanneer de vader onbekend is. Een ongeplande geboorte, want anti-conceptie middelen waren destijds vrijwel onbekend.

De Den Helder Tak
De Den Helder Tak ontstaat wanneer de zoon van Marinus Hendrik Klercq en Pieternella Jacomina Kaasen naar Den Helder vertrekt. Joost Klercq heeft aangemonsterd bij de Marine, hij ontmoet in Den Helder; Maria Klasina Goudswaard. Een huwelijk is daar het gevolg van. Daar komen kinderen van; zo is de Den Helder Tak ontstaan. In Noord-Holland is Klercq een welluidende naam geworden, zelfs een zeer bekende, gewaardeerde naam in de meubel-branche. De naam Klercq wordt in de jongste generaties doorgedragen.

De Deventer Tak
Uit hetzelfde gezin; Marinus Hendrik Klercq en Pieternella Jacomina Kaasen, kennen we de jongste zoon Cornelis Klercq. Hij vertrok naar Deventer. Hoe hij tot dit besluit is gekomen is niet bekend. Wel is het een en ander aan de hand met dit gezin Klercq-Kaasen. Broer Jacobus en Marinus Hendrik zitten enige tijd in cachot, zelfs moeder Pieternella heeft een strafblad. In hun tijd van grote sociale misère moeten ze een misstap hebben begaan. Toen betekende een straf veelal meteen regiem op water en brood in het gevang. Dit zal dan ook wel de reden zijn geweest waarom alle broers, misschien wel uit schaamte of schande, uit Middelburg zijn vertrokken. De Deventer Tak bestaat nog steeds en te verwachten valt dat de naam Klercq wordt doorgegeven.

© 2011 Albert Prins

Onderstaande bijlagen kunnen familieleden vrijblijvend downloaden

De familie Klercq - Kaasen heeft een zwart randje

Cornelis Noe Klercq en zijn vrouw Pieternella Meeuwse verblijven in 1819 voor een paar dagen in Rotterdam. Het is maandag 27 september, het wordt een dag met een tragische afloop. Wat precies is gebeurd weten we niet, het geheim ligt nog opgeborgen in een of ander archief. Zowel Cornelis, als zijn vrouw Pieternella komen om het leven, vermoedelijk voor een ongeval, want hij is 47 jaar en Pieternella 38 jaar. Dat zijn geen leeftijden waardoor je plotseling, en dan nog wel gelijktijdig een natuurlijke dood sterft. Er moet dus iets vreselijks zijn gebeurd, waarover slechts valt te gissen. Zijn ze onder een omnibus terecht gekomen, is het schip waar ze meevoerden omgeslagen in de haven van Rotterdam? De doodsoorzaak is niet bekend. Wel is het echtpaar naar Middelburg overgebracht, daar is ook aangifte van overlijden gedaan.

Van de zeven kinderen die ze achterlaten is weinig bekend van de dochters. Niet veel meer dan dat ze getrouwd zijn en dat alle drie de dochters een voorkind op de wereld hebben gebracht. Goutien was al 36 jaar toen ze het eerste kind kreeg, wat eigenlijk al "op leeftijd" is.  Aletta zelfs 19 jaar en Franscina Maria, die toen in Veere woonde, 21 jaar. Gelukkig zijn ze toch getrouwd geraakt, want in verwachting raken, of een kind krijgen vóór het huwelijk was beslist een schande.

De drie jongens die achterbleven waren nog erg jong. Marinus Hendrik en Laurens, vijf en twee jaar, terwijl Johannes Cornelis nog nauwelijks 1 jaar oud was. Ze zullen weinig herinnering aan hun ouders hebben gehad. Het zou heel goed mogelijk zijn geweest dat ze ondergebracht zijn geworden in het Burgerlijk Weeshuis aan het Molenwater. Over het leven van Laurens tasten we in het duister. Marinus Hendrik en Johannes Cornelis zetten de familie voort. 

De Dienstdoende Zeeuwse Mobiele Schutterij ingescheept op de ss Marianne voor de reis naar België, 1830.

Marinus Hendrik trouwt op vrijdag de vijfde van de vijfde maand in 1837 met Pieternella Jacomina Kaasen. Dochter van Jacobus Kaasen, hovenier van beroep, en Susanne Oreel, die in Souburg op 8 juni 1798 in Souburg met haar man in het huwelijk was getreden. Pieternella is bij het huwelijk dienstbode. Een beroep voor vrouwen dat veelvuldig voorkwam, waar ook veel vraag naar was binnen de burgerlijke klasse. Marinus Hendrik wisselde nogal eens van beroep. Dan was hij looiersknecht, of metselaar, of op een gegeven moment militair, of beter gezegd schutter bij de ZMS. De Zeeuwse Mobiele Schutterij.

Bij wet van 1827 was de militaire dienstplicht ingesteld. De Burgerlijke Stand is nog maar pas ingevoerd, waarvoor de bevolking hun vaste naam moesten opgeven, nog niet wetende dat dit ook de administratie zou worden voor de invoering van de militaire dienstplicht. Dat was hen wijselijk niet verteld. Binnen het hele Nederlandse Rijk werden schutterijen opgericht. Alle ingezetenen tussen de 25 en 34 jaar werden voor vijf jaar verplicht dienst te nemen, tenzij een vrijstelling verleend was. Wat gold voor geneesheren, predikanten, schoolmeesters en een aantal andere maatschappelijk belangrijke beroepen. Ongehuwden en mannen zonder kinderen, werden ingedeeld bij de keurkompagniën, die bij aanvallen van de vijand in de eerste gelederen vochten. Oorlogvoeren blijft een cynister bedrijf.

Marinus Hendrik krijgt een opleiding in Breda, wat blijkt uit een document. Later zal hij ingedeeld worden bij een bataljon dat ten strijde trekt tegen de Belgische opstandelingen, die zich los wilde maken van de Noordelijke Nederlanden. In de bovenstaande prent is te zien hoe afscheid wordt genomen van de Zeeuwse Mobiele Schutterij, die ingescheept is op de ss Marianne, aangemeerd op de hoek aan de Rouaanse kaai. Marinus heeft zijn schuttersavonturen overleefd. Samen met Pieternella sticht hij een gezin in de Verwerijstraat, vlak bij de Oostkerk. Over zijn kinderen en vrouw zijn nogal merkwaardige verhalen te vertellen,

Verwerijstraat waar Marinus met zijn vrouw Pieternella hebben gewoond, gezien vanaf de Zuidsingel.

Gezinsoverzicht van Marinus Hendrik Klercq en Pieternella Jacomina Kaasen.

III-05  Marinus Hendrik Klercq
Geb. 02-02-1808, Middelburg. Ovrl. 30-05-1884, Middelburg, 76 jr.
Zv; Cornelis Noe Klercq - Pieternella Meeuwse
Huwt 1 met; Pieternella Jacomina Kaasen, vrijdag 05-05-1837 te Middelburg
Bruidegom 29 jr. Bruid 28 jr. Huwelijk 27 jr
Geb. 21-09-1808, Middelburg. Ovrl. dinsdag 27-12-1864 Middelburg, 56 jr.
Dv; Jacobus Kaasen - Susanne Oreel

Aantekeningen;
Beroep bruidegom; Looiersknecht, Militair, Schutter ZMS, Metselaar, Diensttijd vanaf 1837.
Decorandus; Metalen Kruis 1830, Citadel Antwerpen.
Krijgsgevangen door Franse troepen, afgevoerd naar Frankrijk
Beroep bruid; Dienstbode
Beroep vader v bruid; Hovenier
Wonende vervolgens; Wijk L-164, Wijk L-162, Verwerijstraat Wijk N-139
Detentie; Pieternella J. Klercq-Kaasen, 1857 (49jr) tot en/of 1860 (52jr)
Detentie; Jacobus Klercq, 1855 (14jr)
Detentie; Marinus Cornelis, 1864 (22jr)

Kinderen uit dit huwelijk; 8 Generatie IV
IV-03  Petronilla Klercq
Geb. 00-00-1837, Middelburg. Ovrl. 22-08-1876 Gent, 39 jr. (Akte DTB Gent nieuw)
IV-04  Pieternella Klercq
Geb. wnsdag 20/21-06-1838, Middelburg. Ovrl. 19-07-1838, Middelburg, 1 mnd.
Geboortehuis; Wijk L-164
IV-05  Pieternella Klercq
Geb. zatdag 09-11-1839, Middelburg. Ovrl. 16-09-1842, Middelburg, 3 jr
Geboortehuis; Wijk L-162
IV-06  Jacobus Klercq
Geb. dondag 19/20-11-1840, Middelburg. Ovrl. 19-09-1885, op zee gebleven, 45 jr
Geboortehuis; Wijk L-162
IV-07  Marinus Cornelis Klercq
Geb. zondag 02/03-10-1842, Middelburg. Ovrl. 15-08-1875 Kota Radja Ned.Indië, 22 jr
Geboortehuis; Wijk N-139
IV-08  Cornelis Klercq
Geb. mndag 12/12-02-1844, Middelburg. Overl dinsdag 07-05-1844, Middelburg, 3 mnd.
Geboortehuis; Wijk N-139
IV-09  Joost Klercq (wordt tak Den Helder)
Geb. zatdag 19-09-1846, Middelburg. Ovrl. 03-10-1914, Den Helder, 68 jr.
Geboortehuis; Wijk N-139
IV-10  Cornelis Klercq (wordt tak Deventer)
Geb. zondag 17/18-03-1850, Middelburg. Ovrl. 18/21-04-1888, Deventer, 38 jr
Geboortehuis; Wijk N-139

Het arme leven van Jacobus Klercq

"In een grote familie met een geschiedenis tot ver in het verleden, kom je vast wel een zwart schaap tegen," beweerde ik laatst bij mijn moeder, die met meer dan familiaire belangstelling mijn wroetwerk in 'oud papier' volgt. Ze was daar niet van overtuigd. "We zijn nette, oppassende mensen, wij doen geen domme dingen," merkte ze op vanuit haar onkreukbare levensvisie. "A-la-bonneur, mamam, ik ben Jacobus Klercq tegengekomen, de arme jongen heeft in het Gevang van Middelburg gezeten. En zijn  broer en moeder ook!!" Mijn moeder wilde het niet geloven; "Klercqen horen daar niet." Natuurlijk niet, en toch is het waar. Het is een triest verhaal over Jacobus Klercq.

De jonge knaap moet in zijn jeugd iets stoms hebben gedaan, want van Jacobus is bekend dat hij in 1855 in detentie is genomen in het  Huis van Arrest, daarna is hij overgebracht naar de Strafinriching van Middelburg, gelegen achter de Blauwedijk. En als je snel rekent, dan schrik je van de uitkomst. Nog maar pas 15 jaar was de jonge jongen toen de straffe deuren van het gevang achter hem sloten. Wat moet er wel niet gebeurd zijn om zo'n jong kereltje in de gevangenis op te sluiten?

Zou hij een moord hebben gepleegd, iemand de hals hebben afgesneden, een arm oud vrouwtje hebben beroofd van haar tasje? Je weet het maar nooit. Ook in de 19de eeuw bestonden vergrijpen, die ook nu gepleegd worden. Misdrijf is van alle tijden. Alleen, toen werd veel zwaarder gestraft. Voor een diefstal, oplichting of zelfs bedelarij werd je al snel tot een jarenlange gevangenisstraf veroordeeld. Het waren doorgaans de kleine luide, die vaak uit nood en armoede vergrijpen pleegden. De geldstraf konden ze toch niet betalen, dus werden ze opgesloten, Achter slot en grendel op water en brood gezet, een ranzig papje voorgezet. Dat zou het gepeupel wel afschrikken van misdragingen. Vrouwen werden daarbij niet ontzien, die gingen evenzo goed het cachot in, wel of geen kind aan de borst. Hadden ze maar beter moeten oppassen.

Zeilstoomschip Gluckauf op volle stoom, Schilder, Frans Naerebout.

Jacobus moet minstens 5 jaar gevangen hebben gezeten. Hoe dat te verklaren is? Uit het ontslagboek van het Gasthuis van Middelburg blijkt dat hij tussen 1860 en 1890 opgenomen is geweest. Wellicht aangetast door een ziekte, opgelopen in de smerige gevangenis, waarvan hij nu moest herstellen. Afijn, Jacobus is genezen verklaard en wil toch wat van zijn leven maken. Rond zijn 20ste jaar gaat hij in de leer voor kok, een beroep dat hem blijkbaar goed bevalt, want hij maakt er een carrière van. In september 1885 monstert hij aan bij een zeilstoomschip als kok-hofmeester. Goed gedaan Jacobus, mooi voor elkaar, waar ga je heen? Jacobus is dan ongeveer 45 jaar en nog steeds niet getrouwd. Jacobus, wat scheelt eraan? Geen belangstelling voor vrouwen? Hij zou toch niet? Hij zou toch niet daarvoor.....!!?? Waarom wil Jacobus Zeeland ontvluchten?

Arme Jacobus kreeg een zeemansgraf

Jacobus droomde van een nieuwe toekomst, ver weg van het bekrompen Middelburg, ver weg van zijn akelig verleden. Zijn droom eindigt abrupt op 19 september 1885, enkele dagen na het inschepen in Vlissingen sterft de arme Jacobus aan boord. Was dat door een plotselinge ziekte, wat haast niet voor te stellen is. Misschien toch een hartaanval gekregen? Overkwam hem een ongeval? Of is hij vermoord? De speculaties voor een afrekening door moord is niet onwaarschijnlijk, want waarom ontvluchtte Jacobus, Middelburg? Je zou er zo een thriller over kunnen schrijven. Het arme leven van Jacobus Klercq.
De arme man kreeg een zeemansgraf op 48º NB - 12º-36' WL Greenwich. En waar zou dat nu dan wel zijn? Op de maritieme kaart blijkt dat de Atlantische Oceaan te zijn, voor de kust van Bretagne, precies tegenover Finistre. Nu we dit weten krijgt de arme Jacobus een plekje in ons hart.   

Moeder Pieternella gaat tweemaal in de fout

Wat er zich allemaal heeft afgespeeld in huize Klercq aan de Verwerijstraat zal wel nooit helemaal aan het licht komen. Zeker is wel, dat in die periode Middelburg sterk verarmd was geraakt. De bevolking zat vaak zonder werk, bedelarij, flessetrekkerij en diefstal zal vaak zijn voorgekomen. In de toendertijd grote gezinnen moest toch brood op de plank komen. Veel straten in Middelburg raakte verkrot, waar de Verwerijstraat niet aan ontkwam. Jacobus was de eerste van het gezin die gesnapt was voor een vergrijp. Zijn moeder Pieternella zat twee jaar later vast voor iets wat niet deugde. Een vrouw van 49 jaar verlaat toch niet voor haar plezier het gezin, niet waar? De gevangenzetting overkwam haar in 1857 en drie later in 1860 opnieuw. Was Pieternella misschien een vroedvrouw met een slechte reputatie?

Het Huis van Bewaring in Middelburg, gesloopt voor nieuwbouw projekten

Is Marinus Cornelis ook een rotte appel? 

De laatste in de rij die gevangenis van binnen heeft gezien is Marinus Cornelis. Ze hebben hem ook voor een tijdje opgeborgen, minstens een jaar, want in het volgende boekjaar van gedetineerden komt hij niet meer voor. Het was niet zo dat de gevangenen de hele dag in hun cel verbleven. Er moest ook gewerkt worden. Rust roest ook in het gevang. Op de onderstaande foto zijn baaiesklanten aan het werk op het terrein van de gevangenis. Aan ontsnappen werd niet gedacht, hoewel zo te zien de mogelijkheid voor de hand lag. Het had toch weinig zin. Waar moest je heenvluchten? Zwemmen konden de meesten toch al niet, en arm als ze doorgaans waren, werden ze weer snel opgepakt, omdat de sociale controle groot was.

Hoe arm waren Pieternella Kaasen en Marinus Hendrik eigenlijk? Vier jaar nadat Pieternella uit de gevangenis was ontslagen, overleed ze op 56-jarige leeftijd. Ze laat dan het huis na in de Verwerijstraat aan haar man en kinderen. Wanneer haar man Marinus, twintig jaar later, overlijd laat hij een huis (Kad. B.1768) met 1 are en 14 centi-are land na, waardig ƒ 1.000, wat een behoordelijke waarde vertegenwoordigde in die tijd. Was dit hetzelfde huis in de Verwerijstraat? Vermoedelijk wel. Er moet meer te vertellen zijn over dit gezin. Daarvoor zal nog diep gegraven moeten worden in archieven. Wanneer daar resultaten van komen wordt dit verhaal herschreven.    

Gevangenen aan het werk bij het Huis van Arrest. Gevels aan overzijde zijn tot heden ongewijzigd

De zonen vertrekken uit Middelburg

Door alle zorgen en ellende in het gezin Klercq-Kaasen, zoeken de zonen een betere toekomst. Jacobus was de eerste die vertrok, helaas had dat een tragische afloop. Joost Klercq ziet in Middelburg geen toekomst meer, hij monstert aan bij de marine, wordt ziekenverpleger en zal uiteindelijk terecht komen in Den Helder, waar hij de familie voorzet, met zijn vrouw Maria Klasina Goudswaard. Datzelfde is ook ook zijn broer Cornelis van plan. Hij wordt stoker-matroos op de binnenvaart en raakt aan vaste wal in Deventer. Hij trouwt de schone Helena Rijnwalt. De vierde zoon die Middelburg ontvlucht, en misschien ook wel de ellende binnen het gezin, is Marinus Cornelis. Hij neemt dienst in het KNIL. Het Koninklijk Nederlands Indisch Leger, waardoor hij uitgezonden wordt naar Atjeh. Daar woedt een tweede Atjeh-oorlog. 

Atjeh gevangenen met KNIL-soldaten

De Atjeh oorlog 1873-1914 was een koloniale oorlog die het Koninkrijk der Nederlanden voerde met het aanvankelijke doel om de zeevaart door de Straat van Malakka te beveiligen tegen Atjehse-zeerovers op het eiland Sumatra. De Nederlandse 'bezittingen' in den vreemde, geërfd van de failliete VOC, tijdens de periode-Napoleon veelal beheerd door het Verenigd Koninkrijk, Raffles beheerde Indonesië met strenge hand, waar de Indonesiërs nog steeds met hekel aan terugdenken, de Nederlanders waren dan toch betere kolonisten,  werden na de val van Napoleon en de vorming van het Koninkrijk der Nederlanden grotendeels aan Nederland teruggegevn.

Ook Indië kwam dus weer onder Nederlandse controle. Atjeh dat een vrij sultanaat was, rijk aan landbouwgronden, waar pepers werden verbouwd en aardolie uit de bodem geëxploireerd kon worden, trok de aandacht van de Nederlanders, die de koloniën winstgevend wilde maken. Bij het besluit om Atjeh gewapenderhand aan het Nederlandse gezag te onderwerpen, speelde de rivaliteit tussen westerse mogendheden een doorslaggevende rol, mede om de Straat van Malakka te beheersen om strategische redenen.

Met weinig kennis van lokale omstandigheden en gebrek aan begrip voor gevoeligheden werd onder leiding van de regeringscommissaris F. N. Nieuwenhuizen in 1873 een militaire expeditie opgezet, waarbij men met een blokkade van een viertal schepen de sultan van Atjeh tot een verdrag meende te bewegen. Het heeft er niet toegeleid, dat de Atjehers hun zelfstandigheid wilden opgeven, die er niets voor voelde zich te onderwerpen aan een Nederlands gezag. Het heeft geleid tot een eindeloze ongelijkwaardige strijd, met geregelde overvallen, onveilige oorden voor reizigers en kolonisten. Bij één van de vele expedities in de wouden van Atjeh is Marinus Cornelis Klercq gesneuveld. Waar hij is begraven is niet bekend. De aangifte van zijn overlijden is opgetekend in Batavia.

Uit de serie educatieve Schoolplaten, met een subjectieve historische voorstelling

Verantwoording; Beeld en Tekst;
Beeld- en tekstmateriaal afkomstig van; Beeldbank Zeeuws Archief, Wikipedia, diverse sites en eigen archief.
Aanspraken op bron-copyright vermelding wordt toegevoegd op verzoek.
© 2011 Albert Prins

Nakomelingen Klercq Deel 4




© 2011 Albert Prins

Onderstaande bijlagen kunnen familieleden vrijblijvend downloaden

Nakomelingen Klercq Deel 5

Van de familie Klercq, een geslacht dat in het verre verleden rond 1630 is ontstaan, waaruit verschillende takken zijn ontsproten naar plaatsen als Dordrecht, Willemstad, Dinteloord-Prinsenland, Klundert, Rotterdam, Middelburg en elders in het land er zorg voor hebben gedragen de naam Klercq voort te zetten, zijn er vanwege de vrouwelijke lijn enkele takken uitgestorven. Ook in de tegenwoordige tijd dreigt dit te gebeuren. Overigens hebben de meeste Klercq-en van huidige generaties hun wortels in Middelburg.

Niettemin heeft de familie Klercq zich wijd verspreid in Nederland en daarbuiten, waar ze hun vaste grond in de samenleving hebben gevonden, de cultureel-sociale bijdrage niet uit het oog verliezend.

Per stamlijn zijn diagrammen in 6 delen opgesteld, die een overzicht geven naar verloop en voortzetting van de familie. Uit privacy overweging worden de laatste 2 tot 3 generaties niet getoond, hoewel in meerderheid personen wel bekend zijn. Per bericht treft u in bijlage de diagram aan, die u naar eigen gerief kunt downloaden. Komt u onjuistheden tegen, gelieve u daarvan melding bij mij te doen. Ik stel dit zeer op prijs.



© 2011 Albert Prins

Onderstaande bijlagen kunnen familieleden vrijblijvend downloaden

VIDEOCLIP INA FRANCE

Interview Tele Ina France
http://www.ina.fr/media/entretiens/video/3785699001/patrick-pecherot-tranchecaille.fr/html
Nieuw boek L'home á la carabine
http://youtu.be/MaTaG-6kES8, (2.03 min)

Hebben we een familiewapen ?

Zodra iemand in de familie op zoek gaat naar verre verwanten, ontstaat een vreemd soort nieuwsgierigheid. Openlijk wordt daar zelden over gesproken, maar stiekem wordt gehoopt op roemrijke verhalen. Zou ergens in Frankrijk nog een chateau aan de familie toebehoren? Of is een voorvader in de middeleeuwen ooit in de adelstand verheven? En zijn  we zonder het te weten misschien wel een baron of jonkvrouwe? Want er  zijn  een paar ooms en tantes die zich wel héél deftig gedragen, om niet te zeggen dat ze kapsones hebben. Voor ruïnes, gespuis en piraten heeft de familie geen belangstelling.

Maar toch, hij bestaat echt.....! Graaf Klercq duikt op in het interbellum rond 1926 in Parijs. De schatrijke graaf leeft een flamboyant bestaan op Mont Martre en is zeer gekend bij de haut-financiërs- industriëlen  en kunstenaars. Zijn vriendenkring is van een bedenkelijk allooi, doordat hij zich inlaat met de Parijse Apaches. Grote risico's neemt hij met gokken bij de paardenraces, maar wordt daar nog rijker van. Met al zijn voorspoed en rijkdom, dat er ook voor zorgt dat zijn vrienden hem afpersen, slaat het noodlot toe. Terwijl hij zijn jachtgeweer schoonmaakt, schiet hij zichzelf per ongeluk naar de eeuwige jachtvelden. Zijn allercharmanste jonge weduwe, waar hij een deel van zijn vermogen aan te danken heeft, blijft ontroostbaar wenend achter. Zijn afpersers zijn onthutst, doordat ze de macht over de graaf verliezen. Zo beschrijft Patrick Pecherot zijn literair hoofdpersoon in de politiethriller "Les Brouillards de la Butte." Dus Klercq is weldegelijk ook een Franse naam.

Toen een tante met aangeboren gevoel voor "Haagse chic" lucht kreeg van de speurtocht naar de familie oorsprong, vroeg ze heel voorspelbaar; "Hebben we een familiewapen?" Ze kreeg van mij te horen; "Ja, tante Louise, er bestaat een familiewapen." Waarop ze gretig vroeg; "Mag ik daar een voorbeeld van hebben? Dan kan ik daar een mooi borduurseltje van maken." Haar hebberigheid was van een misplaatste pronkzucht. Ze wilde zich beter voordoen tegenover haar vriendinnen in het pesionado paradiso van Benidorm. Ik moest haar teleurstellen. "Het familiewapen behoort toe aan een andere tak van de familie, wij mogen het niet voeren."
Een bittere deceptie overviel haar zichtbaar. "Troost u tante, ik wil wel een wapen voor u ontwerpen. Wat vindt u van een mandje en sleutels op een kwadrantschild, rondom geloverd met eiken bladeren en een casque d'or. Dat verwijst naar opa' s occupatie als mandenmaker." Ze was helemaal onder de indruk van mijn antwoord en zeer verrukt van het idee. Het vraagt wel tijd, tante." Ik moet er nog steeds aan beginnen. Er knaagt verzet in mij. 

Nakomelingen Klercq Deel 6

Van de Familie Klercq, een geslacht dat in het verre verleden is ontstaan rond 1630, waaruit verschillende takken zijn ontsproten naar plaatsen als Dordrecht, Dinteloord, Willemstad, Klundert, Rotterdam, Middelburg en elders in het land de familie hebben voortgezet, zijn vanwege de vrouwelijke lijn enkele takken uitgestorven. Ook in de tegenwoordige tijd dreigt dit te gebeuren. Niettemin heeft de familie Klercq zich wijd verspreid en stevig wortel gevonden in de samenleving, de sociale bijdrage niet uit het oog verliezend.

Per stamlijn zijn diagrammen in 6 delen opgesteld, die een overzicht geven naar verloop en voortzetting van de familie. Uit privacy overweging worden de laatste 2 tot 3 generaties niet getoond, hoewel in meerderheid personen wel bekend zijn. Per bericht treft u in bijlage de diagram aan, die u naar eigen gerief kunt downloaden. Komt u onjuistheden tegen gelieve u daarvan melding bij mij te doen. Ik stel dit zeer op prijs. 


© 2011 Albert Prins

Onderstaande bijlagen kunnen familieleden vrijblijvend downloaden