waarlijk geen luchtkasteel

wil ik extra bij de groep cultuur maar kan er niet bijkomen.ik voel me net een leerling
klokkenmaker die de klk uit zijn handen laat vallen en alle radertjes liggen uit elkaar over de grond verspreid voordat ik ze allemaal in mijn hoofd heb.nou maar zien of de rest het wel doet.als er een afbeelding verschijnt is dat gelukkig okay.

mijn vingers waren even sneller dan mijn gedachten,meestal is het andersom.

het beeld komt eraan,staat zo te kijk

het is er echt zo'n dag voor,even terugkijken wat er was,hoe er gewerkt is en wat het nu voor me betekend. zoiets als iedere traptrede een waardering toekennen zonder te struikelen.wat gemaakt is
omstreeks 1962. een gebouw dat nooit een gebouw zal worden,eigenlijk wel jammer maar gelukkig 
bestaat de foto nog.gemaakt in mijn eerste atelier,even een slik en dan denk ik,er kwamen nog
zeventien ateliers na. dus gewoon kijken,

net heb ik een stuk geschreven op de site de spijkerbuurt te arnhem,een open site  voor herinneringen en wetenswaardigheden.het ging over jan cremer naar aanleiding van een onderzoek naar bekende personen die in de spijkerbuurt hebben gewoond en gewerkt.mijn bijdrage gaat over jan cremer en herman brood.twee jongeren toen,die de kunst nieuw leven inbliezen en terecht hun plaats hebben gekregen in de nederlandse kunst en literatuur.met jan cremer samen waren we ooit,half vijftiger jaren,figurant in het beroemde toneelstuk the prince en de showgirl waarin kees brusse the prince was en annie de lange de showgirl.het stuk werd  gespeeld door toneelgroep theater met geweldig succes. herman brood speelde in 1965 met zijn eerste groep moans twee keer in mijn kunstenaarssocieteit de kameleon aan de lutherse straat 18 te arnhem en was het eerste eigentijdse cafe aan de korenmarkt.
de eerste keer speelde herman op onze jazzpiano,de tweede keer op een electrisch orgeltje met pianoklanken. wat mij zo boeit in de kunst is de plotselinge ontmoeting met vaak zeer jonge artisten en hoe zij kunnen uitgroeien door een opvallende en vernieuwende bijdrage in de kunstwereld en hoeveel zij uiteindelijk daarmee betekenen voor de bevolking.

 

windstil

sta precies in het centrum
tussen vier windstreken
als was de aarde ledig
en stil

als een tuin vol mogelijkheden en beloften
waar eerlijkheid bloeit in alle kleuren
die van dag tot dag uur na uur veranderen
met de sterke buigzaamheid van riet
een tuin waar zacht in wordt gelachen
om de schoonheid die men ziet

op verre afstand woest de zee
die plotseling kabbelt als een beek
iets wat bij mensen o zo moeilijk leek
wat is de menselijke natuur
liefdevol,haatdragend,vrolijk of zuur
en nog zo veel andere woorden
die me soms te min waren
vaak echt bekoorden

jacques magendans

op weg zijn
langs een spoor
dat later bekend wordt
langs de zijlijnen van de stap
gezien door de ogen en
vastgelegd in herinnering

een innerlijke stem zegt me
hier was ik al eerder
die boom herken ik aan de tekening
van tronk en stam

als een film die ontwikkeld wordt
waarvan je de afloop hebt onthouden
de zon staat nu daar
in het westen is geen nieuws
in het oosten wijzen tekens
veranderingen aan die ongelijk verdeeld zijn
zelfs bij het licht van de maan

vervolg de weg
ver weg van het gevoel
de middelen schijnen aanwezig te ontsnappen
aan het gewoel dat ik machteloos verwerp
schiet op
schiet met scherpe woorden
geladen met mededogen
zoals de kogel door de kerk

ik werk al eeuwenlang
met begrippen die be-ogen
dat alles anders kan dan ooit gedacht
en smacht naar  uitkomst van verlies
van macht en winstbejag

de tocht is lang de stappen worden zichtbaar
in de verte wordt het licht in jaren
hoe breng je mensen tot bedaren
zo veracht
ver-on-achtzaam niets op lange duur
streef uur na uur op aarde
naar wat je in je allereerste uur ontwaarde

jacques magendans* spoorzoeken *

woorden
woorden doorkruisen de lucht als bliksemschichten
het oor raakt verstopt door decibellen en
het tempo verstopt de trommelvliezen
de trommelaars breken en lans voor verstaanbaarheid
gaan over op brushes en een wals

begrip komt boven als na een duik in de diepzee
druppels worden afgeschud en begrepen
het klinkt als een warm bad in een golfslagbad
klanken worden omgezet liedvorm
de scherpe kanten worden weggeveegd
met stoffer en blikken van verstandhouding

een violist speelt  en raakt de juiste snaar
op weg naar de finale woord
ik hoor
je

jacques.m.

 
1914-1918 herdenking.

vandaag mijn vleugels uitgeslagen naar de VPRO om de opzet van de herdenking van het begin van de eerste wereldoorlog vorm te geven door middel van composities van nederlandse componisten en
jazz-componisten,de brief gestuurd naar vera vingerhoeds,vpro redactie en gevraagd aandacht te besteden aan dit gegeven.jammer genoeg zitten we midden in een bezuinigingstijd,maar wie weet is her volgend jaar al rooskleuriger.het is mogelijk dat ook andere kunstdiciplines( wat een rare uitdruk-
king) kunnen inhaken,misschien wel wereldwijd , zoals dans,beeldende kunst,videokunst en theater,b.v.mochten er personen of organisaties willen inspringen reageer dan s,v,p.u kunt mij ook bereiken op jacques.kunst@hotmail.com

dit is het even voor vandaag en ga ik schilderen op mijn computer,
fijne dag en groeten.

kijk daar eens,waarom? er gebeurt iets,heb je dat niet gezien? ik zag het al uit de verte.
nou,dat is knap,dat heb je goed gezien,wat zag je nu eigenlijk? een groep dansers in de wolken
en tegelijk vloog er een vogel voorbij,wat zag jij? ik...ik keek op mijn horloge en zag de tijd.
kun je de tijd dan zien,wat van kleur heeft de tijd?de tijd heeft geen kleur,die is doorzichtig.
wat saai toch.kunnen we nog een kwartiertje kijken? ja,dat is goed,ik bel even dat we wat later komen.

*soms vind ik het heerlijk om zomaar wat te schrijven en te kijken wat er gebeurt*

heden kijkdag,

een dag zonder woorden
een dag vol kleur
dag

na de mist

de mist is opgetrokken
de wolken die ik nu reeds mis
wie net onzichtbaar was
kan nu de aarde weer bevolken
met luister,gefluister en verwondering
als je een wonder ziet of vind
dans terstond je vreugde uit in vormen
die in je wonen als blijk van
betrokkenheid,want blijheid dient gedeeld

verheel niets,laat gevoel maar spreken
verberg niets onder een grauwe deken

open de dag en kies de ruimte
die nodig is voor evenwicht
het licht veranderd snel de kleuren
een etmaal in een wisselend schilderij
de ochtendstond heeft eigen geuren
in de nacht geurt gras zo vrij

de wind trekt aan de lucht wordt blauw
gedachten gedragen door lichte voeten
het haar in de wind een lach om de mond
de hond springt om me heen
wat scheen is weg-ge-ebt naar het verleden
het heden is de tijd

jacques.m

alleen deze dag al liet mij het prachtige lied MISTY horen,
waarin de eerste woorden zeggen;
__ on my own,i am walking through this wonderland alone.
putting my right foot for my left......_____.
 
alles vervaagd en verzacht,
de mist is als de nacht in stilte
loop in je gedachtenstroom op schoonheid
in de verte hoor ik een onzichtbare lach
 
de stappen wordt de echo ontnomen
als op voorzichtige sluipvoeten
even is er geen moeten,het besef
in de natuur te zijn opgenomen
 
geeft ruimte aan de geest waarmee gespeeld wordt
niets verdort,alles draagt eigen kleuren
die straks weer zichbaar worden in een panorama
en dagelijkse geuren
 
het is heerlijk even tijd te hebben
zachter in de mist die als een tweede huid
de wandelaar omgeeft en van de oren vraagt
kijk uit naar straks en geniet nog na
 
van mijn tijdelijke aanwezigheid ,sta
nog niet stil bij wat er voor je ligt of
wat je achterlaat in dit stil moment
dit is het,wat je voelt en kent
 
ga niet de mist in,de mist zoekt jou
die wandelt met je mee
je bent ,wandel in de wolken tot aan de zichtbaarheid ,
ga met mij in zee. 
 
25 februari 2011 j.m.

na een leven met de beeldhouwkunst,vrij werk,opdrachten,exposities,boetseerles aan bejaarden en jongeren,in dialoog met wat je aan't maken bent met allerlei materialen is het nu tijd geworden om te laten zien wat de voorafgaande vijf jaren mij hebben gebracht.het betekende;afscheid van grote atelier,zwaar werk
en soms de druk van opdrachten die op een voorafbepaalde tijd uitgevoerd en geplaatst moesten zijn.bij de opening bij een monument verkoos ik altijd de wat
onopvallende plaats van toevallige toeschouwer.soms gebeurde het dat een met
een prachtige baard getooide ambtenaar of andere bezoeker werd aangesproken met de vraag "BENT U DE BEELDHOUWER? "en na de ontkenning kreeg ik een gevoel van -zo is het goed-het gaat om het beeld,niet om de glorie.  nu is deze periode voorbij
en is het plezier van de vrijheid van werken heerlijk.niets hoeft onder een caterorie of een stijl te vallen.daar had ik het  op mijn beeldende ontdekkings-
reizen toch al moeite mee.de laatste zes jaar werk ik op computer,voornamelijk,
schilder met het enorm veelzijdige palet met keuze uit duizenden kleuren,soms bijna traditioneel,dan weer als een jonge experimentele onderzoeker.niets staat vast en alles kan.soms lijkt het ik mijn eigen projekties tegenkom en van daaruit weer nieuwe vormen laat ontstaan en strukturen.beeldend werkend met voelsprieten
ogen en zintuigen,-met veel plezier-.IN 2003-2005 woonde ik in noord-frankrijk,in het gebied boven verdun,waar nog steeds de sporen te zien zijn en bijna geen enkele boom ouder is dan honderd jaar.daar maakten we eindeloze wandelingen in het gebied van de argonne en de meuse.daar ontstond een serie tekeningen uit die
vreselijke tijd 14-18 van de vorige eeuw.de eerste tekening die ik stuurde had als motief - wapenstilstand -.als kind had ik in 1944-1945 al genoeg meegemaakt
in en om arnhem om voor altijd geweld af te zweren.in mijn vroegere ijzeren beelden in dat ook goed merkbaar.

 jacques.m.