op zaterdag 23 juli kreeg ik een gratis krant in de brievenbus,sloeg hem open en keek in het gezicht van EDDIE DOORENBOS en  MICKY. Er ging een schok van emotie door me heen en meteen,nog voor ik de inhoud van het artikel had ingekeken kwamen beelden uit 1966-1977 naar boven  , DE KLOK DRAAIDE BLIKSEMSNEL MEER DAN EEN HALVE EEUW TERUG.
De naam TORREMOLINOS kwam boven,namen schoten door elkaar, la CARIHUELA  , the
SHAKESPEARE INN, the FAT BLACK PUSSYCAT, de  BAJONDILLO. de NOGALERA, de nachtclub van PIA BECK daar en de DOUBLE DUTCH. Ik werd heen en weer geslingerd tussen al de etablissementen  van torremol,de buitenlanders die daar vertoefden,de ieren,de engelsen en amerikanen. de tijden van HEMMINGWAY leken te zijn teruggekeerd. Stammen hout kwamen aandrijven met de vloed,ik zette er mijn houtgudsen in en er ontstonden beelden aan het strand ,schilderde het heldere licht van andalusia in de patio met voornamelijk WIT. Eddie en Micky liepen rond met mappen vol door EDDY geschilderde dorps-taferelen,felle kleuren en donkere lijnen,de zee,palmen en boven alles  de stralende ZON. We draaiden in kringetjes,kwamen elkaar tegen op de voeder en drinkplaatsen en genoten van elkaar en de vrijheid.
Soms gebeurde ons iets dat ook in holland werd gedaan en in spanje kon gebeuren....... Wij dansten in februari de polonaise bij PIA BECK, dronken oranjebitter om de ge-capitonneerde  STEINWAY om de geboorte van de kroonprins te vieren. de polonaise werd geleid door Hans Boskamp,toneelspeler en voetballer. Nu,inmiddels 54 jaar geleden liepen eddy en micky als onafscheidelijke jonggeliefden hand in hand over de pleintjes van torremolinos.Het laatst had ik hem gezien in Zwolle met de MILLERS  tijdens een parkconcert.eddy stond op het podium en na een song keek hij me aan en stak entoesiast zijn arm op,glansde en zwaaide naar me,de herkenning van mooie tijden. nu is zijn biographie uit ,bekeek en beluisterde zijn oude video-opnames en filmpjes etrwijl ik de klok weer vooruitzette. 1966-2011.mooie getallen. jacques magendans.

stel je voor geachte kijkers.....je hebt iets te bieden dat vrijwel uniek is en je wilt zoveel mogelijk mensen daarmee kennis laten maken. of kort...je wilt gezien worden door je kunstwerken.
het gaat er niet om dat je de kunstmarkt op wilt , nee , het is het verhaal dat laat zien dat je op latere
leeftijd nog heel intens bezig kunt zijn met  de werken die je bijna dagelijks maakt. om beter kennis te kunnen maken ;mijn geboortejaar is 1932,dus net voor het  jaar van de putch bij onze oosterburen.
de maand is september,dag 30. het is als ik er over nadenk een beetje bevreemdend dat de wereld-en persoonlijke geschiedenis nu al zeventig jaar mijn domein zijn.veel momenten en ervaringen in de zeven decennia zijn zijn startpunt geweest voor het maken van kunstwerken.onderwerpen van geboorte tot ondergang. ik zag als kind altijd al veel,teveel om op te noemen.
enkele momenten  misschien... de hollandse infanterie die door de klarendalse weg marcheerde in mobilisatietijd. ik hoorde de knal op 10 mei toen de brug bij fort westervoort werd opgeblazen.
1944,26 september,de arnhemmers moesten hun stad verlaten en werden verspreid over heel oost-nederlan.9 maanden later liep ik voor het eerst op mijn geliefde straat,het gras stond tientallen centimeters hoog tussen de straat stenen.het leven kon weer beginnen,nu in vrijheid.
mijn piano had de hele winter buiten op de stoep overleefd,te zwaar om te stelen. op 5 december 1945 trouwde mijn zuster in het duivelshuis in arnhem met haar canadees.drie dagen feest met levende muziek.1955.... ik werkte als suppoost op SONSBEEK 55,de internationale beelden-tentoonstelling.een jaar tevoren had ik besloten naar de kunstakademie te gaan .wordt vervolgd......
j.magendans

even had ik het vermoeden dat ik op een ander blog aan het werk was maar alles blijft zichtbaar
zoals het was op atelier2011.

voor deze dag kunt U een gedicht lezen van mijn oude...maar veel te jong overleden dichter Nico Slothouwer lezen.over zijn leven ,brieven en gedichten kunt u meer lezen in zijn posthuum uitgegeven
boek * LIEFDESSTRATENPLAN * uigegeven bij NIJGH en VAN DITMAR 1994.

het gedicht :  bezeten vondst
                   
                     zo breed was de weg ,dat ik doolde
                     tot in de schaduw van een vondst
                     leeg podium,gebleven van
                     wondere muziek.

                      nico slothouwer,1980

ik nodig u graag uit met mij op zoektocht te gaan in de wereld van de kunst.

het woord ARTE duidt veel meer aan dan wat zichtbaar wordt in het museum,de schouwburg,het filmtheater. het houdt ook in wat er gezien wordt in het dagelijks leven,voorbij de vastliggende patronen en maatstaven.het gaat niet alleen om eeuwige huldiging van wat wij gewend zijn de werkelijke GROTEN te noemen.het gaat ook om het aarzelend onderzoeken en aftasten van zoveel jongeren en in deze tijd ook ouderen die de wereld en zeggingskracht hebben ontdekt als taal. BEELDTAAL.de taal die bij uitstek geroepen is het gevoel te raken en te activeren.

hoewel ik dit jaar vijftig jaar in de beeldende kunst werkzaam ben en met veel verschillende uitingen van de kunsten heb kennisgemaakt of in de praktijk bebracht is het niet mijn opzet bij u over te komen als een soort professor of specialist....meer als iemand die gewoon in het leven staat en nog voortdurend zichzelf vragen stelt.niet alleen over de kunstzinnige uitvoering maar vooral ook over de
aanleidingen in ons leven op onze planeet,in ons dorp,onze stad,onze straat.
de basis van alle kunst en alle wetenschap is te herkennen en terug te vinden in de natuur.van heel klein tot heel groot of omgekeerd. de wonderen zijn niet de wereld uit en iedere dag draagt weer
nieuwe wonderen aan , op elk gebied.

om het niet te ingewikkeld te maken en steeds afbeeldingen bij te voegen is het mogelijk onder
ATELIER 2011 Magendans een indruk te krijgen van mijn persoonlijke kunstuitingen,die de laatste zes jaar voornamelijk op computer zijn ontstaan.

vijftig jaren als kunstenaar

jacques magendans
geb: 30 september 1932 te Arnhem
opleiding als beeldhouwer op de
Akademie voor beeldende kunst en
kunst en kunstnijverheid te Arnhem
van 1955 tot 1960

naast de opleiding beeldhouwen werden tevens tal van andere beeldende technieken gegeven.
om er enkele te noemen : dier en portret tekenen,etsen ,steendruk,affiches maken,kunstgeschiedenis,
een tweejarige opleiding anatomie steenhouwen,letters in negatief snijden,gipsgieten en portretten en
naakten boetseren.

in 1960 begon het echte werk,soms als assistent of uitvoerder bij reeds gevestigde kunstenaars om
hun opdrachten te verwezelijken,soms als assistent bronsgieter en dan eindelijk de eerste opdrachten .
daarnaast allerlei bijbaantjes als:particulier chauffeur,werken bij de P.T.T,plaatsaanwijzer in de concertzaal MUSIS SACRUM te arnhem,medewerker en rondleider op de beeldhouwtentoonstellingen van 1955 en 1958 te Sonsbeek.figurant gedurende twee jaar bij de toneelgroep THEATER onder Rob de Vries,waarbij ik een aantal belangrijke toneelstukken
mocht meewerken en zelfs in 1 van de eerste toneelvoorstellingen op de T.V. mocht optreden
als beul in het stuk *THE DEVILS DICIPLE * van BERNHARDT SHAW. verder ook in
* the Prince en de Showgirl *.Het stuk dat het meeste indruk op mij maakte was *het bezoek van een oude dame * geschreven door Friedrich Durrenmatt .

dit alles is maar een klein deel van het leven dat je meemaakt in vijftig jaar kunst.
NU heb ik tijd en ruimte om andere activiteiten als dichten,schrijven en schilderen op de computer
te kunnen genieten met als nu voornaamste doel :het organiseren van een overzichtstentoonstelling
die alle facetten van de beeldende kunst laat zien.

hele morgen bezig om uiteidelijk mijn afbbeeldingen over te sturen.ik zie en wacht af.

jacques magendans.

verloren gedicht

o,ja
gedachten blijven nooit verborgen
in de kleine bovenkamer waarin zij wonen
ze verblijven in de tijd onopgeschreven
door onbereikbaarheid lijken ze ontheven
en losgemaakt van leven
totdat er aandacht wordt gewijd
op een andere morgen

o,nee
zo zichtbaar wordt het pad
de weg terug is makkelijk te vinden
in een oogopslag wordt alles helder
in vorm en kleur
zwart wit is mogelijk maar ongewenst
voor denken is geen wandelkaart te geven
ieder beleeft naar eigen aard

en toch
gedachten zijn uitgesproken niet te horen
niet uit hun vorm gelicht
door een gedicht dat stilstaat bij momenten
en alles beweegt door zoeken naar evenwicht
niet iedereen is voor een voetstuk geboren
maar sta vooral niet stil bij wat niet is
dan is er niets verloren

werken te voorschijn roepen als projecties op een muur.de zon die speelt met de schaduwen
die onvoorstelbare oproepen en een extra vorm geven aan de vormen die de ogen  filmen op het netvlies  van mijn gedachten.het spel tussen licht en donker.

dit is een proef weinig woorden voor u vandaag door technische onhandigheid van mij

vandaag gaat weer door in zonneschijn,nieuwe plannen,voornemens en daden,
leven is om werkelijk te leven.

nu pas leer ik nico slothouwer eindelijk echt kennen.
in de tijd dat ik hem voor her eerst ontmoette,nog niets wist van zijn gedichten,hij kwam
als jongeling in 1976 voor het eerst binnen vallen in HET EI VAN COLUMBUS ,
een galerie,wijnhuis en jazzclub aan de polstraat in deventer. een grappige jongen mmet een weerbarstige kuif krullend haar en ogen die verklaarden dat ze alles wilden zien.
langzamerhand leerden we hem kennen.een beetje opstinaat,uitdagend soms en vooral verrassend.
er vormde zich een groepje met nog jonge artisten; de schilder bernd bevers,een diepdenker die regelmatig ingezonden brieven schreef om te reageren op wat er in de wereld om hem heer gebeurde.
zo raak waren zijn stukjes,dat hij een uitnodiging van de volkskrant  kreeg die hem vroeg collums voor de krant te schrijven.uiteindelijk ging hij daar niet op in.
de tweede van het groepje ,rene mens was een jonge beeldhouwer die al gauw werkte in het atelier,
een rond hoekhuis aan de ijssel tegenover het ijsselhotel. hij had blond haar,golvend,en een droog gevoel voor humor.alle drie droegen ze donkere jasjes,broeken,dassen.geen opsmuk. zij hadden ook een veel oudere makker,geen kunstenaar maar direkteur van de deventer dagbladen van kluwer.
de drie muskettiers hadden hun  d Artagnan ontdekt die meeleefde met het aanstormend talent. het 
gevolg was lange nachten in HET EI,eindeloze grappen en gesprekken,uitdagende stiltes en kaartspel aan de kleine bar in een ruimte die in feite ook nog mijn atelier was en waar ik soms sávonds nog aan mijn beelden laste,de vonken gaven een extra sfeer en warmte. kaarten was eigenlijk gewoon toepen
op zijn limburgs,je verloor snel,drank voor de winnaars.soms was het driemanschap enkele dagen verdwenen,op weg naar berlijn of parijs  en na de teugkomst vol verhalen en belevenissen.
soms ging de directeur ook mee.bernd schilderde eerst heel realisties,huizen,straatjes,hoekjes of gevels.daarna een serie prachtige abstrakte werken,en expositie in de deventer schouwburg en
daarna werd het dichten.bernd was dichter geworden,dat doe je omdat je het gewoon niet laten
kan.het zit in je. dichtbundels werden uitgegeven.rene mens werkte eerst met polyester maar daar kwam hij al gauw van terug,stapte over op het boetseren met boetseerwas en maakte al gauw de
zeer eigen verrassende beeldjes,later beelden van meer volume,maakte grote abstracte tekeningen
met vetkrijt en pastel en verraste bijna iedereen met een prachtige serie geschilderde zeer verfijnde
droomvogels.het leven gaat verder en houdt mij bezig in mijn geschriften.......ook over hen.......
nico werd dertig jaar en niet ouder,mens vocht nog een paar jaren voor zijn leven en liet nog een
paar prachtige klein-plastieken achter in was.de direkteur was al vele jaarden eerder voorgoed afwezig en bernd dicht door in alle rust.de laatste existentialist van deventer. o... er valt zoveel meer te vertellen over hun persoon,hun gedragingen en hun schittering.ik heb ze gekend...ze kenden mij als
beeldhouwer-kunstkroegbaas.

vanmorgen las ik wat proza van slothouwer en leerde hem nog beter kennen---een groot dichter,
schrijver en poezie recessent. een onvoltooid groot en prachtig beeld van rene mens bleef achter in
het lege huis,boven op de totaal leeggespeelde vleugel,waarop hij regelmatig het adagio speelde uit
de sonate pathetique van beethoven. de onvoltooide mens blijft achter met zijn pen en penselen.

het Ei van Columbus en het Zaut der Aarde  zijn vervangen  door een spaans tappas restaurant .
mijn eersteling,de kunstkring KAMELEON te arnhem werd 50 jaar geleden opgericht en nu weer
herdacht. kameleon 1961-1967. het is weer lente, festina lente.

jacques magendans