de dagen van weleer

een eik in volle wasdomzo voel ik me
wachtend op nieuw bladgeruis
schors dat aangroeit met onzichtbare
onstuimigheid sinds kleine schutbladeren
de komst verwelkomen van leven
vogels spelen onder het bladerdek
onkruid floreert niet in schaduwplekken
verwacht geen schijnwerpers bij goede dagen
in een wereld waar kwaad de aandacht krijgt
en vermaak wordt voor ramptoeristen
waarom wil de mens zo gaarne te zien
hoe een ander lijdt
met rimpels van groei als gelooide huid
waarom is dat lelijk,u ziet er toch uit
als mens die echt het leven leeft
niet opgemaakt met wat u niet heeft
niet bijgeplamuurd met oneigenheid
gewoon te zijn zoals u bent
geen buitenkant als pakpapier
door weer en wind gebruind
door regen verfrist en windgedroogd
maakt het verschil dat u verhoogt
en verre houdt van kunstmatig licht
het gelaat schijnt vanzelf en schenkt
de waardigheid aan het leven dat
een goede kijker herkent
als gegeven.
























1 reactie op dit bericht
vvv