Berichten van 19 november 2018 tot 25 november 2018

Hallo lieve lezers

Na een paar uur vertraging en na een zoekactie met een hashhond op de airport bij de koffers kon ik eindelijk op de trein naar mijn woonplaats stappen. Chantal kon me niet afhalen want die had nog een dingetje te doen maar ze was wel thuis toen ik met de Ubertaxi aankwam.

Daarna ben ik op het logeerbed in het logeerkamertje geploft met me jetlag en probeerde een paar uur te slapen... maar dat lukt niet echt want Wodan zit voor het voorraam op de vensterbank van de doorzonwoning te keffen tegen alles wat langsloopt.

Blij keek hij ook niet toen ik met me koffers eindelijk arriveerde. Kijk Wodan, zei Chantal nog, daar heb je Truus maar Wodan trok meteen zijn lip op en ging daarna met zijn rug naar mij toe zitten.. Dat belooft nog wat.. dat oppassen.

Afijn, ik lag daar gebroken op de patchworkdeken en keek om me heen in dat logeer kamertje.

Dat was duidelijk niet het pronkwerk van een binnenhuisarchitect geweest, dat zag ik nog met een slaperig oog. De wanden waren tot de nok toe gevuld met Chantal d'r antiek. Nooit zag ik eerder zo'n verzameling oprechte kitsch. Hoe krijgt ze het bij elkaar gezocht. Maar het was wel lastig manoeuvreren in dat kamertje, bedacht ik. Dat porselein klettert daar zo naar beneden. Voor het venster hingen wat wollige grijze gordijnen die beslist alle zonnestralen zouden tegenhouden en het rook er bedompt. 

De logeerpartij kon beginnen.

Geachte tante Truus,

Of mag ik u Geertruida noemen.. haha.
Laat ik me eerst eens voorstellen.

Mijn naam is Frank van Halsteren en ik ben een experimentele Avant-Garde dichter.
Ik woon in een klein hutje in Drente in de stad Orvelte en bedruip mij zelf.
De hut heeft weinig voorzieningen zoals stromend water of een WC maar ik ben gewend aan ontberingen. Dakpannen heb ik niet maar er liggen plaggen op mijn hutje en die houden het warm of koel afhankelijk van het jaargetijde. Ik prefereer een eenzaam bestaan omdat dit ten goede komt aan mijn Kunst. Van de gemeente mag ik hier vrij wonen, wel is het vervelend dat er steeds zoveel dagjesmensen langskomen. En die roepen van alles en ze wijzen en lachen. Dat is wel erg.  Ook mijn kip Hennie houdt daar niet van, die is dan steeds van streek en van de leg. Dan trek ik me weer terug in mijn hutje en broed op een nieuw gedicht. Ook moet ik steeds patatzakjes en ijslolliestokjes en nog meer van dat soort rommel uit mijn kleine voortuintje verwijderen waar mijn prei en uien staan en mijn vastkookpiepers.

Erg hinderlijk allemaal. Maar laat ik ter zake komen. Ik zag dat u een hoekje had waar uw o.a. dichters een podium gaf om hun gedichten te verspreiden. Ik was reeds meerdermalen bij de gemeente met een verzoek om subsidie aan te vragen voor mijn nog uit geven prachtbundel, Perplexium Infinitum,  maar ze zeggen steeds dat het geld op is. En ze zeggen tegen me dat ik blij mag zijn dat ik gratis woon en dat er een voedselbank bestaat. Dat zegt dan mijn contactambtenaar J. Dorreblad. Probeer het Rijk maar. Alsof die toeristen geen goud binnenbrengen! En dan lees ik weer in de krant dat er een nieuw voetbalveld is geopend voor linksbenige voetballertjes to 12 jaar met luxe kantine met overdreven roze koeken en dan denk ik bij mezelf .. ja dat kan wel zeker. Hoeveel linkbenige voetballertjes wonen er hier dan? Ik wed dat je daar niet eens een elftal mee op de been brengt!

Maar omdat ik begreep dat u een erg populaire blog hebt daar, zoals ik van een insider heb gehoord ben ik zo brutaal om u een van mijn prachtgedichten op te sturen. U zult hier van opkijken! U heeft nog nooit zoiets origineels gezien!

Houdt u vast! Daar is ie dan!

De deur door

De deur gaat open
Een man komt binnen
Hij stapt naar voren
Steekt zijn hand uit en zegt
Hier ben ik dan,
Volgens afspraak
Hij reikt mij een krant aan
Interessant, zegt hij
Moet je eens lezen
Zijn vinger wijst een artikel aan
Waarom,
zeg ik
Waarom
Zei ik
Zijn vinger wees een artikel aan
Moest ik eens lezen
Interessant, zei hij
Hij reikte mij een krant aan
Volgens afspraak
Hier was ik dan
Hij stak zijn hand uit en zei
Nu ga ik weer
Hij stapte naar achteren
Een man kwam binnen
En de deur ging dicht

Frank van Halsteren

Orvelte, 28-4-2017

Ik ben nog niet eens in het vliegtuig gestapt of ik krijg al een mail geforward met een uitnodiging om me ergens bij aan te sluiten. Nou ben ik eigenlijk niet zo goed met me ergens bij aan te sluiten.. Vroeg of laat krijg ik ruzie als ik mijn mening op tafel leg. 

Een uitzondering is mijn Crea-clubje.  Of ze zijn half doof of ze luisteren al lang niet meer wat ik allemaal daar zit te beweren.

Mm.. ik moet daar nog eens over nadenken. En hoe zal Wodan dat vinden.. allemaal andere keffers...En wat is die Gerda Knip voor een type? Ik zal haar eens Googlen als ik in Hollandland ben. 

Ik ben nog steeds verontwaardigd en nijdig.

Ik wil hier in Nedermansland een leuke tijd hebben en daar kan ik dat gezeur van Let en wat ze allemaal voelt en denkt niet bijhebben.
Het ene moment moet ik kijken naar een wrat op haar arm of een bolle puikel die plotseling op haar rug zit. Om over haar vele likdoornknobbels maar te zwijgen. Die wil ze me altijd showen als ik net een kopje thee met een schamel kaakje tot mij neem. Dan legt ze plotseling een grote harige knobbelpoot op de eikenhouten salontafel met ingelegd bruin tegelwerk en dan vergaat mij alle lust. Dat kan ik u wel verzekeren trouw lezertje.

Sommige mensen liggen me wel eens zwaar op me maag maar daar kan u ook wel van meepraten neem ik aan, ook u heeft onhebbelijke familieleden die smakken en boeren en op de verkeerde tijd een genante en terecht verdrongen jeugdherinnering over u het liefst in groot gezelschap gaan vertellen waarna u wel door het parket kan zakken.

Maar laat ik me maar positief opstellen anders hoef ik niet eens aan dit avontuur te beginnen.
Vriend Manuel gaat overigens enige nattigheid voelen toen hij een reeds half ingepakte koffer zag staan in een hoekje van mijn hotelkamer.
Ik zei maar even Te quiero for Always... om hem gerust te stellen.

Het zal toch weer niet waar zijn.

Chantal moest zo nodig het nieuws aan Let doorvertellen.Wel tegenover mij roddelen over let.

 en zeggen dat ze niet spoort.. alsof ik dat niet wist..

En wie weet wat ze tegen let over mij zegt. .. voordat ik er erg in heb ligt mijn hele hebben en houwen op straat en in de goot.

Zoiets onthoudt tante Truus wel lieve lezertjes. Veel vergeten doet tante Truus niet. 

Ze heeft een geheugen van een olifant.

En..wat moet ik met dat rare kaartje? 

Wodan in een hartje  n.b. Hij ziet er uit of hij me rauw lust. Alsof hij zich verheugt op mijn komst.. Dat belooft niet veel goeds met dat oppassen. Het lijkt er meer op dat ik moet oppassen..