Categorie: Agenda Tante Truus

De vrijwilligster, die Helga Dremelman heette, viel met de deur en de klacht in huis tegen de oudere dame die het bureau bevolkte. "Moet je horen Rita", zei ze, "die Truus, die op die tweepersoonskamer ligt heeft mij behoorlijk beledigd! Ze wou helemaal geen boek"!

"Ja dat kan zomaar gebeuren", suste Rita de boel een beetje." Niet iedereen houdt van diepzinnig leesgenot. De meesten flodderen maar wat met de bladzijden ja, ze kreukelen ze om ook nog! En als je dan vraagt: hoe vond je het boek zeggen ze ...ja heel mooi hoor. Ik ken dat".

"Maar ik ben hier volkomen idealistisch bezig", riep Helga uit. "Waar doe ik dit eigenlijk voor"!

"Nou Helga, dat doe je in de eerste plaats voor jezelf, je kinderen zijn het huis uit en doen zelf nu hun wasje. Je verveelt je te pletter en er is niemand die waar je de baas over kan spelen en je man is uitgezonden naar Zuid-Afrika". 

Rita was een wijze en belezen dame die door alle onzin die vrijwilligers haar wijs wilden maken heen prikte want ze had meer vrijwilligers meegemaakt die hun nobele motieven bij haar op haar bureautje deponeerden. Dat waren meestal de ruziemakers, was haar ervaring. Meestal zat daar meer achter maar dat kreeg ze bij een vervolggesprek altijd moeiteloos boven water.

"Je hoeft dit werk niet te doen hoor. Je kan ook ergens een leuk workshopje volgen of zo". 

Maar ik kan toch de zieken niet in de steek laten ", riep Helga nu op dramatische toon. 

"Die zieken liggen hier ook niet voor hun lol.Als ze de kans krijgen zijn ze zo vertrokken. Dat moet je ook beseffen. Ze liggen hier niet in de eerste plaats om vrijwilligers bezig te houden", was het antwoord van Rita.

Rita zuchtte er maar eens even van. Zou ze vanavond toch maar die twee ons ouwe spruitjes eten of zou ze dat stronkje witlof klaarmaken?Met een gekookt eitje erbij? En een geurkaars aansteken?

Dag auntie Truus,

Ik hoorde van de jongens dat  je problemen hebt met krakers.

Wij van de Knalbeuk weten daar wel raad mee.

Wij houden wel van een beetje knokken.

Regelmatig spreken we af in een bos om tegen die opscheppers van de Mot-je-een-knal groep te gaan matten. Pas als iedereen op de grond ligt mogen we naar huis.

Sommigen krijgen dan nog eens een dreun van moeder de vrouw!.

De volgende dag zien we er niet uit maar we dragen onze blauwe plekken en hechtingen met opgeheven hoofd zo ver dat dan mogelijk is.

Want wij zijn Trots  op de Knalbeuk. 

Nu je probleem... We zullen die Stanis en zijn liefje  (best een lekker ding die
Let) eens een lesje leren.

Maar omdat wij hem wel kennen uit het circuit, kost het wel duur. 

Voor niks gaat de zon op tenslotte.

Zeg maar wat je wil... Het huis schoon opleveren of alleen maar een lesje leren.

En wanneer wil je er weer intrekken?.  Dan kunnen we het inplannen.

Dan sturen we je wel een tikkie.  Het bedrag app ik wel.

Groeten van Sjefke.

Tante Truus vroeg vijf minuten later aan Gerda of ze haar even ernstig kon spreken.

Gerda voelde nattigheid maar had voor alle zekerheid gevraagd aan Paul van Vlammen of hij 10 minuten later toevallig langs kon komen.

Ze stapte de kamer van tante Truus binnen en had een lekker kopje koffie meegebracht met een frorse Jan Hagel van de Jumbo. "Dag tante Truus"zei ze met een wat schel stemmetje, "kijk eens! Een lekker kopje koffie uit de kantine". 

"Die koffie daar is niet te zuipen",  zei Tante Truus met een zuur gezicht. Je denkt toch niet dat ik dit opdrink omdat ik het lekker vind. Wat denk je zelf.! Ze maken die automaat te weinig schoon en je krijgt altijd wat bitter doortrokken drab van het vorige kopje koffie mee en er komt vieze witte poeder mee en dat noemen ze dan melk!. Dat kunen ze niet eens daar, wat goed schoonmaken en ze vragen daar nog een Euro voor? Radar zou er wat van moeten zeggen op de TV. Afkeuren! Aan de kaak stellen. Een vette boete geven"!

Gerda zuchtte maar eens diep. Dit hebben we weer gehad, dacht ze. "Waarover wilde u me spreken,"zei ze voorzichtig.

"Ik wil dat ze dat mens weghalen"!, riep tante Truus, tewijl ze met een opgewonden vinger naar het lege bed naast zich wees. "Ik ben mijn privacy kwijt, ze luistert mee met mijn belangrijke telefoongesprekken en ze kletst de oren van mijn hoofd vooral over dat Woordfeut. Ik wordt hier gillend gek van! Doe er wat aan"!

Er klonk een klopje op de deur en er kwam een forse mevrouw binnen die een barmeubel met boeken voor zich uit duwde. "Hallo allemaal", zei ze vrolijk, "ik ben een vrijwillige gastvrouw met een leeg nest gevoel, hier bij dit ziekenhuis. Ik verzorg hier het boekenclubje. Allemaal mooie boeken met mooie grote letters. Ook hebben we een " Hoe schrijf ik een mooi boek" clubje. Dat is iets heel speciaals met de hulp van een hele grote schrijver die zelf wel eens in een ziekenhui heeft gelegen, dat hebben ze nergens hoor. maar ik leg dat nog wel eens uit". 

Ze legde een flink wat beduimeld boek op het bijzetnachttafeltje van Aaltje en wendde zich tot tante Truus. "U wil zeker weer geen  boek", sprak ze. "Nee", zei tante Truus,"maar wel de Privaat of de Sorry. Ik wil weten hoe het nu met die arme Andree gaat.

"Die koopt u maar zelf in de kiosk beneden," zei de vrijwillige gastvrouw, "daar ben ik niet voor".

ik heb een heel leuk nieuwtje voor u". Gerda stak haar knappe koppie om de hoek en zwaaide naar tante Truus.

"Wat is er nou weer ..je ziet toch dat ik met een belangrijk telefoontje bezig ben! Hammie, ik bel wat later terug. Denk nog even na over mijn voorstel". Ze legde haar foontje weer op het kale tafeltje op wieltjes naast haar waarop alleen een aangebroken pakje fruitsap stond.

Vrolijk kwam Gerda binnen stappen, een fors stalen bed voor zich uit duwend. "U krijgt gezelschap hier. Dit is Aaltje, ze komt uit Volendam en ze heeft het aan haar heupen". Een vrolijk appelvormig gezichtje keek nu tante Trus aan. "Ha die Truus, we gaan het hier samen gezellig hebben. Ik hou van Bingo en taalspelletjes, Feut en van lachen.

Veel lachen".

Tante Truus huiverde en trok haar gehaakte lichtblauwe bedjasje dichter om zich heen. 

Zij  pakte zorgzaam de hand van vast en zei.."ik voel u en met u mee". U heeft het heel erg moeilijk gehad. Nu dat vond Tante Truus ook. Enig medegevoel kon zij altijd wel gebruiken. Het leven was al zwaar genoeg. 

Zara Zoom hield nog steeds de hand vast van tante Truus en keek daarbij naar de bewolkte lucht. De maan staat duidelijk in het teken van de Vissen en dat betekent  niet veel goeds. Dat betekent overstromingen en wateroverlast.

Lekkages, heftige regenbuien, wegdrijvende auto's zandzakken voor de deur.

"Jaja", zei tante Truus, "ik heb wel het beeld erbij" laat de rest maar zitten". Mevrouw Zara was net goed op dreef  met haar apocalyptische beschrijvingen en  Zara hield nu beledigd haar mond.

"Maar ik kom om u te helpen" riep zij uit. "Ik heb een speciale amulet voor u ingestraald! Hij kost maar 40 Euro".

Tante Truus wierp een eenogend blik op het muntje. Het leek sprekend op een oud muntje met Sint Christoffer die je kon helpen veeilig de weg over te steken tenminste ..je moest wel de zebrapaden pakken natuurlijk. Zo'n heilige was niet gewend aan het hedendaagse verkeer. Je kon er ook niet teveel van verwachten, bedoel ik.

"Mijn rekening is geblokkeerd". zei tante Truus nu. Ze was benieuwd wat voor reactie daar op zou komen.

Zara zou toch telepratisch zijn? Dat bewees vast dat ze er niets van bakte. 

Maar eerst een eerlijk koffie. Na al die bovennatuurlijke ongein kwam een bakkie zeer gelegen.

Ze had toch zo'n onrustige nacht gehad. Alle gebeurtenissen van de laatste dagen waren door elkaar gaan lopen. De bitterballen en de brand, Paul van Vlammen en zuster Gerda, en vooral veel trappen met brandweermannen die met haar bed aan de haal gingen tegen haar uitdrukkelijke wens in. Het ging maar door vannacht. Veel te veel reuring in haar hoofd. Maar eerst maar eens een kopje versterkende thee, daar zal ze vast wel van opknappen dacht ze. 

Maar daar kwam Gerda al met een kopje thee in haar handen en met haar mee liep een vrouw gehuld in paars textiel naar binnen." Tante Truus,"zei Gerda stralend." Dit is mevrouw ZaraZoom, het wereldberoemde medium waar ik over sprak. Zei komt u helpen omdat ik zei dat u een noodgeval was".

Tante truus wierp een achterdochtige blik op de paarse gedaante en die keek vanuit de hoogte zalvend op haar neer.

Daar kon wat moois uit opbloeien!

Haar huis was gekraakt.. daar moest ze direct tegen optreden.. maar ze lag hier nog steeds in het ziekenhuis.

Ondertussen pleegde Tante Truus wat telefoontjes met de boksvereniging " De Knalbeuk", die illegaal een sorteerpunt van Post.nl had bezet om een knokploeg samen te stellen.

Maar kwart voor 4 stapte er een nieuwe bezoekster de kamer van Tante Truus binnen. Het was een vriendin van heel lang geleden, het was Chantal.

"Hoi die Truus, hoe gaat het u met je", sprak de het bezoekster wat gehaast. "Zo leef jij nog", was het antwoord van tante Truus." Je hebt het zeker heel erg druk gehad het afgelopen jaar". "Meid.. hoe raadt je het zo.. probeerde Chantal het sarcasme te omzeilen. 'Vandaag nog.. mijn nagels zagen er niet uit en ik kon nog net een afspraak maken"!

"Ik ben blij dat ik zo kon bijdragen aan je nagelgeluk zeg" zei ik hatelijk, maar Chantal stond al op van  de bezoekersstoel. "Ik kom je nog even een roddeltje influisteren. Let en Stanislaus wonen samen in jouw huis en ze verbouwen je kelder tot laberatorium, wat ze gaan maken..ik weet het niet, iets met hoogwaardige kruidenbuiltjes of zo"Ze legde met een zwierig gebaar een netje mandarijntjes op mijn buik. De bonus label van Alhein zat er nog aan. 

Zo kende ik haar weer. Schraperig. Ik viel terug in de kussens om al dit nieuwe nieuws te verwerken. Het was te heftig. Een zwaai nog en Chantal was al de kamer uit.

Onze vliegende reporter Douwe heeft er een potje van gemaakt.

Wat gebeurde er nu eigenlijk wel?

In de keuken, gelegen op de parterre, hadden ze een tijdelijk hulpje, ook een eigen benoemde ZZpeër, Daan, deze  had een ouwe frituurpan ontdekt die afgedankt in een hoek stond want hij bakte niet gezond genoeg meer en ze hadden al eens een grote vetbal in het riool op loodgieterwijze moeten doorprikken en die loodgieters weten van prijzen. 

Kortom.. het was weer vragen om moeilijkheden.

Er stond een plakker opgelakt. "ÁFBLEIVEN!", maar dat had Daan niet tegengehouden want hij had trek in de bitterballen, die hij onder in de vrieskist had gevonden. In de pauze, toen iedereen buiten stond te roken kreeg hij de pan aan de praat, dat wel, maar door de smook gingen de sprinkellers sproeien en het vet spetterde niemand ontziend de pan uit. In de brandweerkazerne werden ze door de sirene gealarmeerd en wakker uit hun middagdutje. Met groot vertoon reden ze een kwartier later met hun mooie rooie brandweerauto die ze Max noemden richting het ziekenhuis en bespraken wat vaagjes een evacuatieplan.

Toen ze eenmaal binnen gestormd waren zijn ze wat aan het schuiven geweest met de ziekenhuisbedden en hebben daarvoor nog even de trappen gebruikt maar omdat ziekenhuisbedden nou eenmaal van loeizwaar staal zijn gemaakt gaven ze dat al gauw op. Zodoende stond ten leste haast iedere patient ontheemd op een andere plek dan waar die thuishoorde.

Ondertussen had de dappere brandweercommandant de schuldige te pakken gekregen. Daan was erg geschrokken. Zonde was het van zijn bitterballen, dat wel, ze waren haast uitgebakken en hij was op zoek geweest naar de mosterd die ergens in de buurt zou staan. Bram van Uiteren, de brandweercommandant, sprak Daan vaderlijk toe terwijl hij hem bij een lurf vasthad. "Dat doe je niet meer:! Buiten stond het keukenpersoneel op het sein Brand Meester! te wachten.

Het was een verloren middag geweest.

Tante Truus zocht haar bed. "Geen idee waar het staat maar me middagdutje is heilig"!

 

Bericht van onze vliegende parttime reporter, de ZZPer Douwe