Categorie: Agenda Tante Truus

Dat was me wat.. lieve lezertjes.

Wat ben ik een tijd onder zeil geweest al lag ik niet in een boot. Maar in een riant ziekenhuisbed voorzien van allerlei kleuren slangen, apparaten die piepjes doorzonden en flikkerende beeldschermpjes. Alsof het niks kostte..

De eerste die ik zag, toen ik mijn ogen open deed was dokter No, die me ergens vaag bekend voorkwam. Waar kende ik die norse figuur nu van? Maar daar moest ik me later maar eens in verdiepen. Hij was ergens op de foute afdeling of zo... maar wat en waar? Uw tante Truus was nog niet genoeg bij de pinken en scherp van zinnen om met een weloverwogen oordeel te komen. Geruis van een broekpak en een lief verpleegstertje kwam nader en pakte mijn hand vast. "Dag tante Truus, ik ben Gerda, gelukkig bent u weer terug.Ze lachte me stralend tegemoet.

"Er komt dadelijk iemand van de SIB, ons sociaal intergratiebureau om u bij te praten. En daarna onze geestelijke welzijnswerker Paul van Vlammen.

Er is heel wat gebeurd in de tijd dat u in coma lag. Maar van Vlammen heeft zich vrijwillig beschikbaar gesteld om u weer actief op weg te helpen".

Daar was ik al bang voor. Me op weg helpen. Welke weg bedoelden ze ze. Ik ben niet helemaal van overtuigd dat hier ze hier goede bedoelingen mee hadden. Leer mij de mensen kennen! 

Ik voelde me langzaam weer de oude worden. Maar eerst een kop sterke koffie please!

Lieve lezertjes,

ik ben dus gered dank zij mijn held Wout ( hij wilde zijn telefoonnummer niet afstaan) en ik ben overgebracht naar het traumacentrum Leidervaart,

U kunt daar uw fletse Beterschapskaarten naar toe sturen. ik zal u helpen,, ze zijn het goedloopst bij de Voordeel bookshop. Vergeet niet er een postzegel op te doen want ik ga dat niet betalen.

Ik lig hier in een geblindeerde kamer met alleen een spaarlichtje. Af en toe komt er iemand binnensluipen en ik kan niet eens zien wie het is.Ik slaap veel en plotseling wordt er dan een kouwe po onder me geschoven...en er wordt..grote meid ...tegen me gezegd.. Te erg voor woorden.

Wel is er onder mijn aanbracht dat er een foto zou zijn gemaakt van mij Droomvlucht onder aan de helicopter. Vast van iemand die een do-it-yourself kursusje Fotosjop heeft gevolgd en uitgeschoten is met de breedste brus. Wel gek want ik zou er toch een weddenschap tegen een pakje mergpijpen om verwedden dat ik op een Loewie Kenze stoel zat en niet op zo'n lamme sta op stoel.
Ja knippen en plakken is ook een kunst hoor!

Bedankt.. ik zie er niet uit!

Ik verdenk overigens Let hiervan.

Tante Truus,

zult u als lief lezertje langzamerhand wel zeggen. Wat hebbu geleden, wat overkomt u allemaal en waarom uitgerekend u. Zullen wij eens een nationale inzamelingsactie voor u houden of.. beter nog en stichting oprichten?

Op het eerste zeg ik meteen ja.. mijn leed is haast niet in woorden uit te drukken, dat ben ik met u eens.. wat mij allemaal overkomt! Maar op het tweede zeg ik meteen resoluut nee.. een inzameling is voor rampen veraf en ik voel me niet een doelgroep. Kan ik wat geld erbij gebruiken? Daarop zeg ik meteen ja.. wie niet?

Ik zag laatst nog bij M&S een degelijke grijs groene loden mantel.. ik zag mj daar al mee lopen met mijn Meffistoos.. maar ja.

Maar een stichting? Daar doet u mij echt geen lol mee. Dat is leuk in het begin .. allemaal enthousiaste mensen, maar dan krijgen ze heibel over een kleinigheid. Een voorraad die verloren is gegaan of zo iets. En wordt er met de vinger naar elkaar gewezen. Of heb je te maken met een te creatieve boekhouder... u hebt geen idee wat er allemaal met een stichting mis kan gaan en hoe snel het oorspronkelijke doel uit het oog verloren gaat worden!

Maar om even terug te komen op de reddingspoging die werd gedaan om mij te bevrijden uit Huize De zachte wind.. Wout, ja, want zo heette mijn redder, pakte me op met kop en stoel en duwde mij het raam uit nadat hij eerst mij vastmaakte met een karabijn haak en een touw die onder de helikopter hing.. en daar zweefde ik woosh door het luchtruim.

Wat kan ik zeggen.. De twaalfbaan van de Efteling was er niets bij en ik had niet uren in een door hekjes gestuurde rij moeten wachten.

Het was een mooie ervaring lezertjes.. ik voelde me opeens een met de kosmos hoewel ik daar normaliter geen last van heb. De helikopter maakte wel een pestherrie ja.. en dat deed afbreuk aan de Feng Soeii ervaring die ik had.. zo zwevend tussen hem en aarde. Ik kreeg zelfs milde neigingen.

Maar de helikopter ging dalen en ik kreeg het benauwd.. hoe zou de bovengrondse opvang zijn. Die stoel kon een poot of vier breken maar ik ook.. twee dan bedoel ik..

Net toen ik op de operatie stoel was geïnstalleerd brak er buiten een hels kabaal uit.

Ik hoorde het geluid van een helikopter vlakbij en  vroeg me af welke misdadiger ze achternazaten in de lucht.

Dokter Noest was ook niet zo zeker van zichzelf toen ook hij naar het raam liep en zuster Dwee kroop onder een van de bijzettafeltjes. Waarbij ik zag dat ze een flinke ladder in haar panty had en een spatader.

Een luide knal en het geluid van brekend glas. ..Een grote zwarte laars door de ruit en een lid van de luchtmacht stond al binnen.

Het was een flinke kerel, hij had wat brandweermanachtigs.. want hij kwam me redden!

dat gaf me toch wel een heel fijn gevoel...

Een held.. die mij kwam redden! 

Maar ondertussen zat ik nog steeds vastgegespt op mijn stoel...

 

Oh .. lijkt me dolletjes Let,

een opruimactie en slappe cranberrietaartjes 

en dan van juttem!

Val me niet lastig op dit moment! ik sta op het punt een breinlift te krijgen!

****************************************************************************

De volgende dag verscheen dokter Noest hoogst persoonlijk om me naar zijn experimentele operatiezaal te begeleiden.

Alle patiënten zijn mij kostbaar, zei hij tegen mij met een zijdelingse glimlach terwijl hij mijn elleboog greep. Wat zou hij daarmee bedoelen? Ving hij bij iedere patiënt een fors bedrag van een van de concurrerende ziekenfondsen?

Maar ik liep maar braaf met hem mee want hij had me nog een extra de luxe bonusoperatie beloofd nadat ik had geklaagd dat tegenwoordig mijn gemoed wat zwaar op de navel drukte.

We kwamen de operatiezaal binnen en die zag er heel anders uit dan alle operatiezalen die ik met mijn bultenoperaties had meegemaakt.

In het midden stond een grote vergulde Louis Kenze stoel op een groot podium onder een fel verlichte kroonluchter en er lag een hoogpolig tapijt... dat had ik nog nooit meegemaakt. Er stonden wat bijzettafeltjes waarop wat enge instrumenten lagen te blikkeren. Een van die geniepige zusters stond al grijnzend klaar en kwam op me af met een grote spuit.

Eén moment, nog sprak dokter Noest, we gaan eerst de patiënt comfortabel installeren en hij hielp me een handje het podium op. Ondertussen vulde de ruimte zich met zachte viool muziek van André Ruis, een life optreden tijdens de Kerstnacht in Maastricht, in de antieke kerk.

Op de wanden was roze fluweel gespannen en er stond een mooie boekenkast met bruine  geleerde werken. De dokter waste zijn handen in een Carrera marmeren fonteintje, trok zijn groene schort aan en pakte een hygiënisch maskertje. Daarna pakte hij een zilveren vergiet waar losse electroden aanhingen. 

Ik zette mij schrap.. de transformatie ging beginnen.

Ondertussen,,, hoorde ik daar vanuit de verte een gillende sirene aan komen? Zou er ergens in de buurt soms brand zijn? Ik werd vasgeklipt aan de stoelpoten  en aan de leuningen. Het lawaai kwam steeds dichter bij. Dokter Noest en zuster Dwee keken geërgerd richting raam. 

Die herrie paste niet bij de procedure.

Er werd hard op de deur geklopt. Alle alarmbellen gingen rinkelen en de sprinklerinstallatie begon te druppelen.... 

De volgende dag was ik aan de beurt voor de elektrische behandeling.

Het zou beginnen met een intake gesprek met dokter Noest.

Samen met een zuster die mij zorgzaam bij de elleboog vasthield uit angst dat ik zou voortijdig zou ontsnappen kwam ik bij kamer 11 op de derde verdieping aan.

Eén klopje en de deur ging open. Dokter Noest verwachtte mij al.

Komt u binnen, riep hij gul, en gaat u maar op deze gemakkelijke stoel zitten. Het was een huiselijk ogende oranje vintage ribfluwelen fauteuil, die je niet zo snel zou verwachten in deze medische ambiance. Ik vermoed dat het de bedoeling was om zijn doelgroep, behoeftige senioren op hun gemak te stellen. Oude meuk waarbij ze zich automatisch thuis zouden voelen.

Jaren zeventig rotzooi. 

Ik zonk dus weg in de stoel en de dokter schonk mij een vertrouwenswekkende blik vanachter zijn notenhouten Queen Ann, waarvan ik meteen zag dat het een replica was.

Wel ik moet zeggen dat dokter Noest een aangename verschijning was, een fiere houding, een sonore stem en een mooie bos bruin haar met lieve grijze streepjes. Ik besloot direct mijn beste beentje voor te zetten. 

Bent u getrouwd dokter en heeft u kinderen? Dokter Noest zette me gelijk op een afstand nadat ik deze indringende naar zijn mening impertinente vraag had gesteld.

Ik dacht bij mijzelf als hij een inkijkje in mijn brein wil hebben mag ik toch ook wel kijken wat hem bezield? Op wat voor tiepje zou hij op kunnen vallen

Ik wil het over uw behandeling hebben, sprak hij sonoor. Er zat een soort galm in zijn stem die weerkaatste tussen de witte granol wanden. 

Wij gaan u dus behandelen door electroden op uw hoofd aan te brengen om de breinactiviteit te meten. Wij vermoeden dat deze bovengemiddeld zal zijn. 

Dat moest ik even laten bezinken. Wie zijn die wij en hoe kwam ik aan een bovengemiddelde hersenactiviteit. Goed.. ik kwam niet echt dom over, dat wist ik ook wel maar hier was toch lelijk ingetuind. In huize De zachte wind. Dit had ik niet zien aankomen.

Ik haalde diep adem, en.. als u die activiteit eenmaal hebt vastgesteld.. wat zijn dan de verdere plannen? Dokter Noest antwoordde daarop dat ze de breinactiviteit zouden gaan reguleren, dan zou het leven voor mij eenvoudiger worden en zou ik schik kunnen krijgen in puzzels en bingo en busreisjes naar de Veluwe..

Hier schrok ik wel van.. wilde ik dat wel?

Hij schoof mij een ingewikkeld document toe. Wilt u even tekenen?

Lieve lezertjes

ik zit hier heel eenzaam in mijn cel op deze eerste dag van het nieuwe jaar. Ze hebben me een soort sudokoboekje gegeven met intelligente vragen die ik moet opvullen. Dat valt nog niet mee met al die rare strikvraagjes. Ik vraag me dan ook af welke idioot dit allemaal heeft verzonnen,

Kleine opsomming

> Hoe ziet u dat iemand liegt?

a..hij heeft jeuk aan zijn neus

b..met zijn linkeroog kijkt ie de andere kant op

c..hij gaat plotseling zitten om een sok uit te doen

Weet u het? Nou ik niet

> Hoe ziet u of iemand een zacht ei is?

a..als hij handschoenen draagt

b..als hij aan zijn wenkbrauw plukt

c..als hij gaat zitten en een broekspijp opschuift

> Hoe ziet u of iemand de waarheid en niets dan de waarheid spreekt?

a..als hij vraagt ..wat bedoel je precies?

b..als hij zegt.. ik weet niet waar je het over hebt

c..als hij gaat zitten en zijn schoenen gaat poetsen met een zakdoek

Hoe weet u dat iemand muzikaal is?

a..als hij vraagt.. hebbu hier een douche?

b..als hij tegen een straatmuzikant zegt dat hij een valse toon aanslaat

c..als hij je vraagt of je een fluit op zak hebt

Hoe merk je dat iemand een kunstenaar is

a..hij ziet er flodderig uit en ruikt naar sterke drank

b..hij heeft het jongetje met een natte traan als screensaver op zijn smartfoon

c.hij heeft een geleende museumjaarkaart op zak

Op deze laatste zou ik wel een antwoord weten want ik ken dat volkje..

En zo kan ik nog uren doorgaan met overschrijven wat er in dat rare boekje staat. ik bedenk me plotseling dat het wel eens een soort stiekem testboekje is van de psychiater hier die nu zondagsdienst heeft, die heeft een best lepe ongure oogopslag.

En ik vertrouw hier helemaal niks en niemand...

Ik weet ook niet wat ze gaan bedoelen met een elektrische behandeling. gaan ze me aansluiten op een strijkijzer?  Of ergens op een gênante plek electroden aansluiten? Kijken ze of ik elektrisch geladen ben en of dat van pas kan komen in het huishouden om de energierekening van de Eneco te drukken? 

Lieve lezertjes.. vragen en meer vragen.. nu heb ik hier verder toch niks te doen dus het gepieker is in vol bedrijf. Is dat nu een goede manier om het nieuwe jaar te starten. 

Ook dit vraag ik me af...