Wachter - Man met Baard

Als we op een pad nabij de Elyzeese Velden wandelen, begint opeens de wind te waaien. Het is alsof de beuk waarlangs ik loop me roept. Een meter of tien verder is Lieve Vrouw ineens in de ban van een volgende beuk. We besluiten te proberen contact te maken... elk een eigen boom. 

Ik wandel een paar meter terug en klim tegen 'de berm' op.

'He, hier heeft pas iemand een blikje 'weggegooid'.' 

Het blik schemert zilverachtig tussen het groen van twee lagere struiken. Dan zet ik me achter de beuk neer op een dode tak op de grond.

Als ik mijn ogen sluit, zie ik onmiddellijk een Blauwwitte Slurf. Ik ga door de Slurf, verder en verder. Aan het Cirkelvormige Einde lijkt er, op kop, een Bos in te staan. 

Dan zie ik mezelf in dit Bos staan: "Hallo, ik ben Thea-Warrior, is hier iemand? Ik wil graag iemand ontmoeten."

Ik ervaar Energie naast me en dan zie ik een in het groen en bruin geklede Mannelijke Elf. Hij draagt een lief bruin Hoedje, het ziet er Robin-Hood-achtig uit.

"Kan ik iets voor je doen?" vraagt de Elf.

"Nee," zeg ik, "ik kom niet voor iets speciaals, maar misschien kun je me iets leuks laten zien?"

"Oh, ik kan je wel iets vertellen... nee, het is beter als ik het je laat zien."

We lopen samen door het bos. Aan mijn linkerhand zijn meerdere Elfen bezig met het schoonmaken van Wortels. Ze gieten er Vocht langs en vegen heel voorzichtig met Bladeren door en langs de Hoekjes. 

'Er liep Zoetigheid en Vergif langs de Wortels van de Hulst. De Hulst kan er niet tegen... wij-Beukelfen helpen als Vrienden met het schoonmaken van Wortels. Elkaar helpen bij Nood is de Ware Aard van Vriendschap."

Ik knik: '"Eh, ben jij het Bewustzijn van de Beuk?"

"Ja, wij samen," zegt de Beukelf met een uitslaand armgebaar, waardoor de Andere Elfen er ook bij horen.

We wandelen verder. Aan onze Rechterhand spelen grotere en kleinere Beukelfen met elkaar. Het is een plezierig Gebeuren. Telkens klatert een Lach en ik zie vele blije Gezichten.

De Beukelf praat door: "Vriendschap is eenvoudig... als Mensen vriendelijk tegen elkaar lachen als ze elkaar tegen komen, is er sprake van Vriendschap."

Ik bekijk de actieve, spelende Beukelfen en zeg: "Ik zegen jullie vanuit het Diepst van mijn Hart en wens jullie het Allerbeste."

De Beukelf is er wat verlegen onder: "Het is fijn dat je gekomen bent."

Ik reageer: "Ja, ik hoorde je Stem op de Wind, alsof je 'Hier' riep."

"Ja," zegt Beukelf, "de Klank van onze Stem wordt gedragen door de Wind."

Dan zegt hij wat timide: "Boom en Mens kunnen ook Vrienden zijn."

Ik begrijp de Hint; het is de Bedoeling het Blikje op te ruimen dat bij de Stam van de Beuk ligt.

"Ik denk dat ik je wel kan helpen..."

"Dankjewel," zegt de Beukelf, en dan open ik mijn ogen en ervaar mezelf weer zittend op de dode tak. De omgeving ik blauw en koel. Heel mooi.

Als ik opsta en naar de beuk wandel blijken er twee blikjes van een energiedrankje tussen de wortels 'verstopt' te zitten. In een van de twee zit nog drank. Ik pak beide blikjes op; later zal ik ze in een vuilnisbak stoppen.

In het kader van het contact maken met bomen fiets ik zaterdag 16 juni met Mijn Lief naar Elden. Het weer is goed; dreigende luchten maar het blijft droog. Bij de boom maak ik eerst van alle kanten foto's. De leylijn voelt breed aan; enkele meters. Hij loopt inderdaad ongeveer evenwijdig met de Huissensedijk. Het is een mooi donkerrood bakstenen huis waar de lijn doorheen gaat.

De plataan staat in de voortuin van een zwaar verwaarloosd witgepleisterd huis.

Ik besluit op de dijk in het gras te gaan zitten. Rechts, voor me, een grijze electriciteits- of kabelkast. Eigenlijk zit ik wel heel dicht bij de boom, maar het voelt wel goed.

Ik sluit mijn ogen en stem me af op de omgeving: de geluiden van het verkeer; de kracht van de zwoele wind die langs mijn wangen vlaagt; de zomerse geuren van gras en bloemen. Ik voel de verbinding met de Aarde: in mijn Bekkenbodem ervaar ik de draaiende, energetische Acht. Dan zeg ik: "Goedemiddag Plataan, ik ben Thea-Warrior en ik wil graag een Gesprek met Je voeren. Ik heb geen Specifieke Vraag, maar misschien wil Je me iets vertellen of laten ervaren..." 

Het duurt even en dan verschijnt in Mijn Beeld een Blauwwitzilveren Vloeistofspiegel, aan de Overzijde stijgt er een Blauwwitzilveren Damp omhoog.

"Ga zo door," antwoordt een Vriendelijke Stem.

"Dankuwel, waarmee precies?"

"Met je Gezonde Levensstijl en met het contact zoeken met Bomen," luidt het Antwoord.

Dan zie ik een Oud en Wijs Blauwwitzilveren Gezicht voor met. Het is een Mannengezicht met Lang Haar. 

'Oh,' denk ik, 'net Gandalf uit de Lord van de Ring.'

Dan zeg ik: "Oh, ik heb misschien toch wel een Vraag. Weet U wat de Geestkracht van de Sint Stevenskerk bedoelde toen Hij zei dat de Vredevogels vliegen?"

Wijze Plataanman glimlacht: "Je hebt er in gedachten heel dichtbij gezeten. Het betreft de Zegenende Wensen; de Zegeningen."

'Natuurlijk!'

Dan zie ik mezelf op de Dijk zitten, en ben geheel mezelf. Ik voel hoe het Blauwwitzilveren Licht me daar omhelst. Alles wat maar een Donker Plekje in Mijn Lijf is, wordt eruit getrokken. Het Blauwwitzilveren Licht vult me. 

Ik glimlach: 'Oef, wat is dit prettig.'

Wijze Plataanman kijkt me liefdevol en verwachtingsvol aan. 

Ik kijk Hem aan en zeg: "Ik zegen je, Wijze Oude Man, uit het Diepst van mijn Hart en ik wens Je het Allerbeste."

Terwijl ik dit zeg, voel ik hoe Mijn Hart zich opent en hoe er Gouden Energie uitstroomt. De Gouden Energie gaat naar de Wijze Oude Man en omvat vervolgens de Gehele Plataan. 

Oude Wijze Plataanman straalt!

In een intense rust en stilte open ik mijn ogen en kijk naar de grijsgroen geschakeerde stam van de plataan: 'Wat mooi!'

Dit is dus de bedoeling van het contact maken met een boom: energie-uitwisseling!

Hm, die gezonde leefstijl waar Oude Wijze Plataanman over sprak, betreft het granengebruik. Mijn Lief heeft een andere spijsvertering dan ik. Hij snakt dagelijks naar granen, en ik... ik ben er nu heel voorzichtig mee.

Toch een beetje suf, dat ik gisteren met Lieve Vrouw wel over de Vliegende Vredevogels heb gesproken en me niet heb gerealiseerd dat het de Zegeningen betrof. Naar aanleiding van de gelijkenis van de witte en zwarte vogels had ik het kunnen weten, maar ja, ik wist het niet. Hm, op het moment dat ik Oude Wijze Plataanman de vraag stelde, drong ergens diep in mezelf het woord 'Gedachten' op, maar ja... toen had ik de vraag al gesteld.

Warrior Iadied

Ik sluit mijn ogen en stel me voor: "Goedemiddag, ik ben Thea, ooit Warrior genoemd. Ik ben hier met Vrijgevige Vrouw. Ik wil graag spreken met de Kracht van deze Plek, deze Kerk."

Voor mijn Ogen breken de Grote Donkere Marmeren Tegels open. Vreemd, er is Geen Geluid bij. Wat een Stoffige Puinhoop. Een Grote, Dikke Blonde Man zit er tussen. Hij ziet er nogal wild uit: ongeschoren, ongekamd Te Lang Haar. Hij draagt Vuile Kleding: een soort Groene Overal met een Overhemd met Blokken van een Onbestemde Kleur.

Hij kijkt me aan, maar stelt zich niet voor. Met een Strootje of stokje zit Hij tussen zijn Tanden te prikken. Vervolgens kijkt Hij van me af, naar rechts.

"Goedemiddag," zeg ik nog maar eens.

Weer kijkt Hij me aan, maar nog steeds geen Woord. Hij kauwt op het Strootje tussen zijn tanden.

Dan zegt Hij plompverloren: "De Vredesvogels vliegen!"

Ik sta Hem een beetje stom aan te kijken: 'Wat bedoelt Hij daar nu mee?'

In mijn Gedachten komt Zuid-Amerika op. Waarom?

"Naar Zuid-Amerika?"

"Over de Hele Wereld," luidt Zijn Antwoord.

"Waar is dat voor nodig?"

"Om te overleven," reageert Hij.

Al kauwend op zijn Strootje staart Hij voor zich uit.

Ik zit weer naast Vrijgevige Vrouw bij de doopvont.

'Wel, niet, wel, niet, wel, niet!'

Dan denk ik: 'Gewoon doen!'

Tegen Mijn Lief zeg ik: "Ik ga proberen contact met deze boom te maken."

Hij bromt een akkoord.

Terwijl ik wil gaan zitten, vallen me de platte wortels op hetzelfde niveau als de grond op. Ik zet me enkele meters voor het naambordje op een wortel: hard en tamelijk koud.

Ik sluit Mijn Ogen en maak me, in gedachten, klein en loop vooruit naar de Boom toe: "Is hier een Ingang?"

Ik zie niks. Naast het Naambordje blijf ik staan en houd me aan 'de IJzeren Paal' vast. Ik zie een Vage Blauwe vlek, maar er zit geen Vooruitgang in Mijn Reis .

Dus open ik mijn ogen en bekijk de boom nogmaals. Achter het naambordje zit wel degelijk een soort spleet: 'Misschien niet open.'

Voor de Tweede Keer sluit ik Mijn Ogen, en dan ga ik horizontaal door de Wortel, waarop ik zit. De Cellen hebben Houtige Wanden en zijn langwerpig en hoekig. Hoewel de Randen scherp zijn, bezeer ik me niet.

Dan sta ik bij het Bewustzijn... net water waarop olie drijft: gouden, blauwe, paarse kleuren. Heel bijzonder van vorm: honderden Steile Punten komen uit het Oppervlak omhoog, daartussen de Kleurige Holtes.

Ik begroet het Bewustzijn van de Boom: "Goedemiddag, ik ben Thea, ooit Warrior genoemd. Ik kom U begroeten, heb geen specifieke Vraag maar misschien heeft U iets voor mij!?"

Als antwoord verandert het Oppervlakte van het Bewustzijn, de Punten sluiten zich aaneen en vormen een Linksdraaiende Spiraal. De Spiraal neemt mij op en stuwt mij omhoog.

'Ga ik naar de Bovenwereld? Wat daar te doen?'

De Cellen waarlangs ik reis  hebben wat Zachtere Wanden. Ik word tot boven de Kruin van de Boom gelicht. De zon schijnt en het Heelal is groots en wat koel.

Naast mij praten vrouwen met luide stem: "Wat is dit voor boom?" 

"Een acacia?" 

"Nee..."

Er loopt iemand in mijn richting en verwijdert zich dan weer.

Even later antwoordt een mannenstem: "Een Kaukasische Vleugelnoot."

Door de Energie van het Gebeuren om me heen, sta ik te zwaaien boven de Kruin van de Boom. Onder me heerst een Verwachtingsvolle Stilte. Ik-Warrior besef dat er van me verwacht wordt dat ik wat zeg.

'Maar wat...'

Op de een of andere manier is er haast bij: 'Kan de Boom me moeilijk hoog houden?'

Dan springt het me te binnen: "Ik zegen Bronbeek en alle Bewoners vanuit het Diepste van mijn Hart en wens hen het Allerbeste."

Nauwelijks heb ik deze Woorden uitgesproken of ik ga bliksemsnel omlaag.

Uit het Bewustzijn van de Boom klinken vele, blijde Stemmen. Blijkbaar wordt wat ik gezegd heb erg gewaardeerd. Ze zingen voor me: "Hallelujah, Hallelujah... Hallelujah, Halleeeluuuujah...ah."

Ik lach; zo zingt het Colourful City Koor 'Indonesia...'

Terwijl ik lach spiraalt Het Bewustzijn van de Boom in Twee Dikke Ronde Armen om me heen: ik word totaal omhuld. Net of ik opgenomen word in een Bolle Vlam. Het is een Reiniging; minder goede Energie wordt weggenomen en ik word gevuld met een Bleke Goudblauwe Rustige Energie. 

"Zo is het goed, ga nu," zegt een Zware Stem.

Het lijkt de Boom veel Kracht te kosten; ik zit vrijwel onmiddellijk gewoon in mezelf, in Thea op de wortel.

Dit is zo fijn, ik wil dit echt meer gaan doen. Weer thuis leer ik op het web dat de Kaukasische Vleugelnoot gauw last heeft van late nachtvorst. Zou dit een reden kunnen zijn dat de Energie van de Boom minder krachtig leek? Hm, als de cellen inderdaad zo groot en langwerpig zijn, lijkt zelfbescherming me moeilijk.

Warrior Iadied

Uit respect voor de Aarde (Vulkaan Tajuya), voor Moeder Aarde, voor Maria; uit dankbaarbeid voor het verdwijnen van de buikpijn en natuurlijk uit nieuwsgierigheid naar het nog steeds redelijk onbekende van de Rozenkrans besluit ik op 28 mei naar Renkum te gaan. 

Het Rosarium Mariae blijkt een lieve tuin met hoge bomen achter de kerk Onze Lieve Vrouw Ten Hemelopneming te zijn. 

De twintig mysteriën van de rozenkrans zijn uitgebeeld in de vorm van iconen in houten kapellen. Ze zijn in vier verschillende vormen uitgevoerd. Zo hebben de blijde, de droevige, de glorievolle en de geheimen van het Licht elk hun eigen vorm.

Gemediteerd of gezocht naar Contact heb ik niet, maar het is een vredevolle omgeving en een mooi staaltje van samenwerking in de gemeente, waarbij ook de kinderen creatief hebben meegedaan.

Ook in het kerkje, uit 1922, heb ik niet gezocht naar Contact. Dankbaar bid ik wel bij het Mariabeeld; nog steeds onder de indruk van het verdwijnen van mijn buikpijn. 

Renkum is reeds in de Middeleeuwen een bedevaartplaats rond Maria. Sinds 1380 blijken er bij een houten Mariakapel in de uiterwaarden bij Renkum wonderen gebeurd te zijn: mensen hebben er tekens en aanwijzingen ontvangen. Hm, zou de kerk op de energetisch krachtige plaats staan?

Hoe dan ook Moeder van Toevlucht wordt Maria wel genoemd en mensen ervaren nog steeds haar voorspraak: 'Ora pro Nobis' ofwel 'Bid voor Ons'.

Het beeldje werd in de Middeleeuwen met geschenken overladen. Die geschenken waren zo waardevol dat in Redichem, zoals Renkum toen heette, ter bescherming van kapelletje en beeldje Schutterij Onze Lieve Vrouwe Gilde werd opgericht. 

In 1401 stuurt de Franse katholieke koning Karel VI bijzondere relikwieën: een stukje hout van het Kruis van Jezus en een scherpe stekel van de Doornenkroon die Jezus als Koning der Joden was opgezet.

Sorry hoor, toen ik dit las en nu ik dit schrijf, kreeg en krijg ik onbedwingbare lachneigingen. 'De Hervorming' begrijp ik weer des te beter. Het grappige is dat ik die lachneigingen bij 'Wonderen' niet heb. Hm, zou het waar kunnen zijn, ik bedoel van dat hout en die stekel? Oh...!?

De Hertog van Gelre, die het beeldje als zijn eigendom beschouwt, vraagt de Augustinessen van Zwolle in Redichem een klooster te stichten. In 1405 is het er: Sancta Maria.

In 1574 krijgt Renkum echter ook te maken met de Hervorming en wordt het kapelletje vernield. De zusters nemen het beeldje mee naar Arnhem en later betrekken ze, in 1596, een klein klooster in Wageningen. Vervolgens gaat het beeldje naar de paters Dominicanen in Utrecht, die het een plaatsje geven in hun schuilkerk aan de Walsteeg.

In 1850 richt een pastoor in Utrecht een nieuwe kerk in en het Mariabeeldje brengt hij in alle onschuld naar de zolder van de pastorie. Enkele weken later geeft hij tuinman Christoffel Verheem de opdracht de zolder op te ruimen en 'het oude hout' op te ruimen. Christoffel vindt het beeldje echter mooi en weet het ten geschenke te krijgen.

Als rond 1890 wit in de mode komt, verft Christoffel het kleurige beeldje wit. Het beeldje maakt nog de nodige omzwervingen. Op www.mariavanrenkum.nl is het te lezen. Wel een beetje verstopt; zoek onder 'bedevaarten' en ga dan helemaal naar de laatst regel van die pagina!

Op 6 mei 1928, de eerste zondag van de Mariamaand, komt het beeldje in een glazen schrijn weer in Renkum aan. Feest! Met vlaggen, guirlandes en wimpels! 

Tot de tweede wereldoorlog worden er weer bedevaarten gehouden. Aan het eind van de oorlog gaat het beeldje voor een tweede keer in ballingschap, maar op 19 mei 1946 wordt 'Maria' weer plechtig ingehaald. In 2004 wordt het beeldje gerestaureerd. 

Tja, hoe wordt een beeldje waarbij Jezus op Maria's schoot staat ook weer genoemd? Oh ja, Maria Sophia... Wijsheid die werkt vanuit de volle breedte van het universum.

Geen gek idee om Contact te proberen te maken met die Wijsheid.

In principe is er op de laatste zondag van mei een 'Ziekenbedevaart', dan wordt het kerkje Onze Lieve Vrouw Ten Hemelopneming ontdaan van de houten banken om plaats te bieden aan rolstoelen en bedden. In verband met de opening van het Rosarium Mariae is dat dit jaar gelaten. Hm, waarom voelt dit niet geheel goed? 

Warrior Iadied

http://www.mariavanrenkum.nl