Archief

Zaterdag 3 maart 's middags fiets ik naar de Dennenstraat waar Mijn Lief mij op de grote beuk bij de kerk Sint Antonius Abt wees. 

Het is een prachtige boom: één stam die zich splitst en weer aan elkaar groeit, zelfs meerdere keren! Aan de straatkant twee keer. Aan de achterkant een keer. 

Achter de beuk staat nog een oude boom. Een kastanje? De takken zien er afgebroken en noodlijdend uit. Aan kleine spruiten zitten reeds dikke knoppen.

Terwijl ik beide bomen bewonder, wandelt een vrouw langs me heen. In haar arm een pot kleurige primulaatjes. Blijkbaar gaat ze naar het kerkhof achter de kerk. 

We praten wat over de schoonheid van de beukenboom: "Wat verderop bij het klooster staat er nog een!" 

Ja, die boom heb ik gezien. Hij lijkt wat rechter van stam. Ik ben juist geraakt door deze. Ze wijst richting het centrum en vertelt dat daar, in de Kerkstraat, ook grote bomen staan.

Als ze verder wandelt, ga ik naar het Mariakapelletje direct links in het portaal van de hoofdingang. Hm, even rustig zitten voor mijn rug. Fietsen gaat prima, afstappen voor verkeerslichten minder.

'Wie zou Sint Antonius Abt zijn?'

Na een tijdje besluit ik het kerkhof achter de kerk Sint Antonius Abt te bekijken. Er loopt een duidelijke leylijn over het kerkhof. Of zijn het er twee? Lopen ze evenwijdig? De ene loopt in de lengte midden door de kerk, de andere zeker door de beukenboom. Of is de leylijn zo breed? Ik heb geen wichelroede bij me. Het oude deel van het kerkhof ligt op de krachtlijn(en)

Tss, wat staan hier extravagante grafmonumenten: marmeren pilaartjes, huisjes, bankjes. Er is een overvloed aan plantenbakken, gewone bloemen en kunstbloemen. Sommige grafstenen zijn beslist pompeus te noemen.

Ik raak in gesprek met een wat ouder echtpaar en zij vertellen dat de mensen van het kamp aan de Teersdijk de opvallende marmeren grafstenen plaatsen. Ik moet maar een keer rond kerst kijken; dan staan er enorme bloemstukken. 

Hm, liefde lijkt hier heel puur vormgegeven te worden. Blijkbaar is er ook sprake van vernielingen: de begraafplaats is tegenwoordig om 17.00 uur gesloten. 

'Grafschennerij' noemt het echtpaar het.  

Het echtpaar vertelt me een bijzonder verhaal: haar vader is op zijn verzoek 'omgekeerd' in het graf gelegd: hij kijkt naar het westen, naar de Neerbosscheweg. Dan kunnen zijn familieleden die veelvuldig over die weg rijden naar hem zwaaien. 

Hm, eigenlijk is dit energie sturen naar de ziel en geest van een dode. Min of meer zoals kanunniken baden voor overledenen om hen dichter bij de hemel te brengen. 

Op de grafsteen van haar vader staat een bijzondere oproep, zijn expliciete wens: Wandelaar loop niet voorbij maar bid een weesgegroet voor mij.

Intrigerend: een overledene die verzoekt contact te maken met Maria. Ook hier vraagt hij mensen om hun energie richten!

De vrouw vertelt dat haar vader zijn hele leven op kerkhoven werkzaam is geweest. Hij delfde graven, ruimde ze op en verzorgde het algemeen onderhoud. 

Hm, met recht een ervaringsdeskundige.

Vroeger hadden ze een aula aan huis. Dat was aan de Daalseweg 110 bij de Rooms-katholieke Begraafplaats. Toen, in het begin van de jaren zeventig, uitvaartcentra gingen samenwerken, is het huis afgebroken. Op het huidige speelterrein staan nog de fruitbomen uit hun tuin. Omdat de aula geen koeling had, stonden zomers de koffiepakken open in de keuken. 

Tja, koeling is een hedendaagse verworvenheid. De dood wordt neutraler als de geur van de dood wordt weggewerkt. Voor nabestaanden lijkt me afscheid nemen van het lichaam moeilijker als het goed gekoeld is.

Terwijl ik terugwandel naar de voorkant van de kerk denk ik aan wat Cois Geysen schreef: Grafheuvels kregen een energetische plaats toegewezen om de doden de nodige energie mee te geven op hun reis door het hiernamaals.

Ooit gehoord van 'lijkwegen'. Geysen schrijft over een leylijn: Ze volgt een deel van de oude lijkweg, een weg waarlangs in het verleden de doden naar het kerkhof gedragen werden. 

Tja, de overtuiging dat overledenen gedachtenkracht van de levenden nodig hebben komt links en rechts hardnekkig naar voren. 

Warrior Iadied

Weer aan de voorkant van de kerk Sint Antonius Abt in Hees aangekomen, lijkt het tijd om te proberen Contact te maken met het Bewustzijn van de Beuk.

Op een kleine twee meter afstand van de beuk ga ik naast de fietsensteunen staan. Ik gun mezelf twintig Ademteugen en kijk dan in het Donker. Vaag zie ik een Beweging: er flappert iets. Voor laag, achter hoog, voor hoog, achter laag. Het is een Ovaal... een Vliegend Tapijt?

Plotseling zie ik een Man in Gouden Kledij op het Bewegende Ovaal zitten. Op zijn Hoofd een Puntige Gouden Hoed.

"Wie ben je?"

"Tovenaar, waar wil je naar toe?"

Mijn Gedachten gaan razendsnel: "Waar wil ik naar toe? ... een Gezondheidsinstelling!"

Dan zit ik al rechts naast hem, en hop ik sta ergens.

Ik voel Energetisch Werk in mijn Lijf, alsof er iets in mijn Rechterbovenbeen wordt gezet, terwijl mijn Been daarna op regelmatige Afstanden met grove Hechtingen weer wordt gesloten. Links en rechts van mijn Ruggengraat prikt het. Daarna word ik omwikkeld met... met wat? Het lijkt wel alsof ik als een Rups wordt ingekapseld met Zilverwitte Zijdeachtige Draden die ook horizontaal aan elkaar hechten. 

"Eh..."

"Laten zitten tot het er vanzelf afvalt," luidt het Antwoord.

De Tovenaar heeft tijdens de Behandeling naast me gezweefd. Op het Moment dat ik plaatsneem op het Ovaal open ik mijn ogen naast de beuk.

Tss, dat was een Snelle Vlucht; opstappen was aankomen. Hm, ik heb behalve Tovenaar op zijn Ovaal helemaal niets gezien. Zelfs geen donker meer, zo namen de fysieke ervaringen me in beslag. 

Vrolijk stap ik op mijn fiets om naar huis te fietsen. Mijn rug is nog steeds pijnlijk. Die pijn is dus niet direct door de Gezondheidsinstelling opgelost. 

Hm, toch slim bedacht, die Gezondheidsinstelling. Ik kon in elk geval iets met de Ervaring die me aangeboden werd; was niet totaal overdonderd. 

Contact maken met een Bewustzijn van een Boom levert Overrompelende Ervaringen op. Zou ik beter bewust met een Vraag het Contact kunnen aangaan? 

Ik denk het wel.

Warrior Iadied

Wie is Sint Antonius Abt?

Hm, er is heel veel informatie over hem. Ik beperk me tot enkele in de context interessante gegevens.

Andere namen die hem gegeven zijn: Antonius van Egypte, Antonius de Grote, Antonius met het varken. 

Hij leefde van 251 - 356, jawel 105 jaar, in Egypte. 

Zijn ouders waren rijk en toen zij gestorven waren, Antonius was twintig jaar oud, gaf hij hun rijkdommen weg en trok hij zich als monnik terug in de woestijn. 
Hij was de eerste monnik die volgelingen kreeg en daarom wordt hij gezien als de vader van het kloosterleven.

Zijn bijnaam 'Antonius met het varken' kreeg hij in de Middeleeuwen. 

De Antonieten, leden van een in 1095 gestichte en naar hem vernoemde verpleegorde voor lepra- en pestlijders, mochten in het onderhoud van 'hun ziekenhuizen' voorzien door hun varkens in de steden vrij te laten rondlopen. 

Deze varkens, die een bel droegen en gemerkt waren met het Tau- of Sint Antoniuskruis, werden op 17 januari geslacht. Daarna werd het vlees onder de behoeftigen verdeeld. 

Hm, er zullen ook varkens verkocht zijn... anders is er immers geen financiële opbrengst.

Waarom vertel ik dit nu van het varken?

Simpel omdat ik eerst dacht dat de Sint Antonius in het glas-in-loodraam van de kerk een lam op zijn schouders droeg, maar het is... een big!

En nu het leukste: Antonius is de patroonheilige van wevers, slagers, suikerbakkers, mandenmakers, begrafenisondernemers, zakkendragers, zwijnenhoeders, varkens en huisdieren, en patroon tegen de pest, ziekten, het Sint-Antoniusvuur en veeziekten.

Gezien!? Begrafenisondernemers... geweldig toch die 'wijze man' op het kerkhof achter de kerk Sint Antonius Abt.

Waarom Antonius de patroonheilige van begrafenisondernemers is?

In 342 heeft hij een andere kluizenaar - de eerste - Paulus van Thebe begraven. 

Twee brullende, om Paulus rouwende, leeuwen hielpen Antonius door met hun poten het graf voor Paulus te delven. 

Na het delven van het graf, na gedane arbeid, likten de leeuwen aan de voeten en handen van Antonius alsof ze een beloning wilden. Antonius begreep dat de dieren zijn zegen wilden. Daarop barstte hij uit in een lofzang op Christus omdat zelfs stomme dieren naar God opzien.

Tss, mooie compilatie daar in Hees.

Warrior Iadied

Vrijdag 9 maart wandel ik 's ochtends eerst door het centrum en bezoek ik de Gedeputeerdenplaats van het stadhuis. 's Middags wandel ik met Vrijgevige Vrouw door het Valkhof- en Hunnerpark. De ruïne van de Sint Gertrudiskapel wordt steeds verder afgebroken, het is net een steengroeve. Onze gesprekken zijn plezierig; over het belang van liefde geven, en het letten op het positieve in een relatie. 

Vrijgevige Vrouw heeft veel verstand van bomen, de wandeling krijgt daardoor verrassende wendingen; of het nu over Plutobomen, over het effect van aanraking op hulst - zachtere stekels - of het evenwicht binnen een boom gaat. 

Warrior Iadied

Ad foto: Voor Vrijgevige Vrouw... de acacia op de zuidelijke wal bij de Voerweg, op de leylijn van de Sint Stevenskerk naar de Sint Gertrudiskapel. Zoek de twee die elkaar lief hebben!

Aan het eind van de middag, als Vrijgevige Vriendin reeds naar huis is, stop ik een steen van de kapel in een plastic zak om mee naar huis te nemen. Eenmaal ingepakt, zie ik er 'De Slegte' op staan. Dat voelt raar; net of het niet de bedoeling is de steen mee te nemen, of dat de duivel in beeld komt. 

Als ik bij de fiets aankom, ben ik mijn fietssleutel kwijt. Na wat zoeken vind ik de sleutel daar waar ik de steen inpakte. Sleutel... llave... Jahweh... het Sleutelwoord voor de Hemelpoort. Wat is de Boodschap? Is hier de kern aan de orde van waar het in de wereld om draait?

Wat is goed? Wat is fout? Waar gaat het om? 

Terwijl ik naar huis fiets, moet ik denken aan een tekst die Mellie Uyldert over Lucifer schreef: over het verschil tussen natuur en cultuur. De woorden confronteerden me omdat ze een visie betroffen waarmee ik onbekend was. Omdat het me intrigeert, wil ik in het boek 'Wezen en Krachten der Metalen' de betreffende alinea's opzoeken. Wat ik precies gelezen heb, kan ik niet herhalen. 

Het is heerlijk lenteweer als ik zondag 11 maart naar het centrum wandel: ik ga opnieuw een steen in een plastic zak verpakken om er een foto van te maken.

Op het Kelfkensbos valt me de degelijke marmeren zitrand op: 'Wat groots!' 

Weer denk ik aan de tekst die Mellie Uyldert schreef in haar boek over metalen... dat mensen met hun cultuur proberen de natuur te evenaren... zoiets.

'Marmer, waarom geen gewoon gras? Zou de wal van de Voerweg dan te snel afkalven? Waarom zou het schoonhouden en opruimen van de omgeving niet voldoende zijn? Waarom bijna decadent marmer halen van een andere plaats op Aarde?'

Bij de Sint Gertrudiskapel stop ik opnieuw een baksteen in een plastic tas van DeSlegte. De foto is gauw gemaakt. 

'Die tekst moet ik echt opzoeken in dat boek van Mellie. Tja, hier verloor ik mijn fietssleutel: llave - Jahweh - het Sleutelwoord voor de Hemelpoort. Zou er een betekenis in deze gebeurtenis zitten?

Het lijkt me een goed moment om Contact te maken met de Energie van de Kapel en/of de Plataan.

Warrior Iadied

'Contact maken... waar kan ik zitten?'

Ik kies voor het tegenoverliggende deel van de wal. Onder de Belvédère, recht tegenover de plataan, ga ik op de meegenomen steen van de kapel zitten.

Ik begin met mezelf twintig ademteugen te gunnen. 

Bij de vijftiende ademteug zie ik een Grote Blauwzwarte Ruimte. De Ruimte verandert in een Kapel met Glas-in-Loodramen. Naast mij loopt een Vrouw in een Lang Donkergeel Kleed: Gertrudis. 

Door het Zonlicht dat door de Ramen schijnt is het Kleed 'versierd' met Gele en Groene Vlekken. Mijn Kleed is blauwzwart. In het Koor hangt een Houten Kruis, een Crucifix. 

Tss, deze Jezus zit wel heel erg onder de Bloedvlekken. Het Lijden is hier met Verf wel erg bloederig weergegeven.

"Ik heb een Vraag voor Maria."

"Die kun je Haar hier wel stellen," reageert Gertrudis.

Rechts naast het Kruis zie ik Maria staan. Ze draagt een Blauw Kleed en heeft een Witte Doek rond Haar Hoofd gedrapeerd.

"... Maria, mijn Vraag... wat vindt U van de Omwentelingen die plaatsvinden op Energielijnen? Van Moeder Aarde, naar U en Andere Heiligen?"

"Het maakt niet uit; de Energie blijft dezelfde. Mensen hebben de Behoefte dat wat ze ervaren te verbeelden, dat maakt Communicatie gemakkelijker. Als er Mensen leefden die de betreffende Zachtaardige, Standvastige Energie - van de Energielijn - zelf sterk hadden dan kiezen de Mensen hun Namen voor de Heiligen op de betreffende Energieplaatsen."

"Jaha, Mensen bouwen Kapellen en Kerken en meer; met hun Cultuur trachten Mensen de Natuur te evenaren."

Ergens realiseer ik-Thea me: 'Dat... dit... dit, dit was toch Mellie?' 

'Wat... wat zegt... Maria?'

"...Mensen reiken ver uit om te bereiken wat ze zoeken in het Leven, ze mogen dichter bij zichzelf blijven, meer Evenwicht mag: werk met de Zachte Energie."

Ik-Thea voel tijdens Haar Laatste Woorden de lentezon feller op me schijnen terwijl ik op het noordelijke deel van de wal op de steen zit.

Kijkend naar Zonnevlekken op de Vloer reageer ik: "O, zegenen vanuit het Diepst van mijn Hart... ik ben al begonnen; doe het al."

Als ik opkijk, zie ik Maria vervagen. Het voelt goed, maar dan realiseer ik me dat ik nog een Vraag heb.

"Eh, ik heb nog een Vraag."

Gertrudis reageert: "Voor Maria?"

"Eh, nee, eh, weet jij... is het erg dat de Kapel vernield wordt?"

Gertrudis antwoordt: "Het maakt niet uit dat Kerken of Kapellen verdwijnen, de Energie blijft dezelfde, blijft op de Plaats aanwezig." 

Nadenkend kijk ik naar Sprankeltjes Zonlicht op de Vloer. 

Ik-Thea bemerk dat ik de Vernielingen beter kan accepteren: 'Ja, Cois Geysen zei ook iets dergelijks: de Energie blijft hetzelfde.' 

"... en de Boom... de Plataan... Archeologische Opgravingen?"

"De Boom staat hier als Beschermer van... zeg maar 'Heilige Grond'. Zonder de Boom zou de Plaats in het Verleden minder goed beschermd zijn."

Ik-Thea moet denken aan een zinsnede in een artikel over bomen over mannen die veroordeeld werden, niet omdat ze een meisje gemolesteerd hadden dat zich verborg bij een taxus bij een kerk maar, omdat ze zich bij die bomen op een heilig gebied hadden bevonden.

Tss, terwijl ik daaraan denk, kom ik terug in de gewone wereld. Om me heen wandelen mensen en bloeien witte en paarse krokussen.

Terwijl ik Contact heb met de Energie van de Plaats, van de Plataan, van de Sint Gertrudiskapel en met Maria en Gertrudis praat, lopen mensen over de weg onder de voetbrug door en idem over het pad voor mijn voeten. 

Op een ander niveau neem ik hen waar, al zie ik ze door mijn gesloten ogen niet. In mij laat ik hun aanwezigheid bestaan; 'ze mogen er zijn'. 

Als ze langs lopen zegen ik hen vanuit het diepst van mijn hart. Hierdoor blijf ik vervuld van zachtheid, zijn zij niet bedreigend en ontstaat er geen irritatie in me. 

Ondertussen realiseer ik me dat het Lieve Vrouw is geweest die me op het pad van het zegenen heeft gezet, doordat zij geïnteresseerd was in het boek van Pradervand over zegeningen. 

Warrior Iadied

Geysen, C. (2009). Krachtplaatsen en Leylijnen in Vlaanderen. Soesterberg: Uitgeverij Aspekt, pg.14.

Pradervand, P. (2004). De zachte kracht van de zegening - Onvoorwaardelijke liefde in de praktijk. Deventer: Uitgeverij Ankh-Hermes.

Rozema, H. (2012, 10 maart). Geheimen van oude bomen. De Gelderlander, pg. 31.

Uyldert, M. (1977). Wezen en krachten der Metalen. Amsterdam: De Driehoek.

Het vinden van de tekst over kultuur en natuur in het boek van Mellie Uyldert blijkt niet eenvoudig. Na enkele dagen bladeren, heb ik het boek bijna geheel opnieuw gelezen. Uiteindelijk betreft het een toelichting bij het metaal platina.

Ik wil de tekst, pagina 156, graag delen en mijn kanttekeningen erbij plaatsen: 

"De triomftocht van het platina blijkt zeker nog niet op haar hoogtepunt te zijn aangekomen. En toch voelen wij in het platina aan dat het een soort nep-goud is, misschien door Lucifer uitgedacht, die immers al wat de zon heeft geschapen, tracht na te maken."

Mellie spreekt hier over de zon, onze ster, en Lucifer, de duivel. Doordat ze op deze manier over de zon schrijft, is het net alsof ze de zon 'God' noemt. Platina is trouwens net als goud een metaal op Aarde, waarom zou het een door de duivel en het ander door de zon geïnspireerd zijn?

"Deze planeet, wiens naam lichtdrager betekent, ontplofte bij zijn pogingen om de bewoners van zijn lichaam te inspireren tot een steeds hogere ontwikkelde kultuur en techniek, waarbij evenals nu op Aarde enorme gasbellen aangeboord werden en het atoom werd gesplitst om over een onuitputtelijke energie te kunnen beschikken."

Mellie stelt dat Lucifer, de duivel, een planeet is geweest. Een planeet conform de Aarde, een planeet waarop de ontwikkeling van de bewoners ongeveer gelijk was aan de huidige op Aarde. Ber daarbij is dat de inspiratie van de bewoners van planeet Lucifer vanuit het lichaam van deze planeet kwam. Zou ik daaruit mogen concluderen dat de ontwikkeling van de aardse mens ook geïnspireerd is door het lichaam van Moeder Aarde?

"Toen Lucifer's lichaam verbroken was, drongen zijn ziel en geest binnen in het lichaam van zijn zuster Gea, de planeet Aarde, halverwege het lemurische tijdperk, welke gebeurtenis wordt beschreven als de Zondeval. Doordat van toen af de Aarde twee planeetzielen herbergde, onstond een algemene splitsing in tweeën in de levende schepselen, die haar bewoonden: de splitsing in man en vrouw, in goed en kwaad, enz. en vooral de splitsing in natuur (Gea) en kultuur (Lucifer)."

Blijkbaar ging het verkeerd op planeet Lucifer, net of deze planeet 'ontplofte'. Zoals Mellie het beschrijft, lijken Lucifer en Gea tweelingplaneten geweest te zijn..., in dezelfde baan rond de zon. 

Een tweede implicatie: natuur is goed en kultuur is verkeerd. Ik weet niet zo goed wat ik hiermee aan moet. Is dit de waarheid? Is het enkel een jaren zeventig gedachte: terug naar de natuur?

"Terwijl Gea de haar door de Zon voorgeschreven orde tracht te handhaven, tracht de hoogmoedige Lucifer dit steeds te veranderen en die gegeven orde na te maken op zijn eigen manier. Dit doet hij door middel van de mens. Lucifer geeft het valse licht van een wetenschap die de goddelijke orde heeft losgelaten. Hij geeft de neiging tot het voorbrengen van namaak, die echt moet lijken en het echte overbodig doet schijnen en uitschakelen. Lucifer tracht nog steeds de plaats van de Zon in te nemen in de mens. En nu begrijpen we natuurlijk ook waarom zijn metaal het 'witte goud' moet worden genoemd - bij het 'witte goud' vergeleken, zal gewoon goud wel erg gewoon zijn..."

Tja, Mellie zegt eigenlijk: kultuur is een kopie van natuur, en de natuur is gewoon beter... wat de door de duivel geïnspireerde mens ook probeert. 

Waarom Mellie zo tegen platina ageert, begrijp ik niet helemaal. Ze noemt platina enorm zelfstandig. Is het daarom? Te sterk individueel, te weinig sociaal? Voor Colombiaanse Indianen was platina nep-goud dat ze teruggooiden in de rivier om te rijpen. 

Hm, de steen van de kapel, gemaakt door de mens, behoort tot kultuur. Doordat ik de steen wilde meenemen, is het nu net alsof ik me richtte op het slechte (De Slegte). Mijn sleutel viel op de grond, het is net alsof de boodschap daarvan luidt dat in de aarde, de natuur, het goede (Jahweh) huist.

Misschien is het zo. Zou dat wat de mens fabriceert niet als natuur beschouwd kunnen worden?

Warrior Iadied