Archief

Lieve Vrouw en ik hebben elkaar door onze drukke werkzaamheden al even gemist. Woensdagmiddag 15 februari kunnen we ons contact aanhalen. 

In het restaurant van Museum het Valkhof is het goed koffie drinken en hebben we een prachtig zicht op de westelijke kant van de oude stadswal. 

Een beeldje van een gestileerde figuur die een slang tracht te spiezen, trekt mijn aandacht. Hm, er staat geen informatie bij.

Als ik Lieve Vrouw het verhaal vertel van 'Nimmegen 199' vraagt ze met grote ogen: "Heb je echt een nepperd aangeschaft?"

Tsjah, soms is iets toch 't geld waard, dan is het dat wat je er voor over hebt.

Ik vertel over de verwarring tussen de Barbarossaruïne en de Sint Gertrudiskapel in het boek 'Leylijnen en leycentra in de Lage Landen' van Wigholt Vleer. We praten over bedrogen worden en vervolgens over het evenwicht tussen geven en ontvangen.

Lieve vrouw heeft enkele goede tips: Gewoon achterover leunen, daarbij de achterkant van het lichaam voelen en aldus de ruimte creëren om te kunnen ontvangen. Denk daarbij 'Ik hoef het niet te kunnen; ik hoef het niet te weten; er mag een wonder gebeuren.'

Ondanks de harde regen wandelen we over de stadswal en bekijken we de treurige vernielingen aan de Sint Gertrudiskapel. In het Hunerpark staan twee witmarmeren pilaren die ooit bij de Commanderie van Sint Jan (de witte Godin) hebben gestaan. Het lijken een vrouw en een man te zijn. 

Slenterend langs de stadspomp, op het Kelfkensbos bij het Poortwachtershuys, gaan we de Burchtstraat in. De poort naar de Gedeputeerdenplaats bij het Stadhuis is al gesloten. 

Hm, daarachter moet een poort uit 1655 staan die ooit de toegangspoort tot de Franse Plaats bij de Commanderie van St Jan was toen daar een universitaire academie gevestigd was. Artefacten van de plek van de Witte Godin zijn blijkbaar over de stad verspreid.

Samen bezoeken we boekhandel De Slegte. 

Lieve Vrouw zoekt een boek over het tellen van je zegeningen. Op de afdeling esoterie trekt 'Krachtplaatsen en Leylijnen in Vlaanderen' van Cois Geysen mijn aandacht. Ben benieuwd of dit boek me wijzer maakt over aarde-energie. Er staat nog een interessant boekje 'Wezen en Krachten der Metalen'.

Warrior Iadied

Ad foto: De vernielingen aan de Sint Gertrudiskapel.

Geysen, C. (2009). Krachtplaatsen en Leylijnen in Vlaanderen. Soesterberg: Uitgeverij Aspekt.

Uyldert, M. Wezen en Krachten der Metalen. Amsterdam: De Driehoek.

Vleer, W. (1992). Leylijnen en leycentra in de Lage Landen. Deventer: Uitgeverij Ankh-Hermes bv.

http://www.noviomagus.nl/Gevels/Gevelstenen/GedPlaats/Cat/GEdPlaatsCat.html

Bedriegen is ondertussen wel een hoofdthema in WEDERWAARDIGHEDEN. 

Zelfs ik doe enigszins aan geschiedvervalsing. Denk maar aan de tekst 'Help!!!', waaraan ik woorden toevoegde die ik eerst op een later tijdstip, tijdens het redigeren, bewust las. 

Tja, blijkbaar is het niet eenvoudig om de zuivere waarheid voor het voetlicht te brengen. Als ik een gebeurtenis pas enkele dagen later beschrijf, krijgen de woorden kleur door tussenliggende inzichten en ervaringen. Het is niet anders.

Op 19 februari ga ik samen met Mijn Lief op het Keizer Trajanusplein, voor WEDERWAARDIGHEDEN, foto's van het standbeeld van keizer Trajanus maken. 

De zon schijnt fel, hetgeen het fotograferen bemoeilijkt. Naderhand willen we een cappuccino drinken, maar zo vroeg op zondagmorgen zijn de café's nog gesloten. 

Door de straten wandelen mensen in carnavalskledij: een clown; een vrouw met een frak vol rinkelende belletjes; een jongetje in een superman-outfit.

Nieuwsgierig kijk ik waar ze naartoe gaan en zo kom ik in de schitterend, met rode, zwarte en gele ballonnen, versierde Petrus Canisiuskerk in de Molenstraat terecht.

'Goh, om 11.00 uur is hier de Knotsenburg-Carnavalsmis!'

Ik kan me niet herinneren ooit een carnavalsmis bijgewoond te hebben en gelukkig laat Mijn Lief zich overhalen om het spektakel bij te wonen, zodat ik er nu in WEDERWAARDIGHEDEN over kan schrijven.

Feestorkest Uit je dak-kapel blijkt bloedserieus te spelen. In processie komen de Knotsemarij - de eregarde van de prins - met vaandel en grote knotsen aan hun zij; de twee vrouwelijke misdienaars; de twee mannelijke celebranten; de prins en de jeugdprins, beiden met enorme fazantenveren op hun steek, en het verdere gevolg door het middenpad de kerk in.

Terwijl de zon door de gebrandschilderde ramen schijnt, volgt er een mis met een koor dat liederen in het Latijn zingt en waarin woorden gesproken worden die me raken. 

Woorden zoals:

- Carnaval vieren is zingen, dansen, drinken en feesten met anderen zonder dat je jezelf eerst uitgebreid voorstelt; je mag anoniem zijn en uitdragen vertrouwen in anderen te hebben.

- Met carnaval zet je een masker op om iemand te zijn die je altijd hebt willen zijn: een hoge heer of een vreemd type met een grote snor.

- In de gewone wereld, in het grote gemaskerde bal, worden ook maskers gedragen: 'de grote mond' om het kleine hartje te verbergen of 'de drukke persoon' om angst en onzekerheid niet te tonen.

- Op Aswoensdag zet je het carnavalsmasker af om gehoor te geven aan de uitdaging jezelf te zijn in de gewone wereld, want hoe vaak bepalen anderen niet wat je moet doen en wie je moet zijn.

Tsjah, de mis eindigt met het Nijmeegse carnavalslied 'Al mot ik krupe...', de grote ballonnen worden onder de aanwezige kinderen verdeeld en dan gaat het in optocht de kerk uit. Uit je dak-kapel laat de lucht in de kerkruimte woest trillen, het grote feest is begonnen. 

Ik heb er maar een woord voor: Vertederend!

Warrior Iadied

Ondertussen, het is vandaag vrijdag 24 februari 2012, het boek van Cois Geysen 'Krachtplaatsen en Leylijnen in Vlaanderen' gelezen. Bijzonder boeiend voor het thema waarmee ik me in WEDERWAARDIGHEDEN bezighoud. 

Cois Geysen schrijft op pagina 13: Het werd inmiddels al vaak bewezen dat onze verre voorouders die we kennen als de megalietenbouwers, als locatie voor hun heiligdommen plaatsen zochten die door hun geofysische aard een gewijzigde staat van bewustzijn creëerde. Tijdens de kerstening werden diezelfde plekken ingenomen door de eerste kerken van de missionarissen die de heidenen kwamen bekeren.

En dan op pagina 14: Doordat de energie tot vandaag op deze plaatsen behouden bleef, loont het de moeite om ze te her-ontdekken en te benutten. Hierbij is het dan ook totaal onbelangrijk of men een religieuze overtuiging heeft of zichzelf heiden noemt.

Enkele regels verder: De bijzondere energie geeft de bezoekers niet enkel levenskracht, ze heeft ook een helende werking.

Energetische velden versterken immers de aanmaak van het serotonine hormoon waardoor men zich goed en opgewekt gaat voelen. Kortom, wanneer iemand door biochemische factoren van nature aan depressies lijdt, dan zal die persoon zich op dergelijke plaatsen beter gaan voelen, maar een langdurig verblijf kan op termijn nadelige gevolgen hebben.

Op pagina 17 en 18 schrijft Cois Geysen: De pendel of wichelroede, maar ook wetenschappelijke apparaten kunnen aantonen dat een groot aantal oude kerken en kapellen werden ingeplant op (meestal) rechte breuklijnen in de aardbodem. De vrij hoge elektromagnetische  eigenschappen van diep in de bodem liggende gesteenten komen hierdoor aan de oppervlakte. Het gevolg is dat we op deze plaatsen een veel hogere dosis straling te meten valt dan de natuurlijke radioactiviteit die overal aanwezig is.

De Canadees Persinger, hoogleraar in neurowetenschappen aan de universiteit van Ontario, stelde vast dat de energie van elektromagnetische velden de slaaplobben in de hersenen kunnen beïnvloeden en het bewustzijn veranderen. Hij stelt dat uiteenlopende hallucinante of paranormale ervaringen zich dan ook op deze breuklijnen zouden kunnen voordoen. Verder werd bekend dat een langdurige hoge dosis straling de normale groei van veel bomen en gewassen afremt. Door deze op lange termijn aanwezige straling/energie, neemt het groeitempo af of stagneert groei.

Tja, ik kan me vinden in hetgeen Cois Geysen schrijft. Hij geeft ook aan dat energie-, ley- of krachtlijnen verschillen in sterkte en dat ze daarbij ook over de tijd in kracht variëren. Ik onderken bovendien een tweedeling.

Het ene type, het mannelijke, biedt krachtige levensenergie; biedt creativiteit. Maar Mijn Lief die van zichzelf barst van de energie wordt van deze extra energie ongeduldig, snel geïrriteerd en ongelukkig! 

Een en ander is afhankelijk van het eigen energie-niveau, maar ik denk dat bij een teveel een persoon te actief, chaotisch, te fantasierijk of zelfs psychotisch kan worden.

Het andere type, het vrouwelijke, biedt zachte levensenergie; biedt 'loslaten'. Dat wil zeggen dat zogenaamd negatieve gevoelens als verdriet en psychische pijn er gevoeld en geïnventariseerd kunnen worden... en losgelaten kunnen worden. Er komt vrede, rust, berusting en vreugde voor in de plaats. Op zo'n plek presteerde Mijn Lief het om op te merken: "Hier zou ik wel willen sterven; hier voelt alles goed."

Te lang op een vrouwelijke krachtplek zou inderdaad kunnen leiden tot een verstervenswens of tot daadwerkelijk het lichaam loslaten en sterven.

Warrior Iadied

Ad foto: 120215 De twee witmarmeren pilaren in het Hunerpark. Vrouwelijk en mannelijk?

Geysen, C. (2009). Krachtplaatsen en Leylijnen in Vlaanderen. Soesterberg: Uitgeverij Aspekt

In het verre verleden werden leylijnen en krachtplaatsen gemerkt door 'heilige' stenen, bronnen of bomen. Tijdens de kerstening moesten deze vereringsplekken natuurlijk verdwijnen. Het handigste was om er kapellen of kerken op te bouwen. 

Daartoe moest eerst de aanwezige kracht verbonden worden met heiligen uit het christendom. Hoe? Soms was de oplossing simpel: gewoon een paar nachtjes achter elkaar een Mariabeeldje in de betreffende boom plaatsen en het klusje was geklaard.

Mooie verklaring. Maria op de leylijn plaatsen, houdt in: Maria overwint de Aardedraak. Of voor de te overtuigen heidenen: Maria is de Kracht alhier, de Aardedraak, minstens gelijk. Zo zijn vele schitterende afbeeldingen van Maria, onder andere de 'Alma Mater' in WEDERWAARDIGHEDEN, heel simpel te duiden. 

Waarom is zo'n omschakeling in 'religie' in het leven nodig? Misschien is het niet noodzakelijk, maar blijkbaar komt er een groep op met een groot geloof in eigen ideeën. De macht is van hen als ze in staat zijn anderen hun wil op te leggen. 

Oude ideeën, symbolen en rituelen boden veiligheid en zekerheid. Nieuwe nemen de positie en taken van de oude over. De nieuwe cultuur propageert wat zij belangrijk vindt en hoe zij vindt dat de mensen moeten zijn en handelen. 

En de Energie? Er bestaat Energie... helende Energie... creatieve Energie... versterkende Energie... ontspanning biedende Energie. Deze Energie kan via Beelden en Woorden met Mensen over haar Bestaan communiceren. En ook: mensen communiceren via beelden en woorden met elkaar over deze Energie.

In hun tijd hebben MARIA, MICHAEL, JEZUS, GERTRUDIS, CATHARINA, MARTINUS, MOHAMMED, FATIMA en vele anderen beslist geleefd. Aan hun levens is extra kleur en sjeu gegeven. Mensen hebben Helden nodig! Daar waar Heiligen gekoppeld worden aan bestaande Energie voegen Heiligen Vorm toe aan Etherische Substantie. 

Hoe kijkt de Energie tegen de omwenteling aan!? Ik denk dat Ze geen bezwaar maakt tegen de betreffende handelwijze en mijn verklaringen. Hm, ik denk dat de Energie gekend wil worden.Voor de zekerheid ga ik het Maria vragen. 

Haar Antwoord zal ik in WEDERWAARDIGHEDEN melden. 

Hm, hm, hm zouden er veel soorten Energie zijn? Verschillend in Aard en Kracht? Ik denk het, in elk geval mannelijk en vrouwelijk. Misschien past de ene heilige inderdaad beter op een bepaalde plek dan een andere heilige.

Hoe dan ook, de Gertrudiskapel ligt op een unieke krachtplaats. Ik hou het erop dat deze plek zelfs in de heidense tijd al heilig was. 

Ik wil wel meer van die unieke, krachtige plekken leren kennen.

Warrior Iadied

Ad foto: 120215 Gestileerde figuur spietst een slang. Het intrigerende beeldje staat, zonder toelichting, in het restaurant van Museum Het Valkhof te Nijmegen.

120308 Info van een ansichtkaart: Onbekende smid (15e 16e eeuw). Sint Joris en de draak. Nijmegen Museum Het Valkhof.

Geysen, C. (2009). Krachtplaatsen en Leylijnen in Vlaanderen. Soesterberg: Uitgeverij Aspekt

Wat betreft de kerstening van oude heidense plekken... in Doetinchem stond in 838 al een kerkje: een gekerstende plek. Zou er daarvoor sprake geweest zijn van een heidense heilige plek?

Hm, Doetinchem is de enige Gelderse stad die gelegen aan een rivier op een rivierduin is gebouwd. Een tienduizend jaar oud rivierduin. Vrij normaal dus om bewoning sinds vele eeuwen te veronderstellen. Vijftienhonderd jaar geleden woonden er... heidenen.

In 'Catharinakerk - Kroon van Doetinchem' schrijft Theo Rougoor dat na 690 Willibrord vanuit Northumbrië met zijn gezellen door het huidige Nederland reisde om er christelijke gemeenschappen te stichten. In 695 werd Willibrord door paus Sergius I tot aartsbisschop gewijd. Daarna vestigde hij zich in Utrecht en predikte van daaruit tot in het Duitse Emmerik. Vanaf 697 werden vanuit Emmerik het Kleefsland en de Liemers gekerstend: overal verschenen kapellen. 

Willibrord verkondigde niet enkel het evangelie, maar liet in opdracht van de paus ook tempels afbreken, afgodsbeelden verbrijzelen en heilige eiken omhakken. Ter plaatse een put graven om de nieuwe christenen met fris, stromend water te dopen, was eveneens gebruikelijk. Na 716 werd Willibrord vanuit Emmerik geholpen door de Ierse prediker Winfried.

Na 780 vond de missionering plaats vanuit Munster. Eerst door abt Bernard en in 792 door Liudger die in 805 de eerste bisschop van het bisdom Munster werd. Zijn acties leidden tot de oerkerspelen Winterswijk, Groenlo en Zelhelm in de huidige Achterhoek.

Wie de bewoners van Doetinchem precies gekerstend heeft, blijft enigszins de vraag. Waarschijnlijk Willibrord, maar mogelijk heeft Liudger zijn steentje bijgedragen.

Theo Rougoor stelt dat het oude kapelletje van Villa Duetinghem een eenbeukig houten zaalkerkje was met in het oosten een smaller en rechthoekig gesloten koor. In de huidige Catharinakerk is er niets van terug te vinden. Van heidense relicten is me ook niks bekend: geen bron of boom. Kent iemand een plaatselijke legende!? 

Bijzonder is dat de leylijn vanuit de Grutstraat van richting verandert daar waar de lijn de kerk binnengaat. Toen ik op 12 februari in de kerk rondwandelde, zocht ik Catharina, nu zou ik naast heidense aspecten, gezien de leylijn, eerder slangen of draken zoeken.

Ha, ik vond zowel Catharina als een slang! Waar? Op de sluitstenen in de gewelven. Deze stenen, die verschillen in ouderdom, bezitten opmerkelijke afbeeldingen.

Op de middeleeuwse sluitsteen van het zuiderdwarsschip staat Sint Catharina. De sluitsteen is ernstig vernield; er zit een groot gat in waaruit een stuk staal steekt, maar ze pronkt met een gouden kroon. 

Waarom? Hm, natuurlijk vanwege haar koninklijke afstamming en de naam Catharina kan afgeleid zijn van het Syrische 'kéthar' (kroon). Hoewel, meestal wordt haar naam herleid op het Griekse 'katharos' dat rein of zuiver betekent. 

Waarom heet de kerk 'Catharina'? Zouden de oude streekbewoners zich niet zo kuis hebben gedragen? Haha sorry, misschien woonden er wel molenaars en werd Catharina's rad als molenrad beschouwd. 

Hm, nu pas vallen me de twee geschilderde slangen in het gewelf op. Wat was het kwaad dat Catharina wist te verslaan? Catharina wilde een mystiek huwelijk met Jezus en geen werelds huwelijk met keizer Maxentius... dus het verzet tot het uiterste, tot de dood erop volgde, tegen een gedwongen huwelijk, was de manier waarop Catharina kwaad versloeg. Een ander tegen zijn wil dwingen tot een huwelijk is het 'kwaad-doen'. 

Warrior Iadied

Rougoor, Th. (2000). Catharinakerk, Kroon van Doetinchem. Doetinchem: Stichting 'Catharine Cultureel'

Er is een tweede gehavende, oude, sluitsteen in de Catharinakerk in Doetinchem. 

Hierop is het gezicht van Jezus te zien, maar waar de neus hoort te zitten, komt de zware ketting van een kroonluchter naar beneden. Over respect gesproken, brr.

In het middenschip, voor het orgel, is een nieuwe sluitsteen aangebracht: een engel draagt de tekst 'Gloria in excelcis Deo' ofwel 'Ere zij God in den Hoge'. 

Theo Rougoor schrijft: 'Een uitnodiging voor de organist om de mooiste orgelklanken ter ere van God over de gemeente uit te strooien...'

De mooiste sluitsteen zie ik tijdens mijn bezoek op 12 februari 2012 echter in het midden van het straalgewelf van het koor: een lam met een slang als staart!!!

Prachtig... en wat schrijft Theo Rougoor?

Pagina 369: 'De als gewelfribben dienende zonnestralen sluiten tegen de ringvormige beëindiging in de top van het gewelf, de sluitring die door een sluitsteen of sleutel (van "jonge" datum, d.w.z. van na de oorlog) wordt afgesloten. De sluitsteen verbeeldt het Lam Gods dat uiteindelijk de overwinning behaalt (hand met krans van de overwinning). Duidelijk is te zien, dat de staart van het lam in een slangenkop eindigt: de dood is overwonnen, het kwade is teniet gedaan door het goede.'

Ha, wat kan deze afbeelding, dit lam waarvan de staart een slang is, nog meer betekenen? Een lam staat symbool voor Christus en voor geduld, nederigheid, offerbereidheid, onschuld, tederheid, verlossing, vernieuwing, wedergeboorte en zachtmoedigheid. 

Het lam dat vaak bij Catharina van Alexandrië wordt afgebeeld, verbeeldt haar mystieke huwelijk met Jezus. 

Eigenlijk is het een nieuw mythisch dier: een lam dat eindigt in een slang. Gaat de Persoon van Jezus ons mensen ondersteunen in het opnieuw ontdekken van de Energie van Leylijnen? Of is hier sprake van een naoorlogse, hedendaagse, erkenning dat de Catharinakerk op een leylijn is gebouwd?

Warrior Iadied

Rougoor, Th. (2000). Catharinakerk, Kroon van Doetinchem. Doetinchem: Stichting 'Catharine Cultureel'

http://www.arendlandman.nl/2011/06/symboliek-van-ram-schaap-en lam-de-dag-van-het-schaap-2011

's Ochtends 2 maart lees ik bij het ontbijt een artikel 'In iedereen zit een kleine Pinokkio' van Patricia van der Zalm. Het gaat over een boek van Jan Henk van der Velden: Iedereen liegt, maar ik niet (De waarheid over leugens). 

Van der Velden heeft een liegladder met zeven treden opgesteld: van 'onschuldige' leugentjes die anderen geen schade berokkenen tot liegen uit zelfbelang met nare gevolgen voor anderen.  

Blijkbaar noemt hij in zijn boek gronden waarom mensen niet 'de waarheid' vertellen. Onder andere: zelfbescherming; om niet de schuld te krijgen; vanwege financiële belangen; statusverlies; verlies van positie zoals de eerste plaats bij het sporten; het risico het huwelijk te verliezen; enzovoort.  

Tss, even later ga ik pijnlijk 'door mijn rug'. Drukt de kwestie van bedriegen, waarheid, wantrouwen en vertrouwen zo zwaar op me? 

Mijn Liefste belt: "Ga je mee beukenboompjes halen voor mijn tuin." 

Tja, ga ik in bed liggen of is een comfortabele autostoel ook prima? De pijn is dragelijk, dus ga ik mee.

In de auto discussiëren we over het vertrouwen of wantrouwen van een ander.  

"Ik vertrouw anderen en ik wantrouw anderen," is zijn reactie, "ik heb al heel veel mensen meegemaakt die te vertrouwen waren en ook enkelen die niet te vertrouwen bleken, die me bedrogen. Ik trek het me echter niet persoonlijk aan; het heeft meestal niks met mij te maken, vaak is het onkunde van de ander, of desinteresse of spelen er andere belangen. Neem de bekeuring die jij kreeg in Groesbeek, ja jammer dat je het niet gezien hebt, maar je weet dat gemeenten geld nodig hebben, dus..."   

Als hij later op de middag in zijn tuin de boompjes op een rij zet, moet hij lachen: Kijk, er moesten nog vijf kleine boompjes apart gepakt worden. Deze vijf zijn echt wat kleiner: een prijsklasse lager. 

Ik reageer: Ja, ik dacht al: 'Hé, die hebben geen blaadjes zoals de anderen.' 

Mijn Liefste: Waarom zeg je dat dan niet!?   

Tsjah, wat heb ik de bomenkweker zien doen toen hij de beukjes bijeen pakte?  

Mijn Liefste wilde tachtig beukjes, en de beukjes stonden blijkbaar in bussels van vijfentwintig bij elkaar.  

De man begon met het tellen van het aantal beukjes in de eerste bussel in de grond: vijfentwintig. Daarna trok hij drie bussels uit de betreffende rij. Elke bussel een lange bos fijnvertakte wortels.  

Vervolgens liep hij naar een volgende rij, bekeek daar de bussels en schudde zijn hoofd. Daarop ging hij weer naar de eerste rij. Hij pakte een bussel die nog in de grond stond vast, keek ernaar... en liet de bussel los. 

Daarna liep hij opnieuw langs de tweede 'afgekeurde' rij en stond achteraan stil bij bussels die hij reeds bekeken had. 'Twijfelend' zette hij een paar stappen terug naar bussels met duidelijk langere beukjes. Vervolgens zette hij een paar stappen vooruit en bukte zich om in de 'afgekeurde' rij vijf kleinere beukjes los te trekken.

Toen hij met de beukjes in de hand onze kant op stapte, dacht ik: 'Hé, die hebben geen blaadjes zoals de anderen... hm, misschien door het andere rijtje.'   

Als ik het proces van de bomenkweker analyseer dan wilde hij de wortels in de bussels van de hogere klasse juiste boompjes in de eerste rij niet beschadigen door uit een dergelijke bussel vijf boompjes los te trekken of eerst de hele bussel uit de grond te trekken er dan vijf beukjes af te pakken en de overige twintig weer in de grond te zetten. 

Hm, als het waar is, is het heel sympathiek naar de boompjes toe, maar naar ons toe zou het sympathieker zijn geweest als hij gezegd had: "Is het akkoord dat ik er vijf kleinere beukjes van een lagere prijs bij doe? Anders moet ik de wortels van de grotere beukjes in een bussel beschadigen."   

Tja, even later gaf deze vriendelijke bomenkweker de korting die gold voor tien zakken compostaarde ook op de benodigde acht. Haha, en toen op het laatst kleingeld gezocht moest worden, hoefde hij de laatste € 1,20 niet... maar ja, toen had ik de munten al op de tafel gelegd.

Is dit nu een eerlijke man? Ja, volgens mij wel, maar hij had verbaal ietsje sterker mogen zijn.

Warrior Iadied

Velden, J. H. van der (2012). Iedereen liegt, maar ik niet (De waarheid over leugens). Bruna. 

Zalm, P. van der (2012). In iedereen zit een kleine Pinokkio. De Gelderlander, vrijdag 2 maart 2012, 22-23.

Als ik anderen als 'niet eerlijk' ervaar, voel ik me vrij snel onzeker en kwetsbaar. Grote kans dat ik me daarna in mezelf terugtrek. Is dit karakter of aangeleerd? Misschien hebben jeugdervaringen ermee te maken.

Immers als een jong kind waarneemt dat volwassenen niet eerlijk zijn, concludeert het kind meestal niet dat de volwassenen oneerlijk zijn, maar dat het zelf niet waardevol genoeg is. Als later in het leven de combinatie 'oneerlijke anderen' en 'waardeloos ik' getriggerd wordt, lijkt 'onzeker voelen en kwetsbaar zijn' een logische consequentie.

Twee maart 's avonds hebben Mijn Lief en ik een feestje van een vriendin, Actieve Vriendin, in de wijk Hees van Nijmegen. Terwijl we er naartoe rijden, wijst Mijn Lief mij een schitterende beukenboom bij een kerk aan. 

'Hé, deze boom hebben we eerder gezien toen we naar het Van 't Lindhoutmuseum, de Weezenkapel, gingen. Immers op de terugweg zijn we hier langs gefietst en heb ik zelfs foto's gemaakt in de kerk Sint Antonius Abt. Toen niet op de boom gelet, maar binnenkort ga ik echt aandacht aan deze boom schenken. 

In de vroege uurtjes van drie maart roep ik Maria weer aan. 

Ik ervaar Haar Zachte Aanwezigheid vrijwel onmiddellijk.  

"Maria, hoe zit dat met Gevoelens? Met mijn Gevoeligheid, Geraaktheid bij 'Oneerlijkheid' van Anderen?" 

Het Antwoord is er al terwijl ik mijn Vraag nog aan het stellen ben. 

"Gevoelens.... zijn altijd tijdelijk van Aard." 

Ik begrijp dat een en ander te maken heeft met de functie van gevoelens; namelijk ondersteuning bij datgene dat je te leren hebt: gevoelens vertellen iets over jezelf, over de ander, over de specifieke situatie. 

Mijn rug doet nog steeds pijn toch slaap ik goed na dit antwoord.  

Hm, hebben 'beukjes' iets te maken met vertrouwen en eerlijkheid? Wat zeggen mijn boeken hierover?

In 'De Spirituele Kracht van Bomen' lees ik over de beuk: Zij is geduldig en creëert daardoor de mogelijkheid tot inzicht in creatieve vermogens waardoor de innerlijke, mogelijk geblokkeerde, energie vrijkomt en sluimerende ideeën verwerkelijkt kunnen worden.  Bij de gewone beuk hoort een affirmatie: de wijsheid van het verleden schenkt inzicht en kracht aan de toekomst... 

Hm, en wat met 'de onwijsheid'? Is daar het volwassen leven voor? Om te herstellen en te genezen wat eerder 'stukgemaakt' is? Ik denk het.

Warrior Iadied 

Ad foto: 111204 Jezus kijkt Maria aan, in de St Antonius Abtkerkt in Hees.

Sonnenberg, P. (1999). De Spirituele Kracht van Bomen - De oerkrachten en helende eigenschappen van bomen voor het versterken van lichaam en geest. Amsterdam: Uitgeverij Schors.