Archief

Opgefrist door het buiten zijn, praten Laïla en ik vervolgens in de romantisch-gezellige woornkamer over de praktijk van het drummen. Ik laat haar mijn achtkantige drum zien en bewonder die van haar. Deze drum heeft een ovale vorm en een schitterend uitgesneden bolle achterkant gemaakt van een berkenboomknoest. Laïla slaat tamelijk voorzichtig op haar kwetsbaar uitziende drum en deze laat een vrij hoog, tamelijk iel, geluid horen. Als ik op mijn drum sla, resoneert zijn bas aandachttrekkend door het woonvertrek.

Pratend over sjamanistische gebruiken vertel ik Laïla over het smudgen, dat wil zeggen het reinigen van de menselijke aura met rook van smeulende salie. Na zo een tijd met elkaar gesproken te hebben, heb ik het idee dat de tijd gekomen is en vraag ik haar nieuwsgierig of zij een Saami-man kent die veel van drummen weet. Laïla noemt de naam van een man die nog enkele honderden kilometers naar het Noorden woont.

"Nee," zeg ik, "ken je de man uit de film van gisteravond? Zijn naam is Peter Spiik!?"

"Ach," zegt Laïla, "de oude Petter... natuurlijk... die is bijna familie."

Ik vertel haar dat ik juist hém graag zou ontmoeten, dat ik volgens mij daarvoor naar Lapland ben gekomen. Laïla aarzelt even, want de oude Petter is in de tachtig, maar dan belt ze hem en het is goed.

"Morgen kun je hem in zijn woonplaats bezoeken!"

De energie in mijn lijf stijgt tot gigantische hoogten. Het liefst ging ik meteen terug naar mijn pension. Niet aan de orde! Eerst bekijken we gezamenlijk de tweede Saami-film. Op mijn verzoek rijden Laïla en haar dochter mij daarna met de auto terug naar mijn barak in Gällivare.

Slapen doe ik die nacht bijna niet. Ik heb veel te veel energie en ben angstig om, zonder wekker, de bus te missen, terwijl die heel vroeg vertrekt en ik nog helemaal naar het busstation moet lopen. Opgewonden lig ik in bed te woelen: 'Morgen! Morgen zal ik weten waarvoor ik deze reis naar Lapland heb ondernomen.

Warrior Iadied

Ad foto: smudgeschelp met aangestoken salie.

Tegen de ochtend sluimer ik in, maar gelukkig... precies op tijd knappen alle waterleidingen met een enorme knal. Het lijkt erop dat de spirits over mij waken. Snel kleed ik me aan, stop de cadeaus in een tas, neem de drum onder mijn arm en wandel naar het busstation van Gällivare. 

De buschauffeur rijdt héél voorzichtig. De bus heeft vele tientallen kilometers naar het Zuiden te gaan en het is glad op de weg. Verkeer is er nauwelijks. Als we al met al vijf voertuigen tegenkomen, is het veel. Het sneeuwlandschap glijdt voorbij en de passagiers praten en gebaren. Hun stemmen worden luider als we langs roodwitte linten rijden. Blijkbaar praten ze over de overstekende rendieren en de risico's voor dieren en verkeer. Inderdaad, redenen genoeg om rustig te rijden. De adrenaline zit nog rijkelijk in mijn bloed en vrolijk en vol goede moed neem ik alles in me op.

Eenmaal in Jokkmokk, Peter's woonplaats, aangekomen, wandel ik door de hoofdstraat van het stadje richting zijn huis. De zachtgeel geverfde, houten kerk met haar kleine ruitjes in wit houtwerk ziet er betoverend uit: net suikerwerk. In stil protest fotografeer ik mijn drum naast de toegangspoort op het pad naar de kerk. Niet dat ik iets tegen religies of kerken heb, welnee, ik doe van harte mee. Ik geloof in God en de manier waarop hij gedankt of geprezen wordt, maakt mij niets uit. Maar ondertussen vind het absoluut niet te betreuren dat, ondanks de inspanningen van religieuze instituten en de handelwijze van enkele fanatieke adepten, het drummen niet is uitgebannen. Van mij mag het drummen een eigen plek binnen de verschillende religies krijgen.

Warrior Iadied

Terwijl ik in WEDERWAARDIGHEDEN schrijf, check ik foto-albums, reisverhalen, gewone reisaantekeningen, mijn boek 'Het Verhaal van de Steen' en kom ik verrassende bewaarde souveniertjes tegen. Heel wat leeswerk!

Omdat de gebeurtenissen in 'Het Verhaal van de Steen' zich gewoon in de gewone wereld hebben afgespeeld, vind ik het leuk om WEDERWAARDIGHEDEN met veel foto's te verluchten. Hm, best een taak; soms denk ik: 'Nou is het wel genoeg, ga maar even pauzeren met WEDERWAARDIGHEDEN...'

Zo kom ik zaken tegen waarvan mijn mond openvalt. Deze kwesties meld ik in glossen. Deze tekst 'Thea en Peter - Contact met Tekeningen 1' is een glos bij 'HET VERHAAL VAN DE STEEN - Peter Spiik'. Ik schrijf deze tekst op 7 februari 2013, maar plaats hem op het web terug in de tijd, dat kan namelijk. 

Dit betekent even zoeken... hoe en waar? Het is wel de bedoeling dat het een logisch geheel blijft en ik heb nog niet helemaal door wanneer op een bepaalde datum een tekst boven of onder een reeds bestaande tekst geplaatst wordt. Goed, het hoeft niet per se eenvoudig te zijn! 

Na wat schuiven lijkt 'Thea en Peter - Contact met Tekeneningen 1 op plaatsingsdatum 3 februari 2013 op zijn plek te vallen.

Hm, in het boek 'Het Verhaal van de Steen' vertel ik dat ik tekenend op een krant oude Peter duidelijk maak dat ik uit Nederland ben gekomen. Ik weet ook zeker dat ik op een krant getekend heb, maar... blijkbaar heb ik ook getekend op een pagina uit mijn blocnote. Tenminste die pagina tref ik (6 februari 2013) aan tussen mijn gewone reisaantekeningen van mijn reis naar Lapland. Ik heb er twee foto's van gemaakt: een foto van de voorkant en een foto van de achterkant van die pagina.

Destijds op 3 januari 2001 ging mijn gesprek met de oude Peter met veel gebaren gepaard! Op de voorkant van de pagina staat verbeeld dat ik in Holland (Nederland) drumde en dat ik met het vliegtuig naar Gällivaare vloog.

De vraagtekens staan voor het gegeven dat ik niet wist wat ik daar in Gällivaare, beter gezegd in Lapland, precies te zoeken had. 

Vanuit de vraagtekens kom ik op deze pagina bij Laïla Spik en van haar bij Peter Spiik.

Hm, alles is met een zwarte pen geschreven en getekend, behalve de naam van 'Peter Spiik'; die is met blauwe inkt geschreven. Ik denk dat ik de naam van Peter Spiik later heb toegevoegd. Weet ik wel zeker.

Centraal op de voorkant van de pagina heb ik blijkbaar een Lapse drum getekend. Beslist om oude Peter duidelijk te maken dat mijn bezoek aan hem met drummen en reizen verbonden was. 

Grappig dat ik op het drumvel de Drie Werelden zo duidelijk heb aangegeven. Ergens, ik denk in het museum Ájtte, had ik al, voor twee Zweedse Kronen, een A-4tje gekocht met afbeeldingen die op drums getekend werden en dus kende ik de indeling van de drum (ook uit het boek 'The End of Drum-Time') en de verschillende mogelijke afbeeldingen. Hm, en min of meer de betekenis van deze laatsten.

Beer, die erop staat, is in elk geval mijn Krachtdier uit het Westen. O, en Rendier is ook Een van mijn Krachtdieren. Centraal staat een soort Wervelwind. Deze Wind verwijst naar de Reistunnel: een Soort Snelweg om Andere Werelden te bereiken.

Tja, het lijkt me niet dat ik mijn gewone reisaantekeningen dien over te typen. Blijkbaar heb ik me daar in Lapland redelijk druk gemaakt over alcoholisme en de relatie tussen mannen en vrouwen. Ik schreef er een verhaaltje over het met alcohol testen van de geschiktheid van een man als echtgenoot. Ook heb ik, gezien mijn aantekeningen, behoorlijk gestudeerd op de Kwintessens van Krachtdieren als Dolfijnen, Adelaar en Wolf. Deze studie is vrij logisch want ik wilde Hun Kwaliteiten absoluut inzetten om de Zoektocht in Lapland tot een goed einde te brengen.

Warrior Iadied

Penterman, Thea - Warrior (2006). Het Verhaal van de Steen. Utrecht: Uitgeverij Gopher.

Rydving Håkan (1993) 1995, The End of Drum-Time. Religious Change among the Lule Saami, 1670s-1740s. Acta Universitatis Upsaliensis. Historia Religionum 12. Uppsala.

Tja, daar sta ik dan. Vorige week was ik hier al met Siv en Åke. Voor de tweede keer binnen een week in hetzelfde museum! Eigenlijk is mijn toegangskaartje ongeldig, want het geeft enkel toegang voor het jaar waarin je het kaartje koopt. De medewerksters weten het, want na de jaarwisseling verkopen ze allemaal nieuwe kaartjes. Ze staan me wat onwennig aan te kijken, alsof ze denken: 'Moeten we die wat vreemde dame die helemaal uit Nederland komt nu voor de tweede keer entree laten betalen, terwijl een kaartje normaal... eigenlijk wel!'

Ze zeggen niets.

Ik voel aan wat hen bezighoudt, maar hou mijn kaken stijf op elkaar: 'Sommige regels!'

Ik loop de zalen in: 'Zou er toch iets in het museum zijn?'

Het is zinloos. De eerste keer heb ik het museum minutieus bezichtigd en niets gevonden: 'Waar en hoe zou ik moeten zoeken?'

Onwennig sta ik rond te kijken. Ik kan mijn draai niet vinden en bemerk opeens honger te hebben. Vrijwel direct schiet ik het museum uit: op naar de pizzeria in de hoofdstraat. Net als met Siv en Åke smaakt de pizza uitstekend en met goedgevulde maag wandel ik een uurtje later naar het bussstation van Jokkmokk: Mijn logeerverblijf en de derde Saami-film lokken.

Warrior Iadied