Archief

Vrijdagmiddag 16 december gaan Mijn Lief en ik boodschappen doen in de stad. Ik neem de wichelroeden mee. Natuurlijk lopen we een stukje om; langs de Maria Geboortekerk: "Jahweh" en een kaarsje opsteken. De kerk is gesloten: een onneembaar fort. Als ik met de wichelroeden door de hal loop, blijkt er een brede leylijn door de hoofddeur naar binnen te komen.

Mijn Lief wil mijn bevindingen toetsen. Hij probeert de koperen wichelroeden bijna tegen te houden in hun vrije beweging, maar moet mijn bevindingen bevestigen. Als ik daarna met de wichelroeden over de gevonden leylijn door de binnendeuren naar buiten loop, gebeurt er iets vreemds. Het lijkt of er een kruispunt van leylijnen is, of? Precies IN de binnenkomsthal net voor de boog waarop buiten 'Gods Huis + Poort des Hemels' staat, lijkt er een Verdwijnpunt te zijn. Komende en gaande kerkbezoekers die door de hoofddeuren wandelen, gaan dus altijd over dit Verdwijnpunt heen.

Hoe kan ik dit beter onderzoeken? Ik heb meer kennis van lopen met wichelroeden nodig of van de aard van leylijnen. Misschien met een pendel? Misschien kan Lieve Vrouw me helpen.

Warrior Iadied

Als we verder wandelen na ons bezoek aan de Maria Geboortekerk vertelt Mijn Lief dat hij vanaf zijn plaats in het Colourful City Koor een grote zwarte steen heeft zien liggen in de Sint-Stevenskerk: heel hoog op een uitstekende rand (een kapiteel?) van een pilaar. Hij wil die steen de komende tijd bekijken. Op het moment zelf knik ik enkel: goed idee. Dat we dit gelijk kunnen doen, komt niet bij me op; nog teveel bezig met het Verdwijnpunt.

Veel later, in de kleine uurtjes van zaterdag 17 december, nadat ik me verdiept heb in de Zwarte Godin realiseer ik me wat Mijn Lief gezegd heeft. Hmm, volgens mij heb ik ooit van die zwarte steen gehoord, is het niet een bewust restant van het bombardement van februari 1945; toen de Sint-Stevenskerk zwaar beschadigd werd en Nijmegen bijna 800 doden te betreuren had? Het lijkt me goed dit de komende tijd te onderzoeken.

Wacht... ik voeg nog een foto toe aan WEDERWAARDIGHEDEN. Deze foto heb ik ook op de avond van 15 december in de Sint-Stevenskerk genomen. Ik zie het niet, maar volgens Mijn Lief moet de zwarte steen aan de linkerkant hoog op een van de kapitelen liggen.

Warrior Iadied

Nelemans, H. (2011). De Kracht(plaatsen) van Nijmegen Geomantie in het Rijk van Nijmegen. Nijmegen: Geateam.

'Gewoon rustig schrijven,' is het antwoord dat ik mezelf geef als ik me afvraag wat wel en wat niet in WEDERWAARDIGHEDEN op te nemen.

Gisteren, zaterdag 17 december 2011, 'Ravenstein bij kaarslicht' ondergaan. Wat een gemoedelijke sfeer: kasseienstraatjes; winkeltjes met Anton-Pieck-uitstraling; zuivere blije stemmen op de kerstmarkt; de geur van glühwein en warme chocolade, en overal brandende kaarsjes en kaarsen. In Stadsherberg de Keurvorst raak ik in gesprek met een vriendelijke oudere vrouw en desgevraagd vertelt zij dat ik zicht heb op het, op een houten paal aangebrachte, stadswapen. Hoe fleurig. 

Het doet mij denken aan mijn Wapen. Eind 1997 zat ik in Egypte in de granieten tombe in de Koningskamer van de Grote Piramide van Gizeh en maakte een Reis naar de Andere Werelden. De bewaker werd er bloednerveus van maar gelukkig was Mijn Lief erbij. Hoe dan ook... in die Reis kreeg ik mijn Wapen aangereikt. Een ronde Bol met in elke Richting een uitstekende Pijl. Niet enkel in de Windrichtingen maar ook naar Boven en Beneden. Elke Pijl een centrale Punt met vier Haken/Bladen. Vormgeving zoals elke pijl in het stadswapen van Ravenstein een punt en twee haken/bladen heeft. Aldus zitten er in mijn Wapen zes vierbladige Lelieën aan de Bol. Moeilijk vast te houden!

Mijn Wapen past bij mijn Naam Warrior Iadied: Warrior in All Directions in Every Direction. Mijn Naam heb ik van een Boom gekregen tijdens mijn Vision Quest in 1999 in Svenljunga in Zweden. Hmm, een verhaal om een keer te vertellen.

Het Engelse 'warrior' betekent strijder of krijger; degene die gaat voor het goede, die het goede verdedigt. Ik vind 'krijger' heel mooi immers... degene die krijgt. Ja, krijgen of ontvangen vanuit Alle Richtingen: ik heb het idee dat aan mij veel gegeven wordt. God is goed, luidt het gezegde, zo ga ik-Warrior-Iadied voor God voor 't Goede!

Mooi aan het stadswapen van Ravenstein vind ik de groene kern. Groen is de kleur van Hartchakra Anahata. Anahata bevindt zich in de mens bij het hart; vormt het centrale Chakra en verbindt de Onderste Drie Chakra's - de Instincten - met de Bovenste Drie; die van het hogere menselijke Bewustzijn. 

Mooie naam trouwens: Ravenstein. Raven zijn net als Kraaien de Boodschappers van de Voorouders. Zeg maar 'Ravenstein' een Steen waar Boodschappen te ontvangen zijn.

Overal brandende harten, bijvoorbeeld in de met honderden kaarsjes versierde Pastorietuin. Tussen vele anderen wandel ik, net zwaan-kleef-aan, door de tuin. Er staat een houten beeld van een vrouw, Ervoor een hart van brandende lichtjes. Volgens mij stelt de vrouw iemand anders voor dan Maria, maar wie? Het thema van de kaarslichtavond is 'Licht uit je hart'. Het lijkt me dat er bedoeld wordt: wees liefdevol, doe het met liefde. Wat is dat precies: Met Liefde? 

Er is veel volk op de been. Het Colourful City Koor zingt op het molenbastion en in de hoge molen 'De Nijverheid'. Een aardige ex-collega gidst mij door het stadje. Het kerkje met de achthoekige koepel is lekker warm: op het verwarmingsrooster doen mijn verkleumde ledematen zich tegoed. In de kerk staan alle twaalf apostelen hoog langs de wanden.

"Massief eikenhout," vertelt mijn ex-collega, "ruim tweehonderd kilo per stuk."

Aan de buitenkant versieren de beelden Geloof, Hoop en Liefde de gevels. Het zijn drie van de vier oefeningen uit de katholieke kerk. Berouw is weggelaten. Hm, Berouw is gericht op het verleden en het nu. Geloof, Hoop en Liefde zijn meer gericht op het nu en op de toekomst. Berouw lijkt me wel belangrijk voor het handelen in het nu en in de toekomst.

'Ontdekken' of 'boodschappen ontvangen' is slecht mogelijk als er veel mensen zijn. Bij veel turbulentie kan ik me moeilijker richten op informatie, ook moeilijker onthouden, dus vandaag zondag maar opgezocht aan wie het kerkje gewijd is. Aan Sint Lucia. Wat congruent: Lucia betekent immers licht. O logisch... daarom kaarslicht in Ravenstein in de tijd dat Jezus het Licht van de Wereld geboren gaat worden. 

Héé, de vriendelijke vrouw in de Stadsherberg heeft me spontaan verteld dat ik naar het kerkje in Neerlangel dien te gaan: "Neerlangel, het oudste kerkje van Noord-Brabant, misschien wel van Nederland." 

Is dat zo? Beetje vreemd, maar op het moment dat zij me dit vertelt, is het in Ravenstein het enige moment dat bij mij van binnen 'lichtjes gaan branden'.

Warrior Iadied

http://nl.wikipedia.org/wiki/Anahata

http://nl.wikipedia.org/wiki/Ravenstein_(stad)

Gewoon rustig schrijven; ervan genieten. Ik geniet van het schrijven. Maar ook...

Terwijl ik in Ravenstein ben, hoor ik herhaaldelijk het bronzen geluid van de klokken van het Sint-Luciakerkje. Een rijk stadje dat Ravenstein. Vaak klinken klokken in kleinere stadjes en dorpjes naar ijzer. Telkens als ik nu klokken hoor beieren, denk ik aan de Hemelpoort. Hoe dat komt?

Het gaat over een gebeurtenis waarover ik nu ga schrijven. Nu pas omdat het eerder 'unheimisch' aanvoelde, nog steeds trouwens. Ik had eerst bedacht dat het niet in WEDERWAARDIGHEDEN thuishoorde. 

Op zondag 4 december 2011 fiets ik met Mijn Lief naar het Van 't Lindenhoutmuseum in Nijmegen. Het museum in de voormalige Weezenkapel toont de geschiedenis van het Kinderdorp Neerbosch. De Weezenkapel is een indrukwekkend kerkje met een groot tongewelf en een omlopende galerij met een laag smeedijzeren hekwerk. Het kerkje is in 1882 gebouwd door de wezen en hun leermeesters: klasse vakmanschap... en kinderarbeid. Wel de moeite van het bezoeken waard.

Tja, jongens en meisje werden er opgevangen. De jongens leerden er alle mogelijke ambachten en de meisjes werden bekwaamd in huishoudelijke vaardigheden. Het museum getuigt van de goede inzet van de Hervormde stichter Van 't Lindenhout en zijn medewerkers om de kinderen en jongeren voor te bereiden op hun latere leven. Wat me daar raakte? 

Het is, in een lijstje de spreuk van Jan Luiken:

Die 't klokje Luiden hoort

denk aan de Hemelpoort.

Waarom die spreuk? Wat is er met die spreuk? Wie is Jan Luiken? 

Ik ken wel het spreekwoord 'Hij heeft de klok horen luiden, maar weet niet waar de klepel hangt.' Dat wil zeggen iemand heeft iets van een zaak vernomen, maar weet er het fijne niet van. Zo voel ik mij nu wel een beetje.  

Natuurlijk raakt de spreuk me omdat ik op 1 december op Verzoek van Rozen-Maria hoog in het Heelal het Sleutelwoord 'Jahweh' van de Hemelpoort gegeven heb aan al die Overledenen die in de Kuil verbleven. 

Maar er is meer mee. Wat? Waarom werd ik er misselijk van!? Natuurlijk weet ik waar ik misselijk van werd. 'Seksueel misbruik' denderde er door mijn hoofd en lijf toen ik het lijstje met de spreuk zag. Ik heb geen bewijs, enkel een vermoeden; het was een puur intuïtief aanvoelen. Alsof degene die de tekst zo schoon geschreven had een waarschuwing deed uitgaan: 'Houd je handen thuis, ooit volgt de Afrekening!' 

Internet biedt gegevens over de spreuk. In een gedicht van Jan Luyken 'De Poortklok' tref ik een bijna gelijke zinsnede:

'Die 't klokjen luiden hoort 

Denk' om de Hemelpoort'  

Het gedicht staat in de verzameling 'Bijkorf des Gemoeds'. Erin wordt een vergelijking gemaakt tussen de poortklok van een stadspoort die mensen oproept om zich binnen de stadsmuren te reppen want de poort wordt dra gesloten, en het Evangelie dat aanspoort niet te beuzelen omdat men dan de Poort des Poorten gesloten zal vinden en in de lange nacht van eeuwig duren terechtkomt. 

Hmm, de lange nacht van eeuwig duren daarmee wordt 'de Hel' bedoeld. Tja, spreek het woord 'Jahweh' uit en de Hemelpoort gaat open. Brr, je zult in de Hemel toch openlijk uitkomen voor je minder goede daden!

Het gedicht van Jan Luyken lijkt aan te zetten tot vlijtig te werken, tot nijver zijn. Hmm, het Nederlandse werkethos. Brr, het motto: nergens aan denken... doorgaan.

Internet voedt mijn negatieve associatie als ik het vervolg van het gedicht lees: 

'de bengel luidt, de Poort wil sluiten,...'

Internet onderbouwt daarmee mijn intuïtieve waarneming, want bengel betekent niet enkel klokje, klepel en deugniet maar ook piemel. 

De tentoonstelling in het kader van 150 jaar Jeugdzorg in het Van 't Lindenhout is goed opgezet en mag van mij blijven. Geschiedschrijving is geschiedschrijving, maar toen ik wegging bij de expositie had ik een tamelijk kil hart. Kilte die sterk groeide toen ik wandelend over de galerij de schilderijen bekeek van een van de oud-wezen. O, ik zeg niet dat de betreffende persoon seksueel misbruikt is. Ik zeg ook niet dat er sprake is geweest van seksueel misbruik in de weesinrichting; dat weet ik niet en hoef ik verder niet te weten ook. Wat wel duidelijk is, is het gareel waarin de wezen liepen: de autoritaire opvoeding. 

Er is een foto van een aantal jonge mannen die 'stram' wandelen in de Vierdaagse van Nijmegen. Bij die foto werd ik ook misselijk. Er hoeft geen seksueel misbruik gepleegd te zijn, maar het gareel waarin de wezen gedwongen werden, tastte de integriteit van hun wezen, hun identiteit, aan. 

"Ah," zei de vrijwilligster die de expositie aan ons introduceerde, "het was toch goed dat de weesinrichting er toen was; in die tijd werden wezen nog verkocht en dan..." 

Tja, blijkbaar voelen meer mensen wat ik aanvoelde: de wezen hadden er een plek om te leven, maar soms... de man die de schilderijen geschilderd heeft, heeft zeer veel tijd en energie gestoken in het op een rijtje zetten van wat het leven in het weeshuis met hem heeft gedaan. Opvallend veel tijd en energie.

Op een website over Kinderdorp Neerbosch staat het zo verwoord: Voor de ene was het een pracht tijd, terwijl het voor een ander heel wat nare herinneringen boven kan brengen.

Seksueel misbruik kan groot lijden met zich meebrengen. Zelf ook mijn portie gehad, geen familie hoor. Dat ik hier vandaag, zondag 18 december 2011, over schrijf komt mede doordat ik de kranten van gisteren heb doorgenomen. Centraal onderwerp: het eindrapport van de commissie Deetman over de slachtoffers van seksueel misbruik in de Rooms-Katholieke Kerk. 

Tja, ik ga geen gedrag goedpraten. Vraag me wel af of die 10.000 tot 20.000 kinderen, slachtoffer van seksuele misdragingen, vervolgens zelf hun handen thuis hebben kunnen houden. Hopelijk wel. Hopelijk wel ondanks het voorbeeld dat ze in hun jeugd kregen en dat, al was het pijnlijk en bedreigend, ogenschijnlijk normaal gedrag van volwassenen was, zeker voor een kind. Oh, ik gun het ze allemaal dat ze hun handen zelf wel thuis hebben kunnen houden.

Heb ook vragen over de daders in de kerk: Hoe was hun jeugd? Wat hebben zij meegemaakt? Merk dan dat ik woedend ben over het instellen van het celibaat: de bewuste keuze ongehuwd te blijven. Wanneer was dat? 

Het internet biedt opnieuw uitkomst. Hmm, de apostel Paulus prees zijn eigen celibataire houding al. Prima, het kan een keuze zijn. In 306 bij de synode van Elvira is blijkbaar de vereiste van het celibaat voor het priesterschap in de Katholieke Kerk volgens de Latijnse ritus vastgesteld. 

Natuurlijk is het celibaat in de loop der eeuwen vele malen geschonden. Natuurlijk is het celibaat handig; zonder familiebeslommeringen jezelf inzetten voor de kerkgemeenschap. Maar ook voorkwam het 'heel natuurlijk' het verdelen van het kerkbezit. Hier ging hetom macht: de touwtjes in handen houden, gaat beter als je veel bezit. Misschien heeft het celibaat homoseksuelen aangetrokken in de kerk. Prima wat mij betreft, ik heb niks tegen homoseksuelen. Maar pedoseksualiteit? Nee, blijf als volwassene seksueel van kinderen en jongeren af. 

Jezus kan dan wel gezegd hebben 'Laat de kinderen tot Mij komen', maar pedoseksualiteit lijkt Hij hiermee niet bedoeld te hebben. Eerder: 'Geloof zoals kinderen geloven.'

Warrior Iadied

http://anw.inl.nl/article/bengel

http://www.dbnl.org/tekst/_vad003187501_01/_vad003187501_01_0028.php

http://www.encyclo.nl/begrip/bengel

http://www.kinderdorpneesbosch.nl/index.htm

http://nl.wikipedia.org/wiki/Celibaat

http://www.woorden.org/index.php?woord=bengel

Op 16 december verstuurde ik de e-mail naar Beeldvormer Ben van het Geateam. Nu een fijne sprong in dit WEDERWAARDIGHEDEN-web: de 21ste krijg ik antwoord. Als reactie stuur ik hem en twee andere leden op donderdag 22 december de foto's van de Koningsboom en van het gezicht 'Jezus'. Past mooi in deze kersttijd.

De 22ste 's avonds google ik op namen van het Geateam. 

Beeldvormer Ben Goossens blijkt prachtige foto's en films te maken, onder andere over groene speelpleinen en pollenwolken. Schitterend.

Hanneke Nelemans lijkt in Arnhem te werken voor het magazine 'De WijnPers' van de rooms-katholieke Sint Eusebiusparochie. Hmm, misschien een andere Hanneke. Voor een tijdschrift begrijp ik de associatie met Pers. Worden de gelovigen met Wijn vergeleken?

'De WijnPers' brengt me bij een foto die ik op 4 december ook in de Weezenkapel nam: 'Ik ben de ware Wijnstok'. 

De volledige tekst van Johannes 15:1-2 is "Ik ben de ware Wijnstok en Mijn Vader is de Landman. Elke rank in Mij die geen vrucht draagt, neem Hij weg, en elke die wel vrucht draagt, snoeit Hij, opdat zij meer vrucht drage."

Tja, hier ga ik in de toekomst in WEDERWAARDIGHEDEN een keer op terug komen.

Van Elvira van Loon tref ik in het kader van een haiku-wedstrijd van De Wandeling in KRO's Maand van de Spiritualiteit, een indrukwekkende haiku aan. Misschien een gedicht van een andere Elvira, maar ik wil het WEDERWAARDIGHEDEN niet onthouden:

                 krakend in de wind

                 telt de oude boom zijn takken

 het licht blijft overeind

Mooi hè - het licht blijft overeind - zeker met Jezus-het-Licht van deze kersttijd en het gezicht 'Jezus' op de Koningsboom in het Goffertpark. Sprookjesachtig.

Warrior Iadied

Nelemans, H. (2011). De kracht(plaatsen) van Nijmegen Geomantie in het Rijk van Nijmegen. Nijmegen: Geateam.

http://dewandeling.kro.nl/haiku-prijsvraag/default.aspx

http://www.bengoossens.nl/

http://www.bijbelarchief.nl/default.asp?id=1639

http://www.eusebiusparochie.nl/

http://www.geomantischekaartnijmegen.nl/