Neen, ik ben geen verlichte geest. Ik zag het magische licht, het noorderlicht. Als je daar de gelegenheid toe krijgt, neem dit mee. Niet nadenken maar doen. Het noorderlicht, is een natuurfenomeen dat je moet gezien hebben. De Aurora Borealis of Aurora Polaris, is een kleurrijk lichtverschijnsel aan de nachtelijke hemel nabij de Noordpool, waarbij flarden of sluiers van licht hoog zwevend in de atmosfeer een onvergetelijk lichtspel opleveren. Het licht zweeft op hoogtes van ongeveer 100 tot 1000 kilometer boven het aardoppervlak en kan wazig uitgespreid zijn, of scherp afgelijnd. Hangt af van de hevigheid en de intense sterkte van het verschijnsel. Ik zag het in Noorwegen in Kirkenes. Spectaculaire kleuren in een wiegend en zwevend kleurenspectrum. Het was een van die avonden waarop je eigenlijk echt niets meer verwacht, een avond om te vergeten. Ik lag languit in een ligstoel naast mijn vrouw beiden de jas dichtgetrokken tot onder onze kin, op het terras van een houten vakantiewoning in Hamningberg Noorwegen. De stilte kan je snijden. Geen geraas van auto’s, geen stemmen, geen hond die blafte, ook geen kat die miauwde. Alleen af en toe het geroezemoes van de wind door de bomen. Boven ons stond de hemel als een eindeloos donkerblauwe catacombe. “Kijk, de eerste sterren beginnen fonkelen” zei mijn vrouw. En één na één, alsof iemand ze voorzichtig had aangestoken vervulden zij in een minimum van tijd de gehele sterrenhemel. Ik keek omhoog zonder een bepaalde reden. Gewoon omdat er in Noorwegen nu eenmaal zoveel hemel boven je hoofd hangt. Toen zag ik het. Eerst was het nauwelijks meer dan een lichte waas. Een bleke, groenachtige schijn aan de horizon. Zo ijl dat ik even dacht dat mijn ogen mij bedrogen. Ik bleef kijken. Het licht kwam dichterbij. Niet zoals een wolk die voorbijdrijft, maar als iets dat van binnenuit leek op te komen. Een zachte groene gloed die zich langzaam uitspreidde over gans het firmament. Eerst voorzichtig, bijna verlegen. Daarna werd het lichter en scherper, met tinten die moeilijk te benoemen waren. Groen was het, zeker. Maar welk groen? Soms het frisse groen van een weide in de lente. Dan weer het diepe groen van dennenbomen in de schemering. Aan de randen verscheen een bijna zilveren gloed, en hier en daar leek een sprankje geel door het licht heen te spelen. Boven dat groen bleef de hemel donkerblauw, bijna zwart, waardoor het licht nog helderder leek. En plots begon het te bewegen. Lange lichtbakens schoven langzaam door de hemelsfeer heen. Ze plooiden zich als reusachtige zijden gordijnen, draaiden rond en trokken samen, werden breder en breder om dan weer op te lossen in het duister. Een helgroene boog verscheen hoog boven de horizon en leek zich van de ene kant van de hemel naar de andere uit te strekken. Wij bleven alle twee roerloos liggen. Je kon onze adem horen. Wij durfden bijna niet te bewegen, als of de minste beweging van een van ons beiden het wonder zou kunnen verstoren. Het licht veranderde van minuut tot minuut. Het ene moment was het als een zachte fluwelen sluier, iets doorzichtig. Het volgende moment werd het hevig en leek het alsof de hemel in beweging kwam. Opeens schoten groene stralen omhoog, krinkelden en kronkelden door elkaar om weer te verdwijnen in het donker. En dan, heel even maar, verscheen er een floers van paars. Ik twijfelde een moment of het er werkelijk was, zo ongelooflijk wonderbaar. Ik kneep mijn ogen even dicht en keek opnieuw. Ja. Paars. Een heel fijn violet randje, nauwelijks zichtbaar, maar genoeg om het groen nog mooier te maken. Alsof de hemel zelf met zijn kleurenpalet aan het experimenteren was. Ik lag daar in mijn ligstoel en voelde mij plots een heel klein mens. Want wat kun je tegenover zoiets anders doen dan kijken? Je kunt zelfs geen foto maken die dit fenomeen werkelijk weergeeft zoals je het ziet. Je kunt erover vertellen, maar degene die tegenover je zit, zal toch nooit helemaal begrijpen wat je daar, onder die Noorse hemel, hebt gevoeld, gezien en ervaren. Het noorderlicht is geen licht dat je alleen maar ziet. Je ondergaat het. Het maakt je stil. En terwijl de groene sluiers langzaam verder dansten boven de donkere Noorse bergen, dacht ik: misschien is dit wel de mooiste voorstelling die de natuur ooit heeft bedacht. Zonder muziek. Zonder applaus. Zonder toegangskaartje. Alleen een ligstoel, een donkere hemel en twee mensen die even niet anders kunnen dan verwonderd omhoogkijken. En ergens daarboven danste het licht verder, het was alsof zelfs de hemel glimlachte. Sooi Uytterbroecken top-integration>