eens breekt weer de tijd


In mijn hoofd het aloude lied
van vervlogen tijden
die melodie stopt aldoor niet
gedachten kan ik niet vermijden.
Het oude zeer wordt nu vervangen
en nieuwe wonden breken
er gloort een onbewust verlangen
naar lang vervlogen tijden
Ik zit gevangen in die tijd
de maalstroom sleurt
ik moet nu mijn emotie kwijt
die alle dagen kleurt.
Je kunt niet sneller gaan
je moet er dwars doorheen
een lach, vaker nog een traan
en op je hart een zware steen.
De toekomst straalt onzekerheid
hij komt van dag tot dag
maar eens breekt weer de tijd
waarop ik voluit lach!





















