Donderdag 18 juni 2009
'MONEY IS THE ROOT OF ALL EVIL....'
Na een poosje weer 'stof' tot denken bij elkaar gegaard te hebben...probeer ik maar weer 'n poging te wagen om hier weer wat aan het 'papier' toe te vertrouwen.......
Vaak zijn er juist heel veel dingen gebeurd, waarover ik zou kúnnen vertellen, maar zoals ik al 's eerder zei, is mijn hoofd soms zo'n warboel, dat ik niet meer weet waar ik eigenlijk zou moeten beginnen.
Daarom ga ik nu maar meteen in op de titel dat ik dit artikel hierboven heb gegeven, nl. "Money is the root of all evil", dat een lied was uit de jaren waarin mijn ouders nog jong waren...maar het blijkt nog stééds wel een enorme wijze waarheid in zich...en heeft zeker zijn waar niet verloren...
Want ook IK kan daar niet aan ontvluchten.
Want ook in mijn huwelijk en vooral mijn leven is 'geld' wel de meest belangrijke oorzaak van iedere ruzie of zelfs al enige 'wrevel'.
Als je zoals wij alleen maar van weekgeld afhankelijk ben, 40euro dat iedere donderdag door de Bewindvoering gestort wordt, dan kan je wel zoveel boodschappenlijsten maken als je maar wilt.... maar probeer voor dat geld maar iets 'zinnigs' voor te krijgen, ja desnoods bij Aldi of Llidl.
En helemaal als je man geërgerd naar bed komt, dat hij 'alles' moet doen en nog van alles moet kopen maar dat het geld niet toereikend is...en dan opsomt....dit is op...dat is op....en eigenlijk heb ik ook dát nodig...of dít....
Ik ben tegenwoordig zover dat ik gewoon totaal niet meer kan 'mopperen' omdat ik weet dat ze ook totaal van slag zijn en graag dingen willen kopen wat misschien zelfs voor ons een beetje 'tot de luxere zaken' hoort....
Maar in dit soort gevallen...mopperende en onophoudelijke man en echtgenoot....en beseffende dat de 40euro morgen na de nodige standaardboodschappen ook alweer bijna 'op' is.....en 't dan inhoud dat je de rest van de week tot wéér de volgende donderdag moet zien 'uit te zingen'....
Dán pas komt je 'fantasie' maar vooral ook je 'vindingrijkheid' om de hoek kijken, want het is natuurlijk wel de enige mogelijkheid om nog met heel veel 'geschraap' van wat je nog in huis hebt om die week verder uit te zingen tot de volgende beetaling van het weekgeld...
En zo gaat het dan steeds...maar het érge bij DEZE Bordie is, dat IK dan denk dat dit alles door MIJN toedoen is gekomen...
Tja, ergens is het natuurlijk ook wel zo, en daarom komen altijd al die destructieve gedachten in me op....om me op één of andere manier dan maar voorgoed uit ieders leven te laten verdwijnen.....zodat NIEMAND uiteindelijk meer LAST van je heeft....
Dus bij élke 'vervelende kwestie'in huis of wáár dan ook, ga ik weer denken hoe ik het snelst en het makkelijks van deze aardbodem wegkom.
Ik heb net sinds een week een nieuw contact via de Hyves 'gevonden'. Want één van de weinige pluspunten van mij is dat ik wel tamelijk makkelijk contacten maak.... ik ben (voor de buitenwereld) aardig extrovert.... iedereen ziet me dan ook vaak als heel sociaal (en ach misschien ben ik dat ergens ook wel), maar uiteindelijk weet niemand dat ik voornamelijk in het dagelijjkse leven voortdurend EEN MASKER op draag..... zodat NIEMAND kan zien wat je in werkelijkheid diep van binnen voelt....
Van binnen 'hoeft alles voor jou niet meer'.....
Met de zin in mijn gedachten die mijn nieuwe vriendin (?) mij van de week eerlijk schreef:
"...Sorry ik ben keihard en heb daar geen begrip voor, als je het doet, doe het dan goed. Ik ben heel erg straight to the point. Ik weet dat het met je ziekte te maken heeft, maar...."
En uiteindelijk zie ik mezelf dan - na dit alles gedacht of geschreven te hebben - tóch weer met de mij zo bekende mesje in mijn hand....mijn frustraties vorm te geven door lange krassen in mijn onderarmen te snijden... soms tot rood bloedends toe...soms alleen wat oppervlakkige vuurrode strepen.....maar toch al vechtend tegen de kort snijdende pijn.... want die is láng zo pijnlijk niet als de vóórtdurende niet wég te denken INNERLIJKE pijn....
Maar ok, ik probeer het vandaag nog maar even voor mijn doen 'kort' te houden, gezien de nogal late avonduren....liever gezegd...náchtelijke uren... én het feit dat ik mezelf erop betrap dat mijn vingers op de toetsen bleven rusten...voor een aardig lange periode....terwijl mijn ogen al neersloegen en ik waarschijnlijk meer aan het slapen was dan aan het schrijven.... dus daarom... laat ik maar aan deze natuurlijke roep gehoor geven en me op mijn bed neervleien en toch proberen dat beetje RUST te pakken van wát ik ook pakken KAN....
Lieve mensen allemaal, tot een volgende keer, waarna ik - naar ik meen - vást wel verder zal gaan met al die bedenkingen en voortdurend rondvliegende en botsende 'vragen waar ik geen antwoord op heb' in mijn hoofd....
Tot dan....en intussen.....:
GENIET VAN HET LEVEN.......HET IS ZÓ VOORBIJ.....!!!
Vaak zijn er juist heel veel dingen gebeurd, waarover ik zou kúnnen vertellen, maar zoals ik al 's eerder zei, is mijn hoofd soms zo'n warboel, dat ik niet meer weet waar ik eigenlijk zou moeten beginnen.
Daarom ga ik nu maar meteen in op de titel dat ik dit artikel hierboven heb gegeven, nl. "Money is the root of all evil", dat een lied was uit de jaren waarin mijn ouders nog jong waren...maar het blijkt nog stééds wel een enorme wijze waarheid in zich...en heeft zeker zijn waar niet verloren...
Want ook IK kan daar niet aan ontvluchten.
Want ook in mijn huwelijk en vooral mijn leven is 'geld' wel de meest belangrijke oorzaak van iedere ruzie of zelfs al enige 'wrevel'.
Als je zoals wij alleen maar van weekgeld afhankelijk ben, 40euro dat iedere donderdag door de Bewindvoering gestort wordt, dan kan je wel zoveel boodschappenlijsten maken als je maar wilt.... maar probeer voor dat geld maar iets 'zinnigs' voor te krijgen, ja desnoods bij Aldi of Llidl.
En helemaal als je man geërgerd naar bed komt, dat hij 'alles' moet doen en nog van alles moet kopen maar dat het geld niet toereikend is...en dan opsomt....dit is op...dat is op....en eigenlijk heb ik ook dát nodig...of dít....
Ik ben tegenwoordig zover dat ik gewoon totaal niet meer kan 'mopperen' omdat ik weet dat ze ook totaal van slag zijn en graag dingen willen kopen wat misschien zelfs voor ons een beetje 'tot de luxere zaken' hoort....
Maar in dit soort gevallen...mopperende en onophoudelijke man en echtgenoot....en beseffende dat de 40euro morgen na de nodige standaardboodschappen ook alweer bijna 'op' is.....en 't dan inhoud dat je de rest van de week tot wéér de volgende donderdag moet zien 'uit te zingen'....
Dán pas komt je 'fantasie' maar vooral ook je 'vindingrijkheid' om de hoek kijken, want het is natuurlijk wel de enige mogelijkheid om nog met heel veel 'geschraap' van wat je nog in huis hebt om die week verder uit te zingen tot de volgende beetaling van het weekgeld...
En zo gaat het dan steeds...maar het érge bij DEZE Bordie is, dat IK dan denk dat dit alles door MIJN toedoen is gekomen...
Tja, ergens is het natuurlijk ook wel zo, en daarom komen altijd al die destructieve gedachten in me op....om me op één of andere manier dan maar voorgoed uit ieders leven te laten verdwijnen.....zodat NIEMAND uiteindelijk meer LAST van je heeft....
Dus bij élke 'vervelende kwestie'in huis of wáár dan ook, ga ik weer denken hoe ik het snelst en het makkelijks van deze aardbodem wegkom.
Ik heb net sinds een week een nieuw contact via de Hyves 'gevonden'. Want één van de weinige pluspunten van mij is dat ik wel tamelijk makkelijk contacten maak.... ik ben (voor de buitenwereld) aardig extrovert.... iedereen ziet me dan ook vaak als heel sociaal (en ach misschien ben ik dat ergens ook wel), maar uiteindelijk weet niemand dat ik voornamelijk in het dagelijjkse leven voortdurend EEN MASKER op draag..... zodat NIEMAND kan zien wat je in werkelijkheid diep van binnen voelt....
Van binnen 'hoeft alles voor jou niet meer'.....
Met de zin in mijn gedachten die mijn nieuwe vriendin (?) mij van de week eerlijk schreef:
"...Sorry ik ben keihard en heb daar geen begrip voor, als je het doet, doe het dan goed. Ik ben heel erg straight to the point. Ik weet dat het met je ziekte te maken heeft, maar...."
En uiteindelijk zie ik mezelf dan - na dit alles gedacht of geschreven te hebben - tóch weer met de mij zo bekende mesje in mijn hand....mijn frustraties vorm te geven door lange krassen in mijn onderarmen te snijden... soms tot rood bloedends toe...soms alleen wat oppervlakkige vuurrode strepen.....maar toch al vechtend tegen de kort snijdende pijn.... want die is láng zo pijnlijk niet als de vóórtdurende niet wég te denken INNERLIJKE pijn....
Maar ok, ik probeer het vandaag nog maar even voor mijn doen 'kort' te houden, gezien de nogal late avonduren....liever gezegd...náchtelijke uren... én het feit dat ik mezelf erop betrap dat mijn vingers op de toetsen bleven rusten...voor een aardig lange periode....terwijl mijn ogen al neersloegen en ik waarschijnlijk meer aan het slapen was dan aan het schrijven.... dus daarom... laat ik maar aan deze natuurlijke roep gehoor geven en me op mijn bed neervleien en toch proberen dat beetje RUST te pakken van wát ik ook pakken KAN....
Lieve mensen allemaal, tot een volgende keer, waarna ik - naar ik meen - vást wel verder zal gaan met al die bedenkingen en voortdurend rondvliegende en botsende 'vragen waar ik geen antwoord op heb' in mijn hoofd....
Tot dan....en intussen.....:
GENIET VAN HET LEVEN.......HET IS ZÓ VOORBIJ.....!!!
1 reactie op dit bericht
vvv