H A N D E N

Cancer

Je belde mij, hoopvol gestemd.
Tegen beter weten in.
't Niet geloven
't Niet begrijpen
de ontkenning.
't Gaat wel over, toch ?!
't Gaat wel weer.
Bij haar ging het toch ook over !
'k Zie haar weliswaar niet zo
vaak meer, maar toch !
'k Denk:" Mijn God, niet zij !
"Ja "zegt ze met verstikte stem.
"Het is niet anders."
Wat moet ik !?
't Gaat goed, nou ja af en toe
die pijn.
Soms ondraaglijk, stoot ze eruit.
'k Blijf vechten!
Mijn man, mijn kinderen.
Hoe, wat, waar, waarom ?
Hoelang denk je dat ik nog krijg ?
Ik zit met de mond vol tanden.
De stilte valt plotseling.
Bijna fluisterend zegt ze: "Dag lieverd,
bedankt voor je luisterend oor.
Ik kan niets meer uitbrengen.
Mijn hart breekt.
Inwendig gil ik: "Die rotkanker !!

Kerstmis

Oh Christuskind geboren in dat verre land
waar is er nu weer een bestand,
die van Uw komst hier op aarde
een farce maakt, zonder enige waarde

************

De wapens worden neergelegd, in deze
stille nacht, dan barst de hel weer los,
de vrede ruw verkracht.
En het houdt niet op, het duurt maar voort,
d 'onschuldige mens wordt wreed vermoord.

************

Men wenst elkaar in deze nacht,
vrede en welbehagen, maar,
de stellingen blijven wel bemand,
om elkaar te belagen

************

Daar ligt gij dan Oh mensnekind,
liefhebbend vijand en vrind.
Had Uw komst hier op aarde nog wel zin,
gelooft de mensheid er nog in ?

************

Toch blijven wij hopen oh mensenzoon,
zegen het huis waarin ik woon.
Maak week de harten, laat liefde regeren,
Gij zijt de enige, die het tij kan keren..

************

Laat in deez' nacht vrede in onze harten dalen,
dan zullen wij het eind der tijden  zeker halen.
Vernietig het kwaad, dat in ons leeft,
red ons, want de aarde beeft.
************

Stille nacht, heilige nacht.

Stille nacht, heilige nacht,
soldaten lopen eindeloos wacht
achtervolgd door boze dromen.
Ik zou nog maar niet komen.,

**********

stille nacht, heilige nacht,
de mensheid vreest waarop zij wacht,
hunkerend naar vredige dromen.
Ik zou nog maar niet komen.

**********

Vernietigd, door de laars geknecht,
Jezus, vele volkeren gaat het slecht,
zure regen doodt de bomen.
Ik zou nog maar niet komen.

**********

Velen zwelgen in overvloed.
hen gaat het veel te goed,
hebben daardoor angstige dromen.
Ik zou nog maar niet komen.

**********

Maar we hunkeren naar vrede, heer,
naar een sprankje liefde, keer op keer.
De hoop werd ons ontnomen.
Ik zou nu maar snel komen!

Spiegeltje aan de wand

Bent U dat heer, die in de spiegel
mij steeds aankijkt, keer-op-keer ?
U heeft ons immers naar  Uw beeld geschapen.

Bent U het met die stralende ogen,
die gulle lach, het liefdeteken in de ogen,
die slechts ons welzijn gedogen ?

Ogen vol vreugde, zonder pijn,
ogen, die niet kunnen doden ?


Bent U het heer, die in de spiegel
mij steeds aankijkt, keer-op-keer ?
U heeft ons immers naar  Uw beeld
geschapen ?

Bent U het, met die doffe ogen,
die arrogante lach, het euroteken in de
ogen, die geen tegenspraak gedogen ?


Ogen vol chagrijn en venijn,
ogen, die kunnen doden ?

Mijn vraag aan U, heer: "Hoe ziet de mensheid er nu uit ?

Het Keerpunt

Dag blonde duin, met je zilv' ren kruin,
de zon in de azuren lucht beschijnt het puin,
dat ik van het leven had gebrouwen; ik laat
het jou, ik wil een nieuwe woning bouwen

Jouw zalige rust ze deed me goed,ik
wil haar blijven koesteren, máár als het moet.
als het niet anders kan,ja, dán zal ik gaan om de
anderen te ontmoeten, die mij zullen helpen; hen
begroeten.

Het zal worden een huis van liefde, stilte en geluk,
één huis voor ons allen, het mag niet stuk.
De vrede, die er heersen zal, wil ons omarmen,
geheel en al.
Delen met elkaar het huis van het leven, het zal
ons uiteindelijk het eeuwige geven.

Vriendenpaar

Wij zijn zo moe, kunnen niet meer;
verdedigden ons, keer op keer.
Was onze liefde niet spontaan en
hebben wij verkeerd gedaan ?!

**********

Wat liefde is dat weten zij !
De onze draagt daar niet toe bij.
Wij gaven al wij hadden aan elkaar;
de wereld tolereert 't niet,
dat is maar al te waar.

**********

Was onze liefde goud gebleken,
van ´t gangbare mag niet worden afgeweken
Liefde voor elkaar, is dat dan raar !
Och nee, maar gaat het om een vriendenpaar.
Nou dan is het zonneklaar !

D r e a m 

I dreamed I was in heaven
and saw the days,all seven.
The seven days of every week,
the weeks of every year.
All years of my restless life,
I saw them clear, so clear.

********

I saw my faults, my ups and downs
and couldn't change one hour;
but the Lord, he smiled at me,
intensive, full of power.

********

His eyes were filled with love.
He gently called my name, and I,
I couldn't say a word
my heart was full of shame.

********

Liefde

Liefde is als helder water,

dat hart en geest overspoelt

en ons tot ongekende hoogten voert

en bij verlies volgt steeds de kater



Liefde is als hemel's brood,

dat hart en geest verzadigt

en ons tot ongekende daden begenadigt

en bij verlies volgt geestelijke dood.

Dwaze moeders

Oh, dwaze moeder, wat doet het pijn,
jou daar te zien lijden op dat grote plein,
Daar, waar het leven niet stil blijft staan,
steeds kom je weer, ik ben met jouw lotbegaan.

Je wanhoop, je stille verdriet,'t knaagt aan mij,
of ik wil of niet.
Mijn tanden knarsen, het lijf vol agressie, mijn God
komt er dan nooit een einde aan de pressie,
de tirannie, niemand ontziend, vernietigend
je kinderen,man, of vriend.

Hoe bewonder ik jou en je lotgenoten,
het waren niet jouw kinderen, die bloed vergoten.
Zij namen hun leven, van machtswellust dronken,
namen het leven dat jij, dwaze moeder, je kind had
geschonken.

Hou vol je stille strijd en protest,
verwijder het gezwel uit Argentinië 's nest.
Laat in jouw land de zon weer stralen en vernietig
de laarzen, die het lot bepalen.
Geef Argentinië 's kinderen weer nieuwe moed.
Mijn God, dwaze moeder hou vol het komt weer goed.



(Dit gedicht heb ik geschreven n.a.v. de toestand in dat land indertijd
Er is echter nog steeds geen recht geschied, vandaar !'

Mongooltje

Jouw stem
soms overslaand,
uit duizenden herken ik haar.
Uitbundige lach,
genietend van je spel,
waglende gang,
je grote lieve ogen !

Aanhankelijk, met je natte kus,
aaiend mijn gezicht: wat
geef je ons vreugde,
we zijn blij met jouw jool,
mijn eigen kind,
mijn lieve, kleine mongool.

Een vriend

Een vriend is de cipier van zijn hart, waarin hij

jouw heeft opgesloten

De grootste misdaad, die hij kan begaan is

sterven !

Het is zover

Het wordt donker.
Ik vrees de avond en
verafschuw de nacht.
Je ademt heel zwak nog,
ik ben bang voor het afscheid.

Mijn handen zoeken de jouwe,
ik vind ze en bemerk de kilheid,
alsof het einde al in zicht is

Ik wanhoop, stik bijna in verdriet,
Hoe moet het nu verder ?
Mijn hart schreeuwt: "Ik kan je niet missen,
blijf hier, dichtbij me."
De tranen vallen drupsgewijs.

Nog niet, mijn God, nog niet !

Je was zo onrustig en nu lig je stil.
Je ademhaling zegt me: "Nog even."
Dan is het onvermijdelijke daar.
Met jou vervliegt ook mijn leven.

A F S C H E I D

Wat zijn mij woorden nu nog waard,
nu je met mij hebt gebroken ?
Ze worden in mijn hart bewaard, zullen
ze ooit nog worden uitgesproken ?

Mijn tranen zul je niet meer zien,
ze zullen langzaam drogen; sporen
nalatend, die ik niet verdien, heb je
dat wel overwogen ?

Jouw gulle lach, het vibrato van ons leven,
mij zal ze niet vergund meer zijn, je zult ze
aan een ander geven, en mij, mij rest de pijn.

Maar kom je weer, bedenk ik zal er wezen
Telkens en telkens, keer op keer,
mij hoef je niet te vrezen.

 

 

GOEDE VRIJDAG

Oh hoofd vol bloed en wonden,
Uw lijden doet me pijn.
God zelf heeft U gezonden,
in een wereld vol venijn.

Oh hoofd vol bloed en wonden
vervuld van aardse pijn,
wis uit al onze zonden
laat er toch vrede zijn.

Oh hoofd vol bloed en wonden,
geef rust in ons bestaan,
God zelf heeft U gezonden,
laat de mensheid niet begaan.

Oh hoofd vol bloed en wonden,
vernietig door Uw lijden
het ons omringend leed
Wij hebben U gevonden,
bescherm ons met Uw kleed.

OUD


In je eigen vertrouwde hoekje staar je stil voor je uit.
Alsof je aan het dromen bent over
vervlogen, of nog resterende tijd.
We worden langzaam ouder,
veranderen dagelijks een ietsje meer
Ons glanzend haar wordt doffer en
ogen en oren willen ook niet zo best meer.

Maar onze harten kloppen nog even snel
als wij elkaar aanraken en een kusje geven
keer op keer.

Ik zit in mijn vertrouwde hoekje en
denk aan tijden van weleer.
Wat waren en zijn wij gelukkig samen,
dat denk  ik telkens weer.

Als ik haar vanuit mijn ooghoeken bekijk, dan
zie ik hoe langzaam haar hoofd knikkebolt.
Ik glimlach vertederd en denk: "Ach laat haar maar."
Een schoonheidsslaapje kan geen kwaad..

Aan haar rustige ademhalen merk ik dat ze slaapt.
Mijn God, dat lieve gezicht, die tedere handen.
Stilletjes vloeien mijn tranen, want het afscheid komt eraan.
Zal zij of zal ik, het eerste gaan ?

Metgezel

Veel heb ik geleerd van
jouw wijsheid en zorgzaamheid.
Je bereidheid om aan mijn zijde
te gaan en om mijn tocht
te delen.

Het heeft mijn leven meer zin gegeven,
meer dan je kon bevroeden.
Daarom hou ik meer van jou,
dan woorden kunnen zeggen.