Donderdag 23 september 2021
Zomaar

Gisteren, toen ik zo lang in de file stond, was ik voor de laatste keer in het apartement van mijn zus geweest. Dat is heftig - voor mij althans. Ja wat wil je dan als aandenken. Een waterkokertje in de vorm van een theepotje; dat gebruikten we als ik daar was. Twee glaasjes uit de erfenis van mijn moeder, waarvan ik er al eentje had. Och verder is er alleen de herinnering aan haar. Samen in Rome, in Barcelona en Parijs en de vele keren dat we samen, het hier en nu en wat staat ons te wachten na de dood doornamen en bezoekjes aan de Italiaan in Oss. Samen luid zingend in de auto op weg naar bijv. een familielid enz. Zij 86 ik 82 jaar. Mijn hemel dan word ik toch een beetje sentimenteel als ik mijn drie mooie, sterke dochters zie. Zo is het leven en daar hebben we het maar mee te doen!!!















