Zomaar

bericht 30-1-2012
Vijf jaar, ernstige ogen achter een klein brilletje. Ze staat bij mij op de stoep en vraagt of ik wat wil ruilen. In haar hand heeft ze een versleten houten treintje.
Amber loopt vooruit op de toekomst - economie die stroef gaat en voorspellingen over dat ruilhandel wel weer eens heel gewoon kan worden. Ze moet alleen nog leren dat ze iets aanbiedt wat de ander kan gebruiken. Wat kan ik met een houten treintje?
Dat vraag ik haar ook. Dat is om mee te spelen verduidelijkt ze; u heeft toch nog een klein jongetje, waarmee ze mijn kleinzoon bedoelt. Je hebt gelijk, maar hij heeft een hele berg om te spelen en als deze trent zich voortzet - om te ruilen. Ze kijkt me een beetje teleurgesteld aan.
Maar omdat jij het bent krijg je van mij iets voor jezelf en ik geef haar een mooie steen in de vorm van een hartje. Wat ik al verwachtte, vergeet ze me te bedanken en roept luidkeels maar deze ga ik niet ruilen, die vind ik vééél te mooi.













