De stadshopper.

Sprookjespark De Efteling heeft tegenwoordig wel een heel vreemde manier om kinderen naar hun park te lokken, getuige hun tv-commercial. De situatie is als volgt:

Ventje kan niet slapen en roept om pappa. “Wat is er kerel, kan je niet slapen?” “Er zit een draak in de kast.” “Wat zeg je?” “Er zit een draak in de kast!” Vader volledig in paniek rent met opgepakt kind naar beneden en roept tegen zijn vrouw: “Schatje, we moeten hier weg!” Inclusief goudvis in kom, springen zij in de auto en ontvluchten zo hun huis.

In hun slaapkamer alleen in bed, in het pikken donker, vindt een kind het niet altijd even prettig. Wie heeft er niet, voor het slapen gaan, eerst even onder bed gekeken?! Daarom, kinderen angst aanjagen leidt tot nachtmerries, of erger nog, bedplassen. En dat is geen sprookje.

Na 165 dagen moest het er eens van komen, “effe niet weten wat ik moet schrijven.” Ik zou dus gewoon een dagje moeten overslaan en misschien de kop van mijn blog enigszins aanpassen. “Niet dagelijks, maar bijna dagelijks geef ik één van mijn gedachten prijs.” Nee, het is nu toch nog mijn eer te na. Met bloggen ben ik uiteindelijk begonnen om, in mijn “grote vakantie” (vrolijke vut), wel mijn schrijfvaardigheid enigszins te onderhouden.

Was er destijds bij de krant onvoldoende volume, werd dit met een zogenaamde stopper (pagina) opgevuld. Aardige anekdote in dat verband speelde zich af voordat de PC, laat staan internet, gemeengoed was geworden. De redactiepagina’s werden toen ook nog redelijk statisch opgemaakt, waardoor er nog wel eens “gaten vielen.” Ook hier werd dan een stoppertje voor gebruikt. Was hiervoor niets voorhanden, werd het wel even geschreven, zoals het berichtje in Het Vrije Volk: “Een van de kabeltouwen  van een loopbrug bij het dorpje Sitolotho (Midden Afrika) is gister rond het middaguur geknapt, waarbij 3 mensen het ravijn in zijn gestort. Twee ooggetuigen konden hier melding van maken. De plaatselijke bevolking zal trachten de lichamen te bergen.”  Of woorden van soortgelijke strekking. Zo’n fopbericht zou vandaag aan de dag natuurlijk niet meer kunnen.

Maar goed, vandaag plaats ik dan mijn eerste stopper. Het is mijn kater Morro, alias “Hartstikkevriend.” De foto maakte ik op het moment dat hij, nieuwsgierig als altijd, kwam snuffelen wat ik aan het doen was. Met mijn fototoestel in handen was er toen snel afgeknipt.

Doordat Morro zich naar mij uitrekte kloppen de verhoudingen van mijn dwaze kater van geen kant. Wat iets met perspectief of zo heeft te maken. M’n zorg, ik vind het een vreselijk leuk plaatje en hangt als poster in de kamer. Vandaag gaat Morro digitaal, als stopper, dat wel.

Alleen met het luisteren van het radioverslag, tijdens de WK wedstrijd Engeland-Duitsland, kon je er niet van overtuigd zijn dat het schot van Frank Lampard via de paal ver over de doellijn was gegaan, waarmee Engeland op gelijke hoogte met Duitsland kwam. (2-2) Tot ieders, nou ja bijna ieders, verbijstering kende de Uruguayaanse scheidsrechter Jorge Larrionda dit loepzuivere doelpunt niet toe. Ook zijn lijnkompaan zag niet wat de hele wereld wel zag: GOAL!!!

Daarin heeft hij een dergelijk grove fout gemaakt, dat het zonder enige twijfel als fraude aangemerkt kan worden. En op het plegen van fraude staat simpelweg gevangenisstraf. Het ‘Engelse bedrijf’ kan voorts de geleden schade op de ondeskundige boekhouder verhalen.

Het is ontegenzeggelijk een fantastische aanbieding om, voor zo weinig geld naar Parijs te kunnen. Toch kan het bij mij niet de toets der kritiek doorstaan. Want, ik vind het eigenlijk van de zotte dat er zowel reservering- als boekingskosten in rekening worden gebracht. Naar mijn oordeel is dit dubbel op. Boeken en reserveren behoren toch zeker binnen één en dezelfde handeling?! Waarom moet zo’n pracht aanbod dan met maar liefst 89% worden opgerekt? Zal het daarmee het aanvaardbare bodemtarief van de aanbieder zijn?

Misschien kom ik hiermee binnen de “nou niet zeuren sector,” want het is en blijft goedkoop. Kan zijn, maar dat geeft geen reden om twee keer voor hetzelfde te moeten betalen. Met evenveel onlogica zou de prijs nog verder uitgebouwd kunnen worden met bijvoorbeeld: administratie,-, porto-, transactie-, en servicekosten. Zou zo maar 190% extra op kunnen leveren(!). Om alle schijn van misleiding te voorkomen, kan er beter simpel één prijs worden genoemd.

N.B.Lees ook eens over de “Schakelflorijn-aanbiedingen” in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/schakelflorijn.htm

Nu Wilders uit de Gemeenteraad van Den Haag is gestapt,
bespaart de hofstad € 10.000,= per raadsvergadering,
door het wegvallen van de extra beveiliging.
En het hondje krijgt ook weer rust.

Het kan bijna geen toeval zijn, tenminste als je “er in” gelooft. Ik heb net m’n PC opgestart om m’n blog te schrijven. Om daarvoor geïnspireerd te worden heb ik zojuist ook iTunes geaktiveerd. Het allereerste nummer wat mijn speakers prijsgeven is “I Believe” van The Righteous Brothers. Voor mij, na Unchained Melodie, één van de aller mooiste nummers aller tijden. Nummers die ongetwijfeld, let wel: na nog heel wat lollige jaren, aan mijn “vagevuur”  (crematie dus) vooraf gaan. Dit alles ter zijde. Maar dat “I Believe” speelde was wel heel bijzonder, want “het geloof” zal dit keer in mijn blog ter sprake komen.

Met familie fietsend op stap wil je toch altijd de bijzondere dingen van de omgeving tonen. Naast al het natuurschoon, kaasmarkt en idyllisch plekjes, hoort daar natuurlijk ook het  Diocesaan (= bij het bisdom behorende)  Heiligdom Onze Lieve Vrouw ter Nood in Heiloo bij. Een gekend bedevaartsoord, waar één keer per jaar buiten het NS station om, de pelgrims per trein “voor de deur” worden afgezet.

Het was al weer een tijd geleden dat ik deze gewijde plaats had aangedaan. En, ondanks ik met geen enkele kerk of geloof echt een verbintenis heb, doet zo’n bezoekje mij toch wat. Het geeft toch een moment van bezinning. In de Genadekapel was, met letterlijk een open deur, voor een enkeling een dienst gaande. Wij gingen ons laven met koel water uit de waterput. Een 15 eeuwse bron, waaruit nu al heel veel duizenden gelovigen hun heilig water vers uit de natuur dronken. BN’ ers als Gerard Reeve en Godfried Bomans dronken daar menigmaal hun gratis “Spaatje.”  Ik verkeer dus in goed gezelschap.

Op Kreta stond ik ooit met mijn kop tegen een heilige muur, in de hoop dat daarmee mijn “kopzorgen” zouden verdwijnen. Dat deed ik maar één keertje. Rationeel gesproken is het eigenlijk onzin om van één bezoek aan die muur te verwachten dat je daarmee weer volledig “het ventje” bent. Nauwelijks 15 kilometer van huis kan ik uit een heilige bron niet één, niet twee of drie keer, maar talloze keren drinken. De bron staat àltijd voor mij open. Dan moet ik daar toch zeker gebruik van maken?!  Alleen al die momenten van bezinning doen je goed.

-o-o-o-

n.b.: Om openhartig te zijn, moet ik dan ook maar mijn verlang naar “een wonder” prijsgeven, zonder daarmee medelijden op te willen wekken. Want dat zou misplaats zijn. Mijn gezondheidsperikelen staan luchtig in mijn kroondomein beschreven:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/zorgtournee.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/kannietbeter.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/vinkje.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/Auf%20machen.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/magleien.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/botjebijbotje.htm

Zo ook mijn kritiek: www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/garantietermijnverlopen.htm

Heterotechnisch gesproken zijn die rokjes een uitermate genoeglijke waarneming, waarbij de term vrouwelijk schoon alle eer wordt aangedaan.

Alleen jammer dat, als een soort horizonvervuiling, er steeds meer fietstassen het straatbeeld vullen. Want, wat is er mooier dan “een rokje” op de fiets?! Haar aanspannende kuiten zijn toch zeker een lust voor het mannelijk oog. Door het verschijnsel fietstas zijn er echter steeds meer kuiten aan het zicht onttrokken.

Of hebben de dames daar geen boodschap aan.

n.b.: Meer over soortgelijk natuurschoon lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/bomenovernatuur.htm

Eén van mijn sollicitatiegesprekken van weleer vergeet ik nooit. Voor het mooie was ik enigszins onder gekwalificeerd, maar ik zat toch nog in de race. In de bepalende ronde had ik kennelijk de fout gemaakt om lichtblauwe badstofsokken onder mijn pak te dragen. Het gesprek liep geheel naar wens en er leek zelfs enigszins een click te zijn. Uit het niets kwam toen de vernietigende opmerking: “Ik begrijp niet dat je met die strontsokken op sollicitatiegesprek gaat.” Tja, dat was effe slikken, maar gelukkig zag ik er wel de humor van in en schoot in de lach. Tegelijk het moment om mij op mijn repliek razendsnel te bezinnen: “Het woord stront zou ik nooit in een sollicitatiegesprek gebruiken, hoewel ik uw kritiek begrijp.” Uit de bulderende lach die daar op volgde, putte ik hoop. Terecht, want ik werd aangenomen.

En dan heb ik het over een serie sollicitatiegesprekken waarbij niet meer dan vier man betrokken zijn geweest. Vandaag was er LIVE op tv een sollicitatiegesprek te volgen, voor de functie van VOORZITTER TWEEDE KAMER. Schijndemocratie ten top.

Voor die functie waren er twee sollicitatiebrieven onder de 150 Tweede Kamerleden verspreid(?!) Die van de huidige voorzitter, Gerardina Alida (Gerdi) Verbeet (PvdA) en van Charlie Aptrot (VVD). Alsof de Tweede Kamer toch niets om handen heeft, moesten beide kandidaten voor het megatribunaal verschijnen, om in detail uit te leggen waarom zij de functie ambiëren en wat zij er aan willen doen om vernieuwend die taak te vervullen. Hieraan waren door de Tweede Kamer zoveel extra vragen gekoppeld, dat alleen al de heer Aptrot, door het lot als eerste aangewezen, een uur nodig had om zijn sollicitatie nader toe te lichten. Niet geheel zonder leedvermaak zag ik aan dat hij zich met zijn antwoorden steeds verder in de nesten werkte. Tja, het blijven hyena’s, daar in de Tweede Kamer. Absoluut geen respectvol wilde dieren, die het de regering tijdens het vragenuurtje na aan de schenen weet te leggen. Die frustratie klonk dan ook heel erg door tijdens het sollicitatietheater van vanmiddag.

Gerdi had dat stuk erg goed door. Natuurlijk ging zij niet in op die waslijst van onzinnige vragen en bepaalde zelf waarin zij de bemoeienis van de Tweede Kamerleden accepteerde in de sollicitatieprocedure. Charlie wist zich op geen enkele wijze humorvol te presenteren, daar waar Gerdi juist met groot gemak haar collega’s wist in te pakken. Juist dat maakt het extra leuk, dat Gerdi Verbeet opnieuw voor vier jaar als voorzitter van de Tweede Kamer werd herkozen.

In het regionaal dagblad van 18 juni jongstleden viel te lezen, dat er met invoering van de OV-chip kaart, even niet aan de buitenlandse toerist is gedacht. Waar zij vanuit Amsterdam een dagje Volendam, Broek in Waterland of de Zaanse Schans willen doen, kan dit groepsgewijs niet meer voor een paar strippen. Individueel moeten zij nu een wegwerpkaartje kopen, waarop niet kan worden overgestapt. Alleen naar Broek in Waterland moet de argeloze toerist al zes euro betalen, terwijl dit ritje een maand geleden nog maar € 2,00 kostte(?!)

De provincie Noord-Holland, uiteindelijk opdrachtgever van het openbaar vervoer, zit  kennelijk niet op het buitenlandse toerisme te wachten, alsof “het boze buitenland” de provincieambtenaren voor 78 miljoen euro hebben genaaid.

Met gevoel voor commercie als een koe voor boom klimmen, bagatelliseren zij bij monde van mevrouw Burger de onfatsoenlijke prijsverhoging voor de toerist. Zij kreeg het ècht moeiteloos uit haar strot: “Mensen die maar één keer in ons land zijn, zullen niet weten dat ze met het openbaar vervoer duurder uit zijn dan voorheen.”  Om mijn ogen, waar ik normaal alle vertrouwen in heb, te geloven, heb ik die opgetekende zin een aantal keren moeten lezen.

Wat een vreselijk standpunt van deze provinciale bestuurders. Zou daar het laatdunkende begrip provinciaaltje vandaan komen? Het zou mij niets verbazen. Zijn deze provinciaaltjes nooit in bijvoorbeeld Berlijn, Rome of Praag geweest, waar de welkome toerist voor centen dagen lang van het openbaar vervoer gebruik kan maken?
Zo niet in Noord-Holland.

Om dit desastreuze handelen van incompetente bestuurders een halt toe te roepen, is wat mij betreft het handhaven van provinciaal bestuur een gepasseerd station.

Het 4daagse legioen kleurde op de finaledag heel erg oranje. Met deze uitdossing waren de wandelaars klaar voor de wedstrijd Nederland – Japan, die zij na de finish veelal gezamenlijk zouden gaan bekijken. In deze constatering zit wel een heel goed idee voor de publieksproblemen bij een aantal voetbalwedstrijden, de zogenaamde risico- wedstrijden. Op zich al een walgelijk begrip voor een sportief evenement. Maar, dat gaan we het volgende seizoen anders doen. Hooligans, maken jullie je borst maar nat.

-o-o-o-

n.b.: Lees meer over het Haagse partijtje voetbal in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/frediekeetje.htm

Wat hebben wij mannen het dan toch makkelijk. Ons multifunctionele “instrument” is in een wip uit èn in de broek om effe gauw af te gieten. Daarbij kunnen wij zelfs half zichtbaar achter een boom met de passerende wandelaars in contact blijven en snel ons wandelpad vervolgen. De uitgeplaste dames komen een stuk verder uit de struiken, waarbij het niet onwaarschijnlijk is, dat zij nog even naar het vervolg van de uitgezette route moeten zoeken.

De wandelaarsters zouden dit hulpmiddel standaard in hun rugzak moeten hebben. Geweldig toch, om als vrouw heel mannelijk tegen een boom aan te piesen, om vervolgens snel  je wandelweg te vervolgen?!

Of ben ìk nu een zeikerd?!

Alsof het om een wedstrijd gaat, hebben de deelnemers van de wandel4daagse een chip tussen de veter van een schoen gekregen, zodat zij bij start en finish kunnen worden geregistreerd.

Een paar maanden geleden, bij inschrijving, kreeg ik een mailtje, dat de organisatie je dagelijks een SMSje kan sturen waarin je start- en finishtijd staan vermeld. Aanvankelijk zag ik daar niets in, wat moet ik met die tijden?!, maar bij nader inzien leek het leuk dat mijn vrouw zo zou worden geïnformeerd. Dus via haar mobieltje hier dan toch op ingeschreven.

Natuurlijk heb ik later aan die boodschappenservice nooit meer gedacht. Totdat ik gisteren, nog maar net over de finish, door mijn vrouw werd gebeld. “Gefeliciteerd met je eerste etappe!” “Hoe weet jij nou dat ik al binnen ben?” Via een SMSje met je finishtijd van 12:15 uur.”

Verrek ja, de extra service van de organisatie. Chip 4RHX8W4 was weer binnen. Natuurlijk hadden we daar even gein over, maar is het eigenlijk wel zo leuk?! Met die chip ben ik toch min of meer aan een leiband gelegd. Weliswaar geen justitiële enkelband voor elektronische huisarrest, maar toch.

Hoewel ik van thuis geen enkele opdracht heb meegekregen en mij een gezellige nazit van harte wordt gegund, vind ik die “geneugtenregistratie” toch niet passen binnen een wandel4daagse waarbij je graag alle genoegens van het leven laat passeren.

Morgen stop ik mijn chip (4RHX8W4) stiekem in de rugzak van een moeizaam wandelende deelneemster. Ik heb al iemand op het oog.

Het zal toch niet dat ons land, door 4%
meer stemmen op de VVD, met Geert
Wilders wordt opgescheept?!

Met de kennis van vandaag, zouden die
80.752 te veel op de VVD gestemde kiezers,
 graag hun keuze willen herzien.

Dat was dus niet mijn zwakke moment. Dat had zich al eerder afgespeeld, met het strelen van mijn ego. Op een heel reguliere site kwam ik namelijk onderstaande IQ-test tegen, waarvan ik direct de valkuil doorzag.

Tja, toen kon ik niet nalaten deze test volledig in te vullen. Na de laatste vraag had ik, zoals bij een examen, het gevoel de test goed te hebben gemaakt. Dan wil je natuurlijk ook de uitkomst kennen, dus dan ook maar mijn mobiele nummer ingevuld. In een strelend SMSje werd mijn hoge IQ gemeld, wat een moment van zelfgenoegzaamheid gaf.

Achteraf gezien kon deze conclusie helemaal niet waar zijn. Ik bleek een stomme idioot te zijn geweest. Want, wat ik in mijn gretigheid niet las, was dat met deelname je tevens akkoord ging met een abonnement voor troep op de GSM.

Steeds als ik “iets” op m’n mobieltje moest downloaden, drukte ik dit weg in de veronderstelling met een soort SPAM te maken te hebben. Daarbij had ik niet door dat hiervoor telefoontikken in rekening werden gebracht.

Tegenwoordig valt daar trouwens ook niet snel achter te komen. De kosten van prepaid worden automatisch afgeschreven, waar je pas achter komt, op het moment dat de periodiek bankafschriften na een paar maanden worden toegezonden. Gelukkig heb ik de gewoonte om zo’n stapeltje dan toch nog even door te lopen, of er geen gekke dingen zijn afgeschreven. (dus toch een hoge IQ?!) Zo kwam ik er achter dat ik in vijf weken tijd zo’n € 60,= voor m’n IQ test heb ingeleverd.

Mijn materiële schade bleef daarmee redelijk beperkt, maar lange tijd bleef ik mij een “ontzettende Jan L”  voelen.

“Je spatbord rammelt.” “Wat zeg je?” Iets harder: “Je spatbord rammelt.” “Wat zeg je nou?” Schreeuwend: “Je spatbord rammelt!!!” “Ik kan je niet verstaan, want mijn spatbord rammelt zo!” Dit eeuwenoude mopje schoot mij bij de laatste minuten van de WK voetbalwedstrijd Servië-Ghana spontaan te binnen.

In een van de laatste minuten volgde er nog een goeduitziende counter van Ghana, waarbij de bal mooi voor kwam, maar net naast werd geschoten. Verrassend volgde op deze actie een gele kaart. De Ghanees stond inderdaad buitenspel, schoot op het doel, terwijl er al was gefloten.

Hoe bedoelt u, gefloten??? Denken de heren arbiters nou echt dat “hun fluitje” boven het auditieve geweld van de vuvuzela uit kan komen?! Had die gele kaart maar laten zitten, want “je spatbord heeft gerammeld”.