Naoorlogs verzet.

Vandaag was dus, zoals mijn vrouw dat noemt, haar uithuisplaatsing. Kwart voor tien moest Truus zich in het ziekenhuis melden om een buisje door haar slokdarm geplaatst te krijgen, zodat ze binnen afzienbare tijd eindelijk weer kan eten en kan drinken. Deze ingreep zou opnieuw met een roesje (slaapmiddel) gebeuren. Na de uitslaapkamer zal zij elders in het ziekenhuis een nachtje overblijven. De verpleegkundige beloofde heel lief dat zij mij zou bellen, als de operatie was gebeurd. Vanavond om 17:00 uur kon ik dan bij Truus op bezoek.

Na haar eenmaal te hebben achtergelaten, overvalt je een gevoel van spanning, verdriet en machteloosheid. Om mentaal mijn bijdrage aan haar ingreep te leveren, reed ik naar het Maria-bedevaartsoord Onze Lieve Vrouw ter Nood in Heiloo. Natuurlijk om een kaarsje voor Truus te ontsteken. Om haar drinken te bevorderen vulde ik vanuit de Mariabron (Runxputte) een flesje water.

Nog voor de lunch, ik was nog maar net thuis, werd ik al vanuit het ziekenhuis gebeld. De ingreep was prima verlopen en, zonder dat er van een soort annuleringsverzekering gebruik gemaakt moest worden, zagen zij af van de opname. Truus mocht direct naar huis. Evenals de vorige keer zat zij klaar wakker in de uitslaapkamer op mij te wachten. Ze mag dan wel, door niet te kunnen eten, inmiddels 18 kilo zijn afgevallen, hieruit blijkt toch wel dat ze een ijzersterk gestel heeft.

Na een halfuurtje een beetje dizzy op de bank te hebben gezeten, ging zij gelukkig toch op mijn aandringen ‘even’ naar bed. Dan toch even uitgeteld, terwijl zij ruim een half uur geleden, na sinds middernacht nuchter te zijn, weer een beetje water mag gaan drinken. Ik laat haar maar even en kijk met spanning uit naar morgen, als er voorzichtig aan iets gegeten mag worden. Wat zal ze van die hele kleine stukjes kaas gaan genieten.

Natuurlijk is het zinloos, maar ik heb mij opnieuw kwaad gemaakt op die Van L, de KNO-arts waar mijn vrouw aanvankelijk bij was terechtgekomen. (Blog 18.4.jl) Dat komt doordat ik in eigen omgeving over een voorval hoorde, die mijn haren te berge deed rijzen. Iets wat overigens niets met betrokkene heeft te maken.

Mij werd naar een eerder opgelopen blessure bij mijn grote teen gevraagd, waarvan ik nauwelijks nog last heb. De vragensteller had in diezelfde tijd een vergelijkbare blessure en ging hiervoor naar de huisarts. “Lijkt niets bijzonders maar vanmiddag toch voor de zekerheid maar even een foto laten maken”, was het advies. Wat? Voor de zekerheid? Vanmiddag??? Het is echt buiten kijf, dat het mij deugd deed te horen dat er inderdaad niets aan de hand was. Maar waarom kan een huisarts voor de zekerheid wel direct een foto laten maken, terwijl mijn vrouw, die nagenoeg niets kan eten of drinken (?!), hier drie weken op moest wachten?! Opnieuw ben ik des duivels…

Zoals gezegd, het is zinloos…
Waar ik in gedachte wel op kwam is de zogenaamde Prescan, om preventief het lichaam op enge ziektes te laten scannen. Oké, het is een commercieel instituut, maar misschien helemaal zo gek nog niet. Sterker nog, het lijkt mij vanzelfsprekend dat de zorgverzekeraar iedereen, desnoods boven een bepaalde leeftijd of met bepaalde kenmerken, om de twee jaar laat Prescannen.

Zodra we met onze auto voor een grote beurt de garage inrijden, wordt er toch ook direct een PC-uitdraai gemaakt over de gezondheid van die car. Dus een Prescan gemaakt. Waarom gebeurt dit dan niet met ons eigen lichaam? Natuurlijk, het is niet de autoverzekering die de grote beur van de auto betaald. Maar voor lijfbehoud ligt dat gewoon heel anders. Mocht er preventief, dus tijdig, iets worden gevonden, is de schade beperkt gebleven. Zal er veel minder intensief en ingrijpend moeten worden behandeld, wat heel erg (zorg)kostenbesparend zal werken. Een win-winsituatie voor iedereen.

De beroemde Oostvaardersplassen stonden al een tijd op mijn verlanglijstje. Dáár wilde ik lopen, dus vandaag op naar Lelystad. De tocht was door een wandelvereniging in samenwerking met Staatsbosbeheer georganiseerd. Naast een “stille Willy” boswachter zat een enthousiaste wandelmevrouw, die mij inschreef. “Voor de 10,5 kilometer,” zei zij achter haar laptop, zonder dat het als een vraag klonk. “Nee hoor, 21 kilometer graag,” corrigeerde ik haar zonder argwaan. “21, kan dat nog Egbert?” Het bleek dus stille Egbert te zijn. Het antwoord was kort en bondig: “nee”. “Waarom niet?,” vroeg ik hogelijk verbaasd. “Voor de halve wandelmarathon bent u te laat,” kreeg ik als ‘goed gefundeerd’ antwoord. “Kom op!, ik heb écht geen 115 kilometer gereden, om 10 kilometer te lopen.””Dan had u hier eerder moeten zijn,” herkende ik plots het antwoord van een onwillige rijksambtenaar. “Tot hoe laat had ik dan wel voor de 21 kunnen starten?” “Tot elf uur meneer en het is nu kwart over elf, dus te laat.” Als aangeschoten wild was ik even aangeslagen. Deze Staatsbosbeheermeneer leek wel heel sterk de Befehl ist Befehl filosofie aan te hangen. Nog een geluk dat hij na de Tweede Wereldoorlog geboren lijkt te zijn.

Wel kreeg ik diep medelijden met de wildpopulatie van de Oostvaardersplassen. Want Egbert zal zich van de winter totaal niet met de discussie over wel of niet afschieten van verzwakt wild hebben beziggehouden. Hij zal wel één ding in het vizier hebben gehad: Befehl ist Befehl. Aan zo’n man liet ik mij natuurlijk niet ten prooi vallen. Ter plekke ging ik in het verzet. De wandelmevrouw zag dat de spanning opliep. De ambtenaar leek op zijn strepen te blijven staan, terwijl zij zag dat ik alleen maar met de 21 genoegen zou nemen. “Egbert kijk maar even de andere kant op”, knipoogde zij naar mij en schreef mij alsnog voor de langere afstand in. : Fijne tocht meneer”, frommelde zij mij de gewenste route in handen, met een knikje richting vertrekpunt. De boswachter nam niet de moeite om toen nog aan te leggen.

De tocht was fantastisch. Heel goed uitgepijld, op één cruciale afslag na. Midden in de bossen had ik mij te houden aan de instructie “LINKS AF vóór perceel met sparren”. Als stadse jongen zou ik compleet in de fout gaan. Ik zou doorlopen totdat ik een huis (boerderij of zo) tegen zou komen, waar sparrenbomen omheen zouden staan. Het bleek echter om een stukje bos met sparren, voor natuurkenners ook een perceel, te zijn. Juist bij een afslag waar niet was gepijld. Een dwaling door de bossen bleef mij bespaard, doordat ik tegen mijn natuur in mij door twee wildvreemden liet leiden.

Ik moet er niet aan denken hoe het anders verlopen zou zijn. Zeker niet met die boswachter in de buurt, waar ik op onaardige wijze al kennis mee had gemaakt.

Nadat het telefoongesprek was beëindigd deed Truus aan mij verslag en uit mijn reactie en later die van mijn zus, begreep zij toch een goed bericht te hebben gekregen. “Ja, maar ik word wel voor een nacht uit huis geplaatst,” trachtte ze luchtig haar angst voor ziekenhuisopname te verwoorden. Ja, Truus is nou eenmaal het prototype van een huisje-boompje-beestje-vrouw. Natuurlijk zag zij ook in dat het deze opoffering meer dan waard is. Het moest allemaal gewoon even bezinken.

Die kleine operatie vindt maandag aanstaande plaats. Geen narcose, maar net als een voorgaand onderzoek, is er niet meer dan een ‘kan mij het nou schelen’ roesje nodig.

Opnieuw zijn we opgelucht. Meer dan dat, we hebben weer het volste vertrouwen in de toekomst. Want, eerlijk gezegd liep dit de laatste dagen toch sterk terug. NIETS kunnen eten en alleen maar melk en water kunnen drinken, met tientallen keren beetjes daarvan uit moeten spugen, is meer dan verontrustend. Vanochtend klapten we samen even in. Van achter mijn PC hoorde ik Truus, die in bed rechtop zat, steeds harder kreunen. En dan komt het absoluut niet in haar op om mij te roepen.

Mijn eigen initiatief daartoe leek zij aanvankelijk af te willen doen met “Laat mij nou maar even.” Uiteindelijk werd de pijn haar te veel en jankten we samen van onmacht. Als de donder heb ik toen een pijnstiller, van te groot formaat, tot poeier geslagen en haar met water op laten drinken. Wonderwel zakte de pijn toen terug tot dragelijk. Vanaf dat moment dwong ik bij haar af dat zij elke vijf uur door mij een pijnstiller te pletter laat slaan.  

Ook al doordat de arts haar zei dat die pijnen nu heel normaal zijn, gaat het er op lijken dat Truus in het vervolg zich gelukkig niet meer onnodig groot zal houden. Ik ben nu ook toegelaten tot haar gevoelens tijdens haar, naar haar idee, meest zwakke momenten. De regie is niet meer als vanzelfsprekend in haar eigen handen.

Pure winst, voor het gevecht dat wij aan moeten gaan.

Je weet het maar nooit, of ik mij onbewust door Martin Bril zijn beroemde rokkiedag heb laten inspireren, met mijn hagelslagdag. Hoewel niet veel meer dan een gelukzalig moment de overeenkomst is. Mijn hagelslagdag bestaat sinds enkele maanden en is door mijn vrouw naamloos in het leven geroepen.

Tot dat moment had ik als ontbijt altijd twee bruine boterhammen met vleeswaren of met kaas. Door mijn vrouw de avond er voor klaar gemaakt. Tja, zo langzamerhand is het wat anders aan het worden, maar ik was nog al verpest. Als een ware Archie Bunker deed ik nooit wat in het huishouden en al mijn maaltijden werden liefdevol voor mij verzorgd.

Nooit maakte ik echter gebruik van mijn recht  om te bepalen wat we zouden eten, of wat het boterhambeleg zou zijn. Ik liet mij graag verrassen. Zo kon het gebeuren dat hartig s ochtends veranderde in zoet. In afwisseling jam, pindakaas en hagelslag. De andere staat van beleg s ochtends kon ik erg waarderen. Misschien wel met voorbedachten rade, in dat geval prijs ik haar slimheid, had mijn vrouw die belegwisseling er ingebracht. Zo wist zij mij namelijk tot iets van zelfwerkzaamheid aan te zetten. De met halvarine voorgesmeerde boterhammen lagen in een tupperwaredoosje voor mij klaar, met daarnaast het potje, kuipje of doosje zoet. Vanaf dat moment belegde ik s ochtends mijn eigen boterhammen.

Eenmaal gewend aan het zoete ontbijt, groeide bij mij de voorkeur voor hagelslag. Van de variatie werd echter niet afgeweken. Elke ochtend opnieuw was het weer een verrassing wat er voor bijlage bij het tupperwaredoosje stond. Was het doosje hagelslag weer aan de beurt, beschouwde ik dat als my lucky day; mijn hagelslagdag. Zo’n dag ga ik dan zelfs extra positief, met nog meer plezier en al fluitend in.

Morgen belt de specialist Truus om te vertellen hoe zij haar gaan behandelen. Voor die ene keer heb ik mij wel met het broodbeleg bemoeid. Morgen krijg ik hagelslag op brood.

Door de ongemakken, van niets kunnen eten en nauwelijks kunnen drinken, is mijn vrouw momenteel het liefste thuis. Zelfs haar populaire treinreisjes gevolgd door een stadswandeling ergens in het land, moeten hiervoor wijken. Daardoor is ons treinabonnement, met zeven gratis reizen per jaar, nu even door haar buiten gebruik gesteld. In afwachting van betere tijden.

Zo Hollands als je maar kan zijn, vond ik het natuurlijk zonde om ook mijn gratis reizen te laten verlopen. “Moet je ook absoluut niet doen”, stimuleerde mijn vrouw mij toch om de trein te blijven nemen. Natuurlijk niet voor een stadswandeling, want dat bewaren we voor “ons samen”. Daardoor leek het mij een goed plan om de spoortrip te gebruiken voor wandeltochten elders in het land, waarmee een leuk bedrag aan benzinekosten kan worden bespaard.

Vandaar dat ik vandaag niet door de prachtige bloembollenvelden van Zijpe liep, 25 kilometer van huis, maar een tocht zover mogelijk weg en per spoor goed bereikbaar. Dat werd in Heilig Landstichting, grenzend aan Nijmegen. Dat heeft mij mooi € 34,= aan benzinekosten bespaard. Maar het heeft mij eigenlijk nog meer opgeleverd. Iets wat valt te rangschikken onder “of het zo moest zijn”.

Heilig Landstichting blijkt namelijk begin vorige eeuw door het Bisdom Den Bosch te zijn opgezet voor degenen die geen Pelgrimstocht naar het voormalige Palestina konden maken. Het werd een bedevaartsoord. En dat is nou precies wat ik op de dag van vandaag heel goed kan gebruiken.

Direct aan het begin van de wandeltocht kwam ik, wat mij later internetafspeurend bleek, langs de Cenakelkerk, de bedevaartskerk. Aanvankelijk ging mijn aandacht niet verder dan even een plaatje schieten, maar alsof ik naar binnen werd getrokken, onderbrak ik toch mijn tocht om de kerk in te gaan. Er was een dienst aan de gang, met prachtig (een beetje hemels) koormuziek. “Een kaarsje branden voor mijn vrouw,” werden mijn gedachten gedicteerd. Gek genoeg kon ik daar de stilteruimte niet voor vinden en om de dienst niet te verstoren, verliet ik de kerk om mijn tocht te vervolgen.

Ook al doordat wij destijds het Bijbels Openluchtmuseum, nu Museumpark Orientalis, bezochten kreeg ik toch een beetje het gevoel over heilige grond te lopen. Niet zo gek trouwens, want de tocht bood mij Goddelijk mooie natuur. Dan plots sta ik voor een tafereel, die mij ook weer Bijbels voorkomt. Geen idee overigens of “het zwarte schaap” (dát tafereel) echt een Bijbelse historie kent. Wikipedia weet het niet en Meneer van Dale meldt niet meer dan: “van alles de schuld krijgen, de zondebok zijn.”

Toch kwam het “of het zo moet zijn” gevoel weer heel sterk terug. Het ging hier namelijk niet om het zwarte schaap, maar juist om het witte schaap van de familie. Dat móet een vingerwijzing naar mijn vrouw zijn! Het wordt tijd om nu echt een kaarsje voor haar te gaan branden. Dan niet zomaar in een kerk, maar als het ware bij een dependance van de Baas zelf. Dat wordt Onze Lieve Vrouwe ter Nood, het bedevaartsoord in Heiloo. Neem ik mijn vrouw mee. Drinken we ook nog even water uit de heilige bron.

Bij Pauw en Witteman was dit mooie meisje, met haar drie zussen, onderwerp van gesprek. Zij dreigen het land uit te worden gezet, ondanks dat ze al tien jaar in Nederland wonen, perfect Nederlands spreken en op hogere scholen, zoals het Lyceum, studeren om later in de zorg te gaan werken. Minister voor Immigratie en Asiel heeft de goedheid om naar hun zaak (individueel) te willen kijken. Bijvoorbeeld of ze wel Westers genoeg gekleed gaan. Pfff, dit mooie vrouwtje met haar zussen voldoen in alle opzichten, dus ook optisch gesproken, aan alle noodzakelijke PVV kenmerken. Menig vrouw zou er heel graag uitzien als deze Afghaanse meiden. Je moet er toch niet aan denken dat zoveel schoonheid in Afghanistan onder een Burka wordt weggestopt. Waag het niet Gerd Leers!

Kijk nou eens naar uw Minister van Infrastructuur en Milieu, Melanie Schultz van Haegen-Maas Geesteranus. Veel naam, maar weinig schoonheid. Kijk nou nog eens. Deze minister is toch eerder Arabisch dan westers gekleed?! Met haar onverzorgde uiterlijk komt zij volgens mij toch veel meer voor een Burka in aanmerking.

Ik bedoel maar. Wie zijt gij om onmenselijk over het lot van mensen te willen beschikken?!

Tja, schreef ik 6 april in mijn blog “Er zijn grenzen,” dat we voor (nee liever: tegen) een buurman met een persoonlijkheid stoornis (niet mijn diagnose) een schutting hebben laten zetten, nadien moest hij zich toch nog zo nodig doen laten gelden.

We hadden namelijk ook een nieuwe grasmat laten leggen, die dagelijks besproeid moest worden, wat wij met een speciale pomp vanuit de sloot doen. Het water sproeide nog maar net, of de gestoorde buur stond al over de schutting te wauwelen dat wij ons water bij ons moesten houden. Later sprak hij mijn vrouw er nog eens over aan, met de dreigende tekst “Als er nog eens één spetter water over de schutting komt, dan neem ik mijn maatregelen…”  Alsof mijn vrouw niets anders aan haar hoofd heeft. Natuurlijk reageerde zij niet op deze tokkie.

Wat kan een (buur) man toch hufterig zijn?! Zal hij met onze lieveheer ook bonje hebben, als hij vindt dat er te veel regen zijn tuin invalt?! Zal God hem al eens op z’n nummer hebben gezet, met iets van: “Als mijn  regenwater jou niet bevalt, dan haal jij je tuin maar naar binnen.” “Had ik echt een Goddelijke grap gevonden, lieveheer. Pak hem maar aan, want in zijn doen en laten denkt hij nu zelf dat hij God is.”  

Maar goed, de schutting staat. De laatste protesterende stuiptrekjes van buurtokkie zullen nu ook wel verdwijnen. Zou ook moeten, want nu is het alleen nog maar mijn vrouw die telt. Mocht de onverlaat zich toch tirannisch blijven manifesteren, zal ik node de wijkagent moeten inschakelen. (Dat zo iets noodzakelijk moet zijn?!)

Van onze kant zullen wij niet, oog om oog tand om tand, provoceren. Bij de aanschaf van een deel van onze tuinverlichting, de rest gaat in de vooravond meestal al uit, hebben wij daar al rekening meegehouden. Het zijn zes “geen overlast voor je buren lampen.”

(foto door het dubbelglas genomen, omwille van de lichtbundels)

Als ik in mijn blog op de actualiteit in ga, wil ik het wel op het juiste moment doen. Dit keer niet. Ik vind het namelijk niet kies om tijdens Dé Paasshow, met bedankt voor die bloemen, De Paus te bekritiseren. Goede Vrijdag vind ik hiervoor een beter moment.

Als Nederlandse variant op het vragenuurtje van Paus Benedictus konden er vragen via RTL worden gesteld, die door een priester werden beantwoord. En natuurlijk kwam daarbij de heel Nederlandse vraag wat de Paus verdient. “Niets!,” was hierop het antwoord. “De Paus ontvangt geen salaris, betaalt geen belasting, maar Vaticaan betaalt wel alle kosten.”

Ja hallo! En dat heet niets verdienen?! Zijn de katholieken echt zó naïef dat ze daar intuinen. Wakker worden alsjeblieft! Als Vaticaan, laten we hen even de werkgever noemen, alles van de Paus betaalt, heeft de Heilige Vader gewoon een heel fors inkomen. Geen loonstrookje, maar een portemonnee waaruit onbeperkt alles wordt betaald. Dat heet écht inkomen. Zonder belasting, dus zelfs een zwart inkomen.

Zo wordt dat niet gezien?! Nou dán is dat volgens mij zwarte magie.

Er zijn te veel momenten dat ik vind dat de wereld inmiddels kloten in elkaar zit. Niet alleen door de oorlogen, want die zijn er sinds mensenheugenis. Maar, op veel kleinere schaal, de respectloze samenleving, waarvan je niet kan geloven dat daar ooit nog verbetering in kan komen. Daarbij valt het niet mee om het gedachtegoed van Wilders verder te ontkennen. Want ja, we hebben last van kutmarokanen en ander soortig petjestuig die menen de gemeenschap grof te kunnen terroriseren. Dan lijkt het aannemelijk dat de schuld ligt bij hun afkomst. Uit primitieve landen terwijl hun, vaak gebrekkig sprekend Nederlands, ouders hier hun landsgewoonte voortzetten, door tot aan middernacht hun kinderen buiten te laten. Want het is de straat die volgens hun cultuur de kinderen moet opvoeden.

Toch vertrouw ik er nog steeds op dat het een schijnwaarheid is. Een kleine minderheid aan tuig, vaak inderdaad met een Islamitische achtergrond, zijn verantwoordelijk voor ons schrikbeeld, angst en neiging tot discriminatie. Ja, wat mij betreft worden die zonder enig pardon ons land uitgeflikkerd. Want het is verder nog niet zo beroerd met onze maatschappij gesteld. Ook niet door het samenleven met onze Medelanders, de allochtonen. In tegendeel zelfs.

Gisteravond werd ik emotioneel behoorlijk geraakt door de zoon van de Syrische Koerd Nadim Youssef, het eerste slachtoffer van de moordpartij in Alphen aan de Rijn. Wat een ongelooflijk fijne gozer, nog maar vier jaar in ons land en toch perfect Nederlands sprekend.

Omdat hij in ons ogen uit een primitief land komt, verwacht je van hem veel haat en drang tot vergelding. Niets van dat alles. Met nadruk zei hij, bij Pauw en Witteman, dat de ouders van massamoordenaar Tristan van der Vlis zichzelf totaal niets moeten verwijten. Dat hij zelfs graag eens met hen in gesprek wil, om ook hen te steunen in hun verdriet. Jazeker, hier sprak iemand uit het “achterlijke ”Syrië.”

Vanavond kreeg ik kippenvel bij de Live uitzending uit dat f**king Gouda. Aan niets herkende je de probleem stad numero één van Nederland, wat de allochtonen betreft. Het zou heel goed kunnen dat het negatieve imago van Gouda de EO/RKK er toe heeft bewogen om juist daar The Passion Live ten uitvoer te brengen Wat een pracht idee! Het was een eigentijdse uitvoering van de musical Jesus Christ Super Star, waarbij bestaande nummers van Nederlandse artiesten, zoals de Kast, Marco Borsato en André Hazes, ongewijzigd het kruisigingverhaal zijn binnen gebracht. Ondermeer fantastisch door Do vertolkt. Het leek er op dat de ganse bevolking van Gouda bij deze opvoering werd betrokken. Klasse!

Wat mij betreft gaat het niet zozeer om het wel of niet geloven. Maar om de moraal van het verhaal. En dat leek in Gouda, ook bij de jeugd, heel goed te zijn overgekomen.