Zo kan het lopen.

Het heeft een naam, dat kaartleggen. In Multiple choice zou bij mij zo maar de Aha-erlebnis kunnen ontstaan. Spontaan ken ik de naam niet en weet alleen maar ongeveer wat ‘het’ inhoud. Die ingetogen interesse kan zomaar te maken hebben met een heel groot alternatief circuit, tot aan het occulte aan toe, wat ik voor mijn gezondheid heb afgelegd. Want, ondanks dat het ten opzichte van Truus haar ziekte helemaal niets voorstelt, ben ik ook ongeneeslijk ziek. Zeven operaties in mijn kop (voor- en bijholten) hebben mijn duizeligheid en permanente koppijn niet weg kunnen nemen. Van mijn KNO arts hoef ik dan ook niet meer terug te komen. “Wij kunnen niets meer voor u doen”. Anders dan bij Truus heb ik, na zoveel jaren dokteren, het aan zien komen en kan er vrede mee hebben. (Hoewel…)

Dat Truus, mede na overleg met onze huisarts, niet voor een alternatief circuit heeft gekozen, kan ik mij levendig voorstellen. Sta ik dus helemaal achter. “Baat het niet, dan schaadt het niet,” zoals het bij mij ook niet heeft gebaat, gaat alleen maar op als je voldoende energie voor alternatieven kunt opbrengen. Truus koos er voor om al haar energie “voor thuis” te gebruiken. Huisje, boompje, beestje. Zij geniet van haar (pracht) huis(je), waar ik onlosmakelijk aan ben verbonden. Van haar boompje, waar de vogels prachtig voor haar zingen en beestje, waar onze kanjerkater Morro en poeslieve Lotta mee worden bedoeld.

Door haar teruglopende energie heeft Truus, naast gedoseerd persoonlijk contact, niets meer dan haar intimi nodig.

Neemt niet weg dat zij geniet van al het medeleven. Vorige week woensdag, haar verjaardag, was voor haar een topdag. Zonder daarvoor in de spotlight te hoeven staan, kreeg zij langs de digitale snelweg ontzettend veel felicitaties. Ook werd er op de deurmat vreselijk veel kaarten gelegd. Niet door een occulte kaartlegster, maar simpel door PTT Post. Geen wazige voorspellingen, maar hartverwarmende teksten vanuit het hele land, van vrienden, kennissen, mijn sportmaatjes en vrienden uit de virtuele wereld. Geloof mij, Truus gloeit hiervan nog steeds na.

Al die lieve mailtjes, telefoontjes uit Zuid-Afrika, reacties op Facebook, kaarten en bloemen maakte Truus haar 62^e verjaardag onvergetelijk. Om ook hier zuinig met Truus haar energie om te gaan, verwoord ik met de meest grote plezier haar enthousiasme en dankbaarheid. Alleen ben ik minder verbaasd over haar populariteit.

Lieve mensen, jullie waren ‘groots!’ Ontzettend bedankt!

Niet ten onrechte krijgt de wandelsport steeds meer aanhangers. Het leuke van deze vorm van sportieve ontspanning is, dat bijna iedereen het kan doen, het weinig geld kost, er georganiseerde afstanden variërend van 5 tot 45 kilometer (en meer) gelopen kunnen worden, waarbij iedereen ook nog eens z’n eigen wandeltempo bepaald. Er zijn ook weinig bewegingsvormen die zo vreselijk goed voorlichaam en geest zijn, zeker als daar de vrije natuur voor is opgezocht.

En dat deed ik vandaag dan ook. Met het vooruitzicht dat in het weekend er opnieuw regen op komst is, er door de 4daagse van Nijmegen het weekend geen georganiseerde tochten zijn, reed ik naar het bezoekerscentrum van de Schoorlse Duinen. Daar vandaan is er een keuze uit  zo’n zestal gepijlde afstanden. Ik koos voor de langste afstand van 20 kilometer, met drie trappen met totaal bijna 500 treden, veel kuitenbijters van meer dan vals plat, een kleinere versie van de beroemde klimduin, mul zand en een mooi stuk strand. Weliswaar heel zwaar, maar wel een van de allermooiste tochten die ik heb gelopen. Hulde aan Staatsbosbeheer.

Maar ja, wat de ene overheidsinstelling erg goed doet, vergriept de andere. In dit geval waarschijnlijk de lagere overheid, Gemeente Schoorl. Geheel tegen alle aangename aspecten van het lekker wandelen in, hebben zij een parkeermeter geplaatst op de parkeerplaats voor de wandelaars. Niks lekker op je gemak een mooie wandeling maken, niks even van de wandelroute afwijken en zeker niet te lang op een terrasje blijven zitten. Niks zo maar ontspannen in de natuur. De Gemeente Schoorl wenst je, tijdens ontspannen wandelen in de natuur, op te jagen:“Snel. snel, snel”, anders staat er je zomaar een parkeerbon te wachten.

“Dan moet je maar een extra paar euro’s de meter laten slikken”, zal het belerende tegenargument op parkeerwachterniveau zijn. Waar, recht toe recht aan en wars van alle maatschappelijke betrokkenheid, geen speld valt tussen te krijgen. Blijft toch dat de Gemeente Schoorl wandelaars probeert op te jagen. Volgens mij moet hier Den Haag ingrijpen.

In het verleden mocht een apotheek geen reclame maken. Dan zou je zeggen dat deze branche door gemis aan ervaring niet weet hoe ze met reclame maken om moeten gaan. Nou, doe het dan niet!

Want, je moet toch wel het verkeerde pilletje hebben gesliktom toe te staan dat een reclamebureau, ongetwijfeld voor veel geld, een commercial maakt zoals die vandaag op de tv verscheen.

Op zo’n commercial, maar eigenlijk ook zo’n apotheek, zit niemand te wachten.

Truus en ik hebben weer gevleugelde woorden aan ons taalgebruik toe kunnen voegen. Met dank aan mijn zus. Zo nu en dan zijn dat verrassende teksten, die door de timing op z’n minst een glimlach uitlokken. Maar soms ook onbegrijpelijke voor buitenstaanders. Zoals: “Je spatbord rammelt,” die wij tijdens een vakantie in Oostenrijk regelmatig bezigden, op het moment dat een autochtoon ons ongevraagd, in ieder geval dialectisch, niet te verstaan ons aansprak. Voor hem antwoordden wij voor hem even onverstaanbaar “Je spatbord rammelt.” Waar hij dan weer met een brede grijns, schouderophalend, op reageerde.

Die intieme grap, tussen Truus en mij, zal ik verklaren. Er bestaat een mop dat twee jongens samen fietsen, waarop de een zegt: “Je spatbord rammelt.” De ander schreeuwt: “Wat zeg je?” “Je spatbord rammelt.” “Wat zeg je nou?!” “Je spatbord rammelt.” “Ik kan je niet verstaan, want mijn spatbord rammelt!”.

“Je spatbord rammelt,” werd voor ons een metafoor voor: “Wat zeg je?” Of, “Ik versta je niet”. Ook gebruikten wij het spatbord openlijk binnen een groep, als wij elkaar meldden dat hij of zij echt niet te verstaan, of onbegrijpelijk was. “Ik ga maar vast”, is er ook zo eentje die wij nog steeds regelmatig gebruiken. De verklaring is op ons kroondomein te vinden, waarvoor ik onderaan deze blog een link heb geplaatst.

Ons bijzondere taalgebruik is ook min of meer een “Kronentrekje”. Maar omdat mijn vrouw al vanaf haar 15^e binnen onze familie verkeert, daardoor in mijn optiek gewoon een echte Kroon is geworden, heeft zij dat trekje zich als vanzelf eigen gemaakt. In huize Jas gold namelijk een andere vorm van humor. Mijn schoonmoeder kon onze humor zelfs helemaal niet waarderen. Tijdens een verjaarspartijtje stelde ik zowel mijn schoonmoeder als mijn moeder aan vrienden voor. “Dit is mijn schoonmoeder en dit mijn baarmoeder.” Wat partybreed toch wel een leuke woordgrap werd gevonden, maar niet door mijn schoonmoeder. Mijn Truus trok in humoristische zien toen ook al erg naar mij (en mijn familie) toe.

Ik kom hierop door de macabere, maar voor ons o zo leuke, grap van mijn zus. Truus zou een e-mailadres voor mijn zus opschrijven. Op het briefje stond echter een adres, inclusief postcode. Verbaasd las mijn zus de notitie. “Adres? Je zou toch het e-mailadres geven?!” “Pfff, oh ja, sorry”. “Waar zit jij met je gedachten?!,” vroeg mijn zus gespeeld ontsteld. Tja, dat is humor die je moet liggen.

Wij hebben er in ieder geval, ondanks alles, erg veel plezier om (gehad). Geinig toch dat je samen met je vrouw dezelfde aparte humor kunt delen. Nog leuker is het dat Truus morgen jarig is, wat wij in de meest intieme familiekring een beetje vieren.

n.b.: Ik ga maar vast in het kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/ikgamaarvast.htm

Bij het bestellen van een sportdrankje hoor je niets anders dan: “Mag ik een Aa-Aa” Dat is toch raar. Het is toch gewoon: “Mag ik een A of A’tje?! Uiteindelijk is het niets meer dan een woord met dubbel A. Daarom, je zegt toch ook niet een aa-aanbod of aa-aanraken, om maar twee voorbeelden te noemen. Zal mij benieuwen of hier iets tegen ingebracht kan worden.

Voor mij was het een vreemde gewaarwording, om tijdens een wandeltocht zomaar de kop van Wim Aantjes in een voortuintje te zien staan. Het bleek in Bleskensgraaf het geboortehuis van deze respectabele staatsman te zijn. Een uitgeklede buste, dus zonder borst en schouders, van een man die op 88 jarige leeftijd nog steeds in ons midden is.

Volgens mij is het heel uitzonderlijk dat zo’n beeld tijdens het leven van de betrokkene ergens wordt geplaatst. Dat lijkt mij dan ook een diepere betekenis te moeten hebben. Door iets van de gereformeerde Willem Aantjes zijn geschiedenis te hebben gevolgd, concludeer ik dat het onbedoeld als Kop van Jut is neergezet.

Aantjes, lid van de Anti Revolutionaire Partij (ARP), heeft als medeoprichter van het CDA veel credits onder zijn politieke vrienden verloren, door in een coalitie met de Partij van de Arbeid destijds te willen regeren. Van de ene op de andere dag was hij niet meer de gedoodverfde eerste partijleider van het CDA, waarna Van Agt het stokje overnam. Er werd beweerd dat de linkse Aantjes onder druk, misschien wel gechanteerd, zich had teruggetrokken. Toch kreeg hij alsnog de shit over hem heen dat hij in oorlogsjaren lid zou zijn geweest van de Waffen SS.

Na veel aandacht in de pers, een beschadigde Wim Aantjes die zich uit het politieke leven terugtrok, bleek deze bewering vals, of op z’n minst sterk overdreven te zijn geweest. Naar zeggen, bedacht binnen CDA-kringen. Waar Jan Peter Balkenende het nooit nodig vond Aantjes te rehabiliteren, vind ik dat, nu hij nog leeft, dat van Willem’s kop ten minste een buste moet worden gemaakt.

Met onze lesloze dansvereniging The Dancing Shoes (blog 28.11.’10), maakten we elk jaar een uitstapje met een touringcar, waarvoor Gerard zich ook had ingeschreven. Tot onze grote verbazing overigens, want Gerard was Jehova Getuige en mocht van zijn moeder helemaal niet met ons optrekken. Die zondag was iedereen dan ook in de bus gestapt, behalve Gerard. Zou zijn moeder dan toch hebben begrepen, dat hij naar The Dancing Shoes zou gaan?!

We waren inmiddels van de Soestdijksekade vertrokken, richting Rijswijk, waar de tweede ploeg zou worden opgepikt. "Stop, stop, daar komt Gerard" en ja hoor achter onze bus reed er een brommerfietser aan, wild zwaaiend, met vistuig om z'n nek. De bus stopte, Gerard stalde z'n brom tegen een boom en kwam breed lachend op ons af. "Wat heb jij nou voor hengels bij je, we gaan toch niet vissen?", was natuurlijk de eerste vraag die hem werd gesteld. "Ach ik mocht natuurlijk van mijn moeder weer niet naar The Dancing Shoes, daarom heb ik m'n hengel gepakt en gezegd dat ik ging vissen". Onder buldergelach stapte hij de bus in en kwam naast Netty zitten, ons lelijkste ledenmeisje dat moeilijk anschluss met de anderen had.

Het werd weer een dolle dag. Trouwens ook voor Netty, die zich prima met Gerard vermaakte. Als wij een consumptieve stop maakten, zochten zij beiden de luwte op. Die avond, toen wij ons dagje uit met een dansparty afsloten, waren Netty en Gerard niet van de dansvloer af te slaan. Zo werden zij ons spraakmakend liefdespaar van de dag. Later zelfs van het jaar, toen wij vernamen dat Netty zwanger zou zijn.

Gerard, die dacht dat het bij dat ene amoureuze dagje zou blijven, kreeg de schrik van z'n leven. Want zo leuk vond hij Netty nu ook weer niet. Toch droeg hij, als Jehova Getuige, manmoedig zijn lot en trouwde Netty. Maanden nadien bleek Gerard bot te hebben gevangen. Nelly bleek namelijk nooit zwanger te zijn geweest. Zij wilde zo alleen maar het loze vissertje aan de haak slaan. Voor haar een goede vangst, die door de wetten van Jehova Getuigen niet ongedaan kon worden gemaakt. Omwille van zijn vrijheid, is Gerard toen écht van het vissen gaan houden.

-o-o-o-

n.b.: Meer Kroonluchtige anekdotes lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/anekdotes.htm

De leuke meid in ons gezelschap werd door een wat slungelige knaap ter dans gevraagd, waardoor zij halverwege "Let's Twist Again" de dansvloer betrad. Nauwelijks in het juiste ritme gebracht, werd de danspas door Marc Anthony getemporiseerd. Kennelijk beschouwde de leenknaap het "You Sang To Me" als een vrijbrief om behaaglijk tegen zijn danspartner aan te kruipen, waarbij hij zijn handen royaal onder de heupen voorwaartse druk liet uitoefenen. Iets wat zijn dansdate zich slechts voor één moment liet welgevallen.

Zonder demonstratief haar weerzin te tonen, fluisterde zij in zijn oor: "Mag ik een pepermuntje van je?" "Pepermuntje?, heb ik niet..." "Oh, is het een rolletje drop wat ik voel?!" Op gepaste afstand werd de dans afgemaakt, bracht de slungel ons vriendinnetje terug naar haar plaats, om de rest van de avond ver van de dansvloer te blijven.

-o-o-o-

N.B.: Eerder gepubliceerd als Kroonluchtige ankedote in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/anekdotes.htm

Van nature zijn wij een proper volkje. Nog steeds doet dat de toeristen op een aangename manier verbazen. Hoewel velen van ons zich langzamerhand steeds meer ergeren aan zwerfvuil wat niet in ons straatbeeld thuishoort. Dat heeft toch te maken met een vorm van verloedering. Een afnemende betekenis van onze normen en waarden. Niet dat ik terug wil naar Jan Peter Balkenende’s VOC mentaliteit, maar iets respectvoller met alles en iedereen omgaan is toch geen overdreven verlangen.

Al wandelend door de regio Wageningen kwam ik een respectloos gebodsbord van de Provincie Gelderland tegen. Wel effe direct bellen, als je bodemverontreiniging tegen komt. Niks alstublieft, desnoods S.V.P. Nee, direct melden.

Wat zou ik graag de ambtenaar, verantwoordelijk voor dat gebodsbord, willen vragen wat hem heeft bezield om zo’n dom bord te laten plaatsen. Ik zou hem daarover graag zijn oren willen wassen. Zijn taalverontreiniging moet sowieso uit het natuurlandschap worden weggehaald.