Te ver.

Ik hoor het mijn moeder nog zeggen, als ze een bakkie deed met haar vriendinnen: “Dan werk ik het hele huis door”. Nooit kunnen denken dat ik ook nog eens het hele huis door zou werken. Dat doe ik nu elke maandag. Stofzuigen vind ik het leukst in de keuken, waar het gemorste kattenvoer de buis doorratelt en in de badkamer, nog leuker, geeft het een geweldige rikketikketikketik van grind, wat de katten de bak uit hebben gezwiept. De, te weinig tegenkomende plukjes stof, zuigen ook altijd zo dankbaar op.

Om meer plezier van het stoffen te hebben ben ik geneigd om maar eens een weekje over te slaan. Om dan een lekker grijs geworden dressoir met een soort plumeau te lijf te gaan. Dat is mij door Truus echter ten strengste verboden. Zeker een keer per week dien ik het huis door te werken, waarbij ik de geringe vrijheid heb om eens te switchen naar de dinsdag. Omwille van de discipline maak ik maar geen gebruik van deze vrijheid.

Voor ik de stofzuiger de banken en bedden onder jaag, heb ik dat al met de plumeau voorgewerkt. Met het uitslaan van die stofvreter, waarbij het stof om je oren vliegt, heb ik enigszins eer van mijn werk. Maar, ik vind het zo jammer dat het stof ter plekke niet goed valt te aanschouwen.

Lichtstoffen ©

Wist te aanschouwen, want ik heb er wat op gevonden. Alvorens de plumeau zijn weg onder bank of bed vindt, schijn ik met de oplaadbare zaklamp richting het werkgebied. Door zo over de vloer te schijnen worden de stofdeeltjes in de lichtbundel zichtbaar, waardoor ik met veel meer plezier het stof de plumeau in strijk. Wat een uitvinding! Dit is toch een doorbraak in de wereld van het stof?! Dat de dames die, historisch gesproken, veel langer door het stof zijn gegaan, hier nooit op zijn gekomen. Zal ik dan maar patent vragen op mijn lichtstoffen?!

De aanblik ’s ochtends van een lichtbundel door ons huis, zal voor onze omgeving even wennen zijn. Voor de zekerheid heb ik de buren over mijn lichtstoffen geïnformeerd, zodat ik niet het risico loop dat er politie voor mijn deur staat, in de veronderstelling dat er duistere figuren achter het licht te vinden zijn.

Maar alsjeblieft buurtjes, zie je ´s avonds lichtstralen door ons huis gaan, geloof dan niet dat ik aan het stoffen ben en bel dan wel zo spoedig mogelijk 112.

Vrolijk, misschien zelfs wat overdreven, stapte ik op het HEMA verkoopstertje af. “Hallo!”, hoe is het er mee?””Goed hoor”,respondeerde zij enigszins gereserveerd. Een wat te lauwe reactie voor mijn gevoel. “Je kent mij toch nog wel?,” probeerde ik mijn enthousiasme over te brengen. Linda, zoals haar naamplaatje aangaf, kreeg een blosje. Bij “nou, niet direct meneer,” leek ik twijfel te ontwaren. Voor mij reden om haar een handje te helpen.

“Vorige week woensdag…?!”  Met een dieper kleurend blosje bleef zij mij vragend aankijken en schudde van nee. “Denk eens goed na?” “Uhh?!” “ Ik zal je helpen… Het was voor in de winkel.” Nu moest er toch wel iets bij haar dagen. Maar daar gaf zij toch geen blijk van. “Loop nou eens met mij mee, Linda”. Bewust noemde ik haar bij d’r naam, zodat ze zich meer op haar gemak zou voelen. Ik liep richting de eerste rekken van de winkel, waarbij Linda mij, een beetje schoorvoetend, volgde.

Ik knikte richting het netje gekleurde zakjesafsluiters. “Weet je het weer?” “Hoe bedoelt u meneer?”, bleef zij beleefd, het gaat uiteindelijk om een klant, maar iets in haar houding was aan het veranderen. Alleen, ik had dat niet door. Ik knikte nog eens, drie keer achter elkaar. “Kijk dan”. “Uhh, ja?!”  Nu wijzend: “die zakjesafsluiters, weet je nog”. “Ikbegrijp u echt niet meneer”,  leek zij in de irritatiefase te komen, wat niet door mij werd opgemerkt. “Echt niet?,” hield ik vol.  “Ik zei nog dat ik maar twee afsluitertjes nodig had. Lachend zei je toen dat je zeker wist dat ik er steeds meer zou gaan gebruiken. En dat klopt, ik gebruik er nu al vijf”. Ik wou er verder over door gaan. Dat ik nog zeker wel tien afsluitertjes in het netje heb, maar dat ik die zeker ook nog wel zou gaan gebruiken. Door haar “het spijt me meneer”, en haar eerste stappen van mij vandaan, viel ik een beetje verbaasd stil. “Misschien herinner je het later nog wel.” riep ik haar nog na, wat door haar met wat wuiven werd afgedaan.

Jammer nou toch, dacht je een leuk contact met een verkoopstertje van de HEMA te hebben gehad, blijkt zij dat anderhalve week later al te zijn vergeten. Teleurgesteld verliet ik de winkel.

Die zakjesafsluiters getuigen van mijn eerste persoonlijke inbreng in het huishouden, wat mij door Truus de laatste maanden als precisiewerk is aangeleerd. Veel van die activiteiten heb ik nu aardig onder de knie en weet ik zo minutieus als Truus dat graag wil uit te voeren. Gelaten en regelmatig verontschuldigend dat zij het steeds meer aan mij over moet laten, verliest zij zo langzamerhand hierover de regie. Dat moet wel, want zij heeft haar rust nodig.

n.b. Eerder over Truus: 
http://knetter.bloggertje.nl/note/26094/een-traantje-laten.html

-o-o-o-

n.b.: Een vergelijkbaar  zouteloos verslag lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/blablabla.htm

Truus is de laatste dagen nog al beroerd, hoest erg en is haar stem kwijt. Alle reden voor onze huisarts om langs te komen. Zwetend als een otter werd de dokter aan bed ontvangen. Haar luchtwegen blijken ontstoken te zijn, waarvoor antibiotica werd voorgeschreven. De kortademigheid zal met een paar pufjes per dag worden bestreden. De antibiotica moet met een paar dagen zijn aangeslagen, waarover wij vrijdag verslag moeten doen.

De dokter vond dit ook een goed moment om ons door thuiszorg te laten bijstaan, waarvoor wij morgen een intakegesprek hebben. Opnieuw gaf het doktersbezoek ons opluchting, want de laatste dagen hebben emotioneel toch aardig wat van ons gevraagd. Iets wat in de toekomende tijd door thuiszorg een beetje voorkomen kan worden.

“O ja dokter, nog één dingetje. Kunt u voor mijzelf een ‘ droge ogenpilletje’ voorschrijven?” De arts zat al te schrijven. “Dat worden dan wel druppeltjes”. “Ook goed dokter, als het maar helpt”.  

Dan is het maar gelukkig dat ik daarover nog een verdere toelichting gaf. “Oh, wacht even…, nu begrijp ik wat u bedoelt, nee daarvoor krijgt u geen oogdruppels. Ik zal u Oxazepan voorschrijven”.

Ik moet er toch niet aan denken dat ik, door mijn plastisch taalgebruik wat ik mij beroepshalve om boeiende presentaties te kunnen geven ooit had aangeleerd, veertien dagen lang oogdruppels zou hebben gebruikt, om daarna de arts te moeten melden dat het niets heeft geholpen en ik nog even nerveus ben als daarvoor.

n.b. Eerder over Truus: 
http://knetter.bloggertje.nl/note/26040/dierenbescherming.html

Het is vreselijk aandoenlijk hoe onze diertjes de verdrietige situatie aanvoelen. Morro, ook wel Hartstikkevriend genoemd, heeft de meeste tijd zijn tuin verruild voor een stoel op de patio, grenzend aan de slaapkamer, alsof hij dicht bij zijn vrouwtje wil zijn.

Lotta, die Truus het liefst de hele dag als zitzak gebruikt, ligt de hele dag in de slaapkamer, direct bij de schoenen van haar vrouwtje. Zodra Truus uit bed is en op de bank heeft plaats genomen, is haar schootpoesje natuurlijk ook weer direct bij haar.

n.b. Eerder over Truus:
http://knetter.bloggertje.nl/note/25917/te-binnen-schieten.html

Het valt niet altijd mee om origineel te zijn. Dat hoeft ook niet. De bedenker van gevleugelde woorden is er meestal trots op zijn tekst elders terug te horen. Dat overkwam mij ooit in Amsterdam.

Die woorden, ik onthul ze zo, waren ontstaan tijdens de conversatie met mijn vrouw, uitgesproken tijdens het eten. Dat komt omdat ik op dat moment behept was met twee dichtgeslagen oren. Een kwaal die mij, het ene moment erger dan het andere, nooit meer heeft verlaten. Zelfs niet na zeven voorhoofd- en bijholteoperaties en mijn tournee langs zes ziekenhuizen door het land.

Maar goed, terug naar dat eerste, lastige moment tijdens het eten. Door mijn dichtgeslagen oren klonk mijn kauwen ‘van binnen’ als onsmakelijk gesop. Met als gevolg dat ik tijdens het eten mijn vrouw niet meer verstond. “Hè; wat zeg je; sorry; je spatbord rammelt; watte…” Elke variant op “Ik versta je niet” heeft de revue toen wel gepasseerd.

Gewend aan levendig taalgebruik verzon ik eigen varianten, waarbij er één heel goed beklijfde. “Wat zeg je”, werd bij ons thuis: “Ga je praten?” Lang nadat wij dit aan ons vocabulaire hadden toegevoegd, hoorde ik dit terug in een uitverkocht Olympisch Stadion, in de juiste context gebruikt: “Ga je praten.” Ik heb er slechts in stilte van kunnen genieten.

Veel meer eer behaalde ik met mijn spreukje die, onder vermelding van mijn naam, in de Succes Agenda werd gepubliceerd. In 2005 heb ik, weliswaar via een agenda, met “Je beste maat is de middelmaat” ‘naam’ weten te maken.

Misschien dat door die kleinschalige ervaringen ik het belangrijk vind dat ere wie ere toekomt en het zelfs ongepast vind dat er met andermans geesteskind goeie sier wordt gemaakt. Zoals Ivo Niehe dat deed in zijn tv-nacht over 30 jaar TV Show. Aan zijn geschuivel, tijdens het interview met Tina Turner, zag je zijn haantjesgedrag groeien. Hij moest dan wel van goeie huize komen, wilde hij Tina nog kunnen verrassen. Veel meer dan een glimlach leek er voor hem niet in te zitten.

Zulke prachtige uitspraken mag je alleen citeren en natuurlijk dit keer niet zonder Godfried hierbij te noemen.

-o-o-o-

Gisteren was het voor ons een spannende dag, terwijl er geen enkele reden voor spanning kon zijn. Tenminste, niet meer spanning dan die dag in dag uit door ons lijf giert, sinds wij weten dat Truus ongeneeslijk ziek is. Die onverklaarbaar extra spanning had alles te maken met onze afspraak bij de internist. In het ziekenhuis op consult, bij de specialist die niets meer voor je kan doen. Wat een raar rottig gevoel roept dat op.

“U ziet er goed uit, mevrouw Kroon. Zelfs uw gewicht valt me niet tegen”, leek een aansporing tot vooral zo door te gaan. “Pak elke calorie die je pakken kan”, gaf de arts nog enigszins inhoud aan ons bezoek. Veel meer dan dat was het niet. Toch hielden wij er een gevoel van opluchting aan over. Over drie maanden komen wij er terug.

Behept met een historisch vooroordeel stond ik op een ongepijld moment voor een dilemma. Moest ik mijn wandeling naar links of juist naar rechts voortzetten. Ik twijfelde. Lang genoeg om ingehaald te worden door de wandelaarster die ik even daarvoor in stevige pas passeerde. “Je moet hier naar rechts…” Ik bleef twijfelen, omdat ik nou eenmaal van die generatie ben die kaartlezen niet graag aan een vrouw overlaat. “Echt, je moet naar rechts”, werd ik opnieuw aangespoord. Dit keer kwam het zo overtuigend over, dat ik toch maar een aantal passen naar rechts maakte. Mijn gids van één moment volgde mijn tred. “Weet je het zeker?,” zocht ik naar meer bevestiging. “Ja, heel zeker, ik heb in deze omgeving gewoond.” Gek genoeg kwamen de twijfels weer bij mij boven. Het is uiteindelijk het advies van een vrouw. Ik had er echt een second opinion voor nodig. Een mannelijke fietser bracht mij uitkomst. “Meneer, is dit de Schaapjesdijk?” De man hield in. “Jazeker”. “En lopen wij nu richting de Kalfjesbocht?,” zocht ik nog steeds naar de vergissing is vrouwelijk. “Ja, gewoon vijf minuten doorlopen, dan kom je vanzelf op de Kalfjesbocht”. Een onnodig luid gegniffel viel mij ten deel. Deze boer had zichtbaar kiespijn.

Ik versnelde mijn pas, stilletjes met de gedachte dat ik zo mijn blunder verder kon ontlopen. En ondanks dat mijn tempo terug was op inhaalniveau van daarvoor, had mijn gids ook haar pas versneld, waardoor wij naast elkaar kwamen te lopen. Nu liep ik deze tocht van 15 kilometer omdat ik na een blessure niet te grote afstanden moest afleggen. Voor mij was het maar de vraag of zelfs die 15 kilometer mij niet zouden opbreken. Dan is het toch maar goed dat je niet alleen loopt, waar normaal toch echt mijn voorkeur naar uit gaat. Ik ging mij netjes aan de tred van mijn medeloopster houden. Dan blijft een praatje natuurlijk niet uit.

Het werd eigenlijk verder een heel gezellige wandeling, waarbij wij elkaar iets over ons zelf vertelden. Die mevrouw, Wilma vanaf dat moment, bleek in het recente verleden een kilometervreetster te zijn. Had meerdere malen de 4daagse van Nijmegen gelopen. Nu wel met gepaste bescheidenheid hoorde ik haar wandelbelevenissen aan, zoekende naar het moment dat ik het over een andere boeg kon gooien. Mijn wandelervaring zou verder niet kunnen imponeren.

Via professie kwam ik toch daar waar ik de kilometervreetster meende te kunnen overtreffen. Tja, ‘mannen tegen de vrouwen’ blijft toch een belangrijke missie in het leven. Stap voor stap bracht ik het gesprek richting mijn schrijven en mijn eigen Kroondomein.com. Ook nu wist Wilma weer opvallend goed aan te haken, want zij schreef ook. Ppfff.

Dan toch maar toegegeven, het was een ontzettend leuke en boeiende wandeling geworden. Enthousiast door haar verhalen bood ik haar spontaan aan, om haar leuke stukjes via mijn site te publiceren. En dat imponeerde wel. Kortom, Wilma schrijft inmiddels onder Wilma’s Woordenspel, onder de rubriek ‘publiek domein’ leuke anekdotes op mijn kroondomein. Ik heb haar er zelfs toe weten te verleiden om haar boeiende beroepservaring onder Warboel in bloggertje te publiceren.

Vandaag was het weer een goed moment om samen Wilma’s Woordenspel en Warboel bij te praten. Natuurlijk al wandelend, dit keer door de duinen van Schoorl. Daar waar ik meende mijn tempo op haar af te moeten stemmen, werd dit andersom. Het werd puur aanklampen. Maar ja, het zand was mul en nu wist ik goed de weg.

n.b. Lees Wilma's Woordenspel in mijn Kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonophetwerk/WilmasWoordenspel.html

De uitdrukking “Ik ben er stil van” neem ik dit keer, samen met Truus, heel erg letterlijk. Wij moeten echt nog een beetje bijkomen van de sensationeel veel reacties die Truus gisteren op haar verjaardag kreeg. Lukt het mij om deze bijzondere ervaring neer te schrijven,  kom ik er binnenkort in mijn blog op terug.

Wij hebben wat afgezwommen, mijn moeder en ik.

.

Truus heeft de laatste weken zoveel pech gehad, daardoor veel pijn moeten doorstaan, dat ik in ons belang even de beleefdheidsregels heb laten varen. In de kerk nog wel, jazeker, bijna provocerend. Wandelend door het kakdorp Aerdenhout stond er uitnodigend een kerkdeur open. Die kans liet ik natuurlijk niet aan mij voorbij gaan. Achter in de kerk trof ik in een klein kapelletje een icoon van Maria aan, waar vanzelfsprekend veel kaarsjes bij stonden te branden. Daar hoort dan ook een kaars van de mijne bij.

Alleen vertrouwde ik er nu niet op, om haar kaarsje in de massa te laten verdwijnen. Truus heeft namelijk nu ook eens een keertje een beetje geluk verdiend. Daarom ging ik dit keer maar eens van de stelling uit dat je geluk moet afdwingen. Vandaar mijn brutaliteit om haar kaarsje direct binnen het gezichtsveld van Maria te plaatsen.

Ik mag toch aannemen dat door deze digitale biecht mij vergeving wordt geschonken. Maar, wat veel belangrijker is, dat Truus hier voorlopig wel bij mag varen.