Berichten van 21 maart 2011 tot 27 maart 2011

voor deze dag wil ik iets vertellen over de inmiddels legendarische societeit die
op 1 april 1961 werd ge-opend door mij en mijn vrouw nicolette muller. eerst
werd vanzelfsprekend gedacht aan de bekende moppendag.met een aantal kunstbroeders
hadden we  op de zolder van een oud kaaspakhuis de ruimte verbouwd en ingericht met
heel weinig geld en veel inzet.tegelijk werd het een jazz-cafe en wat later ook nog  een
ekspositieruimte.veel later bekende artisten,musici en toneelspelers gaven weldra acte de precence.
het begon te gonzen van allerlei activiteiten,concerten,happenings, cabaretvoorstellingen en kunst-
tentoonstellingen. johnnie van doorn gaf er zijn eerste optredens,hans claessen en willem de ridder
een dichterlijke show,willem breuker speelde in 1962 al op het kleine podium van de soos.reeds beroemde buitenlandse musici volgden,naar de kameleon gebracht door mijn toenmalige zwager
maurits van hall,die veel in parijse jazzclubs kwam als geluidsspecialist.de mare verspreidde zich naar amsterdam,waarvan johnnie zei dat er in arnhem meer te doen was.zo kwamen op de weekends
kleine groepen,onder aanvoering van simon vinkenoog bij ons de steile trap op. zelfs de bekende
jazzjournalist- en kenner miechiel de ruijter kwam de trap op.hij werd zittend in zijn rolstoel door talloze handen naar boven gebracht. er ontstonden ook akties met een cultureel karakter o.a. voor het behoud van de toneelgroep theater voor arnhem.rotterdam had er een oogje op. de meest
opvallende aktie was ARNHEM DODE STAD....OF NIET.  voor het behoud van de KORENBEURS ten dienste van kunstzinnige aktiviteiten .de gemeente arnhem wilde er een benzinestation vestigen nota bene. de kameleon,even later gevolgd door cultureel cafe  de buik waren de grondleggers van wat nu de grote uitgangsplek van arnhem is.vijfentwintig jaar geleden,bij de
eerste reunie in park sonsbeek-DE THEEPIT- gaven de gelderse omroep en de v.p.r.o.er uitgebreid
aandacht aan. j.magendans.de medeoprichter.

PIA BECK had in torremolinos een nachtclub,in de nogalera,een pas gereedgekomen winkelgalerij
dat,achteraf beschouwd kan worden gekenschetst als de eerste toeristische aanslag op een oud en
rustiek vissersdorp.in die tijd woonde ik in de bajondillo,een onbestraat weggetje vlak bij de zee,slechts gescheiden daarvan door een boerenakker,verder nog een klein wit huisje omgeven door cactusplanten en daarna zand en zee.ik had gehoord dat er een speciale avond bij pia zou worden ge-organiseerd omdat er die dag een ALEXANDER was geboren,zoveel pond en zoveel ons.
eindelijk een kroonprins,hora,hoera hoerah.daaraan kon de kleine groep nederlanders niet voorbij gaan.geheel in stijl werd er gefeest,de dames en meisjes in avondjurken,de heren in smoking.
pianiste PIA ZAT AAN DE GROTE VLEUGEL,die tevens een sooort piano-bar was omdat er een gecappitoneerde goot omheen was gebouwd waar de bezoekers hun drankje konden leegslobbern terwijl ze de snaren zagen trillen.pia beck werd als vanouds omgeven door minstens zes jonge
amerokaanse vrouwen die om beurten een song mochten croonen en zo pia wat rust gunnen want er
was ook een tweede pianist,een echte entertainer. OPEENS WAT HET POLONAISE in spanje.
de handen op de schouder van je voorgangster of ganger en dan *DAAR ZIJN DE APPELTJES VAN ORANJE WEERtot aan laat ons vreugde maken,we gaan naar zandvoort aan de zee enzovoort.een jonge toneelacteur,die ooit nog gevoetbald had in het oranje-elftal leidde de feestvreugde en de polonaise in goede banen. prins alexander was welkom geheten door de nederlandse habituees.helaas is johan er nu niet meer,maar zijn kleine rol bij de geboorte wil ik u niet onthouden.