Zondag 25 mei 2008

Little things...

EEN KLEINIGHEID...ZEGT SOMS VEEL

Geef me een kus als je wakker word,

zeg dat 'k je lieveling ben.

Streel mijn haar als ik jou verwen:

Een kleinigheid zegt soms veel!

Breng nu en dan eens wat bloemen mee,

bel me eens op van kantoor.

Zeg in mijn oor wat ik zo graag hoor:

Een kleinigheid zegt soms veel!

'K vraag van jou geen luxe bestaan,

rijkdom trekt me niet aan.

Ik heb nooit waarde aan weelde gehecht;

maar ' k vraag van het leven wat jij kunt geven!

Blijf van me houden met heel je hart,

ook als de jaren voorbij gaan.

Dan zal ik steeds gelukkig zijn ;

dan zal ik trouw aan je zij staan.

Als ik voor altijd bij jou kan zijn,

en vreugde en leed met je deel;

Dan zul je steeds weten ..en nooit meer vergeten:

EEN KLEINIGHEID..ZEGT SOMS VEEL!

Geschreven door stupido om 14:25 Reageer op dit bericht

4 reacties op dit bericht

Natoken26 mei 2008 om 13:58

Dat gedicht van Alice Nahon is tijdloos niet Stupido???En wat jij op mij blog schreef over die aap en de mens is een waarheid als een koe!! Nog een fijne dag. Groetjes

Presley25 mei 2008 om 23:39

nog een laat bezoekje

Jackie25 mei 2008 om 19:51

Mooie tekst , Stupido

>Wens je een fijne avond toe, lieve groetjes uit Limburg

Marianne25 mei 2008 om 19:22

Mooi gedichtje Stupido

Goedeavond Stupido, het was fijn vertoeven op uw mooie blogje, ik wens u een fijne avond, lieve groetjes van Marianne

Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 mei 2008

Blond..

STUPIDOKE WENST JULLIE EEN HEEL TOFFE ZATERDAG TOE!

Geschreven door stupido om 09:41 3 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 23 mei 2008

Aan het strand...

TER AFWISSELING EEN GOUWE OUWE,WIE KENT DIT LIEDJE NOG(IKKE WEL)

Aan het strand stil en verlaten

Aan het strand stil en verlaten
Bij het klimmen van de maan
Ziet men daar een aardig paartje
Zeer van weemoed aangedaan
Liefste ‘k moet je gaan verlaten
Morgen ga ik weer naar zee
En dan trouw ik als ik thuiskom
Hier op Hollands stille ree
Maar zij sprak, ach liefste mijne
Spreek zo ver niet in’t verschiet
Want de zee is vol met mijnen
En die dingen zie je niet.

Dobb’rend op de woeste baren
Zeilde ’t scheepje eenzaam voort
Maar opeens wat er gebeurde
Een ontploffing werd gehoord
't Schip verging al in de diepte
Angstig keek hij om zich heen
Nergens kon hij redding vinden
Grote god waar moet dat heen.
Wijl hij worstelt met de baren
en de dood voor ogen ziet
Smeekt hij, God heb toch erbarmen
'k Heb haar lief vergeet dat niet

Aan het strand stil en verlaten
Ziet men daar een meisje staan
Die al turend en al smachtend
Wacht de komst van haren man
Hij zou immers wederkeren
Hij beloofde mij toch trouw
En dan krijgt ze zo’n verlangen
Wordt ik toch zijn lieve vrouw
Maar hij keerde nimmer weder
Want de dood waart om ons heen
En zij keerde telkens weder
Aan het strand stil en alleen