Archief

 

Honing

 

Als je besluit geen geraffineerde suiker meer te eten, denk je wellicht aan honing als vervanger. Honing is op zich een natuurlijk product, maar je moet er wel mee oppassen. Honing is namelijk lang niet altijd zo natuurlijk, soms is er zelfs suikerwater aan toegevoegd. Dan zit je dus alsnog suiker te eten! Bovendien zorgt honing voor schommelingen in je bloedsuikerspiegel, waardoor bij veel mensen het energieniveau eerst verhoogt en dan verder verlaagt dan voordat ze de honing aten.

 

Blinde Bij (door Frank Pieterse)

Honingbijen zuigen het nectar uit bloemen en vermengt het met z’n speeksel, zodat de suiker in de nectar verandert in glucose en fructose. Dit komt in hun ‘honingmaag’ terecht. De bij houdt een klein beetje honing bij zich, de rest spuit hij in de bijenkorf in de honingraten (gemaakt van bijenwas).

In de fabriek worden de honingraten door een machine gehaald, waardoor de waslaag van de cellen wordt weggeschaaft, zodat de honing overblijft. Dan wordt de honing gezeefd, om de restjes bijenwas eruit te halen. Daarna wordt de honing verwarmd, zodat ze in potten kunnen worden gegoten. De imker doet dit proces op ambachtelijke wijze. De smaak en geur van de honing is verschillend, afhankelijk van de bloemen die de bijen bezoeken.

 

Honing verwarmen

Biologische en Nederlandse honing wordt tot maximaal 45 graden Celsius verwarmt, (niet-biologische) honing uit andere landen kan op hogere temperatuur verwarmd zijn. Bij deze hogere temperaturen kan de voedingswaarde verminderen.

 

Suikerwater

Niet-biologische imkers geven de bijen suikerwater voor het overwinteren. Aan sommige buitenlandse honing kan zelfs aan de honing zelf suikerwater zijn toegevoegd. De niet-biologische buitenlandse honing van de supermarkt is dan wel een stuk goedkoper dan de biologische honing, maar je schiet er niet veel mee op. De kans bestaat dat je alsnog (gedeeltelijk) suiker zit te eten en dat de honing op een te hoge temperatuur is verwarmd, waardoor er nog weinig voedingswaarde in de honing zit.

 

Biologische honing

Als je honing wilt eten, neem dan biologische honing. Biologische honing komt uit gebieden waar binnen een straal van 5-7 kilometer geen industrie, niet-biologische landbouw of snelwegen voorkomen. Ook halen de bijen de nectar uit natuurgebieden en van niet-genetisch gemanipuleerde planten. De bijen overwinteren natuurlijk, dus niet op water met geraffineerde suiker, maar op eigen honing. Doordat biologisch gehouden bijen niet zijn bijgevoerd met suikerwater en de honing koud verwerkt wordt, is biologische honing veel uitgesprokener van smaak. De allerlekkerste honing is die direct van de biologische imker.

Door de eisen aan de omgeving kunnen steeds minder biologische imkers hun werk doen. Daarom staat in de natuurwinkels steeds meer biologische honing uit het buitenland.

 

Bloedsuikerspiegel

Honing bestaat uit ongeveer 80% suikers en 3% enzymen, stuifmeel en dergelijke. De rest (17%) is water. Honing is een enkelvoudig koolhydraat en kan teveel schommeling in je bloedsuikerspiegel veroorzaken. Dit soort koolhydraten worden namelijk snel door het lichaam opgenomen (daarom gebruiken sommige sporters honing voor onmiddellijke energie). Voor een stabiele bloedsuikerspiegel kun je dus beter geen of weinig honing eten. Zoetmakers die je bloedsuikerspiegel minder doen schommelen zijn bijvoorbeeld fruit of agavesiroop.

 

Een aantal biologische imkers:

• Biologische boerderij ‘De Schoffel’, bij Boxtel
• Boerderij van Mts. L en R Meekma in Lollum, Friesland
• Biologische imkerij Clootwijck Apiaries, in Almkerk

 

Ik haalde mijn informatie onder andere uit:

• Smaakmakend, zomer 2009
• Volkskrant, 8 maart 2008

 

 

Bron

 

 

Maismoutstroop/ maisstroop

Gemaakt van het zetmeel van mais. Ook deze stroop heeft een hoge glycemische waarde, deze waarde ligt zelfs wat hoger dan die van witte suiker. Daar komt bij dat maisstroop minder zoetkracht heeft dan witte suiker. Om deze redenen is maisstroop ook geen goede zoetstof, vooral niet voor mensen met een gevoelige bloedsuikerspiegel.

 

Bron

 

 

 

Maltose (moutstroop)

In de natuurvoedingswinkel vind je veel koekjes en dergelijke gezoet met maltose (moutstroop). Het voordeel van de moutstropen is dat er meer voedingsstoffen inzitten dan in witte suiker. Het nadeel is, dat ze de bloedsuikerspiegel sterk doen stijgen. Voorbeelden van moutstropen zijn tarwestroop en maisstroop.

 

Bron

 

 

Wanneer je minder of geen geraffineerde suiker meer wilt eten, ga je op zoek naar andere zoetmiddelen. Een zoetmiddel dat je redelijk vaak tegenkomt is maltose (moutstroop). Maltose wordt onder meer gebruikt in sportdrankjes, snoep en soms zelfs in brood. Er bestaat ook een andere vorm van maltose: maltodextrine. Dat middel vond ik bijvoorbeeld op het ingrediëntenlijstje van een vegetarische burger. Ik wilde antwoord op de volgende vragen: wat is maltose? Is het geraffineerd? Verhoogt het de bloedsuikerspiegel? Wat is het verschil tussen maltose en maltodextrine?

 

Mouten

Moutstroop ken je misschien als ingrediënt van bier. Mout is namelijk een grondstof van bier, maar ook van onder andere jenever en whiskey. Moutstroop/maltose wordt echter ook gebruikt als zoetstof voor sommige voedingsmiddelen.

 

Maltose wordt meestal gemaakt van gerst, omdat het de ideale samenstelling voor het mouten heeft. Maar maltose kan ook worden gemaakt uit andere granen. Het mouten houdt in dat het zetmeel uit het graan omgezet wordt in suikers. Het graan wordt eerst gereinigd en gesorteerd. Vervolgens weken ze het graan door het verschillende malen onder water te zetten. Hierdoor begint het graan te kiemen. Dit kiemproces zet zich ongeveer zes dagen voort, waarna het vochtgehalte weer wordt teruggebracht om te voorkomen dat het verder kiemt of gaat schimmelen.

Het is mogelijk om het mout donkerder te maken, dit doen ze door het op hogere temperatuur te drogen. Ook kan de smaak van het mout worden beïnvloed door het te roosteren. Uiteindelijk ontstaat er een stroop, een erg stugge substantie. Voor de alcoholische dranken zoals bier, worden de suikers daarna ook nog omgezet in alcohol.

 

Geraffineerd?

In de meeste producten met maltose is dit middel een geraffineerde suiker. De maltose in biologische producten is minder geraffineerd dan die in niet-biologische producten. Onduidelijk is hoeveel minder geraffineerd, ik kan hier geen eenduidige informatie over vinden.

 

Bloedsuikerspiegel

Maltose doet de bloedsuikerspiegel snel en hoog stijgen. Het heeft een zoetkracht van ongeveer 105, waar ‘gewone suiker’ een waarde van 100 heeft en fructose 20. Dat verklaart waarom maltose in sportdrankjes wordt gebruikt, mensen drinken dit namelijk voor onmiddellijke energie. Maltodextrine heeft een waarde van 137. Dus zowel maltose als maltodextrine zorgen voor een snelle stijging in je bloedsuikerspiegel.

 

Maltodextrine

Maltose bestaat uit twee eenheden glucose. Wanneer je meerdere eenheden glucose toevoegt (maltose + dextrose), krijg je maltodextrine. Deze maltodextrine is een wit poeder en een geraffineerd product. Maltodextrine kan zoet smaken, maar er is ook maltodextrine met een neutrale smaak. Het middel wordt dan ook voor meerdere doeleinden gebruikt in de voedingsindustrie: als zoetmiddel, maar ook als vetvervanger, textuurverbeteraar én om een product op goedkope manier ‘op te vullen’. Dat vullen verlaagt de kosten voor de producent, maar zorgt tegelijk voor een vermindering in de voedingswaarde van het product.

 

Conclusie

Ik eet zo min mogelijk producten waar maltose en maltodextrine in zit, omdat het de bloedsuikerspiegel snel en hoog doet stijgen en omdat het meestal geraffineerde middelen zijn. Als je toch maltose wilt eten, kies dan biologische producten met dit ingrediënt. De maltose in biologische producten is namelijk minder geraffineerd dan de niet biologische producten. Maltodextrine is -voor zover ik weet- altijd geraffineerd en daarom is het beter dit helemaal niet te gebruiken.

 

 

Bron

 

 

 

Palmsuiker

 

 

Palmsuiker is een natuurlijk, vrij ongeraffineerd zoetmiddel met een lage glycemische index. De smaak is vergelijkbaar met gewone suiker of bruine basterdsuiker (afhankelijk van de kleur van de palmsuiker). Het heeft ook dezelfde structuur, waardoor het een heel handig product is om mee te bakken!

 

Hoe wordt palmsuiker gemaakt?

Palmsuiker kan men maken van het sap van een aantal specifieke palmboomsoorten. Het zoete sap halen ze uit deze bomen door een schijf van de bloeistengel af te snijden, dan druipt het er zo uit. Deze zachte vloeistof wordt ingekookt of ingedampt. Hoe verder het wordt ingekookt, hoe harder de suiker wordt en hoe donkerder de bruine kleur wordt. De lichte palmsuiker smaakt meer als ‘gewone’ suiker en de meer donkere variant heeft een caramelachtige smaak. De pure vloeistof bevat onder andere vitaminen, mineralen en antioxidanten. Door de palmvloeistof op een speciale manier in te dampen, blijven vrijwel al deze goede stoffen bewaart. Bovendien is deze methode beter voor het mileu dan wanneer het wordt ingekookt.

In de Thaise en Javaanse keuken is palmsuiker een heel normaal ingrediënt, net als kokosbloesemsuiker. Het wordt er gebruikt in zoete en hartige gerechten.

 

Verschil tussen palmsuiker en kokosbloesemsuiker

Palmsuiker en kokosbloesemsuiker (of kokospalmsuiker) worden vaak door elkaar gehaald. Toch zijn het verschillende suikers. De kokosbloesemsuiker komt namelijk van een ander soort palmboom. Daarnaast vinden de meeste mensen de smaak van palmsuiker lekkerder dan die van kokosbloesemsuiker.

 

Palmsuiker en de bloedsuikerspiegel

Palmsuiker bestaat voornamelijk uit sucrose. Er zitten echter zoveel natuurlijke stoffen in, zoals vitamines en mineralen, dat de opname in het lichaam vrij traag is. Hierdoor stijgt de bloedsuikerspiegel niet zo hard. De glycemische index van palmsuiker is 30 tot 35. Dat is gemiddeld iets lager dan kokosbloesemsuiker (35).

 

Waar is palmsuiker te koop?

De palmsuiker komt in verschillende vormen en maten. Vloeibaar, in tubes en in een vorm die vergelijkbaar is met ‘gewone’ suiker. De kleur varieert van licht- tot donkerbruin. Let wel goed op welke palmsuiker je koopt. Sommige palmsuiker is namelijk vermengt met andere soorten suikers (zoals riet- en maltsuiker) om het een zachtere smaak te geven. Die wil je liever niet gebruiken. Dan heeft de suiker namelijk geen lage GI meer en is niets te zeggen over de mate van geraffineerdheid en milieubelasting. Palmsuiker wordt onder andere verkocht bij de Jumbo, in natuurvoedingswinkels, de toko en Turkse winkels. Kijk in ieder geval even naar de ingrediënten van een pakje palmsuiker, er mag alleen palmsuiker in zitten. Ik koop zelf het liefst die van Arenga.

Palmsuiker heeft veel voordelen boven de witte geraffineerde suiker. Toch blijft het een (licht) bewerkte suiker. Gebruik er dus niet teveel van.

 

Meer lezen:

- debeterewereld.nl

- arengapalmsugar.com.hk

- naturalnews.com

 

Bron

 

 

Ruwe rietsuiker

 

 

Het productieproces van rietsuiker is dezelfde als die van geraffineerde witte suiker, alleen worden er een of meerdere onderdelen overgeslagen, afhankelijk van de mate van geraffineerdheid van de rietsuiker. Rietsuiker kan net zo gebleekt zijn als gewone witte suiker, maar dan is er simpelweg wat melasse aan toegevoegd om het een bruine kleur en aparte smaak te geven. Bij andere rietsuikersoorten, zoals ruwe rietsuiker, sucanat of oerzoet gebeurt dat niet. In deze soorten zijn meer van de natuurlijke voedingsstoffen nog aanwezig. Toch doet het de bloedsuikerspiegel vrij snel stijgen.

 

Bron

 

 

Rijststroop

Rijststroop wordt wel gebruikt als zoetstof voor koekjes. De meeste rijststropen die je in Nederland kan kopen heeft een hoge glycemische index. De bruine rijststroop heeft echter een vrij lage index. Dit is op zich positief, maar bruine rijststroop is veel minder zoet dan bijvoorbeeld geraffineerde suiker. Hierdoor heb je meer rijststroop nodig voor een product met een vergelijkbare zoete smaak. Met andere woorden: bruine rijststroop is een goede zoetstof als je het met mate gebruikt. En op zich is er niets mis mee om koekjes te maken die minder zoet zijn dan die je in de winkel koopt! Je went er snel aan. De producten uit de natuurvoedingswinkel gezoet met rijststroop raad ik niet aan, omdat deze over het algemeen gezoet zijn naar de gemiddelde Nederlandse maatstaven.

 

Bron

 

 

Stevia

Stevia is een suikervervanger. We kregen een aantal vragen over deze zoetstof en ik wilde er zelf ook graag meer over weten. Sinds kort is stevia in Nederland verkrijgbaar als zoetstof. Dit heeft lang geduurd, sommige mensen zeggen dat dit komt omdat de suikerindustrie de verkoop van stevia tegenhoudt en anderen beweren dat stevia mogelijk negatieve effecten heeft op je gezondheid en daarom (nog) niet verkocht mag worden. Na wat onderzoek kwam ik erachter dat het gebruik van stevia  zeer waarschijnlijk geen kwaad kan. Ik ben daarom aan het experimenteren met steviapoeder.

 

De steviaplant

De oorspronkelijke bewoners van Paraguay gebruiken stevia al zo’n 1500 jaar als zoetstof en pas eind negentiende eeuw werd stevia wereldwijd bekend. De plant wordt behalve in Paraguay ook in andere landen verbouwd, zoals Brazilië, Israël en China.

De zoete smaak van de steviaplant komt van de bladeren. Als zoetstof kun je de steviabladeren vers en gedroogd gebruiken. Ook is er ruw stevia-extract, dit smaakt een beetje bitter. Tenslotte is er geraffineerde stevia op de markt, men noemt het stevioside. Dit is een wit poeder, distillaat van het stevia-extract en heeft geen bijsmaak.

Stevia is 30 tot 300 maal zoeter dan suiker, afhankelijk van de vorm waarin je het gebruikt. Deze zoetstof bevat geen calorieën en je bloedsuikerspiegel gaat er niet van schommelen, iets wat ‘gewone’ suiker wel doet.

 

Stevia wettelijk verboden als zoetstof?

 

- Aanvulling: in 2010 heeft de European Food Safety Authority (EFSA) een positief advies gegeven voor het gebruik van stevia in voeding. -

Om een voedingsmiddel te kunnen verkopen, moet het zijn goedgekeurd door de Europese Commissie. In 2000 boog de commissie zich over stevia nadat de Belgische stevia-onderzoeker Geuns hiervoor een vergunning aan had gevraagd. Hij kreeg geen vergunning. De Europese Commissie moet namelijk wetenschappelijk bewijs hebben dat stevia veilig is als voedingsmiddel en het bewijs was onvoldoende.

De bladeren van de steviaplant bevatten de chemische stofjes stevioside en rebaudioside, welke zorgen voor de zoete smaak. In het rapport dat de Europese Commissie in 2000 schreef over (onder andere) stevia, staat dat er uit onderzoek geen bewijs is gevonden dat deze twee zoete stofjes van de steviaplant onveilig zijn. Uit dieronderzoek blijkt echter dat neveneffecten van deze stofjes mogelijk wel schadelijk (namelijk mogelijk kankerverwekkend) zijn, vooral wanneer grote hoeveelheden worden ingenomen. Er zijn studies die deze effecten bevestigen en studies die ze weerleggen. Er is dus nog geen eenduidigheid.

Stevia mag dus in Europa niet als zoetstof worden verkocht, wel kun je het kopen als product voor uitwendig gebruik (als huidsmeersel). Stevia voor uitwendig gebruik is echter gewoon te gebruiken als zoetstof in je voeding, alleen staat dat niet op het etiket.

Er zijn bronnen die zeggen dat het legaliseren van stevia als zoetstof wordt tegengehouden door de suikerindustrie. Stevia vormt namelijk mogelijk een bedreiging voor hun inkomen. Dit is speculatie, misschien is het waar, misschien niet.

 

Positieve gezondheidseffecten

Er zijn mensen die zeggen dat stevia niet alleen onschadelijk is, maar zelfs een positief effect op je gezondheid kan hebben. Uitwendig gebruik zou een positieve invloed hebben bij acne, eczeem en andere huidaandoeningen. Inwendig gebruik zou kunnen helpen bij diabetes en hypoglycemie (vanwege een regulerend effect op je bloedsuikerspiegel). Daarnaast heeft stevia geen negatief effect op je tanden, wat ‘gewone’ suiker wel heeft. Bovendien bevat deze zoetstof geen calorieën, dus wellicht handig voor mensen die willen afvallen. Deze positieve gezondheidseffecten komen vooral uit onderzoek bij dieren, dus voordat deze claims echt kunnen worden gedaan moet men eerst grootschalig onderzoek doen onder mensen.

 

Geen calorieën

Je kunt het als gunstig zien dat er geen calorieën in stevia zitten, maar mogelijk word je er eerder dikker van dan dunner. Uit onderzoeken blijkt dat wanneer je een zoete stof eet als stevia, je lichaam het signaal krijgt dat er calorieën aankomen. Je lichaam bereid zich daar als reactie op voor, maar stevia levert geen calorieën. Dit kan het effect hebben dat je gaat zoeken naar meer zoete voedingsmiddelen om aan de ontstane behoefte aan calorieën tegemoet te komen.

 

Gevolgen stevia mogelijk per land verschillend

Naast de claim dat stevia positieve effecten op je gezondheid kan hebben, is er veel discussie over waarom stevia als voedingsmiddel nog steeds niet legaal is. In Japan wordt Stevia al vele jaren als zoetmiddel gebruikt. Er zijn geen negatieve bijwerkingen gevonden, ook niet in andere landen waar stevia gebruikt wordt. Dus als het in die landen als zo lang wordt gebruikt in hun dranken en eten, waarom zou het in andere landen dan ineens wel schadelijk zijn? Die vraag gebruiken voorstanders van stevia om de tegenstanders te overtuigen. Maar die komen met het feit dat ze in landen als Japan een heel ander voedingspatroon hebben dan in bijvoorbeeld Amerika. Het is bijvoorbeeld bekend dat Amerikanen enorm grote hoeveelheden lightproducten innemen, iets wat ze in Japan niet zozeer doen. Daarom kun je het gebruik en de effecten van stevia in Japan niet zomaar gelijktrekken met die in Amerika. Dit is te vergelijken met de chemische zoetstof aspartaam. De introductie van deze stof in Amerika leidde tot gezondheidsrisico’s, omdat mensen zo ontzettend veel van dat spul eten (in frisdrank, taart, koekjes, enz.).

 

Stevia als natuurlijk zoetmiddel

Merken als Coca Cola willen stevia graag gebruiken, omdat veel mensen zich niet prettig voelen bij het idee dat wanneer ze lightproducten eten of drinken er een chemische zoetstof (zoals aspartaam) in zit. Ze willen liever een natuurproduct en merken als Coca Cola zetten dan ook op hun verpakking dat stevia een natuurlijk product is. Dat is het ook, maar naar mijn mening niet meer in de geraffineerde vorm die zij voor hun drankjes gebruiken.

 

Legalisering in Amerika

In december 2008 gaf de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) een vergunning voor het gebruik van een van de vormen van stevia als zoetstof. Sindsdien gebruiken grote merken als Coca Cola stevia in een aantal van hun lightproducten. Er moet nog onderzocht worden of de Amerikanen stevia inderdaad in grote hoeveelheden gaan innemen en wat de gevolgen daarvan zijn.

 

Mijn mening

Ik vind dat er nog te weinig duidelijkheid is over de mogelijke schadelijke gevolgen van stevia en daarom gebruik ik het niet. Als je het toch graag wilt nuttigen, zou ik er niet teveel van nemen en niet kiezen voor de geraffineerde variant.

 

Meer lezen?

• Stevia als zoetstof: http://www.food-info.net/nl/sweet/stevioside.htm
• Zoetstof zonder calorieën: http://www.apa.org/releases/sweeteners0208.html
• Artikel over stevia met een aantal interessante links (waaronder rapport Europese Commissie, 2000): http://www.dossierx.nl/content/view/595/41/

 

 

Bron

 

 

Geraffineerde suiker

 

Wat is het verschil tussen geraffineerde en ongeraffineerde suiker? Ongeraffineerde suiker is suiker in zijn natuurlijke vorm, het is nog niet ‘schoongemaakt’ in de fabriek. De suiker wordt schoongemaakt om de suiker wit van kleur te maken, met een neutrale smaak en lange houdbaarheid. Door het raffineren van de suiker worden allerlei stoffen uit de suiker gehaald die je lichaam nodig heeft om de suiker goed te verwerken.

 

Hoe wordt geraffineerde suiker gemaakt?

Om geraffineerde suiker te krijgen moet men de suiker wassen, snijden, malen, walsen (persen), filteren, centrifugeren, klaren, carbonatatie (fosfatatie), indikken door verdamping, ontkleuren (m.b.v. verkoolde koeienbeenderen), ionenuitwisseling met een hars, verder indikken door evaporatie, kristallisatie, nogmaals centrifugeren en drogen (behandelen met antischuimmiddel, behandelen met formaldehyde, verzuren met zwaveldioxide, toevoegen van hardheidsstabilisator, schonen m.b.v. blauwzuur, enz. (bron: http://www.circadian.nl/supplementen/suiker.html)

 

Witte suiker bevat geen goede stoffen

Ongeraffineerde suiker bevat allerlei vezels, mineralen, enzymen en vitaminen. Deze stoffen heeft je lichaam nodig om suiker goed te verteren. Al deze ‘goede’ stoffen worden tijdens het raffineren uit de suiker gehaald, waardoor je lichaam ze uit z’n eigen reserves moet halen. Die stoffen had je lichaam eigenlijk opgeslagen voor onder meer een goed werkend immuunsysteem. Door het eten van geraffineerde suiker moet je lichaam die stoffen echter gebruiken voor het verwerken van de suiker. Hierdoor kan je immuunsysteem verzwakt raken. Bovendien brengt de onttrekking van deze stoffen uit het lichaam allerlei andere processen in je lichaam door de war, zoals de hormoonhuishouding.

 

Bloedsuikerspiegel

Ook zorgt het eten van geraffineerde suiker voor een verstoorde bloedsuikerspiegel. Suikers en andere geraffineerde producten (zoals witbrood en witte pasta) zorgen voor een snelle verhoging van de bloedsuikerspiegel. Dat geeft een gevoel van energie. Daarom krijg je ook zo’n behoefte aan iets met suiker als je je moe voelt. Maar het lichaam vindt het niet prettig als de bloedsuikerspiegel plotseling omhoog schiet, vooral niet als dat vaak gebeurt. Wanneer de bloedsuikerspiegel snel omhoog gaat, neemt het lichaam noodmaatregelen om de bloedsuikerspiegel te verlagen. Als je vaak geraffineerde producten eet zoals suiker, gaat het lichaam op een gegeven moment te hard werken om de bloedsuikerspiegel omlaag te krijgen. Dit veroorzaakt een verstoring in je lichaam en kan voor een heleboel klachten zorgen (zoals vermoeidheid, depressiviteit en Candida).

 

Fructose

Sommige mensen gebruiken fructose in plaats van witte suiker, omdat je bloedsuikerspiegel er minder snel van omhoog schiet. Fructose zit van nature in fruit, wat je zonder problemen kunt eten. Maar fructose wordt ook in poedervorm verkocht. Deze vorm van fructose is ook geraffineerde suiker. De vitamines en mineralen zijn eruit gehaald en je lichaam moet die -net als bij ‘gewone’ witte suiker- ergens anders vandaan halen. Daarom zijn vruchten zo handig, daar zit alles gewoon kant en klaar in: het is lekker zoet én bevat alle nodige stofjes waardoor je lichaam de suiker goed kan verwerken.

 

Bron

 

 

Tarwestroop

Deze stroop wordt gemaakt door aan het zetmeel van tarwe enzymen en water toe te voegen. Het geheel wordt gekookt tot een stroperige massa. Het voordeel van tarwestroop, is dat er meer lange suikers inzitten. Maar tarwestroop bevat ook korte (snelle) suikers waardoor je bloedsuikerspiegel evengoed meteen stijgt. De glycemische index van tarwestroop is even hoog als die van suiker. Speltstroop is een vergelijkbare zoetstof.

 

 

Bron

 

 

Chocolate chip cookies

 

Ingrediënten

 

- 125 gram bloem

- 1/2 tl bakpoeder

- snuifje zout

- 0,5 gram wit steviapoeder (premium organic, min. 80% stevioside)

- 1/2 tl vanille-extract

- 1 ei

- 100 gram zoutloze goede boter

- chocoladestukjes (suikervrij of min. 70% cacao)

 

 

Bereidingswijze

 

Verwarm de oven voor op 180°C.

 

Meng de bloem met het bakpoeder en het zout.

 

Doe het ei en de stevia in een kom en klop schuimig. Doe de zacht geworden boter erbij en klop tot een geheel. Meng met het bloemmengsel en maak tot een deeg. Meng er de chocoladestukjes onder.

 

Vorm er koekjes van en leg op een met bakpapier beklede bakplaat. Bak gedurende 15-20 minuten in de oven

 

 

Bron