Diabetes en beroepschauffeur zijn, gaat dat?

Het zal zo'n 5 jaar zijn geleden dat ik van de huisarts te horen kreeg dat ik na hoge bloeddruk, ook nog diabetes erbij had gekregen.Wel even schrikken in het begin, want wist ik eigenlijk veel wat diabetes was. Ik had mij daar eerlijk gezegd nog nooit zo in verdiept. Waarom zou ik ook?

Via de Huisarts en het almachtige internet (Google) was ik snel heel veel wijzer! In het begin ging het nog makkelijk af met pilletjes, maar al snel bleek dat het niet voldoende was om mijn bloedsuikerspiegel op orde te houden, ook werd ik steeds vaker moe, ongelooflijk moe! Zo moe dat wat je aan het doen bent, je feitelijk niet veel langer kan volhouden, en je hele lichaam SCHREEUWT dan om rust! Even liggen en wegzakken in een ongelooflijke diepe - maar ook korte - slaap, doet dan wonderen. In 2008 begon ik met spuiten van insuline wat in het begin best wel even wennen was. Het instellen duurde bijna 4 maanden, maar ik begon er al snel aan te wennen. Toch zijn er dagen bij - nog steeds - dat het echt hartstikke goed gaat, dan voel ik mij toppie, maar er volgen ook altijd dagen dat ik een diep dal zit, een echte dip, weer die vervelende moeheid, die zo maar op komt dagen.

Niet meer te combineren

In combinatie met mijn beroep als buschauffeur is dat natuurlijk op enig moment spaak gaan lopen. Al dat wisselende werk, op wisselende tijden, gebroken diensten, het sloopte mij echt helemaal tot op de botten. Ook al had ik twee jaar geleden een voorstel van de huisarts om mij gedeeltelijk te laten afkeuren resoluut van de hand gewezen, ik begreep heel goed dat ik iets moest gaan ondernemen om 'gewoon' te kunnen blijven doorwerken. In goed overleg met mijn werkgever, de huisarts en de Internist, werd ik doorgestuurd naar de Arbo arts en samen kwamen we er uit.

Aangepaste diensten alleen mogelijk bij een sociale werkgever!

Sinds een jaar draai ik alleen late diensten, die in principe na 16:00 uur beginnen. Ik kom dan wel laat thuis (altijd 's nachts) maar kan wel gewoon goed mijn nachtrust nemen en gereguleerd (op vaste tijden) mijn 14 pillen per dag slikken en en twee keer per dag insuline prikken) Op deze wijze - en met medewerking van mijn werkgever - red ik het aardig, al kunnen er altijd Dip periodes ontstaan!

Je kunt 'gewoon' leven met diabetes, maar het vergt wel heel veel aanpassingen aan je dagelijkse levenspatroon, je voeding en het bewegen. Voorkomen is dan ook het beste wat je kunt doen, maar ja als je het eenmaal hebt, dan ben je daar doorgaans te laat mee...

Wordt vervolgd...

Peter

Even voorstellen:

Al bijna 40 jaar beroepschauffeur, eerst op de vrachtwagen, de laatste 30 jaar op de bus, bijna 25 jaar in het streekvervoer, en daarvoor 5 jaar op de touringcar door Europa gereden. Nog steeds ga ik met plezier naar mijn werk, alhoewel de arbeidsomstandigheden steeds minder worden. De stress wordt heftiger, de werkdruk neemt toe, de meeste mensen hebben (of krijgen) een kort lontje, en de hele maatschappij  wordt een stuk zakelijker. De smeuïgheid gaat er zo langzamerhand een beetje af.

Toen ik nog op de vrachtwagen reed waren weken van tussen de 60 - 80 uur werken 'heel gewoon'. Er was altijd werk, en je kon altijd rijden. Ook doorwerken op je vrije dag was geen probleem. Het kon allemaal in die tijd en het mocht ook allemaal. Tegenwoordig is het chauffeursberoep bedolven onder regeltjes, verordeningen, bepalingen, diploma's, certificaten en ga zo maar door. Alles is strak gereguleerd. Voor de veiligheid zegt men dan..

Ondanks de strenge regulering liggen er nog steeds dagelijks vele vrachtwagens op zijn kant. Je kunt je afvragen of door al die regelzucht het wel echt veel veiliger is geworden op onze Nederlandse wegen. En laten we ook niet vergeten dat heel veel ongelukken gebeuren omdat beroepschauffeurs geconfronteerd worden met asociale 'medeweggebruikers' die geen flauw benul hebben wat voor zicht een beroepschauffeur heeft, noch de minste notie hebben van een remweg van een trucker of een buschauffeur.

Buschauffeurs
Het is apart slag volk. Onderling kunnen we het over het algemeen wel goed vinden. En toch is het een zwaar beroep. Zowel geestelijk als fysiek moet je goed in je vel steken. Constant wisselende diensten, elke dag verschillende opstap tijden en afstaptijden, het gaat op enig moment aan je knagen, meestal als je wat ouder begint te worden. En het legt natuurlijk ook zijn beslag op je sociale leven.

Aan de steeds grijzer wordende 'koppies' op de werkvloer te zien, lijkt het dat de jongere generatie er niet zoveel zin meer in heeft om onder die condities nog buschauffeur te willen worden. Rijden op zo'n mooie grote bus, dat lijkt ze wel wat, maar dan ook op al die rare tijden, 's nachts en in het weekend, nee dat ziet de nieuwe generatie zo niet zitten. Eigenlijk hebben ze best wel een beetje gelijk!

Ik doe het al zoveel jaar en ben er een beetje aangewend geraakt, maar echt wennen doet het nooit. Het blijft altijd beslag leggen op je hele leven, elke dag weer. Het is geen 8 - 5 baan, en het weekend vrij. Bepaald niet! Afspraken maken met familie,vrienden en kennissen, moet altijd ver van te voren gepland worden. Warm eten, doe je vaak in je uppie, als je 's avonds moet beginnen, omdat de rest van de familie dan nog niet thuis is, en ga zo maar door.

Maar stel dat ik nu nog een jonge kerel zou zijn van 25 - 30 jaar, zou ik dan weer voor de bus kiezen? Nee, ik denk het niet. Maar de vraag komt dan wel gelijk bij me op, "maar ja wat dan wel?"

Ik ben inmiddels aardig gegroeid in de Internetwereld en schrijf alleen heel lang stukjes en artikelen die me recht uit het hart komen, en dat vind ik echt leuk. Ook beheer ik een OV NIEUWS FORUM voor de vakbond FNV BONDGENOTEN, al bijna 6 jaar. Ik ben een soort freelance (non-profit) journalist geworden en dat was eigenlijk - achteraf gezien - een baan waar ik me veelmeer in thuis had gevoeld.

Ik ga proberen hier dagelijks wat neer te zetten, wie weet vind ik lezers op mijn pad die het leuk vind om mijn beslommeringen te lezen.

We gaan het het meemaken allemaal, tot morgen!

Peter.