'Sturende bestuurders'

'Sturende bestuurders'
13 februari, een datum als alle andere..

Openbaar vervoer in 2020..

Tennisarm

Een Kater

Sjalalalie, sjlalala!

BONJE ROND SONGFESTIVAL
|
De aanhangers van Songfestivalwinnares Sieneke en nummer twee Loekz gooien met modder naar elkaar. Beide kampen claimen dat van tevoren al vast stond wie er zou gaan winnen. Producent John van Katwijk stelde gistermiddag keihard op internet dat Pierre Kartner de stemming heeft gesaboteerd. Hij zou Loekz tot winnaar hebben moeten uitroepen, maar in plaats daarvan riep hij Sieneke. Er zou een afspraak zijn tussen de TROS en het management van coach Frans Bauer dat de frisse meidengroep moest winnen. Jurylid Tatjana daarentegen bezweert dat Sieneke de zege juist met opzet in de schoot is geworpen. „George Baker, Daniël Dekker en Pierre Kartner hebben ’s middags in de kleedkamer al handjeklap gedaan. Ik zei net nog tegen mijn moeder; het is doorgestoken kaart. Johnny Logan had gelijk. De act die we nu naar Oslo sturen is ’awful’.” De TROS reageert berustend: „Het is eerlijk gegaan.” De Telegraaf, 09-02-2010 |
Nederland, onderwijsland?

Gedicht van het Leven

Denigrerend

Wim Kok: Van socialist tot Groot Graaier!
In de PVDA begon Kok al te draaien, al profileerde hij zich in die tijd al als
echte socialist die opkwam voor de minima. Toen de rode kleur begon weg te
ebben en Paars de overhand kreeg, bleef er van de mooie PVDA idealen - ooit
door KOK ondersteund - weinig meer over. Het Paars gekleurde kabinet waarvan
hij minister president werd, liet steeds minder ruimte voor de rode garde.
Principes werden heel snel overboord gezet en veel mensen verloren - terecht -
het vertrouwen in de PVDA en stapten over op andere partijen. KOK was daar 100%
debet aan. Zijn geloofwaardigheid kwam aardig in het geding. Toen zijn politieke
houdbaarheid ophield te bestaan in Den Haag, kreeg hij een 'not to refuse'
aanbod van Shell en later ING om commissaris te worden (met daarbij behorende
buiten proportionele vergoedingen)
Wat was dat nou, Wim Kok, de (salon) socialist in 'hart' en nieren, die vet
geld ging aannemen om als commissaris door het leven te gaan van
multinationals? en dan ook ook nog even meehelpen met het goedkeuren van de
vette bonussen van 'top-bestuurders'?!
Was dat dezelfde Wim Kok als 20 jaar geleden?
Ja, dat was - en is nog steeds - dezelfde Wim Kok! Alleen de erupties die nu
uit zijn mond zijn te horen, doen je toch wel twijfelen of de man ooit last zal
hebben, of krijgen, van gewetensnood. Want hoe kun je jezelf zo verloochenen,
als een echt Judas?!
Ooit stelde hij als politicus dat bonussen van 150.000 gulden absurd zijn (en
dat zijn ze nog steeds!) nu bleek dat hij als commissaris bonussen van 550.000
euro (!) had goedgekeurd als Commissaris. Men vroeg hem of hij dat niet
bezwaarlijk vond? Na lang denken zei hij dat als ING dat niet had betaald, dat
dan de 'beste' mensen naar het buitenland waren gegaan. Toen de ondervrager
vroeg waarom er dan een crisis is ontstaan in de bankensector ondanks al die
'beste' mensen, werd het pijnlijk stil.
De eens zo grote man, is zelf verworden tot een ordinaire Grote Graaier, die
voor 200% meehelpt aan het meegraaien voor andere Graaiers!
Kok de grote man, is nu een kleine man, verlost van geestdrift en principes
heeft hij zijn hart verkocht aan de meest biedende. Van je principes kun je niet leven, dat klopt, maar ik zou geen dag - gelukkig
- kunnen leven als ik alles waar ik mijn hele leven al voor knok, zomaar opzij
zou kunnen zetten, alleen voor een zak met geld. Want wat er dan van je
overblijft is alleen een gammel geraamte, dat op instorten staat. Wat een
menselijke deformatie!
Wim
Kok, je bent voor mij een vreselijke drop-out!
Peter.
Link: http://www.parool.nl/static/FOTO/pe/13/2/14/album_large_201299.jpg
Automatisering in een ziekenhuis..
Afschaffen van de strippenkaart

FAT TAX van de KLM!
Demotie
We moeten langer doorwerken voordat we AOW krijgen. Wat zijn de
consequenties?
Voor onze carrière en dus voor onze portemonnee?
En hoe vrijwillig wordt demotie?
Jan Gerritsen (58) uit Arnhem heeft een drukke baan. Vijf dagen in de week
stapt hij om zes uur ’s ochtends in de auto en met een beetje geluk is hij ’s
avonds tegen zevenen weer thuis. Het valt hem steeds zwaarder. De stress, de
lange dagen: ‘Dit houd ik niet tot mijn 65ste vol’, denkt hij bij tijd en
wijle. Een gedachte die hij steevast wegduwt. Tot hij op een dag hoort dat er
een vacature is bij de binnendienst van zijn bedrijf. Het is een lagere functie
en hij zou slechter betaald worden, maar het is wel een oase van rust in
vergelijking met z’n huidige baan. Hij twijfelt. Doen of niet doen?
Lichter werk, lager
salaris
Een stapje terugdoen op het werk: het heet officieel ‘demotie’ en is het
tegenovergestelde van promotie. Niet vooruit, maar achteruit op de
carrièreladder. Het is een schrikbeeld voor velen. Maar waarom eigenlijk?
Waarom zou je het op een bepaald moment niet wat rustiger aan gaan doen? Een
dertiger die net vader of moeder is geworden, maakt ook pas op de plaats om wat
energie over te houden voor het thuisfront. Of de voetbaltrainer die, na vele
jaren aan het front, genoegen neemt met een functie als assistent of
directielid. Beetje meer in de luwte. Niemand die daar vreemd van opkijkt.
Demotie wordt steeds vaker genoemd als een manier om oudere werknemers langer
aan het werk te houden. De vut en regelingen voor vervroegd pensioen zijn op
sterven na dood, de aow-leeftijd gaat omhoog. We zullen langer moeten doorgaan.
Een lagere functie is vaak minder zwaar en maakt het makkelijker om werkend de
eindstreep te halen. En als het salaris na een demotie meedaalt, zijn
50-plussers niet meer bij voorbaat veel duurder dan hun jongere collega’s. Het
is bovendien geen al te grote ramp voor je pensioenopbouw als je die laatste
jaren wat minder verdient. Dat komt doordat het pensioen tegenwoordig gebaseerd
is op je gemiddelde loon, en niet meer op het salaris aan het eind van je
loopbaan. Ook is er voor werknemers vanaf 55 jaar een regeling die ervoor zorgt
dat ‘teruggaan’ naar een lagere functie met een lager salaris geen gevolgen
hoeft te hebben voor het pensioen.
Geen wondermiddel
Het aantal voorstanders van demotie groeit dan ook. Ed Nijpels was als
voorzitter van de Regiegroep Grijs-Werkt jaren geleden al enthousiast over
demotie. Het Centraal Planbureau (CPB) denkt dat demotie de zwakke positie van
ouderen op de arbeidsmarkt kan verbeteren. Werkgeversvereniging AWN ziet het
liefst dat er in toekomstige cao’s afspraken over komen. En de
regeringscoalitie ziet demotie als dé manier om de arbeidsmarkt vlot te
trekken. Uit een persbericht over de aow-plannen: “Mensen moeten tijdig kunnen
switchen van functie om te voorkomen dat ze opgebrand raken.”
Maar word je ook gelukkig
van demotie?
Er is nauwelijks nog onderzoek geweest naar de effecten. De summiere
bevindingen dié er zijn, zijn niet hoopgevend. In 2005 constateerden
onderzoekers René Schalk en Edith Josten, verbonden aan de Universiteit van
Tilburg en onderzoeksinstituut OSA, dat demotie geen wondermiddel is. De
uitputting waarmee werknemers kampten voordat ze van baan veranderden,
verbeterde er niet door. En tevredenheid leverde het ook niet op. De conclusie
van de onderzoekers: “Gezien de negatieve effecten kan betwijfeld worden of
demoties een algemeen geschikt middel zijn om de arbeidsdeelname van ouderen
te verlengen.”
Bij de vakbonden hoef je met demotie al helemaal niet aan te komen. “Wij
dragen het geen warm hart toe”, aldus fnv-bestuurder Leo Hartveld. “Als
werknemers er zelf voor kiezen om een stapje terug te doen, juichen wij dat
uiteraard van harte toe. Maar het initiatief voor demotie mag wat ons betreft
nooit bij de werkgever liggen. We zijn er ook pertinent tegen om in cao’s
afspraken te maken over demotie. Doe je dat wel, dan worden werknemers een
speelbal van de werkgevers; demotie zal worden ingezet als
bezuinigingsmaatregel.”
De angst van de bonden lijkt gerechtvaardigd, omdat demotie niet uitsluitend
het welzijn van werknemers dient, maar ook bedoeld is om de hoge salarissen van
vijftigers en zestigers aan te pakken. De vakbeweging ziet meer in regelingen
die oudere werknemers ontzien, zoals extra vakantiedagen, goede
arbeidsomstandigheden en scholing, en een vierdaagse werkweek in de bouw.
Maar ook de werkgevers hebben inmiddels hun bedenkingen. Terwijl de
werkgeversorganisaties nog pleiten voor langer doorwerken, waait op de
werkvloer de wind alweer uit een andere hoek. Eén op de drie werkgevers nam in
2008 nog maatregelen om langer doorwerken te stimuleren. Maar uit onderzoek van
het Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut (NIDI) blijkt dat de
economische crisis daar een streep door heeft gezet. Liefst driekwart van de
werkgevers ziet momenteel vervroegde uittreding van ouderen als de beste manier
om de crisis te overleven. Langer doorwerken? Nu even niet.
Bom onder salarisgroei
Betekent dit het einde van demotie? Of kunnen we er juist niet meer omheen?
Prof. dr. Kène Henkens, socioloog en onderzoeker bij het NIDI, gokt op het
laatste. Eigenlijk, aldus Henkens, weten wij niet beter dan dat ons salaris
altijd omhoog gaat. “In onze samenleving krijg je aan het begin van je carrière
te weinig salaris. En aan het einde word je daarvoor gecompenseerd en word je
overbetaald. Dat was van oudsher handig voor de werkgever, want die kon daarmee
zijn personeel aan zich binden. En voor werknemers was het prettig dat ze rond
hun 40ste zicht hadden op wat meer geld.” Het systeem werkt prima, maar alléén
met een vastgepinde pensioenleeftijd, aldus Henkens: “Als het kabinet de
aow-leeftijd verhoogt, legt het een bom onder het huidige systeem waarin de
salarissen stijgen naarmate je ouder wordt. Het salaris voor ouderen wordt
domweg te duur. Demotie wordt dan in de toekomst onafwendbaar.”
En inderdaad: begin december liet minister Donner in het tv-programma Buitenhof
weten dat oudere werknemers over het algemeen te duur zijn voor werkgevers,
omdat het loon nu heel lang meestijgt naarmate iemand ouder wordt. In Nederland
gaat die stijging van het het salaris van oudere werknemers langer door dan in
andere landen, aldus de minister. Volgens Donner moet hiervoor de komende tien
jaar een oplossing worden gevonden, omdat vanaf 2020 de aow-leeftijd van 65
naar 66 jaar en in 2025 naar 67 jaar gaat. “In landen waar mensen langer
doorwerken, groeit de ontwikkeling van het loongebouw op een gegeven moment
niet meer door”, aldus Donner.
Gedwongen demotie
Kan
demotie worden afgedwongen?
Uiteindelijk – onder voorwaarden – wel. Stel: je baas komt met een lagere
functie op de proppen en je wilt zelf de overstap niet maken. Als je er samen
niet uitkomt, beland je bij de kantonrechter. Kantonrechter Sjef de Laat
vertelt hoe dat in z’n werk gaat: “De werkgever moet allereerst met goede
argumenten komen waarom hij deze demotie wil. Vervolgens kijkt de kantonrechter
of het redelijk is wat hij wil. Ook bekijkt de kantonrechter of je echt van de
werknemer mag verwachten dat hij het voorstel aanvaardt.” Je kunt als werknemer
“een behoorlijke discussie met je baas aangaan”, zegt De Laat, maar je mag het
niet te zot maken. Voor de werkgever geldt hetzelfde.
De Laat: “Waar ik gevoelig voor ben? Dat de werknemer heeft meebewogen, zich
coöperatief heeft opgesteld en met zakelijke, goede argumenten zijn zaak kracht
bijzet. Maar ieder geval is anders.”
Een vervelende toonzetting in een brief, een nare opmerking in een vergadering:
het speelt allemaal een rol bij het oordeel van de kantonrechter of de
werknemer een lager betaalde baan moet accepteren. Verzanden in emotie werkt
niet. Niets willen, alleen maar hard ‘nee’ roepen of de zaak op de spits
drijven, helpt ook niet. Want dan zegt een werkgever dat hij niet meer met je
door één deur kan en vraagt hij ontbinding van de arbeidsovereenkomst aan. Als
je dan heel erg tegengewerkt hebt, ben je je ontslagvergoeding ook nog kwijt.
Goed om te weten: werkgevers mogen werknemers niet zomaar terugzetten in
functie puur en alleen omdat ze een bepaalde leeftijd bereiken. Daar heeft de
Commissie Gelijke Behandeling (cgb) een stokje voor gestoken, want dat zou
leeftijdsdiscriminatie zijn.
En Jan Gerritsen? Hij wilde zelf een stapje terugdoen; de kantonrechter kwam er
dus niet aan te pas. Hij heeft de stap naar de binnendienst van zijn bedrijf
niet durven zetten, maar is wel een dag minder gaan werken. In overleg met zijn
baas heeft hij nu ook minder taken. Het bevalt hem prima. De vrije dag besteedt
hij aan het opknappen van zijn wat verwaarloosde koopwoning. Hij heeft in een
overmoedige bui berekend dat de waardevermeerdering die dat oplevert, ongeveer
net zoveel is als het salaris dat hij de komende jaren bij zijn baas inlevert.
Plus online, 21-01-2010
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
De arrogantie van de wegbeheerders
De Marnixstraat...
Waarom is de bus zo laat?

84, een zege of een tragedie?Het is onwezenlijk stil, als wij tegen half elf,
bepakt en bezakt, het zorgcentrum in Amstelveen binnengaan. Slechts een paar
bezoekers en nog minder bewoners zitten in de centrale hal. Er is geen muziek,
de enorme grote digitale TV staat niet aan en ook het restaurant is gesloten.
Er heerst, zoals als altijd, een bedompte sfeer.
We lopen alle gangen door en nemen de lift naar de 2e etage. Daar stappen we
uit en zijn dan waar we wezen willen. Op de gang komen we gelijk al het
afdelingshoofd tegen, voor wie ik onwijs veel respect heb!
"We zijn u moeder niet vergeten hoor vanmorgen", zegt ze ongevraagd,
"we stonden om half zeven al bij haar bed te zingen, en daar was ze nogal
verbaasd over". Mijn moeder wordt vandaag 84 jaar. Geboren als vijfde, en
laatste, dochter van een hardwerkend gezin in 1926.
Na een moeilijke jeugd, verloor mijn moeder in de oorlog in één week haar vader
bij een bombardement op de hoogovens waar hij werkte, en haar oudste zus aan de
ziekte difterie. Een jaar later werd ze gescheiden van haar vriendje, die te
werk werd gesteld door de Duitsers in Berlijn, en pas 2,5 jaar later
terugkeerde, meer dood dan levend. In 1947 trouwde ze met elkaar en kende
gelukkige tijden in de eerste jaren van hun huwelijk.
Mijn moeder was een jaar of 42 toen zij vreselijk veel pijn kreeg in haar
ledematen. Dokters mochten er niet aan te pas komen want die wisten het toch
niet. Het ging van kwaad tot erger, en op het laatst kwam ze deur niet meer
uit. Pas toen ik uit militaire dienst kwam in 1972 en inmiddels een andere
dokter had genomen, en deze bij toeval eens langskwam voor mij, zag hij de
staat waarin mijn moeder verkeerde en werd zij gelijk doorverwezen naar het
ziekenhuis. Ze heeft daar toen 6 maanden gelegen. Ze had al die jaren een
vrouwenziekte gehad: osteomalacie, oftewel botontkalking, waardoor botten
breken. Dat moet ongelooflijk pijnlijk zijn geweest.
Een jaar hierna kon ze weer gewoon lopen zonder pijn. Ze verhuisde kort daarna
naar Zaandam, waar mijn vader - als medewerker van Albert Heijn - een woning
kon krijgen, weg uit Amsterdam. Ze hebben daar 17 jaar gelukkig gewoond totdat
mijn vader een hersenbloeding kreeg en binnen 14 dagen overleed. Alweer een
tragisch moment voor mijn moeder, die weduwe werd, nu al weer 17 jaar
geleden. Ze kan zich met hulp aardig redden, tot ze bijna 4 jaar geleden
tijdens het douchen kwam te vallen, en ze weg raakte. Toen ze weer bijkwam had
ze enorm veel pijn en wist zich half kruipend over de vloer naar de telefoon te
bewegen, en belde de buurman. Die had ook een sleutel en stond binnen een
minuut bij haar binnen, en reageerde alert, belde de ambulance en mijn moeder
werd afgevoerd naar het ziekenhuis in Zaandam.
Een lange periode van ellende brak er voor haar aan, want ze moest in een gips
harnas, om botten weer te laten herstellen, en ze was er toen erg slecht aan
toe. De familie vreesde toen voor haar leven. Na een paar maanden kwam ze er
weer bovenop, en mocht ze wat revalideren. Dat ging steeds beter en dus werd ze
te goed, en te duur, voor een ziekenhuis, en werd er naar een zorgcentrum
gezocht. Binnen een maand lukte dat en begin april werd ze geplaatst in het
Zonnehuis in Amstelveen. Aanvankelijk was mijn moeder geestelijk nog wel goed,
en was ze ook wel content met haar bestaan daar. Na een maand of twee kreeg ze
een eigen kamer, uitkijkend over een prachtige tuin. Dat duurde nog geen jaar
want toen ging alles plat wegen een uitbreiding van het tehuis, en werden alle
bewoners van die vleugel overgebracht naar een dependance, die in mijn ogen,
niet in de schaduw kan staan van het 'echte' zonnehuis,
Allemaal aan elkaar geschakelde containers, geen enkele vriendelijkheid in het
'gebouw', alles van kil metaal, niets warms, zoals thuis...
Hier zit ze nu bijna twee jaar. vorig jaar november kwam ze te vallen en brak
haar heup. Na de operatie had ze ook geestelijk weer een klap gekregen en
werden de conversaties steeds moeilijker. Bewoners waar ze regelmatig contact
mee had, en wel eens bij elkaar op de kamer kwamen, zijn inmiddels overleden.
In het begin deed haar dat nog veel. Nu is ook dat proces over. Afgelopen
zaterdagavond werden bewoners die dat wilde vervoerd naar een optreden in een
ander tehuis in Amstelveen. Ook haar medebewoonster/ vriendin ging daar naar
toe.
Afgelopen maandag kwam haar medebewoonster te overlijden. Natuurlijk keek mijn
moeder er van op, maar het deed haar verder niets (meer...)
Die oudere mensen zijn heel erg hard tegen elkaar. Hard en morbide. Zo zaten ze
aan tafel te praten, en vroegen zich af wie de volgende zou zijn die dood zou
gaan. Mijn moeder zei direct dat zij nu aan beurt was..
Ja, wanneer het leven zo weinig meer te bieden heeft, en je als persoon niet
meer toegankelijk bent voor prikkels van buitenaf, en je bovendien qua gezondheid
achteruit holt en je jezelf steeds beroerder gaat voelen, dan kan de dood op
enig moment een verlossing zijn.
Maar, zover was het vandaag nog niet! Mijn moeder werd vandaag 84 jaar,
voorwaar een hele leeftijd! We overlaadde haar met cadeautjes en lekker
taartjes, en ze vond al die aandacht heel leuk, maar morgen is het weer een
'gewone' dag. Een dag waar geen eind aan lijkt te komen, een inhoudsloze dag,
een dag zonder enig perspectief.
De moraal
van dit verhaal:
Naar mate we ouder worden gaan we allemaal denken wat we nog graag voor leuks
zouden willen doen. Als je - zoals ik - al 43 jaar aan het werken bent (en nog
6 jaar 'mag') dan denk je toch wel eens: "Is het nou niet eens genoeg al
dat werken?"
In wat voor conditie zijn we straks als we 65 jaar oud zijn, hebben we dan nog
tijd, geld en zin om te doen wat ons nu zo leuk lijkt te zijn. (b.v. om met een
campertje lekker Europa verkennen of zoiets)
Wanneer de kans zich voordoet moet je pakken wat je pakken kan, dat is altijd
al ons motto geweest, alleen er moeten wel kansen - blijven - komen, én je
gezondheid moet je niet in de steek laten natuurlijk. En eerlijk gezegd - als
chronisch zieke - maak ik me daar wel eens zorgen over.
De volgende vraag is natuurlijk of we een lang leven, of een volwaardig leven
willen nastreven, en in hoeverre we daar nog zelf de regie over kunnen voeren?
Een wilsbeschikking over wat je absoluut wel en absoluut niet wil, lijkt dus
niet onverstandig om op te laten stellen, op een moment dat je nog 100% in orde
bent.
84 jaar, ik vind het een hele leeftijd en geweldig dat een mens zo oud kan
worden, maar als ik de droefheid en de treurnis meemaak in zo'n tehuis met
allemaal oude mensen in diverse stadia van levensontbinding, dan denk ik toch,
nou, nee van mij hoeft dat niet. Kijk dood gaan we allemaal, maar de manier
waarop, zou je wel zelf moeten kunnen bepalen, zeker wanneer het leven
uitzichtloos is en mensen klaar zijn met leven.
Wie heeft dan het recht om het leven maar eindeloos - en zonder noodzaak - op
te rekken?
84 jaar worden, prachtig als je dat lukt in redelijke staat, verschrikkelijk
als je - zoals mijn moeder - het verplicht moet ondergaan in een proces van
totale geestelijke en lichamelijke aftakeling en/of ontmanteling.
Ja, het ouder worden heeft heel wat om het leven...
Peter