Het sprookje van Sipje, hoofdstuk 5


Zij kon haar oortjes met de geërfde diamanten oorbellen van groothertogin Amira niet geloven. Wat speelde hier zich eigenlijk af achter haar rug en onder haar ogen? Sofietje? De vamp van paleize Stokkerstoren?
Dat had zij niet achter het slome blonde wicht gezocht.
Hoe had zij zich zo kunnen vergissen. En dan Orlando.. wie dacht hij dan wel wie hij was.? Als hij hem niet voor enige jaren had had ingehuurd als beginnende voetlakei was er niets van die jongen terecht gekomen en was zijn armoedige familie aan de geeuwhonger gestorven. De vrijheden die hij zich hier dacht te kunnen veroorloven! Daar moest subiet een einde aan komen.
Vervolgens sprak Alida tegen Sofietje. Voortaan ga jij de kok maar helpen als hulpmeid 3e klasse. Verdwijn uit mijn ogen! En zij gebaarde naar de gebeeldhouwde eikenhouten deur. Sofietje verdween met een geknikt hoofd.
Een moment keek ze naar George. Ze had het eventjes leuk gevonden dat hij langs kwam maar eigenlijk was het maar een sukkel was al zag hij er best smakelijk uit en hij had er talent voor om zich in de nesten te werken, nergens wat van te snappen en overal een zootje van te maken. Die roddel had haar al lang bereikt. Als zij hem eens goed bekeek zag ze ook wel aan zijn postuur dat hij graag een biertje lustte. Jaja.













