Woensdag 7 december 2011
Zo maak je snel een einde aan de driftbui van je kind
Zo maak je snel een einde aan de driftbui van je kind
Een kind dat een driftbui krijgt in het openbaar, het is de nachtmerrie van elke ouder. En hoewel heel wat mama's hun kind op zo'n moment proberen te kalmeren, blijkt dat niet de goede oplossing te zijn. Wetenschappers ontdekten dat elke woede-uitbarsting zijn eigen patroon en ritme heeft, maar dat je kind negeren in elk geval de beste oplossing is.
Een kind met een driftbui begint meestal te roepen, schoppen,
schreeuwen, huilen en jammeren. En het zijn precies die geluiden die een
Amerikaanse groep wetenschappers onderzocht.
Aan de ouders werd gevraagd om de kinderen speciale kledij aan te trekken, waarin een microfoon werd genaaid die alle geluiden opnam. De wetenschappers gingen vervolgens aan de slag met zo'n 100 driftbui-opnames.
Uit de analyse bleek dat er een bepaald patroon is in de driftbuien, dat verschilt van kind tot kind. Elke woede-uitbarsting is een complexe mix van gelijktijdige emoties, zoals verdriet en woede.
"De opvatting dat een driftbui twee fases heeft, klopt helemaal niet", zegt dr. Potegal van de University of Minnesota. "Het is niet zo dat élke aanval begint met roepen en woede en eindigt met huilen en verdriet. Integendeel: die emoties komen allemaal tegelijkertijd voor."
Het onderzoeksteam stelde wel vast dat bepaalde handelingen vaak hand in hand gaan. "Schreeuwen en schoppen komen meestal samen voor, net zoals gooien met voorwerpen en trekken en duwen. Ook huilen, zich op de grond laten vallen en troost zoeken hangen duidelijk samen", zegt dr. Potegal.
Maar hoe moet je nu omgaan met een kind dat een driftbui krijgt? "Je moet de 'woede val' vermijden, door niets te doen en de aanval zelf te laten wegebben", zeggen de auteurs.
"Driftbuien bereiken meestal snel hun hoogtepunt. Door vragen te stellen en hulp te bieden, maak je de opbouw naar die woedepiek alleen maar langer", vertelt dr. Green van de University of Connecticut.
"Op zo'n moment kunnen ze die informatie niet verwerken en al zeker niet antwoorden. Het is dus beter dat je hen negeert, want dan is het einde van de driftbui sneller in zicht", aldus dr. Green. (br.hln)
Aan de ouders werd gevraagd om de kinderen speciale kledij aan te trekken, waarin een microfoon werd genaaid die alle geluiden opnam. De wetenschappers gingen vervolgens aan de slag met zo'n 100 driftbui-opnames.
Uit de analyse bleek dat er een bepaald patroon is in de driftbuien, dat verschilt van kind tot kind. Elke woede-uitbarsting is een complexe mix van gelijktijdige emoties, zoals verdriet en woede.
"De opvatting dat een driftbui twee fases heeft, klopt helemaal niet", zegt dr. Potegal van de University of Minnesota. "Het is niet zo dat élke aanval begint met roepen en woede en eindigt met huilen en verdriet. Integendeel: die emoties komen allemaal tegelijkertijd voor."
Het onderzoeksteam stelde wel vast dat bepaalde handelingen vaak hand in hand gaan. "Schreeuwen en schoppen komen meestal samen voor, net zoals gooien met voorwerpen en trekken en duwen. Ook huilen, zich op de grond laten vallen en troost zoeken hangen duidelijk samen", zegt dr. Potegal.
Maar hoe moet je nu omgaan met een kind dat een driftbui krijgt? "Je moet de 'woede val' vermijden, door niets te doen en de aanval zelf te laten wegebben", zeggen de auteurs.
"Driftbuien bereiken meestal snel hun hoogtepunt. Door vragen te stellen en hulp te bieden, maak je de opbouw naar die woedepiek alleen maar langer", vertelt dr. Green van de University of Connecticut.
"Op zo'n moment kunnen ze die informatie niet verwerken en al zeker niet antwoorden. Het is dus beter dat je hen negeert, want dan is het einde van de driftbui sneller in zicht", aldus dr. Green. (br.hln)
