Falco's terugblik deel 2 / 2

Dinsdag 26 december 2017

Falco's kerstboodschap 2017

Beste allemaal,

Ook als wolfhond heb je je momenten.

Die moet je niet uitvlakken, maar koesteren.

Door de kersttoespraak van de Grote Koning ben ik vanmiddag op zoek gegaan naar een groter wei.

Ik heb namelijk het hele jaar gezocht naar een breder ik door veel te eten en dat schijnt niet goed te zijn.

Je schijnt ook aan anderen te moeten denken.

Daarom heb ik de Kong met Costa gedeeld.

Het was wel een uurtje scheuren en trekken, maar het is mij gelukt. In één keer heb ik aan de wens van de Grote Koning voldaan. Minder breed geworden door alle inspanning en in een groter wei (het koninklijk huis schijnt soms woorden eigenaardig uit te spreken).

Ik heb Costa gevraagd volgende week even te bellen met Eikenhorst. Er lopen daar twee pauwen los rond, die ik graag wat opjaag. Schijnt koninklijk te zijn en je hebt er meer aan dan die Fipronil-loze kippen hier.

Ik heb met twee gespitste oren (ik kan niet op tegen die lange lellen van Costa) naar WA geluisterd. Hij kwam met een kerstboodschap. Mijn vrouwtje doet die altijd bij Albert Heijn en ik op het bospad. Wij hebben nu een Appie-kerstboom staan.

Hij staat boven op de bench van Kaytie, die af en toe benauwd naar boven kijkt, of-ie niet door het dak zakt.

Op de Eikenhorst hebben ze die dus niet. Kennelijk uitgeleend aan de Windsors.

Ik heb dus ogenblikken van bezinning. Gisteren vloog daardoor zomaar een kersttoespraak door mijn kop.

Dat heb ik gewoon in me. Noem het instinct.

Gezond bijna twee jaar worden en dat met die hele rotzooi hier samen mogen vieren is een allemachtig groot geschenk. Ik ben heel dankbaar, dat ik dat dit jaar heb mogen beleven. Niet net als de meeste honden kijk ik aan het einde van het jaar terug op de vele mooie momenten, dat ik botten tussen mijn kiezen kreeg, oud-ijzer boeren uit stond te blaffen, met Kaytie op muizenjacht ging en met Costa Formule-1 races hield. Ik kijk ook terug op momenten van verdriet en gemis. Want die waren er voor mijn twee vrouwen en mij zeker ook, wanneer er een muis ontsnapte, een bot werd ontvreemd, een Kong door midden ging of dat de bazin een pestbui had. Ook vergeet ik niet die twee keren, dat mijn wijfjes loops waren en ik niet voor kindekes mocht zorgdragen.

Ik denk ook terug aan de ontreddering, die ik zag in de tuin na een hevige storm en ik de takken niet allemaal in korte tijd kon wegslepen.

Dit zijn nu donkere dagen, maar ik heb geen beschutting thuis nodig, als ik buiten lekker bezig ben met Yoga tussen de blaadjes.

Even niets anders aan de kop dan straks staat er weer een bak eten voor me klaar en ga ik kijken naar de Top 20 leukste dierenmissers.

De buitenwereld roert zich toch wel achter de ruiten. Dat komt omdat mijn bazin vetbollen, pindakaaspotten en pinda’s neer hangt en zo veel ellende in de vogelwereld weet te voorkomen.

Ik noem dit een moedige aanzet tot o.a. de wederopbouw van de merel.

Ik heb mij vandaag afgevraagd ‘wie ben ik’. Nou, gewoon, een Tamaskan, een mix van diverse soorten, dus eigenlijk is mijn vraag ‘wie zijn wij?’

Er zitten heel veel verschillen in mij. Soms wil ik een slee trekken, soms wil ik bij de Vereniging Duitse Herders, soms wil ik huilen als een wolf.

Bij het trekken van een slee moet ik samenwerken met mede-trekkers en kan ik me niet terugtrekken. Bij een vereniging zou een verbindende functie aanwezig zijn, die aan het aftakelen is en als ik huil als een wolf leg ik geen contacten met bijvoorbeeld een geit.

Over geiten gesproken, het afgelopen jaar heb ik me reuze vermaakt met onze eigen geit Josephine.

Zij legt zeker geen verbindende functies tussen haar keuteltjes, die er uitkomen als ware zij gedraaid in een gehaktmolen.

Onze communicatie via de buiten-Wifi geeft fantastische duo-concerten van gemekker en geblaf. Dit geeft vast bij de buren open vensters. Wij twitteren daar niet bitter over.

Ik ben heel nieuwsgierig naar de wereld achter de hekken hier. Ik kan mij natuurlijk als vrijwilliger opgeven bij de stichting Hulphond. Ik ben alleen bang, dat ik teveel gemeenschappelijks zoek door veel te hard tegen iedereen op te springen.

Kan beter solliciteren bij de Vrouwen van Nu. Met mijn wolfsklauwen breien ze zo een foute kersttrui. Hoef ik ook niet te vrezen voor #MeToo. Ik val net als de geit op jongere blaadjes.

Op de vraag ‘wie ben ik’ zoek ik maar geen antwoord. Ik ben al breed genoeg en lig, speel, loop al in een ‘groter wei’.

Door overreding heb ik poot voor poot hier terrein gewonnen. Zo ben ik in die grotere wei terecht gekomen, waar eerst alleen de pony’s en de geit liepen.

Ik zal proberen ze komend jaar met rust te laten, want laat er geen misverstand over bestaan, dat we bij elkaar horen en ook zonder Wifi met elkaar verbonden zijn.

Ik ben als puppy geboren in een sluiswachtershuisje en leef nu in een groter verband. En daar moet ik het maar mee doen.

Ik wens jullie allen, waar jullie je ook bevinden en hoe jullie persoonlijke omstandigheden ook zijn, een heel prettig 2018!

Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 4 december 2017

Falco's Sinterklaas

Beste allemaal,

Er leeft bij mijn bazin een raar feest: Sinterklaas.

Normaal heb ik mijn oren gericht naar voren, achter en beneden, maar nu moet ik ook nog omhoog kijken. Er kan namelijk een Piet door de schoorsteen naar beneden komen donderen.

Er is hier in huis echter een probleem: er zijn twee schoorstenen.

1 en

2

Ik heb slechts één neus en daarvan mijn beklag gedaan.

Mijn bazin heeft een oplossing gezocht en gevonden.

Eergisteren stond er opeens in onze relax-oranje kamer een schoorsteenschacht. Piet had zeker geluidloze straalaandrijving (ideetje voor Lelystad?), want ik heb helemaal niet gehoord, dat er ‘s nachts een pakjeslanding heeft plaats gevonden.

Het ergste is nog, dat Kaytie het kennelijk wel heeft gehoord. Ik heb nu van beschaamd vertrouwen een deuk in mijn neus gekregen. Ook heb ik niet kunnen zien, wat iedereen bezig houdt, namelijk of Piet de juiste kleur wel op had.

In schoorsteen 1 had ik de roet laten zitten en in schoorsteen 2 had ik groene Slimey gestopt. Ik kan je wel verzekeren, dat ík toen wel groen op had.

Er was een pak voor mij, een pak voor Costa en een pakje voor Kaytie. Bij nader inzien geloof ik toch, dat Piet-Welke-Kleur-Dan-Ook toch door de roetschoorsteen is gekomen. Die pakken bovenop en voor het gat konden er helemaal niet doorheen! en ik vond de vloer ook niet meer zo schoon als een avond daarvoor. Mijn neus rook dwars door het papier en de troep er omheen, dat er iets eetbaars in zat. Geen angst dus voor gebreide sokken, mutsen en kerstverlichtingshalsbanden. Tegenwoordig word je als hond nauwelijks meer in je waarde gelaten.
Er zijn zelfs loopbanden voor ons, als we obesitas hebben doordat de baas te lui is om met het dikke lijf in de regen naar buiten te gaan.

Enfin, we hebben, schrik niet, twee dagen van die heerlijk riekende pakjes af moeten blijven, alvorens de aanval mocht beginnen. We zijn ons volledig te buiten gegaan.

Overheerlijk, die troep. Vernielzucht schuilt

nu eenmaal in ons honden.

Het vergt wel wat van je energie. We waren total-loss.

Piet heeft de vuilniszak met onze snippers echter niet meer opgehaald. Net zo slecht opgevoed als wij, denk ik.

Groeten van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 12:57 Reageer op dit bericht

Vrijdag 20 oktober 2017

Falco's herfst in 't Oosten

Beste volgers,

De seizoenen vliegen hier voorbij en de bladeren ook. Ik word met de dag ouder. Ik zie ze hier nu al weer voor de tweede keer in mijn leven vliegen.

Vanochtend ben ik eerst begonnen met eikels rapen. Dat doe ik de laatste weken iedere dag trouw na mijn vleesontbijt en verplichte plas- en je-weet-wel gang.

De eikels vallen en daar wacht ik op. Hoor ik “plok”, dan snel ik naar de getroffen plek, neem de eikel tussen mijn tanden en breng hem, waar-ie wezen moet: in het eikelkrat.

Dit is mijn oogst van hedenochtend. ‘t Is wel effe buffelen, maar dan heb je ook wat. Het is een eikel-mastjaar, maar vlaggen mag ik er niet tegen.

Kaytie haalt vervolgens de doppen eraf. Stom werk, maar ze moet ook wat te doen hebben. Al die eikels worden geregeld weggebracht naar van die luie stinkvarkens hier vlakbij. Die zitten in een Ecozorgboerderij en weten niet, dat ze als zoethoudertje mijn eikels krijgen om na een half jaar grotendeels als karbonades in een pan te gaan liggen looizuren. Ik doe dus best nuttig werk om de nodige essence aan de daaruit voortvloeiende maaltijden te geven.

Na gedane eikelarbeid is het goed rusten. We hebben hier herfstwellness. Je steekt daartoe je poten en buik geheel in het bladerdeeg en denkt daarbij slechts aan niets.

Als de zon dan ook nog op je kop wil schijnen is het welbevinden compleet.

Als het aan de overheid ligt is het vanaf 2019 de bedoeling, dat ook mijn kop eronder gaat. Dan komen hier namelijk te laag prijsvechters overheen.

Costa moet altijd bezig zijn en kan het niet laten om mij weer in beweging te zetten. Het is af en toe gewoon een nare meid. Ze gunt niemand rust. Die klacht hoor ik hier meer.

Ze wil altijd met me vechten om de Kong of bal tegen elke prijs. Ik denk, dat zij beter op haar plaats is bij Vliegveld Lelystad. Kan ze die Kong’s tegen de benen van die piloten aandouwen, zodat ze niet wegkomen.

Ze doet het ook goed in het kruiwagenvervoer. Kan zo een reisbureau beginnen. Heel goedkoop. Die vakantiegangers zijn bovendien zeker een jaar weg, als ze in een resort in Turkije willen zitten. Scheelt in de vervoersbewegingen en doen geen aanslag op de infrastructuur. All inclusive en wij houden het hier stil.

Ze kan met haar hele voorkomen zo het nieuwe kabinet in. Ideeën gestroomlijnd, alles opgepoetst, fel in de redevoering en zo druk, dat ze binnen vier jaar helemaal grijs is. Met haar instelling is het best mogelijk, dat ze voortijdig wordt afgezet. Stuur ik haar gewoon door naar Catalonië.

Ik pas dan wel op haar Kong en haar bankrekening. Een winkelhaak in de eerste en een gat in de tweede is vast niet te voorkomen.

Helaas moet ik voorlopig mijn bladerhopen met haar delen.

Ik leg me er gewoon bij neer.

Alleen is maar alleen.

Wordt het me allemaal te veel, dan meld ik mij bij de eekhoornopvang. Met deze staart laten ze me vast wel binnen.

Groeten van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 16:05 Reageer op dit bericht

Dinsdag 25 juli 2017

Falco's boomzaagdag

Beste allemaal,

Voor je rust moet je hier absoluut niet gaan wonen. Ik ben wel eens jaloers op een benchhond, die maar twee bomen nodig heeft: één om tegen aan te piesen en één om onder te poepen.

Vandaag was het boomzaag- en veel herriedag.

Met deze boom is het allemaal begonnen.

Een lariks, die de geest had gegeven. Hij was wel meer dan dertig meter hoog. Paste kennelijk niet meer in de groep en ja, dat weet je, dan moet je er uit.

Ze weten hier erg van wanten. Groot materieel rukte uit. Het leek wel de Zwarte Cross. ‘t Ging wel niet zo hard,

maar het liet z’n sporen wel na.

‘t Schijnt in de wereld van mijn bazin zo te zijn, dat als je het ene weer goed maakt, het andere fout gaat.

Het werd voor mij een hele dag “bench-hangen”. Was ik buiten geweest namelijk, dan had ik zulke sporen over mijn rug kunnen krijgen en dan maak ik een verkeerde indruk.

Ik ben nergens bang voor en daar was mijn bazin juist zo bang voor. Heel ingewikkeld allemaal.

Enfin, vanachter het raam kon ik zien, dat er af en toe een vent in de boom hing.

Met een kattenbak er onder. Altijd handig als je nodig moet.

En opeens stond de boom er niet meer. Ik zal hem missen. Ik kon altijd zo onopvallend achter hem zitten om wat te laten vallen.

Aan het eind van de middag mocht ik pas buiten gaan kijken, wat ze in de tuin en in mijn ziel hadden aangericht.

Even dacht ik, dat Kaytie onder een boom was verpletterd. Was heel goed geweest voor de muizenstand.

Muizen verlaten een zinkend schip en blijven beslist niet zitten onder een vallende boom. Kaytie kan nog niet mee doen aan
" De Slimste Hond ", denk ik.

Het neerhalen van een enkele tak had een ware ravage aan gericht op mijn speelveld.

Ik wist niet wat ik zag. Het was opeens wel heel snel herfst.

Dus ben ik meteen op onderzoek uit gegaan. ‘t Rook lekker vers. Ik ben gek op hout.

Met de kracht van 125 kilo per vierkante centimeter heb ik een stuk eiken gehakseld.

Die kracht heb ik van mijn wolvenkant.

Ik heb de veerkracht van de boom nog gemeten. ‘t Kon slechter.

Daarna heb ik het spel oerwoudje gedaan.

Bungeegejumpt op de grond.

Verstoppertje gespeeld.

Mij verdekt opgesteld.

M’n toilet gedaan.

En liggen peinzen, dat het leven hier zo slecht nog niet is.

Ik zie namelijk tussen de bomen het bos weer. Gelukkig heb ik er meer dan twee.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 25 juni 2017

Falco en het vreemde weer

Beste Bloggers,

Donderdagavond ontstond hier boven in de lucht iets heel vreemds.

Er hingen ineens darmachtig gevormde watten boven mijn wolvenkop.

Ik moest snel naar binnen van de bazin. Ze heeft de touwtjes soms goed in handen. (Denkt ze) De 25% wolf die in mij zat vond het ook verstandig om een schuilplaats op te zoeken.

Het was trouwens daarvoor al de hele dag knap heet buiten. De krul van mijn staart kon ik er af en toe niet eens meer in houden.

Zeker niet, toen ik ook nog een ganzennek moest opeten. In mijn staart zat toen waarschijnlijk die 25% Duitse herder.

Vreemd, hoor, als je zo’n mengelmoes in je hebt. Het kan dan alle kanten op gaan. Die 50% poolhond in me had het met de hitte best moeilijk. Dat werd dus veel hijgen, weinig rennen en rustig liggen.

Ik heb me maar getroost door te beseffen, dat rennen voor een slee waarschijnlijk ook veel gehijg geeft, al is het bar koud.

Uit die vreemde wolkengezwellen boven het dak kwam, nadat we veilig binnen waren, een enorm donker geluid. Kaytie schrok zich lam. Ze begon te hijgen en te trillen. Dat verschijnsel had ik nog nooit eerder bij die meid gezien. Costa en ik bleven (natuurlijk) kalm en zaten haar met stomme verbazing aan te kijken.

Tussen het lawaai en ons zat toch een dak. Niks dus om je druk over te maken. Kaytie had daar kennelijk andere ideeën over.

Door de ramen in de woonkamer was te zien, dat iemand, denk ik, druk bezig was met een lasergun. Dat ding moet zeker enige malen van grote hoogte op de grond zijn gevallen, want het gedreun was zeer heftig. Het knetterde zelfs. Zeker de stekker van het apparaat er niet op tijd uitgetrokken.

Ik kon me niet herinneren, dat er op ons weerbord buiten iets stond over extra licht en veel gedreun.

Toen alles achter de rug was bleek het touwtje allen maar nat. We hebben dus gewoon een flinke bui regen gehad. De brandlucht, die van de Lemelerberg kwam, zal wel een andere oorzaak hebben gehad.

Ik heb toch maar een eigen ontwerp voor een completer weerbord gemaakt:

Staart droog
Staart nat
Staart slingert
Staart wit
Staart stijf
Staart zonder krul
Staart in brand
Staart weg

zon of ik ben pas wakker
regen of ik heb gezwommen
wind of er komt een bekende aan
sneeuw of de verf was nog nat
vorst of ik zie een vijand
erg heet of ik krijg op m’n donder
ingeslagen bliksem of te dicht bij barbecue
dat zou erg zijn

Bij nader inzien is het wel ongemakkelijk om dat bord met eigen staart op te hangen.

Na het rare weer heb ik mijn speeltjes gecontroleerd op eventuele schade. Dat moet namelijk voor de verzekering. Mijn voetbal was niet heftiger aan flarden dan toen Costa hem had gemold.

Ook de muizenluchten zaten nog in de houtwal.

Ik heb Kaytie geadviseerd even rust te nemen op het bankje. Kon ze zien, dat de wereld echt niet veranderd was.

De kevers zaten nog in de buxus.

Dat was jammer.

De vissen nog in de vijver. De stand van het vijverwater houd ik trouwens bij. Is die te hoog, dan drink ik, is die te laag, dan weet ik ook wat mij te doen staat.

Er lagen wel overal takjes op de paden. Die heb ik vakkundig weggeknauwd. Transport met klef weer is niet aan te bevelen.

De planten waren ook niet meer te droog. Die konden er weer een dagje tegen.

De greppels stonden niet vol water. Geen koe trouwens te zien. Communicatie met de buren was dus uitgesloten.

Dus: sein meester! De verzekeringsmaatschappij kan weer blij zijn. We zijn er allemaal heelhuids doorheen gerold!

Poot van Falco!

Geschreven door Falco de Tamaskan om 15:52 Reageer op dit bericht

Zondag 18 juni 2017

Excuus van Falco deel 1 / 2

Beste Bloggers,

Ja, het is inderdaad een tijd geleden, dat ik iets van me heb laten horen en nee, ik maak niet veel mee wat het vertellen waard is.

Ik kan namelijk ook niet alles gaan vertellen. Dan krijgen jullie waarschijnlijk een verkeerd beeld van mij en dat kan ik mijn ras niet aan doen.

Het zou mensen kunnen afschrikken om een puppy aan te schaffen als ik bijvoorbeeld vertel, dat ik iedere morgen eerst naar de schuur loop om te kijken wat voor weer het wordt.

Vandaag hing het touwtje droog. Dan weet ik, dat ik me niet erg hoef in te spannen.

Handig zo’n weermeter. Hebben ze hier allemaal. Hoef ik niet eerst naar Buienradar te kijken. Ik doe net als de boeren hier. Kijk naar het touwtje en dan naar de lucht. Door die twee te combineren word ik een aardige weerwolf.

Vanochtend heb ik met Costa sporen gevolgd richting rattenval. Ik kan eigenlijk niet vertellen, dat ik gisteren samen met Kaytie een hele grote bruine rat in de val zag en dat wij hem beiden op weg naar de hemel wilden helpen.
Onze begeleidingspassie daarin is dan niet te stoppen, ook niet als de bazin er tussen komt. Die krijst dan harder dan die rat.

Heel dom. Op de één of andere wijze stimuleert dat onze instincten. Helaas werd de kooi met een giek verwijderd, rat verdronken (of dat soms hartelijk is) en in de groene kliko geworpen. Hoop, dat Petrus daarin ook spreekuur heeft.

Dit kan ik toch eigenlijk niet in mijn blog vertellen?

Ook niet, dat ik bij het achterna zitten van die rat een avond daarvoor een plant een andere vormgeving heb gegeven.

Nu is het een padbedekker geworden. Falco’s grote tuinverbouwing zou mij goed kunnen gebruiken.

Moeder Marie vond dit ook al niet goed.

Moet ik verhalen over haar uiterlijk bij het zien van een ineens zeer luchtig varken?

Had ik slechts mijn Kong op laten stuiteren. “Plok” en de speklaag bleek te dun.

Waarom krijg ik dan zo’n ding? (Bij onheil kijk ik doodgemoedereerd opeens een andere kant op. Noemen ze strategie)

Moet ik dan ook gaan vertellen, dat ik altijd op muizenjacht ben? Kaytie helpt ze met één kaakklem tot de hemelpoort. Ik speel liever met ze en rol er als een deegroller overheen.

Doe ik ook met jonge vogels. Hap ik liefdevol uit de lucht, als ze vliegles krijgen. Wij krijgen hier in Overijssel in de nabije toekomst veel overlast door vliegveld Lelystad. Dan is het toch prima, dat ik hier het luchtruim controleer?

Helaas blijken die jonge vogels niet tegen mijn gebit te kunnen en van de binnenkant van mijn bek schijnen ze veel stress te krijgen. Als ik ze dan een likje geef en er over heen rol kunnen ze zo als pannenkoek in de pan. Moet ik dat dan ook gaan vertellen?

Gisteren vloog-ie nog.

Ik noem dit gedrag spelbederf.

Van de jonge kwarteltjes Speedy en Concalez blijf ik af. Die zijn eigen. Bovendien hebben ze scherpe bewaking van pa en moe. Geert Wilders kan daar jaloers op zijn, want ze zijn heel betrouwbaar.

Moet ik ook vertellen, dat ik de geit altijd haar hok in jaag?

Moet ze dat geitenpaleis ook maar niet af tuigen. Hier is geen renovatie meer mogelijk, slechts wederopbouw.

Ze zijn hier altijd bezig. Nu weer met de beukenhagen. Is het dan zo gek, dat wij honden ons hier zelf lopen te vermaken?

Kaytie ondermijnt banken met haar zoektocht naar ongedierte. Volgens mij niet erg. Hoef je niet meer op te staan, glij je er zo weer aan één kant vanaf.

Costa gebruikt banken als loerplaats. Ze loert dan op mij. Moet ik dan gaan vertellen, dat ze altijd met de bal op mij inbeukt?

Dat geloer op mij doet ze overal. Ik kom misschien in aanmerking voor plaatsing op de lijst van bedreigde diersoorten. (Subsidiemogelijkheden!)

Sta ik te plassen, begluurt ze me ook. Doe ik er gewoon extra lang over.

Ik moet van haar de bal ook altijd pakken. Dat noemen ze ‘samen optrekken’. Wacht maar. In een familie-opstelling komt zij er zeker niet goed uit.

Sinds ik groot ben wil ze Kaytie verdrijven. Ze vindt me kennelijk de moeite waard om voor me te vechten. Met z’n 3-en buiten is er dus niet meer bij. Zeer stom van haar. Nu kan ze af en toe jaloers door het raam naar ons staan kijken.

Hoe wij huishouden in de voortuin.

Ik heb al tegen Kaytie gezegd, dat zij in de leer moet bij die stierenvechter en goed uitkijken moet gaan leren bij die stokstaartjes. Die dingen hangen hier niet voor niets aan de muur.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 16:01 Reageer op dit bericht

Zondag 18 juni 2017

Excuus van Falco deel 2 / 2

Enfin, ik kan Costa wel aan. Ze durft in ieder geval van mij niets af te pakken.

Als ik haar zat ben, ga ik er gewoon bij liggen. Een knappe, die mij dan overeind krijgt.

Jullie zien: weinig nieuws hier.

Het wordt vandaag heel heet. Gelukkig is er water.

Ik moet de bak wel delen met Costa, dat mag. Ik hoop nog altijd op een romance, ondanks al die ruwe dates.

Ik geef de helft van mijn kinderen wel Ritalin.

Als het nog warmer wordt ga ik lekker tukken onder de airco in huis. De ene keer met Kaytie,

de andere keer met Costa.

Ik zal maar niet vertellen, dat ik dan soms zachte scheetjes laat, die niet zouden misruiken in een varkensstal.

Vanuit hier de groeten, ook van Costa

en van Kaytie

en van de tuin!

Geschreven door Falco de Tamaskan om 16:01 Reageer op dit bericht

Zondag 9 april 2017

Falco de Tuintam deel 1 / 2

Beste allemaal,

Jullie hebben een tijdje niets van me gehoord. Ik zat nogal in de verharing. Je bent dan niet op z’n mooist en jullie oog wil ook wat.

Dit is een pluk van m’n lijf. Even rollen in een dooie muis en je laat een haarstuk achter. Je draait je kont nog niet om of een vogel pikt een snavel vol van je ouwe jas om er een nest van te bouwen. Net drones met een dichtbij-camera. Je ziet ze niet en zo landen ze achter je.

Ik hou van tuinieren. Ik sta hier midden tussen de planten te verticuteren. Ik houd de aarde luchtig met mijn nagels en pluk groen en bloem om mijn maagflora bio op te vrolijken.

In het bos doe ik dat ook, alleen wat heftiger. Het is daar ook niet goed aangeveegd.

Ik hark daar stevig en grondig na het ledigen van m’n blaas.

Ik tank daartoe water uit mijn eigen vijver.

En kan daardoor de planten beter water geven.

Daar is mijn bazin niet zo blij mee. Ik pies het liefst tegen heggen. Ze klaagt er over, dat vooral de buxushagen bruin worden. Onzin. Er is veel zon geweest. Ook op de hoeken.

(Haar neus is nu ook bruin en dat komt echt niet door mijn bronwater)

Er lopen hier nu eenmaal twee teven rond, die van mij verwachten, dat ik me als man gedraag en daar hoort het uitzetten van mijn vlaggen bij. Als de koning eerdaags jarig is, is iedereen er blij mee.

Ik ben vaak echt nuttig bezig. Sleep dagelijks vrachten hout het terrein op en haksel de lange stukken, indien ik dat nodig vind.

Vooral die kleine stukjes doen het goed in de grasmaaier. Het knalt dan alsof er weer een ree op de Lemelerberg wordt afgeschoten.

Die berg is trouwens mijn achtertuin. Ik mag daar niet los en dat is natuurlijk raar, als een ree wordt neergehaald en ik daar eerst niet achter aan mag. Ik ruik ze altijd overal. Ik ben gek op miljoenenjacht.

Ik loop daar over het reeënpad en dat is op

zich al illegaal.

Maar ja, de kortste weg naar huis, hè? Die reetjes hebben vast ook geen bril op. Zouden ze hier niet lopen.

Op de berg lees ik samen met Costa de krant.

Je moet het nieuws nu eenmaal bijhouden. Wie heeft er gelopen, wie heeft er het lef gehad er iets achter te laten, wie ruikt er erg lekker.

Soms is het zo lekker, dat ik geen afscheid kan nemen. (En die idioot aan de andere kant maar trekken)

Laatst tilde ik m’n poot op en tja, daar lag-ie....

Ik heb wel even gekeken, of er geen boswachter aan kwam.

De kust leek veilig.

Zowel links als rechts.

In observeren ben ik overigens erg goed. Daar neem ik gewoon mijn moment voor. Vooral in de zandverstuiving zit het lekker. Geen gezeur aan je kont van takjes en stijve hei.

Je kunt dan leuke objecten, die je van verre ziet, naderhand van dichtbij gaan bekijken. Gisteren barstte het van de krentenbomen, die in bloei staan.

Waarom ze zo heten, weet ik niet. Ik heb geen krent gezien.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 18:30 Reageer op dit bericht

Zondag 9 april 2017

Falco de Tuintam deel 2 / 2

Thuis kan ik bij dit bankje het halve terrein goed overzien. Als ik bejaard ben, plant ik hier wat geraniums.

Ik houd ook de bijenstand scherp in de gaten. Ik heb vast honing aan mijn kont, want ik zie ze tegenwoordig overal om me heen.

Ik heb er een harde kop in of het hier ooit wel eens bij-vrij wordt. Bovendien is het hier vaak hommeles. Die komen letterlijk uit de grond.

Fantastisch om daar mijn poot op te zetten.

Moet Costa niet in de buurt zijn. Die begint altijd een bal in me te douwen. Alles wat Costa doet is wild en woest.

Ik probeer haar vaak te paaien.

Om één momentje rust te hebben, voordat ze weer losbarst. Ik noem haar Erdo Gans. Altijd provoceren.

In het bos is zij juist rustiger. Ik trek als een bezetene aan de lijn om verderop te kunnen lopen, maar zij wenst buiten de poort opeens het dametje te zijn. Niet achter het wild aan, gezeglijk zijn. Je wordt er soms misselijk van. (Neem ik maar weer een pluk grassprieten) Ik ben van plan mee te doen aan Boer zoekt Vrouw. Ik boer hier goed. Daar kan Yvon Jaspers geen bezwaar tegen maken. Ook kan ik aantonen, dat ik geen gelegenheid heb om buiten de poort mijn geluk te zoeken. Ik word daar altijd aan het lijntje gehouden. Met zo’n knappe kop, die ik heb,

krijg ik vast een bench vol brieven. Een week met drie vrouwen moet toppie zijn. Ik hijg al bij het idee van het keuzemoment!

Als we na een lange wandeling weer bijna thuis zijn en door de bomen ons huizenpark weer zien,

moeten we netjes aan de kant van de weg gaan zitten.

Costa doet dat natuurlijk wel en ik niet. Ik

ben gewoon een
dwarsligger

Altijd weer blij, dat ik thuis mijn vermoeide lijf weer onder de aarde kan laten gooien door dat eeuwig naar muizen op jacht zijnde wit op zwart geval. Of zwart op wit geval. Ik weet het ook niet meer precies. Ik ben nog moe van het anderhalf uur lijntrekken.

Prettige dag verder,

poot van Falco

en een tulpje uit mijn tuin.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 17:54 Reageer op dit bericht

Dinsdag 21 februari 2017

Falco heeft geen tantes meer

Ik heb een straf weekje achter de rug.

Laat ik beginnen met te zeggen, dat ik geen tante Costa en tante Kaytie meer wil zeggen.

Voortaan a.u.b. zonder tante er voor. Ik leg het even uit.

Het begon een paar weken geleden al. Costa en Kaytie, toen nog tantes, deden veel vaker dan anders een plasje.

En elke dag begon dat lekkerder te ruiken. Zien doen, doet doen, dus ik begon zelf ook steeds tegen meerdere obstakels mijn achterpoot op te tillen.

Heggen, kliko’s, hekken, bloempotten, alles kreeg een spriets. Zelfs binnen in huis gaf ik een keer de tafelpoot water.

Mijn bazin was toen helemaal niet aardig tegen mij. Dom, hoor. Ze had helemaal geen begrip voor mijn ontwikkeling als man, althans niet binnenshuis.

De tantes deden steeds vreemder tegen me, één kreeg een badpak aan (was zeker ook aan het sprietsen)

en de ander begon tegen me aan te flemen.

Zo lief was ze nog nooit tegen me geweest.

Ik verloor er helemaal mijn eetlust door.

Kwam door die indringende geuren, die mijn neus bereikten.

Ik was gewoon mezelf niet meer.

Ik werd verleid dingen te doen, die ik nog nooit had gedaan.

Zo maar ineens wilde ik de dames onder mij hebben.

Dat mocht dus niet.

Vandaar dat badpak van Costa

en die

bench van
Kaytie

Ik vond er geen barst aan.

Moest ook nog mijn tuig de hele dag om. Konden ze me los trekken, werd er gezegd. Alsof ik een tanker op een zandbank was.

Ik heb vijf dagen lang nog nooit zoveel keren in bloembakken en op vensterbanken gestaan. Ik mocht namelijk niet meer gelijk met de twee dames uit.

Ik kreeg het er af en toe heel warm van tussen de opkomende krokussen.

Heb nog geprobeerd door dubbel glas heen te komen.

En door deuren.

Costa probeerde dat aan de ene kant en ik aan de andere. Vandaar die stoel op de plek, waar hij anders nooit staat.

Ik heb af en toe gehuild als een echte wolf, als ik niet samen met een dame mee uit mocht. De buren wonen op vijfhonderd meter en een kilometer afstand, dus die hebben geboft!

‘s Nachts lag ik letterlijk bekaf in mijn bench naast die van Costa. Kon ik haar goed in de gaten houden en hoefde ik niet te huilen. Er kon geen geflipte reu het vaderschap komen aanbieden.

Met al die barrières, die voor mij werden opgeworpen is het begrijpelijk, dat ik over negen weken geen kroost kan gaan verwelkomen.

Jammer, volgende keer beter. Al moet gezegd worden, dat ik eigenlijk te goed ben voor die dames hier.

Wereldwijd staan er vast knappe Tamaskaanse wijfjes op nageslacht van mij te wachten. Mijn staart is toch geweldig!

Vandaag ben ik weer gaan eten, kilo’s lichter, maar die vreet ik er wel weer aan.

Ik voel me weer scharrelkiplekker!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 28 januari 2017

Falco 1 jaar

Hoi,

Zo lig je nog met een serieuze blik in de luiers

en zo ben je vrolijk een jaar!

Ik heb een ballon gekregen, daar heb je wat aan. (Waar blijft mijn vleesbot????)

Lig je daarop te wachten in de keuken en al wat er komt, geen vleesbot!

Ook in de sneeuw ligt er niks voor mij verstopt.

Krijg je ook nog een belachelijke strik om.

Vrouwtje, wat dacht je van een taart met in het midden 1 vleesbot????

Ik doe mijn ogen stijf dicht. Zie ik een kluif, die er niet is. Hangt er ook nog een poes met cupcake en 1 jaar om mijn nek!!!!

Ook bij deze deur kan er nog geen botje af.

Ik heb het idee, dat ze verwachten, dat ik de hele dag met honger in de versierselen ga.

Ik wil een vleesbot! Ik zit er voor!

Ik wacht.

Eindelijk, daar is-ie!

Ik moet nu kauwen. Voor je het weet zit mijn verjaardag weer achter mijn kiezen.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 15:43 Reageer op dit bericht

Zaterdag 7 januari 2017

Falco en de sneeuw deel 1 / 2

Hoi,

Mijn hondenhart sloeg meteen over, toen ik buiten kwam en die nieuwe witte vloerbedekking er lag.

“Dat is nou sneeuw”, dacht ik: “Dat heeft mama Ylva ons verteld, toen we bij haar lagen te lebberen en zij ons voorlichting gaf.”

Ik weet het nog goed, ik lag in mijn blauwe bandje te genieten van die zoete melk.

De sneeuw zou net zo wit zijn als haar melk, fluisterde ze toen.

En daar lag het dan, de sneeuw, op mijn grasveldje....

Ik moest van de zenuwen direct plassen. Wist ik veel, dat het tapijt op die plaats gelijk vergeelde met in het midden een verbrand gat.

Ik keek mijn pool-ogen uit, toen ik verder liep.

Minder leuk detail was, dat de berg met ponykeutels was bevroren. Ik probeer er altijd stiekem in het voorbijgaan één te stelen, maar nu zat die verrekte keutel, die ik in de smiezen had, vast.

Het grindpad naar de pony’s lag helemaal verstijfd. Normaal rolt er van alles onder mijn poten door. Nu was het hobbelen geblazen.

Daar was mijn vriendin Roos. Even begroeten. “Buurvrouw, heb jij ook sneeuw?”

Ze keek me nogal stom aan. Kon ik weten, dat Shetlanders zich in de sneeuw net zo goed voelen als een wolf of poolhond in het Hoge Noorden.

Ik kon merken, dat tante Costa, als halve Belg, niet zo veel op had met sneeuw. Zij loopt in alle omstandigheden alleen maar met een bal, klem in de bek.

Geen bal soms aan, aan die tante.

Ze verwisselt nog wel eens van kleur, maar dat is dan ook alles. Ze daagt me altijd uit om die bal te pakken. No way dit keer.

Ik ging lekker even in de sneeuw liggen dromen van een grote slee. Ingespannen is het leuk om die te trekken (dat had mam Ylva ook verteld) en als er mensen in zitten kun je er ook zeer aangenaam achter aan rennen.

Daar schijnt Drs. P. een liedje over te hebben gezongen.

Ik besloot, na mijn moment van zelfreflectie (InSync en vol Mindfullness) tante Costa op te jagen, het bospad in, in een wedstrijdje om het hardst, met Drs. P. en die slee nog in mijn achterkop.

Tante Kaytie probeerde ons zeer fanatiek bij te houden, staart omhoog, ze kan best hard, maar ze heeft de onhebbelijkheid meteen te stoppen, als ze een muis ruikt.

Dus maar hard terug. Kijken, of ik assistentie kon verlenen.

Kom ik aan de overkant tante Costa weer tegen. Ze was chagrijnig, omdat ik niet met haar wilde ballen. Zeer vermoeiend, zo’n gedreven vriendin.

Ik weet dan altijd, wat er komen gaat. Mij ophitsen en een fel partijtje bekvechten beginnen, alsof ik van mijn tandsteen af moet. Had ik dus even geen zin in.

Ze bleef maar jennen en probeerde mij in de poten te krijgen.

Nou, dan ga je maar. Gebit tonen heb ik op de puppycursus geleerd en dat staat erg leuk als je het hogerop zoekt.

Tante begon er steeds lelijker uit te zien. Als ze zo doorgaat eindigt ze nog als een oude vrijster in een asielhok.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 7 januari 2017

Falco en de sneeuw deel 2 / 2

Zeg nou zelf, dat is toch geen Doutzen-Kroes-blik. Ik heb haar aangeraden een face-lift te nemen en haar wangen op te vullen met een paar muizen.

Overigens, Ik overweeg met mijn gebit naar een casting-bureau te gaan. Kan ik misschien in een tandpastareclame of in een Hollywood horrorfilm als weerwolf.

Onze gevechten duren nooit zo lang. Loeren op elkaar is veel comfortabeler. Het is altijd weer spannend, wie als eerste wegstuift.

Ik kan ook net doen, alsof ik het druk heb met iets anders. Dat heet negeren of misleiden.. Ik geloof, dat mijn tante hier alle ballen had verzameld.

(En dan nu zijn we al weer toe aan de derde bal...) Ze kan zo bij de Lotto gaan solliciteren.

Ze houdt ook altijd mijn andere tante in de gaten. Die mag ook geen stap verkeerd doen. Ze denkt, dat ze moeder overste is, maar dat klopt niet, want ze wil altijd bovenop.

Ik kan lekker met tante Kaytie graven. Kunnen we aan de muizen-tapas. Het zijn voor haar hele bekvullingen en voor mij hapjes van niks. Maar goed, het is leuk, dat zij het meeste graafwerk doet en ik dan kan liggen wachten tot er een muis ergens anders uit de grond komt of tussen haar poten doorrent, linea recta mijn lege bek in. Sublieme strategie gebleken.

Spannend hoor, die vlugge saté’tjes en ze hebben ook zulke aandoenlijke koppies. Ik ben wel verplicht mee te doen aan de jacht, anders zitten ze straks in huis mijn beloningsbrokken aan te vreten.

Ook moet ik het bos in de gaten houden en mijn geurvlaggen uitzetten (ik heb inmiddels een eigen geurlijn) om de vossen van het kippenhok af te houden. Zo heb ik hier mijn taken. Je moet jezelf ook een beetje onmisbaar maken en daarom blaf ik ook nog af en toe onverlaten uit. Ik word steeds beter in mijn bas. Huilen kan ik ook. dan zoek ik contact met mijn bazin of de maan. Mijn bazin loeit wel eens terug, de maan niet.

Ik moet niet alleen het bos aan de overkant in de gaten blijven houden. Ook de weg. Komt er niks van links, dan komt er wel weer wat van rechts. Zo train ik mijn nekspieren.

Ik lig nog maar aan het begin van mijn hondenbaan. Misschien win ik nog eens de Staatsloterij. Dan koop ik alle grond hier omheen en zestig reeën.

Kan ik de hele dag achter ze aan racen met de wetenschap, dat ze niet echt aan mij kunnen ontsnappen. Vang ik ze vandaag niet, dan spring ik er morgen wel één omver. Je moet kunnen blijven dromen. In de sneeuw

of stil op mijn kussen...

Allemaal een goed jaar. Het zal mij wel lukken!

Poot van Falco

P.S. Ik ga vooruit. Ik kan mijn tante Costa nu, als ik vol in mijn snelheid lig, inhalen. Vind ik erg knap van mezelf. Ik wens iedereen in 2017 ook zo’n voortgang toe.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 december 2016

Falco's 'foute' kerstverhaal deel 1 / 2

Hoi,

Nauwelijks tijd gehad om iets van me te laten horen. Er gebeurt hier altijd zoveel.

Mijn vrouwtje had een nieuw tuig voor me gekocht. Had van mij echt niet gehoeven. Ik heb een hekel aan al dat verband om mijn lijf. Ik loop liever in natura rond.

De bazin schijnt het niet prettig te vinden, als ik trek. Maar wat denkt ze nou eigenlijk? Ik ben voor de helft een sledehond en moet gewoon aan mijn conditie werken.

Nieuw tuig dus, met de aansluiting voor de riem van voren! Zie je het voor je? Nou, ik dus liever niet. Trek ik, dan kom ik schuin te liggen en zie ik weer alles, wat ik net daarvoor ook al heb gezien.

Krijg je zo’n onbestendig déjà vu gevoel van.

We lopen dus in het bos met dat foute tuig. Na een kilometer scheef te hebben gelegen, dacht het vrouwtje kennelijk, dat ik voorgoed geremd was. Ze deed de riem weer op mijn rug vast. Klinkt er een schot van rechts.

Jachtseizoen. Die schoten doen me niks, die hoor ik regelmatig.

Komen er toch opeens twee reeën met een rotgang voor mijn snoet langs!

Die jagers hadden gemist. Nu was het mijn beurt. Tenslotte ben ik voor 25% hongerige wolf. Bazin heeft het gered door een boom te omklemmen, maar ik moet van haar laten weten, dat haar linkerarm iets langer is geworden en

dat ze mij erg ongehoorzaam in mijn instincten vindt. Dat zigzaggen met mijn neus op het spoor nadat ze de boom weer had losgelaten, beviel haar ook niet echt. Ruiken mag wel, maar niet met een snelheid van een kart-racer.

We waren dus weer snel thuis.

Alles is anders de laatste tijd. Er is van alles binnen de hekken gesjouwd. Ik schijn niets goed meer te kunnen doen, want er is veel op mij gemopperd. Ik hou gewoon niet van verandering. Het was hier net Rob’s grote tuinverbouwing.

Er stond opeens een boom. Die heb ik twee keer omgegooid. Nu is hij zwaar verankerd en toch mag ik er niet tegen aan piesen.

Er was ook opeens een pinguïn. Het vroor niet eens! Ze hebben hem ook maar hoog gezet. Ik wilde hem het hele terrein laten zien. We hadden nog geen ijsschotsen in de vijver, maar gaat het vriezen, dan douw ik hem alsnog een wak in. Als halve poolhond weet ik gewoon, dat die beesten het gauw te warm hebben.

In de bloembak belandden zomaar een eekhoorn en iets wat voor een hert moest doorgaan. Ze hadden een soort acné op hun huid. Het stomme van alles was, dat die rare pukkels nog licht gaven ook. Alsof je met zo’n huidafwijking te koop moet lopen. Ik was maar onopvallend in het bos gebleven.

Toen er ook nog een boom in huis werd neergezet heb ik toch maar even aan tante Costa gevraagd, wat er nou toch allemaal aan de hand was. “Het wordt Kerst”, zei ze. “Dat betekent allemaal lichtjes, groen, rood, wit en de mensen gedragen zich dan anders”.

Nou, tante Costa ook. Die kwam ook al helemaal in hoger sferen!

Buiten zag het er ook zo langzamerhand nogal rood uit.

Ik heb toen besloten me maar helemaal niets aan te trekken van al die veranderingen en tante Costa maar af te tuigen in plaats van de kerstboom.

Toen ik met haar zo aan het bekvechten was overviel me ineens het ultieme kerstgevoel.

Ik besloot een kerststal te gaan bouwen.

Stuk voor stuk heb ik uit de hoge houtwallen stokken gesleept, met veel passie.

Helaas heb ik een stok door het glas van de broeikas heen (en weer) gemaaid. Stond even in de weg. Was gewoon niet hufterproef.

Soms lopen de dingen nou eenmaal wat anders. (En fout)

Van die stal is dus niets terecht gekomen. Elke keer werd ik ook nog door mijn twee tantes gedwarsboomd. Vrouwen mag je wel terecht wijzen, maar niet aan- of opvreten.

Binnen kon ik ook mijn kont niet keren. Die staande ganzenpaté’s waren niet voor mijn consumptie geschikt

en buiten was men ook niet van plan de kippen los te laten voor mijn broodnodige beweging en goede maagvulling.

Misschien moet ik Wakker Dier maar eens gaan bellen, dat die beesten altijd in detentie zitten. ‘s Nachts is een bench best comfortabel, overdag moet je de poten zo ver mogelijk kunnen strekken.

Ik heb dit echt niet gedaan, hoor! (Iemand was me voor)

En, vrouwtje, kijk! Ik mol echt geen herten. Daar heb ik tante Costa voor... (Die meid kan rennen!)

Vanwege mijn wilde gedrag en mijn scherpe wolfsklauwen, waarmee ik in een foute kersttrui ben blijven hangen, met fatale afloop, heeft men vandaag getracht mij de ware kerstgedachte bij te brengen.

Ik moest heel netjes gaan zitten, kreeg een aureool boven mijn kop en een boomkleed om mijn lijf. (Hoe verzint ze het)

Tante Costa heeft me echt uit staan lachen.

Ik moest blijven zitten, héél rustig, tot ik zou begrijpen, waar de Kerst over ging, over het geboren worden van een biologisch vaderloos kindje, dat de wereld moest verbinden, lief zijn voor elkaar, denken aan arme kindertjes, eenzame hondjes, hertjes die gedood worden om in de supermarkt te gaan liggen, eekhoorntjes met pukkeltjes, mislukte kerststalletjes, geen vaste bench- of verblijfplaats, kapotte ruit in de broeikas, gezelligheid thuis, vrede op aarde. Is dat laatste dan alleen met Kerst?

“Je denkt te diep door”, zei Kaytie: “Als het altijd vrede was, zou je ook niet Kerst hoeven te vieren. Dan is het elke dag Kerst.”

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 december 2016

Falco's 'foute' kerstverhaal deel 2 / 2

Toen zette tante Costa de aanval in, vrouwtje had alleen mijn boomkleed nog vast en ik ontkwam met dat engelding nog op. Helaas is het mij daarna ontvallen.

Ik zal beloven hem in gedachte af en toe op te hebben.

(En soms te lopen met de stok van Jozef)

(En tante Costa als Maria te behandelen)

(Ik hoop alleen niet op een onbevlekte ontvangenis)

(En tante Kaytie’s gevangen muizen niet in één keer op te eten)

(En de boom de boom te laten)

Een fantastische kerst met alles en iedereen, waar je van houdt!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 20 november 2016

Falco's eerste (puberale) herfst deel 1 / 2

Tijd niets gehoord, hè? Dat komt, ik heb het druk. Er is hier altijd wel wat te doen.

Neem nou vanmorgen. Wind, bladeren en dan zie ik ineens een verschoven bloempot.

Die heeft dan de keuze, òf weer terug op zijn plek, òf hij gaat met mij mee.

Mijn bazin vond de uitkomst droevig.

Stom, natuurlijk, want ze weet, dat een Tamaskan er niet tegen kan, als hij buiten komt en er is iets veranderd.

Ik moet dan gaan zitten van haar en ze spreekt me dan toe.

Ik doe dan gewoon mijn ogen dicht. Zie ik niets, dat me niet bevalt en zeker niet haar gemene blik.

Ze vindt me een puber. Je moet weten, dat ik gisteren voor het eerst mijn poot heb opgetild! Ik zet het maar even dik, want dit is toch wel een mijlpaal.

Dat vond ze, geloof ik, wel leuk, maar niet, dat ik even later ook mijn poot heb opgetild tegen een stoelpoot, waar haar jas aan hing.

De jas heb ik trouwens helemaal niet geraakt, wel de vloer. Ik kon niet aankomen met de smoes, dat ik het niet op kon houden. Ze weet, dat ik dat een hele dag kan. Als ze mij meeneemt, dan pies ik pas als ik weer terug ben op eigen terrein. Ik zou zeggen: netter kan niet.

Zeg nou zelf, je bent jong en je wilt wat en dan lopen hier ook nog eens twee teven rond. Ze zijn wel niet loops, maar toch: oefening baart kunst.

Helaas heeft tante Costa nog niet gezegd: “Spring maar achter op bij mij”.

Vanochtend heb ik dat toch maar even wèl gedaan. Laat ze namelijk de bal los en kan ik hem pakken.

Tenminste, dat is de bedoeling.

Ze geeft me echter niet veel ruimte en moet ik weer iets anders verzinnen.

Resetten en doordouwen!

Die meid is ook zo snel...

Even slijmen en als dat ook niet lukt, ga ik maar met tante Kaytie op rooftocht.

Eerst bij het kippenhok muizen ruimen. Gevaarlijk karwei tegenwoordig. Je zult maar vogelgriep oplopen.

Vervolgens opgravingen doen bij de houtwallen. Die egels zitten heel diep. Als ik hard bijt hoef ik mijn lippen niet te laten fillen.

Mijn tactiek is: eerst de hele kop er in, Plaats bepalen.

Dan zakken met de hele handel en geduld hebben.

Vandaag leverde het niets op. Mijn tantes begonnen te drammen, dat ik mee moest.

Dat ouwe kreng links had die verrekte rooie bal nog en ik moest het doen met een aangevreten bal, die er uit zag alsof-ie drie dagen in de sneeuw had gelegen.

Daar wil ik dus niet mee gezien worden. (M’n kont tot daar aan toe)

Mijn puberale gedrag uit zich ook in niet luisteren op momenten, dat het mij goed uitkomt.

Ik ben namelijk verzot op keutels van die vier pony-wijven. Daar ligt een hele berg van in de bak.

Nonchalant en zeker niet opvallend neem ik daar wel eens een hap van af. Dat is gewoon meewerken aan het oplossen van het mestprobleem.

Wordt niet gewaardeerd. Vooral niet, als ik de bazin daarna een lekkere lik over haar snoet geef.

Ze heeft ook veel liever, dat ik drink uit mijn waterbak en niet uit de vijver of uit de emmer, die staat onder de regenpijp en waar zo af en toe een muis in wordt verzopen.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 21:53 Reageer op dit bericht

Zondag 20 november 2016

Falco's eerste (puberale) herfst deel 2 / 2

Uit voorzorg, ten behoeve van een hele preek, ben ik alvast maar weer gaan zitten.


Wel lekker, hoor, zo hoog en droog en dan vooral schuin gaan zitten. Hoef ik haar niet aan te kijken.

Ik mag ook niet blaffen naar de pony’s. De bazin snapt maar niet, dat ze dat juist heel leuk vinden.

Wie wil er nou geen aandacht? Ik roep ze toch gewoon bij me? Met die koeien van de buurman gaat

dat ook zo lekker.

Dus wat doe je dan, je gaat maar weer op sjouw. Naar de geit.

Die tut heet Jozefien. Ze staat me altijd aan te staren. Zegt niet eens bèh.

Ze heeft een prachtig chalet en hondenhok, dat ze geheel sjofel heeft geramd. (En ik mag niks)

Slechts mijn hulp wordt gewaardeerd bij het bladeren verplaatsen.

Ik duw de kar, zeg maar,

en tante Costa heeft zo haar eigen instrumentarium.

Die meid is zo snel in alles. Zij is mijn personal trainster. We doen elke dag wedstrijden. Wie er het eerste is.

Dat gaat me steeds beter af.

Ik heb natuurlijk wel een grote handicap. Die staart vangt veel wind.

Ik denk, dat ik binnen afzienbare tijd haar èn de baas ben èn sneller ben. Ik heb m’n poten er aan vol.

We klieren de hele dag door.

Niets fijner dan rotzooien in de bladeren en daar liggen er hier genoeg van.

Ik ben blij, dat ik nog niet in de herfst van mijn bestaan zit. Er valt dan wel veel van je af.

Hopen!

Uiteindelijk kreeg ik vandaag slinks de bal. Madame had iets anders in het snotje.

Ik ben hem helaas weer snel kwijt geraakt. Ik moest waken.

Ik ben zo lief tegen mensen en toch zijn ze bang voor me. Ik heb gewoon mijn uiterlijk niet mee.

Als er weer eens een motorclub op zondag langs raast hier, dan ga ik er maar achter aan.

Grof en stoer. Krijg ik vast ook zo’n leren jack.

Nou, ik moet nu mee de kippen (krijg ik misschien een eitje) en de geit voeren.

Ik zal proberen mijn hormonen onder controle te houden. Mijn vrouwtje proberen te gehoorzamen, niet meer tegen de stoelpoot plassen, de composthoop met rust laten, niet zachtjes in handen happen, die aan mijn kluif willen zitten, geen brood meer van het aanrecht jatten, geen koek meer van de tafel laten verdwijnen, niet mee liften op tante Costa, geen vies water meer drinken vanuit de regenpijp, niet hard meer sleuren aan de lijn, niet vrouwtje meer half verslinden van vreugde, kortom: gaat nooit lukken.

Fijne zondag verder,

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 27 september 2016

Falco en de schoolkinderen

Ben net terug van de Regge.

Mislukt om mij te laten zwemmen. Er waren twee schoolklassen met jonge kinderen aan het voetballen. dat vond ik veel mooier. Ik heb heel lief ongeveer tien kinderen trachten te omhelzen. Gelukkig vonden ze het allemaal leuk.

Ik ben nog wel even het water in geweest.

De voetbal van die kinderen vond ik veel leuker!

Weer gevangen! Met weemoed denk ik er aan terug...

Ik heb me nog wel verdekt opgesteld om wederom te kunnen ontsnappen.

Ik heb nog wel even gespetterd

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 26 september 2016

Falco in de Regge deel 1 / 2

Stinkend jaloers ben ik geweest op mijn broertje Max, die elke dag het wijde water in duikt.

Ik moest het doen met een verdomd klein badje, waar ik mijn kont amper in kon keren. Een goudvis in een kom heeft nog meer ruimte.

Behelpen dus.

Maar vandaag is er een einde gekomen aan mijn droge bestaan.

De schaapsherderin van de Lemelerberg (vitamine R.) gaf een vochttip en die bleek voor mij goed uit te pakken.

Hoppekee de autobench in en hobbelen naar Ommen. Het stikt van hier tot daar van de drempels in de weg, maar een lichte maagkanteling weegt op tegen nieuwe avonturen.
Ik at, na het uitladen, dan wel een lading gras, doch de koeien van buurman boer doen het daar ook goed op. Even oppassen morgen met de grote boodschap. Slierten aan mijn achterste geven geen kalmerend gevoel.

Met mijn staart in de “detective-stand” heb ik eerst de oever grondig bestudeerd.

Daarna het water. Er zat goed stroming in en de bodem was te zien. Eau de parfum van een niet te nadrukkelijke kwaliteit.

Ik ben er eerst maar eens in gaan liggen in mijn (nog) te ruime vel. Die klei aan mijn buik voelde prima.

Echt een Welness-resort. Zonder te grote sloffen en een te ruime witte badjas.

Het leek me een goed idee om te gaan rietzeilen.

Een dobber uitgooien had niet veel zin. Een snoek vangen met mijn staart had gekund, maar dan had ik hem moeten laten hangen. ik leg hem nou eenmaal graag in een krul, als ik het naar m’n zin heb.

Ik besloot helemaal los te gaan en als een gek te gaan rennen, oever op, water in.

Mijn circus-act heb ik ook kunnen uitvoeren. Misschien wat voor het programma “Dance, dance, dance.”

Ik vond het zelf een hele mooie auditie.

Ik heb gekeken, of er geen mensen van de TV aan de kant stonden.

Ik heb nog extra veel golven in de Regge aangebracht. Vrouwtje vond me net een cruise-schip.

Er werd een dikke stok, bij gebrek aan beter, in het water gedonderd en daar moest ik achteraan.

Ik vond het net Nessie.

Ik heb hem wel mooi uit de stroming gered.

Er werd wat anders gezocht en in het water gesmeten.

Heb ik ook gered. Monsterlijk ding overigens.

Ze hadden natuurlijk verwacht, dat ik een tweede keer ging zwemmen om dat maffe geval uit de Regge te vissen. No way. Soms moet je dingen gewoon laten gaan.

Ik heb hem nog mijn volledige zegen gegeven door hem fors aan te blaffen. Toen verdween hij uit mijn leven.

Ben toen maar volledig het riet in gedoken. Ze bleven echter gooien.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Falco