Het hellevuur.

De liefdesbrief.

haar vurige gedachten staan op papier

emotioneel valt een traan tijdens het schrijven

ze houdt van hem maar haat hem ook

gooit de brief weg, verdrietig doch fier

gedragen door een zwakke bries

papier bewegend  in de wind als een vlinder

neerdalend op een geschikte openplek

liggen haar gedachten in ˈt gras; nat en vies

haar lieve woorden zijn nog te lezen

papier is wat vochtig doch sterk

als een vluchteling neergedaald in ˈt veld

nu maar hopen dat hij hem vindt; mag ze vrezen

Hiernamaals.

alles op deze aarde

wordt met harde munt betaald

slechts zij die hierover voldoende beschikken

zullen later in ˈt hiernamaals worden onthaald

Gruwelijke kunstzaken.

Een standbeeld moet er gaan komen voor de archeoloog.

Die weigerde om .IS. juist te informeren.

Waar Palmyra’s kunstschatten thans verkeren.

Maar daarentegen zijn ontvoerders met woorden bedroog.

Gaf niet toe tijdens martelingen en het wreedste verhoor

Wist natuurlijk dat hij toch na ondervraging zijn hoofd verloor.

De bekende twee en tachtig jarige Syrische archeoloog Khaled-al-Asaad  die al enkele weken geleden door de .IS. gevangen was genomen, weigerde de verblijfplaats van de kunstvoorwerpen uit Palmyra aan zijn beulen te vermelden. Uiteindelijk is hij onthoofd waarna zijn stoffelijk overschot aan een van de grote zuilen in oud Palmyra is opgehangen

Fatale sprong.

even staarde ze naar beneden

ver onder haar stroomde een half droge rivier

voelde zich opeens opgejaagd als een wild dier

was diep in haar hart, het liefste reeds beneden

oude spoorviaduct trilde een beetje in de wind

de spring gordel snoerde strak om haar lijf

het elastiek hing reeds naar beneden, recht en stijf

een toeschouwer gilde: bezint eer ge begint

de man naast haar zei: het is goed mijn kind

je kunt nu je sprong wel gaan wagen

ik spring, zei ze, zal niet meer verder  klagen.

haar snerpende gil stierf even later weg in de wind

 bramen  

zich koesterend in de late middagzon

hun gebogen rode hoofdjes hangen

stil neer aan scherpe twijgen

omringt door vele lotgenoten

met slechts een verlangen

een fraaie blauwe kleur

 te krijgen

Zwarte zaterdag

Zwarte zaterdag bestaat in Frankrijk niet meer.

Dat fenomeen heeft dit jaar afgedaan.

Je kunt nu elke zaterdag in lange files staan.

Als gevolg van regen en vakantieverkeer.

Heeft men tenslotte oververmoeid Middellandse Zee en camping bereikt.

Gloort er slechts een caravanwoud; zo ver ˈt oog reikt.

De campings aan de Franse zuidoost kust zijn zo vol met kampeerders dat nieuw aangekomen gasten soms hun caravan nog slechts aan de rand van toegangswegen naar de campings kwijt kunnen…  

De camping in het zuiden.

het weer logenstraft de vele toeristische gedachten

dat de zon zich hier altijd dagelijks laat zien

‘een pokken dag,’ roept een verbolgen tante Mien

terwijl ˈt land toch om wat water zit te smachten

tussen de vochtnevel welke optrekt over het Zuid Franse land

zien we kleine stroompjes door regenwater op het land ontstaan

blauw gele bliksemflitsen schieten langs het caravanraam

buiten lopen twee doorweekte kinderen hand in hand

een stevige donderbui ontlaadt zich boven het land beneden

stortregen, rukwinden en donderslagen laten ons trillen en rillen

terwijl kinderen buiten vreugdevol in de regen springen en gillen

na tien minuten donderend geweld is het ergste leed geleden

druppelen wolken, nog slechts begeleid door bescheiden gegrom

op de camping hoort men daarentegen slechts gemor en gebrom

Wegblokkades in Frankrijk. 

Bruine, witte en blonde runderen liggen onbekommerd te herkauwen.

Of lopen onbevangen in de Franse hitte te grazen.

Terwijl inmiddels hun verbolgen boeren azen,

landelijk de autoroutes te blokkeren met tractoren, strobalen en touwen.

Het zal boeren een zorg zijn dat de toeristen klagen.

Zij denken thans alleen aan hun eigen te vullen magen.

De lage prijzen voor rundvlees heeft veel boeren op de rand van de economische afgrond gedreven. Hun blokkades zijn ingegeven door een gevoel van onmacht tegen de Europese regelgeving ten aanzien van het vrijgeven van de rundvleesprijzen in de Eurozone.

Schapen drijven.

ze staat in diepe

gedachten verzonken

te kijken in ˈt gras

op de heuvel

blik gericht op kudde

schapen en een rappe

zwart witte hond die

de schapen kundig bijeendrijft

terwijl regendruppels

haar stilaan doorweken

haren plakkerig kleven

om haar hoofd

blijft ze in de regen staan

als verdoofd

raakt kennelijk  op ˈt tafereel

niet uit gekeken

Soleil et hautes températures.

net zoals de zomers afgelopen jaren

de drukkende intense hitte die

het Land steeds meer teistert

bomen verliezen tegenwoordig

reeds eind juli al blaren

terwijl vissen amechtig ademen

in riviertjes en poelen

bosbranden ontstaan soms

min of meer spontaan in de

zinderende zonnehitte die

mens en dier doet besluiten

het laatste beetje water in

de rivier te gebruiken om

zelf een beetje af te koelen

Vreugde en ontgoocheling.

Vertrokken gelaat tekent zijn diepe ellende en  pijn.

Armen en benen zijn door valpartijen reeds gehavend.

Hoopt op een zacht bed in ˈt hotel vanavond.

Zijn late aankomst ontaard in woede, verdriet en chagrijn.

Stortregen bij aankomst op de top van die Pyreneeën berg.

Huilen tijdens ˈt regenen bij aankomst: niets is minder erg.

Roche de  Solutré

Van hier naar daar  over ’s

heren wegen door ’t Franse land

vermoeid, gekreukt en

stijf van leden

zon die onvermoeibaar brandt

op akkers en autodaken

verlang nu zelfs  al

naar de donkere nacht

vermoeidheid verschijnt zodat

ik mijn rit straks even

zal moeten staken.

doch net voorbij Macon

neem ik hem schuin

voor me waar

die scherp gesneden basaltpiek

tussen wijngaarden en akkers

richtpunt in mijn

niet aflatende kilometersstrijd

geeft mij inzicht in de

reeds geabsorbeerde tijd

tastbaar herkenningpunt vormt

hij immer weer

deze solitaire Roche de Solutré

voor ‘t passerend verkeer.

De vreemde natuur.

het is jammer en schril te

moeten constateren  

dat fraaie bloemen vaak

staan te overleven op

regels arme grond  langs

spoorbanen, en autowegen

terwijl ze soms zelfs

tussen vangrails staan

weg te teren.

dat ze daar leven is

op zich een bijzonderheid

doch waarom nu juist daar

is wel mijn steeds terugkerende vraag

te groeien en bloeien tussen ’t

wegenvuil nabij een asfaltlaag waar

grasmaaiers uiteindelijk een

eind maken aan

hun overlevingsstrijd.