Berichten van 1 juli 2015 tot 31 juli 2015

Wegblokkades in Frankrijk. 

Bruine, witte en blonde runderen liggen onbekommerd te herkauwen.

Of lopen onbevangen in de Franse hitte te grazen.

Terwijl inmiddels hun verbolgen boeren azen,

landelijk de autoroutes te blokkeren met tractoren, strobalen en touwen.

Het zal boeren een zorg zijn dat de toeristen klagen.

Zij denken thans alleen aan hun eigen te vullen magen.

De lage prijzen voor rundvlees heeft veel boeren op de rand van de economische afgrond gedreven. Hun blokkades zijn ingegeven door een gevoel van onmacht tegen de Europese regelgeving ten aanzien van het vrijgeven van de rundvleesprijzen in de Eurozone.

Schapen drijven.

ze staat in diepe

gedachten verzonken

te kijken in ˈt gras

op de heuvel

blik gericht op kudde

schapen en een rappe

zwart witte hond die

de schapen kundig bijeendrijft

terwijl regendruppels

haar stilaan doorweken

haren plakkerig kleven

om haar hoofd

blijft ze in de regen staan

als verdoofd

raakt kennelijk  op ˈt tafereel

niet uit gekeken

Soleil et hautes températures.

net zoals de zomers afgelopen jaren

de drukkende intense hitte die

het Land steeds meer teistert

bomen verliezen tegenwoordig

reeds eind juli al blaren

terwijl vissen amechtig ademen

in riviertjes en poelen

bosbranden ontstaan soms

min of meer spontaan in de

zinderende zonnehitte die

mens en dier doet besluiten

het laatste beetje water in

de rivier te gebruiken om

zelf een beetje af te koelen

Vreugde en ontgoocheling.

Vertrokken gelaat tekent zijn diepe ellende en  pijn.

Armen en benen zijn door valpartijen reeds gehavend.

Hoopt op een zacht bed in ˈt hotel vanavond.

Zijn late aankomst ontaard in woede, verdriet en chagrijn.

Stortregen bij aankomst op de top van die Pyreneeën berg.

Huilen tijdens ˈt regenen bij aankomst: niets is minder erg.

Roche de  Solutré

Van hier naar daar  over ’s

heren wegen door ’t Franse land

vermoeid, gekreukt en

stijf van leden

zon die onvermoeibaar brandt

op akkers en autodaken

verlang nu zelfs  al

naar de donkere nacht

vermoeidheid verschijnt zodat

ik mijn rit straks even

zal moeten staken.

doch net voorbij Macon

neem ik hem schuin

voor me waar

die scherp gesneden basaltpiek

tussen wijngaarden en akkers

richtpunt in mijn

niet aflatende kilometersstrijd

geeft mij inzicht in de

reeds geabsorbeerde tijd

tastbaar herkenningpunt vormt

hij immer weer

deze solitaire Roche de Solutré

voor ‘t passerend verkeer.

De vreemde natuur.

het is jammer en schril te

moeten constateren  

dat fraaie bloemen vaak

staan te overleven op

regels arme grond  langs

spoorbanen, en autowegen

terwijl ze soms zelfs

tussen vangrails staan

weg te teren.

dat ze daar leven is

op zich een bijzonderheid

doch waarom nu juist daar

is wel mijn steeds terugkerende vraag

te groeien en bloeien tussen ’t

wegenvuil nabij een asfaltlaag waar

grasmaaiers uiteindelijk een

eind maken aan

hun overlevingsstrijd.

De wanhopige hengelaar

gestoken in groene lieslaarzen en

gewapend met schepnet en hengel

staat een hengelaar in het

snel stromende rivierwater dat

hem rustige voldoening geeft

door het kalme frisse geklater doch

welke gemoedsrust plotseling wordt

getemperd door 

ˈt verward geraakte hengelsnoer 

dat aan rietstengels is verankerd

hetgeen zijn kalmte snel teneinde

doet raken door de ontstane gordiaanse knoop 

welke zijn hengelvreugde  doet omslaan in

woede, ergernis en pure wanhoop

Wandeling in de hitte

lucht trilt voor

mijn ogen

contouren van omgeving

zijn al wat vaag

om me heen heerst

een vliegen plaag

kan niet tegen

die beesten

maar moet ze

wel gedogen

ik blijf weliswaar

in beweging

nog slechts vijf

kilometer lopen

misschien hebben ze

daar een biertap

ik mag het

werkelijk hopen